skip to content
Rethymno Blogs » Αα - Ωω | |||
|
Όλα τα blogs του νομού Ρεθύμνου με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! ΝΕΟΣ αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
1507 άρθρα από 66 πηγές
Aa - Zz
(582)
Αα - Ωω
(925)
Αα - Ωω (100)

Όπως προκύπτει από την έρευνα, η Ελλάδα έρχεται πρώτη όσον αφορά στις εξής αυξήσεις:
- Στον πληθωρισμό με 5,2% όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 1,4%.
- Στην ένδυση με αύξηση 2,5% όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 0,3%.
- Στα καύσιμα με αύξηση 41,5% όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 11,6%.
- Στις μεταφορές επιβατών με σιδηρόδρομο με αύξηση 36,6% όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 3,5%.
- Στις οδικές μεταφορές επιβατών με αύξηση 9,3% όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 1%.
- Στις καφετέριες και ξενοδοχεία με αύξηση 3,6% όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 1,2%.
- Στον καπνό με αύξηση 19,9% όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 5,4%.
- Στο κρασί με αύξηση 2,6% όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 0,5%.
- Στη ζάχαρη, μέλι, ζαχαρώδη με αύξηση 2,4% όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι -0,3%
- Στη μπύρα με αύξηση 11,5% όταν ο μέσος όρο της ΕΕ είναι 0,8%
- Στις ασφαλίσεις μεταφορών με αύξηση 18% όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 5,4%.

Πως έχουμε κράτος της πλάκας, που εξακολουθεί να πορεύεται λόγω κεκτημένης ταχύτητας μόνο και με κατεύθυνση το άγνωστο, αφού έχουμε αναθέσει τη λειτουργία του στον αυτόματο πιλότο, το είχα καταλάβει από χρόνια. Πως δεν θα αποκτήσουμε όμως ποτέ ένα μοντέρνο και σύγχρονο κράτος, το κατάλαβα δυστυχώς τώρα τελευταία. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, θα παρατηρήσεις, φίλε μου, και θα έχεις χίλια δίκια. Όμως, πώς να το κάνουμε. Θέλεις επειδή είμαι ρομαντικός, θέλεις επειδή πέσαμε στην ανάγκη της Τρόικας, είχα κάποιες ελπίδες. Είναι και εκείνος ο Πρωθυπουργός που τον βλέπεις τόσο αποφασισμένο και λες, δεν μπορεί, αυτός ο άνθρωπος το έχει πιάσει το νόημα. Και μιας και το έπιασε, κάτι θα καταφέρει.
Πάνω που πας να αναθαρρήσεις ωστόσο, εδώ που τα λέμε δεν είναι και λίγο η ψήφιση του ασφαλιστικού, χραπ, την τρως την ξεγυρισμένη κατραπακιά και ξαναγυρίζεις στα ίσια σου. Θέλεις ένα παράδειγμα; Άκου και θα φρίξεις. Καμιά Αρχή, λέει, και καμιά αρμόδια υπηρεσία δεν γνωρίζει σ’ αυτό τον ρημαδοτόπο πόσους υπαλλήλους έχει αυτή η χώρα. Πόσοι υπηρετούν και πού, αν εργάζονται, πόσα παίρνουν και προπάντων αν δικαιούνται να τα παίρνουν. Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και για τους συνταξιούχους. Έρχεται τώρα η Πολιτεία και σου λέει, θα κάνω απογραφή. Δήλωσέ μου, κύριε, ποιος είσαι, πού υπηρετείς και πόσο πληρώνεσαι, για να μάθω κι εγώ ο περίεργος και να δω τι θα κάνω με την περίπτωσή σου.
Να μπορέσω να στήσω μια ενιαία υπηρεσία πληρωμών. Να ξέρω τι μου γίνεται, βρε αδελφέ, να δω αν έχω να σε πληρώσω και αν δεν φτάνουν, που δεν φτάνουν τα ρημάδια, να δω πού θα βρω δανεικά και αν θα με δανείσουν εντέλει. Με την ευκαιρία, μιας και σκοπεύω να καταργήσω οργανισμούς, να συγχωνεύσω άλλους και να ανακατανείμω το προσωπικό που περισσεύει, δήλωσε μου τα προσόντα σου, να δω πού θα σε βολέψω. Λογικό; Λογικό μού ακούγεται εμένα, όπως και σ’ εσένα, νομίζω. Έχει καμιά σημασία όμως αυτό; Καμία, σου απαντώ μετά πάσης βεβαιότητος, γιατί διαφωνεί η Ανεξάρτητη Αρχή. Ποια Αρχή; Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και μη με ρωτήσεις τώρα τι την πείραξε, γιατί θα βάλω τις φωνές.
Είναι ποτέ δυνατόν, λέει, να σε ρωτά η Πολιτεία αν γνωρίζεις ξένες γλώσσες και ποιες; Αν έχεις τίτλο σπουδών, ποιον και με τι βαθμό; Αν έχεις μεταπτυχιακό, μάστερ ή διδακτορικό και πάνω σε ποιο θέμα; Αν έχεις κάνει επιμόρφωση; Αν έχεις λάβει επαίνους; Αν τιμωρήθηκες ποτέ για πειθαρχικό παράπτωμα, τι είδους ήταν αυτό και με ποια ποινή; Αν επιθυμείς να μεταταγείς σε κάποια άλλη υπηρεσία και ποια; Μα αυτά είναι προσωπικά δεδομένα και πρέπει να παραμείνουν επτασφράγιστο μυστικό. Αφορούν μόνο εσένα και αν το κράτος θέλει να σε αξιολογήσει σωστά, ας καταφύγει σε μέντιουμ. Αρκεί να έχει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος και να εκδίδει νόμιμες αποδείξεις. Και για να έλθει να δέσει το πράγμα, βγήκε και η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων και συστήνει στα μέλη της να μην συμπληρώσουν την ηλεκτρονική δήλωση. Αλήθεια, τι φοβούνται οι δικαστές μας; Ας σοβαρευτούμε όμως.
Είναι κρίμα μια τόσο σοβαρή προσπάθεια να συναντά τέτοιου είδους εμπόδια. Πιστεύω στον θεσμό των Ανεξάρτητων Αρχών. Τις θεωρώ πολύ σημαντική κατάκτηση, όπως θεωρώ πως και οι ίδιες θα πρέπει να αυτοπροστατευτούν αποφεύγοντας, αν όχι τις σκοπιμότητες, τουλάχιστον τις υπερβολές και αντί για την προστασία του πολίτη να στρέφονται τελικά εναντίον του. Με την ευκαιρία θα ήθελα να θέσω και ένα άλλο ερώτημα. Αλήθεια, ποιον προστατεύει η απαγόρευση της δημοσιοποίησης των στοιχείων όσων παρανομούν; Τον παράνομο ή το κοινωνικό σύνολο;
Πως είμαστε για γέλια, το έχω γράψει κατ’ επανάληψη και αν το ξαναγράφω είναι γιατί κάτι με πιάνει με τα τόσα τρελά που ακούγονται και γίνονται καθημερινά. Τι θέλω να πω; Άκουσε και βγάλε τα συμπεράσματά σου. Πήρε μια σωστή, σωστότατη πρωτοβουλία το Υπουργείο Περιβάλλοντος. Αποφάσισε επιτέλους να βάλει μια τάξη στην πολεοδομική και χωροταξική αναρχία που επικρατεί στη χώρα. Και πάνω που ήμουν έτοιμος να αρχίσω τα χειροκροτήματα, πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να βρίσει. Πολύ όμως. Άσχημα. Να πει βαριές κουβέντες από εκείνες που χαλούν καρδιές και μένουν για πάντα στη μνήμη.
Γιατί; Γιατί με νομοσχέδιο αναστέλλονται όλες οι οικοδομικές άδειες σε κάπου 12.000 περιοχές, στο σύνολο της επικράτειας σχεδόν, μέχρι να ολοκληρωθούν οι δασικοί χάρτες. Πώς; Όπως το ακούσατε. Δεν αναστέλλονται οι άδειες που αφορούν τα όρια των περιοχών, όπου τέλος πάντων υπάρχει φόβος αυθαιρεσιών, αλλά όλες. Δεν φτάνουν τα μέτρα που μας έχουν κάνει να βλέπουμε αστράκια, δεν φτάνει η επιτήρηση, δεν φτάνει η ύφεση, δεν φτάνει που μέτρα για την ανάπτυξη ακούμε και μέτρα δεν βλέπουμε, ήλθε και αυτό. Α, αφήνει ανοικτό και ένα τόσοδα παραθυράκι. Αυτό της ένστασης. Εσείς όμως, οι υποψιασμένοι, ξέρετε τι σημαίνει αυτό. Κάποιος θα πρέπει να γνωματεύσει, κάποιος να αποφασίσει, κάποιος να υπογράψει. Έτσι όμως δεν διαιωνίζουμε το πρόβλημα της διαφθοράς και της αδιαφάνειας; Έναν παπά, βρε παιδιά. Γρήγορα έναν παπά, να κάνει ένα τρισάγιο, να διαβάσει μια ευχή, να κάνει κάτι τέλος πάντων, γιατί έτσι όπως πηγαίνουμε, μας βλέπω κατευθείαν για το τρελάδικο.
Επικίνδυνα πανίσχυρες μειοψηφίες
Είπα παπά και θυμήθηκα την περίεργη τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα τα τελευταία χρόνια. Πόσο εύκολα γκρεμίζονται ιδέες, αξίες, σύμβολα. Για τόλμησε να βγεις για παράδειγμα να υποστηρίξεις τα εθνικά δίκαια, τις ιστορικές μνήμες, τις επετείους και τα σύμβολα. Για βγες, αν σου βαστά, να μιλήσεις για τον ελληνισμό που δοκιμάζεται, τον θεσμό της οικογένειας που κλονίζεται, τα ιερά και τα όσια και γιατί όχι και την Εκκλησία; Θα βγουν οι τάχαμου προοδευτικοί και θα σου προσάψουν τα μύρια όσα.
Θα σου φορτώσουν πως διαπνέεσαι από τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, ξέρεις τώρα, Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, άρα είσαι Ελληναράς, νοσταλγός της Χούντας, ακροδεξιός και φασίστας. Ίδιος συνειρμός δηλαδή με αυτόν του γνωστού ανέκδοτου. «Έχεις ενυδρείο; Άρα σου αρέσει η θάλασσα, τα ψάρια, οι όμορφες ακρογιαλιές, τα σπορ, το κολύμπι, οι ταβέρνες και τα μπαράκια, οι γκόμενες. Άρα, φίλε μου, είσαι άντρας. Δεν έχεις ενυδρείο; Είσαι αδελφάρα του κερατά». Εκεί καταντήσαμε. Να μην μπορούμε να κατακρίνουμε τον αληταρά που πατά κάτω, βεβηλώνει και σκίζει τη σημαία, για να μην μας κολλήσουν τη ρετσινιά.
Οι Έλληνες σε ποσοστό πάνω από 90% είμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι. Πηγαίνουμε πότε πότε στην εκκλησία, κάνουμε τον σταυρό μας και στην πρώτη δυσκολία φωνάζουμε «βοήθα Παναγιά». Και όμως. Αρκεί μία προσφυγή ενός αλλόθρησκου ή ενός, κατά δήλωσή του, άθεου, για να βγει μια δικαστική απόφαση που επιβάλλει την απομάκρυνση των εικόνων από τα δημόσια κτίρια, την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου και πάει λέγοντας, επειδή τάχαμου αισθάνεται πως προσβάλλονται ή περιορίζονται τα δικαιώματά του. Και των πολλών, ερωτώ εγώ; Τι σόι δημοκρατία έχουμε όταν οι ελάχιστοι έχουν τη δυνατότητα να επιβάλλουν τη θέλησή τους στους πολλούς;
Μην πάτε μακριά. Το 2006, αν δεν κάνω λάθος, έγινε μια περίεργη μάζωξη στη Θεσσαλονίκη. Από αυτές που κάποιοι ανεγκέφαλοι στήνουν κατά καιρούς, στην προσπάθειά τους να αποδείξουν πως υπάρχει τάχα Μακεδονική Μειονότητα στη Βόρεια Ελλάδα που καταπιέζεται. Παρόντες, κατά δήλωσή τους, Σλαβόφωνοι, Οθωμανοί, Ελληνόφωνοι, Άεθνοι, Άθεοι και Απάτριδες. Ομιλητές, εκτός του γνωστού και μη εξαιρετέου «Ουράνιου Τόξου», ο πολύς κ.Τρεμόπουλος των Οικολόγων Πράσινων, που έκανε τις γνωστές ανθελληνικές δηλώσεις, και κάποιος Γιάννης Κωνσταντίνου, που δήλωσε ελληνόφωνος κεντροαριστερός δικηγόρος. Ε, αυτόν τον ελληνόφωνο βρήκε η κυβέρνησή μας να διορίσει Πρόεδρο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Συγχαρητήρια, παιδιά!
Μην το ψάχνεις, φίλε μου. Σήμερα αν δεν δηλώσεις διαφορετικός δεν βλέπεις Θεού πρόσωπο. Κι ας είσαι αυτός που καλείσαι να σηκώσεις στις πλάτες σου το βάρος της ανάταξης της ελληνικής οικονομίας. Θα μπορούσε, αν υπήρχε βούληση, να εξοικονομήσει πολύ εύκολα η κυβέρνηση αρκετές δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες δισεκατομμύρια, αν αποφάσιζε να παραχωρήσει για αξιοποίηση το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού. Από τα 40,000 στρέμματα θα μπορούσε να κρατήσει για παράδειγμα τα 10,000 για πάρκα, πράσινο και άλλες κοινόχρηστες χρήσεις και να παραχωρήσει τα υπόλοιπα. Το ίδιο ισχύει και για τον χώρο του Παλαιού Ιπποδρόμου, το Φαληρικό Δέλτα κλπ. Τολμά; Που θα ξεσηκωθούν τα κόμματα της αριστεράς, οι οικολόγοι, οι περιβαλλοντολόγοι και οι πάσης φύσεως οργανώσεις που ασχολούνται από την προστασία της φωλιάς του κότσυφα, μέχρι τον χώρο που γεννούν οι γλάροι. Όχι πως δεν έχουν τη σημασία τους όλα αυτά, αλλά έλεος. Εντωμεταξύ εσύ, ταπεινέ και ανήμπορε της σιωπηλής πλειοψηφίας, σκάσε και πλήρωνε!
Ασυλίες
Θα μου πεις, εδώ γίνεται της κακομοίρας, αυτά σε πείραξαν; Εδώ έχουν δημιουργηθεί ανεξάρτητα βουλεβάρτα, άβατα, ιδιόμορφες ασυλίες, ιδιωτικοί στρατοί και εσύ κάθεσαι και ασχολείσαι με λεπτομέρειες; Εδώ υπάρχει κόμμα που δηλώνει ευθαρσώς πως δεν αναγνωρίζει το Σύνταγμα, πως δεν δέχεται κανένα έλεγχο στα οικονομικά του, πως έχει το δικαίωμα να κλείνει λιμάνια, να επιτρέπει ή να απαγορεύει την επιβίβαση ή την αποβίβαση των επιβατών, να καταλαμβάνει αρχαιολογικούς χώρους και να κάνει του κεφαλιού του χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα και εσύ μου τσαμπουνάς για δικαιώματα και δημοκρατίες; Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, δηλαδή. Παράλογο; που λέει και ο Λαζόπουλος. Μάλλον.
Όταν το κράτος αφήνει κενά, φυσικό επακόλουθο είναι να βρεθεί κάποιος να το καλύψει. Όταν αυτοπεριορίζεται, όλο και κάποια τσιτάτα θα εμφανιστούν. Είμαστε σοβαροί ή έχουμε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα; Όταν εκλέχτηκε αυτή η κυβέρνηση, με τεράστια διαφορά σημειωτέον, βρήκε το ΠΑΜΕ στα λιμάνια ενάντια στην Cosco. Ποια ήταν η αντίδρασή της; Σε εποχές δραματικές, την ώρα που η χώρα όδευε ολοταχώς για χρεοκοπία, χρυσοπλήρωσε τους λιμενεργάτες για να δεήσουν να λύσουν την απεργία. Όταν το ΠΑΜΕ έκανε τα αίσχη στα λιμάνια, με αφορμή τη σχεδιαζόμενη άρση του καμποτάζ, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του δικαστικές αποφάσεις, τι έκανε πάλι; Αντί να το άρει αμέσως χωρίς όρους και προϋποθέσεις, τους επιβράβευσε στην ουσία φέρνοντας ένα χιλιομπερδεμένο και πολυδαίδαλο νομοσχέδιο που άμα βρεις άκρη, τηλεφώνησέ μου.

| Δοκιμασία | Νικητής |
| Χρόνος αντίδρασης | γκάζι |
| Αργό ψήσιμο | ηλεκτρικό |
| Ταχύτητα βρασίματος | electric |
| Χρήση wok | gas |
| Διαφεύγουσα θερμότητα | electric |
| Επιλογή σκευών | gas |
| Καθαρισμός | electric |
via Kitchen Myths
Posted via email from architect, rethymno, crete

Απόφαση της 3ης Συνόδου του Κ.Σ. της Νεολαίας Συνασπισμού, 26-27 Ιουνίου 2010
Ήδη από το 6ο μας συνέδριο έχουμε τονίσει ότι το κύριο χαρακτηριστικό της κρίσης είναι η συνολική επαναδιαπραγμάτευση του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας και τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Η συγκεκριμένη ανάλυση επιβεβαιώνεται κάθε μέρα όλο και ποιο πολύ από την πρωτοφανή επίθεση που δέχονται εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις χρόνων. Μέσα σε αυτή την συγκυρία πρώτο μέλημα μας δεν μπορεί να είναι άλλο από την οργάνωση της άμυνας της κοινωνίας. Απαραίτητο βήματα για την συγκρότηση της οποίας είναι η αποδόμηση της κυρίαρχης προπαγάνδας σχετικά με την κρίση, τα αίτιά της και την αναγκαιότητα των κυβερνητικών μέτρων και η δημιουργία ενός συνόλου πρακτικών που θα δίνουν απάντηση στα πιο άμεσα ζητήματα της καθημερινότητας όσων πλήττονται.
• Εργασιακά
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχοντας ανοίξει μέτωπο απέναντι στη νέα γενιά αντιλαμβάνεται ότι τα οφέλη της από την αναδιάρθρωση των εργασιακών της δικαιωμάτων θα είναι διπλά. Αφενός θα δημιουργηθεί ένα απολύτως ευέλικτο και νεαρής ηλικίας εργατικό δυναμικό το οποίο θα μπει στην αγορά εργασίας με πολύ δυσχερέστερους για αυτό όρους ενώ από την άλλη θα λειτουργήσει εκφοβιστικά για τους παλαιότερους εργαζομένους με αποτέλεσμα να αποσπάται πολύ ευκολότερα η συναίνεση για τη συμπίεση και των δικών τους δικαιωμάτων.
Η καθιέρωση της λεγόμενης «μαθητείας» έχει ως απώτερο στόχο την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων αφού ανοίγει πλέον ο δρόμος για αμοιβές κατώτερες από αυτές που προβλέπει η ΕΣΣΕ και οι οποίες θεωρούνταν ως τώρα ένα κατώτερο όριο ασφαλείας για τους μισθωτούς. Με βάση το ΠΔ οι νέοι εργαζόμενοι ως 18 ετών θα αμοίβονται με το 70% της ΕΣΣΕ (518 ευρώ). Για τους νέους ηλικίας έως 21 ετών, ο μισθός τους ορίζεται στο 80% του κατώτατου μισθού ή ημερομισθίου που προβλέπει η ΕΣΣΕ. Δηλαδή, με τα σημερινά δεδομένα ο νέος ηλικίας κάτω των 21 ετών, θα αμείβεται με 592 ευρώ δεδομένου ότι ο βασικός μισθός που προβλέπει η συλλογική σύμβαση, διαμορφώνεται στα 740 ευρώ. Για τους νέους ηλικίας από 21 έως 25 ετών, ο μισθός τους θα προσδιορίζεται στο 85% του κατώτατου μισθού που προβλέπει η σύμβαση, δηλαδή στα 629 ευρώ. Ενώ μας λένε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για κοινωνική πολτική το δημόσιο (μέσω του ΟΑΕΔ που δυνητικά μπορεί να καλύπτει το υπόλοιπο του μισθού) καλείται να πληρώνει στη θέση των εργοδοτών. Έτσι όχι μόνο αυτό επιβαρύνεται με εργοδοτικές εισφορές αλλά οι εργοδότες μπορούν να απολύουν τους νέους εργαζομένους όταν αυτοί φτάσουν στα 25 έτη και να προσλαμβάνουν νέους 18 ετών αποφεύγοντας έτσι διαρκώς να καταβάλλουν τον μισθό που ορίζει η ΕΣΣΕ.
Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων επιδιώκεται και μέσα από την πρόβλεψη ότι ο κατώτατος προβλεπόμενος στην ΕΣΣΕ μισθός μπορεί να ελαττωθεί κι άλλο αν συναφθεί μια κλαδική ή ομοιοεπαγγελματική σύμβαση εργασίας που προβλέπει κατώτερο μισθό από αυτόν. Με αυτόν τον τρόπο οδηγούμαστε επί της ουσίας στην κατάργηση της ΕΣΣΕ και του κατώτερου μισθού που αυτή κατοχυρώνει. Πλήγμα στους μισθούς επιφέρει και η κατάργηση της δυνατότητας των εργαζομένων να καταφεύγουν μονομερώς στη διαιτησία όταν δεν υπάρχει συμφωνία των μερών με αποτέλεσμα να αφήνονται οι συλλογικές διαφορές χωρίς λύση, κατάσταση που οδηγεί στο πάγωμα των μισθών και πιέζει τους εργαζομένους να αποδέχονται τις όποιες μεταβολές επιθυμούν να επιφέρουν οι εργοδότες.
Κομβικό σημείο του ΠΔ αποτελεί η πλήρης αναδιάταξη του καθεστώτος των απολύσεων. Μέχρι σήμερα μια επιχείρηση που αποφάσιζε να προχωρήσει σε ομαδικές απολύσεις υποχρεούνταν να εφαρμόσει για τους απολυμένους αυτούς ειδικές προστατευτικές διατάξεις οι οποίες προέβλεπαν από συνεχείς διαπραγματεύσεις για την αποφυγή της απόλυσης μέχρι ύπαρξη ενός χρονικού διαστήματος προκειμένου να διευκολυνθεί ο εργαζόμενος να βρει καινούρια εργασία. Αυτό που προωθείται τώρα είναι η αύξηση του ορίου απολύσεων. Για επιχειρήσεις που απασχολούν από 20 ως 150 εργαζομένους το μήνα το όριο τίθεται στις 4 απολύσεις το μήνα ενώ στις επιχειρήσεις άνω των 150 ατόμων το όριο αυξάνει (μέχρι σήμερα ίσχυε το 2% για επιχειρήσεις άνω των 200 εργαζομένων) από το 2% στο 5% το μήνα με ταυτόχρονη μείωση της προβλεπόμενης από το νόμο αποζημίωσης (η οποία μάλιστα θα καταβάλλεται και σταδιακά) που μπορεί να φτάσει και στο μισό αν η ενημέρωση του εργαζομένου για την επικείμενη απόλυσή του λάβει χώρα 6 μήνες πριν.
• Ασφαλιστικό
Ο νέος νόμος για το ασφαλιστικό αποτελεί την υλοποίηση του πολιτικού σχεδίου της κυβέρνησης για τη μετάλλαξη του χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος και τη μετατροπή του από κοινωνικό-αναδιανεμητικό (όπου λαμβάνεται πρόνοια για τις χαμηλότερες τάξεις) σε ατομικό-ιδιωτικό όπου η σύνταξη του καθενός θα υπολογίζεται αποκλειστικά βάσει των εισφορών του χωρίς καμία κοινωνική μέριμνα. Βασικό όχημα για την αλλαγή αυτή αποτελεί η υιοθέτηση του συστήματος των τριών πυλώνων όπου ο πρώτος πυλώνας είναι η βασική σύνταξη των 360 ευρώ, ο δεύτερος η αναλογική σύνταξη και ο τρίτος είναι τα επαγγελματικά ταμεία που αποτελούν μια μορφή ιδιωτικής μη υποχρεωτικής ασφάλισης.
Η βασική σύνταξη των 360 ευρώ αποτελεί τη μοναδική κρατική ευθύνη για τις συντάξεις. Θα δίνεται με εισοδηματικά μόνο κριτήρια και μόνο σε εξαιρετικά ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Από εκεί και πέρα την κύρια σύνταξη θα αποτελέσει η λεγόμενη αναλογική σύνταξη (αναλογική σύνταξη= συντάξιμες αποδοχές x ποσοστό αναπλήρωσης) η οποία προβλέπεται να μειωθεί κατά 30% μέσω της μείωσης και του ποσοστού αναπλήρωσης και του τρόπου υπολογισμού των συντάξιμων αποδοχών. Μέχρι σήμερα οι συντάξιμες αποδοχές υπολογίζονταν με βάση την τελευταία 5ετία του εργάσιμου βίου (όπου ο εργαζόμενος λαμβάνει τον μέγιστο μισθό) ανά προσαρμοσμένες με ένα συντελεστή για κάθε έτος. Με βάση τη νέα ρύθμιση οι συντάξιμες αποδοχές θα υπολογίζονται με βάση το Μ.Ο. του συνόλου του εργάσιμου βίου ενώ και ο ετήσιος συντελεστής προσαρμογής θα είναι και αυτός μειωμένος. Το πιο καίριο πλήγμα όμως στις συντάξεις θα φέρει η δραματική μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης (υπολογίζεται με βάση το πόσα λεφτά είναι οι συντάξιμες αποδοχές και τα χρόνια ασφάλισης) το οποίο θα πέσει ακόμα και στο ένα τρίτο. Για παράδειγμα για συντάξιμες αποδοχές 850€ και 35 χρόνια δουλειάς, το ποσοστό αναπλήρωσης πέφτει από 72% στο 26.04%, η σύνταξη δηλαδή πέφτει από τα 612 στα 221 ευρώ!
Η πρόταση του κ.Λοβέρδου ήδη από τον Ιανουάριο για την καθιέρωση της 40ετίας γίνεται πλέον πραγματικότητα καθώς για να μπορέσει κάποιος να συνταξιοδοτηθεί πριν συμπληρώσει τα 65 έτη θα πρέπει να έχει συμπληρώσει 40 έτη εργασιακού βίου αντί των 37 που ίσχυε ως τώρα ενώ για κάθε έτος πρόωρης συνταξιοδότησης (πριν, δηλαδή, τα 65) ορίζεται ποινή 6% . Η αύξηση των ορίων ηλικίας αφορά και τις γυναίκες καθώς με βάση το νέο νόμο επέρχεται η εξίσωση των ορίων ηλικίας ανδρών και γυναικών στα 65 έτη ενώ καταργούνται όλες οι ρυθμίσεις που επέτρεπαν την πρόωρη συνταξιοδότηση των μητέρων. Οι εργαζόμενοι που ανήκουν στην κατηγορία των βαρέων και ανθυγιεινών θα συνταξιοδοτούνται πλέον στα 60 αντί των 55 που ίσχυε μέχρι σήμερα ενώ ορίζεται ότι μέσα στο 2010 θα γίνει ριζική αναθεώρηση της σχετικής λίστας και πολλές κατηγορίες επαγγελμάτων θα εκπέσουν από αυτή.
• Για την έξοδο από την κρίση.
Όταν αναφερόμαστε στην κρίση πρέπει να μην λησμονούμε το γεγονός ότι στην πραγματικότητα μιλάμε όχι για μία άλλά για τρεις κρίσεις, με τη δική τους αυτονομία:
1. Για την κρίση του κεφαλαίου που εμφανίζεται μέσω της μείωσης των κερδών, τη χρεοκοπία επιχειρήσεων, την υποαπασχόληση των παραγωγικών εγκαταστάσεων κτλ.
2. Για την κρίση των οικονομικών του κράτους που εμφανίζεται μέσω των αυξανόμενων ελλειμμάτων και του χρέους.
3. Για την κρίση της εργασίας που εμφανίζεται μέσω της αύξησης της ανεργίας, της μείωσης των μισθών, της επισφάλειας και της απώλειας εργασιακών δικαιωμάτων.
Υπό αυτό το πρίσμα δεν μπορεί να υπάρξει μία καθολικά αποδεχτή μεθοδολογία για την έξοδο από την κρίση. Κάθε πρόταση φέρει μαζί της μια συγκεκριμένη ταξική οπτική και μεροληψία. Κάθε πρόταση στηρίζεται και σε διαφορετικές προτεραιότητες. Από τη μία μεριά υπάρχουν τα ζητήματα της ανάκαμψης της κερδοφορίας, αλλά και του χρέους, των ελλειμμάτων και από την άλλη μεριά υπάρχουν τα ζητήματα της ανεργίας, των μισθών, των εργασιακών δικαιωμάτων και της προστασίας του περιβάλλοντος.
Αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι μια προσπάθεια της κυβέρνησης, με όπλο την κρίση των οικονομικών του κράτους, να μετατραπεί η κρίση του κεφαλαίου σε κρίση της εργασίας, έτσι ώστε να επιδοτηθούν τα κέρδη των επιχειρήσεων μέσα από τη μείωση των μισθών κάτω από τα όρια επιβίωσης και καταργώντας τα όποια αναιμικά εργασιακά δικαιώματα, βυθίζοντας τους εργαζομένους και την κοινωνία στη φτώχεια. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο δρόμοι εξόδου από την κρίση. Η έξοδος σε βάρος της κερδοφορίας και των προνομίων του κεφαλαίου και η έξοδος σε βάρος των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων του κόσμου της δουλειάς.
Τα μέτρα της κυβέρνησης και των διεθνών συμμάχων της (ΕΕ-ΔΝΤ) σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αποτελούν λύση για τον κόσμο της δουλειάς και τη νεολαία. Είναι μέτρα με αποκλειστική στόχευση (α) την μείωση των ελλειμμάτων και του χρέους με δημόσια έσοδα που έχουν ως πηγή τα λαϊκά εισοδήματα, και (β) την αύξηση της κερδοφορίας. Ακόμα και στην περίπτωση επίτευξης των συγκεκριμένων στόχων η κατάσταση των εργαζομένων θα χειροτερεύσει δραματικά αφού θα μιλάμε για περισσότερο από 1 εκ. ανέργους, 3 εκ. εργαζόμενους σε επισφαλείς θέσεις και συνολική κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος και του κοινωνικού κράτους.
Δεν είναι όμως λίγες οι αναλύσεις που πλέον αμφισβητούν την ικανότητα των μέτρων να πετύχει ακόμα και τους παραπάνω στόχους. Ακόμα και το ΔΝΤ αναφέρει ότι στο τέλος του σταθεροποιητικού προγράμματος το χρέος θα έχει αυξηθεί σχεδόν στο 150%. Με βάση αυτά τα δεδομένα είναι πιθανόν να γίνει επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με διαγραφή ενός κομματιού του. Χωρίς όμως την ύπαρξη ενός μαζικού κινήματος στους δρόμους θα είναι μια διαγραφή που θα συμβεί αφού έχουν περάσει τα μέτρα που διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις: Θα εναρμονίζεται έτσι με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αφήνοντας στο απυρόβλητο τις φοροαπαλλαγές και τα προνόμιά του.
• Σχετικά με το χρέος και το έλλειμμα.
Το μέγεθος του χρέους, που ακουμπάει το 120% του ΑΕΠ, από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν οικονομίες όπως η Ιαπωνία με χρέος 200%. Επίσης το μέγεθος του χρέους δεν είναι πρωτοφανές αφού για πρώτη φορά το χρέος άγγιξε το 120% το 1993 και από τότε περιστρέφεται σε αυτά τα μεγέθη.
Η δημιουργία του χρέους αποτελεί ένα από τα καλύτερα παραδείγματα για την σκληρά ταξική φύση της πολιτικής των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ όλων αυτών των χρόνων. Αποδεικνύει με τον ποιο ξεκάθαρο τρόπο τον ταξικό χαρακτήρα της ανάπτυξης που γνωρίσαμε και το γεγονός ότι η σημερινή κρίση είναι η άλλη όψη της προηγούμενης ανάπτυξης. Από το 1997 μέχρι το 2007 η Ελλάδα είχε από τους μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρωζώνη με αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση του ΑΕΠ κατά 44%. Με σταθερούς τους υπόλοιπους παράγοντες (κρατικά έσοδα, δαπάνες κλπ.) έπρεπε να επέλθει σημαντική μείωση του χρέους ως % του ΑΕΠ, (αφού αυτό ορίζεται πάντα ως ποσοστό επί του ΑΕΠ). Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη λόγω της τεράστιας μείωσης των φορολογικών συντελεστών στα κέρδη του κεφαλαίου και στη μεγάλη περιουσία, από 45%-40% (το 1981) στο 25% με στόχο το 20%, και την εισαγωγή μίας πλειάδας φοροαπαλλαγών.
Το χρέος αποτελεί τη συσσώρευση των ελλειμματικών προϋπολογισμών λόγω της διαχρονικής υστέρησης των κρατικών εσόδων έναντι των δαπανών. Το έλλειμμα του τελευταίου έτους είναι 13,6% του ΑΕΠ. Από αυτό 9% του ΑΕΠ είναι πρωτογενές έλλειμμα (δηλαδή στη διάρκεια του έτους οι δημόσιες δαπάνες υπερείχαν κατά 9%, ήτοι 22,5 δις ευρώ περίπου των δημόσιων εσόδων), ενώ το υπόλοιπο (4,6% ή 11,5 δις ευρώ) πήγε στην εξυπηρέτηση του συσσωρευμένου δημόσιου χρέους (συνολικού ύψους 300 δις ευρώ περίπου).
Με αυτή την έννοια, το γεγονός ότι το χρέος ως % του ΑΕΠ παρέμεινε σταθερό τη δεκαετία πριν την κρίση παρά τη μεγάλη αύξηση του ΑΕΠ κατά 44%, δείχνει ότι το χρέος είναι κυρίως η συσσωρευμένη φοροαπαλλαγή (και όχι φοροδιαφυγή!) του μικρού και μεγάλου κεφαλαίου. Τα φορολογικά έσοδα προέρχονται κυρίως από φόρους, από φόρους κατανάλωσης κατά τα δύο τρίτα και από άμεσους φόρους κατά το ένα τρίτο.
Επίσης, το χρέος δημιουργούσε μια επικερδή σφαίρα τοποθέτησης κεφαλαίων για τους δανειστές του ελληνικού κράτους, τα εγχώρια και ξένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Τέλος άλλη μια μεταβλητή του χρέους αποτελούν και οι ιδιωτικοποιήσεις κερδοφόρων τομέων και επιχειρήσεων (που στερούν τους κρατικούς προϋπολογισμούς από σημαντικά έσοδα).
Η ταξικότητα του χρέους όμως, πέρα από το ζήτημα της πηγής των εσόδων του Προϋπολογισμού) προκύπτει και από μία πιο προσεκτική ανάγνωση των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού. Το ελληνικό κράτος είναι πολύ «μικρό» σε ό,τι αφορά τις δαπάνες για τις κοινωνικές υπηρεσίες. Αντιθέτως είναι ένα τεράστιο και σπάταλο κράτος σε ό,τι αφορά τις στρατιωτικές δαπάνες και συνολικότερα τις δαπάνες για τον κατασταλτικό μηχανισμό.
• Η απάντηση της Αριστεράς.
Από τα παραπάνω προκύπτουν πολύ συγκεκριμένες προτεραιότητες για την μεθοδολογία δουλειάς που πρέπει να ακολουθήσει η αριστερά για τη δική της απάντηση στη σημερινή κατάσταση. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να δίνει προτεραιότητα στην κρίση της εργασίας και όχι στην κρίση των οικονομικών του κράτους. Μπροστά πρέπει να μπαίνουν τα αιτήματα που σχετίζονται με την ταξικότητα της σύγκρουσης, αιτήματα για την αναδιανομή του εισοδήματος, τις εργασιακές σχέσεις, το ασφαλιστικό, τον δημόσιο πλούτο, και να έπονται τα αιτήματα που απαντούν στο «τι θα κάνει η χώρα με το χρέος».
Έχοντας αναδείξει τον ταξικό χαρακτήρα του χρέους και της σημερινής σύγκρουσης και την προτεραιότητα για έξοδο από την κρίση της εργασίας στην συνέχεια μπορούμε να απαντάμε και στο ζήτημα της κρίσης των οικονομικών του κράτους. Το πρώτο πράγμα που ζητάμε είναι η δυνατότητα δανεισμού από την ΕΚΤ με 1% ακριβώς όπως έγινε και με τις εμπορικές τράπεζες που δανείστηκαν με αυτό το επιτόκιο και στην συνέχεια δάνεισαν το ελληνικό με 5% και παραπάνω. Κάτι τέτοιο σημαίνει ανατροπή του Συμφώνου Σταθερότητας το οποίο, καίτοι έχει καταστεί από τις εξελίξεις ανενεργό, τώρα υπάρχει μια προσπάθεια επαναφοράς και σκλήρυνσης του.
Δεύτερος άξονας είναι ο δημόσιος κοινωνικός έλεγχος στο χρηματοπιστωτικό σύστημα με πρώτο βήμα τη δημιουργία ενός δημόσιου πυλώνα από την Εθνική την Αγροτική και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Αξίζει να υπενθυμίζουμε ότι οι τράπεζες έχουν αποσπάσει οικονομική βοήθεια 12 δις και τώρα εκταμιεύουν άλλα 17. Αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι ότι από το πρώτο σκέλος του πακέτου τα 7 δις δεν ήταν απλά εγγυήσεις. Με αυτό το ποσό θα μπορούσε η ελληνική κυβέρνηση να έχει αυτή την στιγμή των έλεγχο όλων των βασικών τραπεζών αν είχαν αγοραστεί κοινές μετοχές και όχι προνομιούχες που δεν συμμετέχουν στην διοίκηση. Με αυτή την έννοια πρέπει να διεκδικήσουμε τον δημόσιο κοινωνικό έλεγχο και μέσω του παραπάνω δρόμου.
• Σχέδια διαχείρισης της λαϊκής δυσαρέσκειας από την μεριά των κυρίαρχων.
Οι συνέπειες της κρίσης και των πολιτικών που ακολουθούνται έχει αρχίσει να δημιουργεί μια πρωτοφανή κοινωνική κατάσταση που δύσκολα αντιμετωπίζεται. Η πρώτη γραμμή άμυνας που έχει υιοθετηθεί από τα κόμματα που πρωτοστατούν στην επίθεση ενάντια στις λαϊκές κατακτήσεις, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ είναι αυτή της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. Με το συγκεκριμένο πλαίσιο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και οι σύμμαχοί της μπορούν να βγαίνουν από τη δύσκολη θέση ισχυριζόμενοι ότι δεν ευθύνονται αυτοί για τα επώδυνα μέτρα αλλά η τρόικα ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ και ότι συνολικά για τη σημερινή κατάσταση ευθύνεται η προηγούμενη κυβέρνηση που μας οδήγησε στο σημείο απώλειας της εθνικής κυριαρχίας.
Η συγκεκριμένη ανάλυση δημιουργεί ένα δίπολο ανάμεσα στις δυνάμεις του έθνους και στους ξένους που μας επιβάλουν τα μέτρα, αποκρύβει έτσι τον πραγματικό χαρακτήρα της σύγκρουσης που είναι ταξικός και δημιουργεί μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις που με «αίσθημα εθνικής ευθύνης αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα των μέτρων για να επανακτήσει η χώρα τη χαμένη εθνική ακεραιότητα» και στις «ανεύθυνες πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να βουλιάξουν την χώρα στο χάος».
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει ο λόγος μας να δίνει τη δυνατότητα στο ΠΑΣΟΚ να αποποιηθεί τις ευθύνες του όχι μόνο για τη σημερινή κατάσταση αλλά και για την ίδια την ουσία των μέτρων. Τόσα χρόνια το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάστηκε ούτε το ΔΝΤ ούτε κανέναν άλλο για να ιδιωτικοποιήσει τον δημόσιο πλούτο και τις δημόσιες υπηρεσίες, φτάνοντας σε σημεία παροξυσμού, πουλώντας μέσω της Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα παραλίες και εκτάσεις γης. Δεν χρειάστηκε κανέναν για να επιτεθεί στις εργασιακές σχέσεις, στο ασφαλιστικό και στο δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας. Στη σημερινή κρίση υπάρχει πιο ξεκάθαρα από ποτέ ένα συγκεκριμένο δίλημμα: συνέχιση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής ή συνολική ρήξη με αυτή και χάραξη μιας διαφορετικής κατεύθυνσης με βάση την προστασία των εργασιακών κατακτήσεων και δικαιωμάτων και συνολικότερα του δημόσιου πλούτου και των κοινωνικών αναγκών.
Το ΠΑΣΟΚ έχει αποδειχτεί ο καλύτερος μαθητής του νεοφιλελευθερισμού στη χώρα και άρα τις συγκεκριμένες πολιτικές τις έχει επιλέξει και δεν του τις έχουν επιβάλει. Σήμερα η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αντιλαμβάνεται την κρίση σαν μια ευκαιρία για να περάσει μέτρα που ούτως ή άλλως έχει προκηρύξει στο παρελθόν, όπως η ανασφάλιστη εργασία των νέων σε καθεστώς μαθητείας με μισθούς κάτω από τη συλλογική σύμβαση εργασίας. Με αυτή την έννοια για το ΠΑΣΟΚ και τους συμμάχους του όπως το ΛΑΟΣ και η οικογένεια Μητσοτάκη τα μέτρα δεν είναι απλά αναγκαίο κακό αλλά είναι πάνω απ’ όλα «ορθά».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να διεξάγεται και η κριτική μας απέναντι στην Ε.Ε. Μία κιτρική που οφείλει να είναι συνολική σχετικά με το πλαίσιο λειτουργίας και τους στόχους που εξυπηρετεί η Ε.Ε., τονίζοντας όμως πάντα τις ευθύνες που έχει συνολικά η σοσιαλδημοκρατία και τα λαϊκά κόμματα που από κοινού σχεδίασαν την σημερινή ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική. Είναι ξεκάθαρο ότι οι κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες δυνάμεις στην Ευρώπη θέλησαν να δημιουργήσουν ένα μηχανισμό που θα τους παρέχει περισσότερες εγγυήσεις για την αναπαραγωγή των σημερινών ταξικών πολιτικών. Ο παραπάνω στόχος επιτεύχθηκε ακριβώς λόγω της ύπαρξης συγκεκριμένων συσχετισμών στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κρατών. Η ίδια η Ε.Ε. αποτελεί συμπύκνωση και αποκρυστάλλωση ταξικών συσχετισμών τους οποίους πρέπει να αγωνιστούμε για να ανατρέψουμε.
Η δεύτερη γραμμή άμυνας που φαίνεται να καλλιεργείται από μερίδες του αστικού συνασπισμού εξουσίας και πιο συγκεκριμένα από τον τύπο είναι η στοχοποίηση για τη σημερινή κατάσταση της οικονομίας του πολιτικού συστήματος και του πολιτικού προσωπικού με όρους διαχείρισης. Έτσι για τη σημερινή κατάσταση δεν ευθύνεται ο νεοφιλελευθερισμός και η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση αλλά τα «λαμόγια και οι κλέφτες» που τα «έφαγαν». Όπως έδειξαν και οι τελευταίες εκλογές, με την επιλογή της κυβέρνησης της ΝΔ να προσφύγει σε πρόωρες κάλπες τη στιγμή που ήταν περισσότερο από σίγουρη η ήττα της, το πολιτικό προσωπικό είναι αναλώσιμο μπροστά στην ανάγκη για συνολική αναπαραγωγή του αστικού συνασπισμού εξουσίας. Με αυτή την έννοια ένα σχέδιο εκτόνωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας μπορεί να είναι η θυσία ενός κομματιού του πολιτικού κόσμου ως υπεύθυνου για σπατάλες και σκάνδαλα που μας έφεραν σε αυτή την τραγική θέση.
Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης αντίληψης μπορεί εύκολα, με μανδύα τον «τεχνοκρατισμό», να προκριθούν ακραίες αντιδημοκρατικές λύσεις. Μία τέτοια θα μπορούσε να είναι μια κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» που θα αποτελούνταν από τεχνοκράτες και «ανθρώπους της αγοράς», οι οποίοι θα αναλάμβαναν τη έξοδο της χώρας από το σημερινό τέλμα. Στο πλαίσιο μιας τέτοιας λύσης θα μπορούσε να ζητηθεί, κάτι που έχει γίνει ήδη από τους κύκλους των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων, αναστολή άρθρων του συντάγματος που σχετίζονται με τη συνδικαλιστική δράση και τις απεργίες έτσι ώστε σε κλίμα ταξικής ειρήνης «η χώρα» να μπορέσει να «ορθοποδήσει».
Το κύριο χαρακτηριστικό και των δύο γραμμών άμυνας που μέχρι τώρα φαίνεται να αναπτύσσονται από τη μεριά του αντιπάλου είναι η αποσιώπηση του ταξικού χαρακτήρα της σημερινής σύγκρουσης. Η σύγκρουση επιχειρείται να μεταμφιεστεί ή σε εθνική υπόθεση ή σε διαχειριστική σύγκρουση ενάντια στους κλέφτες πολιτικούς και τους τεμπέληδες δημόσιους υπαλλήλους. Δουλειά μας είναι να τοποθετούμε τη σημερινή κατάσταση στην πραγματικής της βάση, δηλαδή στη δομική καπιταλιστική κρίση και στη συνολικότερη αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού και παράλληλα να αναδεικνύουμε τις εναλλακτικές που έχει μπροστά του ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία.
• Πολιτικό και όχι τεχνικό το ζήτημα εξόδου από την κρίση.
Ένα από τα λάθη που φαίνεται στη συγκεκριμένη συγκυρία να κάνουν κομμάτια του κινήματος είναι η προσπάθεια εξεύρεσης ενός υπερ-αιτήματος που θα μπορέσει να αποτελέσει την απάντηση της Αριστεράς για την έξοδο από την κρίση, συσπειρώνοντας την πλειοψηφία των εργαζομένων. Χαρακτηριστικό δε της ηγεμονίας του αστισμού στο εσωτερικό της Αριστεράς ακόμα και σήμερα είναι ότι η αναζήτηση αυτού του υπερ-αιτήματος βρίσκεται στο σκέλος της κρίσης των οικονομικών του κράτους και όχι στην κρίση της εργασίας.
Για εμάς το ζήτημα εξόδου από την κρίση είναι πρωτίστως πολιτικό και όχι τεχνικό. Με αυτή την έννοια όταν μιλάμε για έξοδο από την κρίση πρέπει να εξηγούμε από ποια κρίση εννοούμε και ποιες είναι οι προτεραιότητές μας και την ίδια στιγμή να αναδεικνύουμε την εξελισσόμενη κοινωνική και πολιτική σύγκρουση. Έξοδος από την κρίση σημαίνει ρήξη με τον νεοφιλελευθερισμό και συνολικά μια πολιτική που θα ακολουθεί την αντίστροφη πορεία από αυτή που μας έφερε μέχρι εδώ. Μια πολιτική που θα προστατεύει το εργατικό εισόδημα και συνολικά τις εργασιακές κατακτήσεις, θα ακυρώνει την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και τις ιδιωτικοποιήσεις, θα προστατεύει τον δημόσιο πλούτο και θα στηρίζεται συνολικά στην ικανοποίηση των αναγκών του κόσμου της δουλειάς και της νεολαίας.
Μέτρα και κόντρα μέτρα. Μέτρα που έπρεπε να έχουν παρθεί και δεν πάρθηκαν έγκαιρα, μέτρα που λήφθηκαν και μάλιστα σε δέσμες, πρώτη και δεύτερη, μέτρα που πρόκειται να παρθούν, θα λαλήσουμε στο τέλος. Έτσι που μας κατάντησαν δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, όχι τι πρόκειται να μας ξημερώσει η επομένη, αλλά ούτε πώς θα περάσουμε την κάθε μια ημέρα.
Έχει γραφεί κατ’ επανάληψη και έχει αρκούντως αναλυθεί, η δραματική κατάσταση στην οποία βρέθηκε η χώρα εξαιτίας των εγκληματικών πράξεων και παραλήψεων όλων αυτών που μας κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια και θα ήταν άσκοπο να τα επαναλάβω. Εν πάση περιπτώσει ξυπνήσαμε μια μέρα και καταλάβαμε, ή μας έδωσαν να καταλάβουμε, δεν έχει και τόση σημασία, πως τέλειωσε το πάρτι. Τόσο ήταν. Ένα όνειρο που έσβησε και πάει.
Δεν βαριέσαι όμως, καλά περάσαμε. Αποκτήσαμε τη σπιταρόνα μας, το εξοχικό μας, την αυτοκινητάρα μας και δυο τρία άλλα ακόμη, γιατί καμιά οικογένεια που σέβεται τον εαυτό της δεν θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα με ένα και μοναδικό αυτοκίνητο. Από εκεί και πέρα και τι δεν θέλαμε! Τουλάχιστον ένα κινητό για κάθε μέλος της οικογένειας, εξεζητημένα ρούχα, επώνυμα παπούτσια, πανάκριβα έπιπλα και άλλα είδη εξοπλισμού, να ζήσουμε και λίγο σαν άνθρωποι, βρε αδερφέ, και να μπούμε στο μάτι του γείτονα που μας κάνει τον καμπόσο. Και βέβαια τις βόλτες μας, τις ξάπλες μας, τις άπλες και τα ώπα μας. Τις δουλειές του σπιτιού τις αναθέσαμε στην αλλοδαπή παραδουλεύτρα και όσο για αγροτικές εργασίες, ας είναι καλά οι μετανάστες.
Σαν βασιλιάδες περνούσαμε. Κι ας μεγάλωναν υπερβολικά οι λογαριασμοί των δανείων. Κι ας έτρεχαν οι δόσεις. Κι ας παραφούσκωναν οι κάρτες. Σήμερα να τη βγάλουμε και για το αύριο ποιος νοιάζεται. Μήπως τα ίδια δεν έκανε και το κράτος που ξόδευε ασυλλόγιστα, οι προϋπολογισμοί ήταν μόνο για να πέφτουν μόνιμα έξω και γενικά συμπεριφερόταν σαν μικρομέγαλο κακομαθημένο. Και στο τέλος, μ’ αυτά και μ’ αυτά, να το Δημόσιο Χρέος στα ύψη και τα ελλείμματα στο 13 και 14 %.
Τα έβλεπαν οι Ευρωπαίοι εδώ και χρόνια και τραβούσαν τα μαλλιά τους. Μας έκαναν συστάσεις και κόντρα συστάσεις, μας έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου, αλλά πού εμείς. Σιγά μη τους δίναμε σημασία. Ξενέρωτους τους ανεβάζαμε που δεν ξέρουν να ζήσουν και να γλεντήσουν, μίζερους τους κατεβάζαμε επειδή αγόραζαν από το σούπερ μάρκετ μια ντομάτα και μία φέτα καρπούζι, την ώρα που εμείς γεμίζαμε τίγκα τις σακούλες που για να τις μεταφέρεις χρειαζόσουν βοηθητικό προσωπικό. Τα ίδια και χειρότερα στις ταβέρνες. Μία σαλάτα και μισή μερίδα αυτοί, φέρε, φέρε και φέρε εμείς. Και από ετούτα και από εκείνα και από τα άλλα. Για να μείνουν ανέγγιχτα στο τέλος τα μισά.
Φυσικά, φυσικότατα, ήταν αδύνατον να συνεχιστεί η ίδια κατάσταση, όχι γιατί μας έπιασαν οι τύψεις ξαφνικά, αλλά γιατί μας πήραν χαμπάρι οι αγορές και ανέβασαν τα spreads στον Θεό. Όχι, δεν μας έβαλε στο μάτι καμιά σκοτεινή δύναμη, ούτε εξυφάνθηκε αιφνίδια κάποια συνομωσία ενάντια στο «ανάδελφον έθνος» μας, για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του αλήστου μνήμης κ. Χρήστου Σαρτζετάκη. Αυτά είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Ψεύτικες διαβεβαιώσεις δίναμε, λόγια που τα έπαιρνε ο αέρας και τα ξεχνούσαμε αμέσως, αποκρύπταμε στοιχεία, αλλοιώναμε άλλα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο, θα μου πεις.
Μόνο που το κάθε θαύμα διαρκεί συνήθως τρεις ημέρες, ενώ το δικό μας άντεξε κοντά τρεις δεκαετίες. Και πάλι καλά, εδώ που τα λέμε. Όμως κάποια στιγμή έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Δεν μας φταίνε οι δανειστές, ούτε οι αγορές. Αυτές τη δουλειά τους κάνουν. Τα συμφέροντά τους πασχίζουν να διασφαλίσουν σε τελική ανάλυση. Τράπεζες είναι ως επί το πλείστον ή funds (επενδυτικά, κερδοσκοπικά κεφάλαια) που τοποθετούν τα διαθέσιμά τους σε ασφαλή υποτίθεται κρατικά ομόλογα, προσπαθώντας να κερδίσουν κάτι παραπάνω. Εμείς τι κάνουμε;
Η καθαρή αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση δεν είχε πολλά περιθώρια ελιγμών. Ο χρόνος πίεζε ασφυκτικά και είχε να διαλέξει ανάμεσα σε δύο κακά. Τα επώδυνα μέτρα ή την πτώχευση της χώρας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Διάλεξε ως συμφερότερο το πρώτο. Και εδώ ωστόσο θα έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στη δραστική μείωση των κρατικών δαπανών και την αύξηση της φορολογίας. Για τους δικούς της λόγους έδωσε από την αρχή το βάρος της στην αύξηση των εσόδων. Με αυτή τη λογική, μας αλάλιασε στους φόρους. Δυο φορές αύξηση στον ΦΠΑ και επέκτασή του σε απαλλασσόμενες μέχρι τώρα κατηγορίες, δύο φορές στα καύσιμα και τους φόρους πολυτελείας, επιπλέον φόροι στα ακίνητα, πόθεν έσχες, κατάργηση φοροαπαλλαγών. Μόνο που ο διαβρωμένος από κάθε άποψη και ακέφαλος κρατικός μηχανισμός αδυνατεί να ανταποκριθεί. Εάν σε όλα αυτά προσθέσεις και την οικονομική στενότητα που είναι αποτέλεσμα της ύφεσης και της αναδουλειάς που πλήττει την αγορά, πώς να συγκεντρωθούν τα επιπλέον έσοδα και πώς να αποδώσουν τα μέτρα;
Στον τομέα των δαπανών το κύριο βάρος έπεσε στην περικοπή μισθών και συντάξεων του δημόσιου τομέα, στο ασφαλιστικό και την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων. Όχι πως ορισμένα από αυτά τα μέτρα δεν ήταν απαραίτητα, αλλά από μόνα τους αντί να λύσουν το πρόβλημα το επιτείνουν, αφού στερούν από την αγορά πολύτιμη ρευστότητα. Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Πολλά, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Κατά πρώτο και κύριο πρέπει να συμμαζευτεί και να νοικοκυρευτεί το αδιαφανές και πολυάνθρωπο σπάταλο κράτος. Να καταργηθούν ή να συγχωνευτούν μεταξύ τους ένα σωρό άχρηστοι και παρασιτικοί οργανισμοί και να απεμπλακεί το συντομότερο δυνατό από το άγος των ελλειμματικών ΔΕΚΟ τύπου ΟΣΕ, συγκοινωνίες κλπ και να δοθεί το βάρος στην ανάπτυξη.
Θα με ρωτήσετε τώρα μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον πώς μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη; Είναι αλήθεια αυτό. Η οικονομία, έχοντας χάσει την ανταγωνιστικότητά της, νοσεί βαρύτατα. Επιπλέον οι πιέσεις που της ασκούνται από τον υψηλότατο, λόγω φόρων κυρίως, πληθωρισμό, μεγεθύνουν το πρόβλημα. Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Οπωσδήποτε μεγαλύτερος έλεγχος και θεραπεία, ει δυνατόν, των στρεβλώσεων της αγοράς, μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας και πολλά άλλα. Σαφώς και θα υπάρξουν αντιδράσεις. Πρώτα πρώτα από το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ της Παπαρήγα που λες και βρίσκονται στις παραμονές της Οκτωβριανής Επανάστασης, δεν υπολογίζουν κανένα και ετοιμάζονται για την τελική έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα. Και αυτοί μπορεί να ονειρεύονται κομμούνες και κολεκτίβες, αλλά η οργανωμένη κοινωνία και η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να τους επιτρέψει κάτι τέτοιο; Από κοντά και οι Τσιπροαλαβανολαφαζάνηδες, που Κύριος οίδε τι διεργασίες γίνονται στους εγκεφάλους τους και τι επιδιώκουν.
Σίγουρα μπορούν και πρέπει να γίνουν πολλά. Να αρθούν τα πάσης φύσεως εμπόδια και να λειτουργήσει ελεύθερα η αγορά. Να αρθεί το συντομότερο, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, το καμποτάζ. Να ανοίξουν επιτέλους τα κλειστά επαγγέλματα. Να αποκατασταθεί ο υγιής ανταγωνισμός στις αγορές. Να απελευθερωθεί το ωράριο εργασίας των καταστημάτων. Να απελευθερωθεί η αγορά καυσίμων. Να περιοριστεί δραστικά η γραφειοκρατία και να αρθεί κάθε εμπόδιο για την ίδρυση και την αδειοδότηση των επιχειρήσεων. Και τέλος, ίσως θα έπρεπε να είναι πρώτο στην κατάταξη, να αξιοποιηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η τεράστια, ανεκτίμητη κρατική περιουσία. Διαφορετικά;
Διαφορετικά, λυπούμαι που το λέω, αλλά ο αδιέξοδος φαύλος κύκλος θα συνεχιστεί. Θα χρειαστεί να παρθούν νέα μέτρα τον Σεπτέμβριο -αλλιώς δεν παίρνουμε τρίτη δόση-, άλλα με τον καινούριο χρόνο και πάει λέγοντας, ενώ πάντοτε θα καραδοκεί ο κίνδυνος της αναγκαστικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους ή της χρεοκοπίας. Μόνο που ο λαός δεν αντέχει άλλα βάρη και θα είναι κρίμα να χαθεί και η τελευταία ευκαιρία.

Έγραφα προ ημερών για την τρομοκρατία των ισχυρών. Αυτών που εκμεταλλεύονται τη θέση τους ή τα όποια προνόμια τούς έχει παραχωρήσει η Πολιτεία, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Και για να μην παρεξηγηθώ μπαίνω κατευθείαν στο θέμα. Δικαίωμα αναφαίρετο είναι η απεργία. Θεμιτό και μάλιστα συνταγματικά κατοχυρωμένο. Ιερός και καθόλα σεβαστός ο αγώνας για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και ακόμη περισσότερο για την ικανοποίηση οικονομικών και μη αιτημάτων. Μέχρι εκεί όμως. Μέχρι του σημείου όπου ο αγώνας του ενός δεν θα οδηγεί στην απόγνωση τον άλλο.
Εδώ και αρκετά χρόνια όμως έχει κόψει η μαγιά. Ο καθένας κάνει του κεφαλιού του χωρίς να υπολογίζει τον άλλο. Αρκεί να μπορεί να το κάνει. Φτάνει να αισθάνεται ισχυρός για κάτι τέτοιο. Και δυστυχώς, με το κράτος να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, όλο και περισσότεροι αισθάνονται ισχυροί. Οι αγρότες, για παράδειγμα, που κάθε τρεις και λίγο κλείνουν τους δρόμους και κόβουν την Ελλάδα στα δύο ή τα τρία. Οι ΔΕΗτζήδες που κατεβάζουν τους διακόπτες και βυθίζουν τη χώρα στο σκοτάδι. Ακόμη και οι υπάλληλοι του Υπουργείου Πολιτισμού που κλείνουν μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, όπως και οι εκπαιδευτικοί που κατεβάζουν τα μολύβια και αφήνουν στη μέση τη διόρθωση των γραπτών των μαθητών, κρατώντας σε ιδιότυπη ομηρία παιδιά και γονείς.
Περνάμε δύσκολες ώρες. Όλοι ανεξαιρέτως. Η οικονομία, που παρά τα εξοντωτικά μέτρα, δεν είναι σίγουρο πως θα τα καταφέρει στο τέλος. Μισθωτοί και λοιποί εργαζόμενοι που βλέπουν τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται επικίνδυνα, τις συντάξεις τους να εξαϋλώνονται από τη μια και να γίνονται άπιαστο όνειρο από την άλλη, έμποροι και υπόλοιποι ελεύθεροι επαγγελματίες που βλέπουν μόνο μαυρίλα.
Πάει το γέλιο, χάθηκε από τα χείλη, και το κέφι αντικατέστησε το στρες, το άγχος και η αβεβαιότητα. Κατεβάσαμε όλοι τα κεφάλια, παραζαλιστήκαμε, κόπηκαν με το μαχαίρι τα καλαμπούρια και οι συζητήσεις περί τούτων και των άλλων και κλειστήκαμε στο καβούκι μας. Το μουντό αντικατέστησε το φωτεινό. Στους δρόμους δεν περπατούν πια άνθρωποι χαρωποί και στην ερώτηση «τι κάνεις;» η συνηθισμένη απάντηση είναι «το παλεύω». Από όσους μπορούν και το παλεύουν ακόμη. Στα μαγαζιά η κίνηση είναι ελάχιστη, οι τσέπες άδειες και οι υποχρεώσεις τρέχουν. Διάβασα κάπου πως αυξήθηκαν κατακόρυφα οι ψυχικές ασθένειες και όλο και περισσότεροι, λέει, τώρα τελευταία επισκέπτονται τους ψυχολόγους.
Την ίδια ώρα οι δείκτες δεν δείχνουν σημάδια ανάκαμψης και τα σύννεφα πυκνώνουν, αφού ακόμη και η εκταμίευση της τρίτης δόσης του δανείου βρίσκεται στον αέρα. Τα έσοδα βρέθηκαν εκτός στόχου στο πεντάμηνο, ξέφυγαν οι δαπάνες ταμείων και νοσοκομείων και όλα δείχνουν πως πάμε για νέο πακέτο μέτρων το φθινόπωρο. Μέτρα που ωστόσο δεν αποδίδουν, γιατί όσο μικραίνει η αγοραστική δύναμη του καταναλωτή, τόσο πέφτει και η κατανάλωση. Παράδειγμα τα τσιγάρα, που ύστερα από τις απανωτές αυξήσεις και τα μέτρα κατά του καπνίσματος, δημιούργησαν μια μαύρη τρύπα 1 δις ευρώ που απειλεί να τινάξει στον αέρα τον προϋπολογισμό.
Οι μόνοι που δεν καταλαβαίνουν Χριστό είναι οι παλικαράδες του ΠΑΜΕ. Ο ιδιωτικός, μισθοφορικός, στρατός της Παπαρήγα που κάνει κουμάντο στο λιμάνι του Πειραιά και δεν νοιάζεται για τη ζημιά που προκαλεί στον τουρισμό, το εμπόριο και τους χιλιάδες συμπατριώτες μας που θέλουν να ταξιδέψουν. «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», δεν κουράζονται να φωνάζουν και γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους κοινωνία, νόμους και δικαστικές αποφάσεις, κάνοντας επίδειξη μιας προκλητικής, βάρβαρης δύναμης και τεστάροντας τις αντοχές και την ανεκτικότητα της Πολιτείας. Δηλώνουν με αυθάδεια πως δεν αναγνωρίζουν το Σύνταγμα, πως δεν τους δεσμεύουν οι νόμοι και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τον πόνο και την αγωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Όλες αυτές οι δραστηριότητες εντάσσονται στο γενικότερο σχέδιό τους, που αποσκοπεί στη διάλυση κάθε μορφής οικονομίας και στην αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού. Άλλωστε στον Πειραιά τα έχουν καταφέρει εν μέρει. Ήδη οδήγησαν σε μαρασμό τόσο την ευρύτερη περιοχή, όσο και τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, όπου η κατάσταση είναι πέρα για πέρα απελπιστική.
Μάχονται το κεφάλαιο, θα μου πεις. Μα το κεφάλαιο, φίλε μου, και τρόπους έχει να διασφαλίσει τα συμφέροντά του και τα μέσα διαθέτει προς τούτο. Δεν θέλεις την κρουαζιέρα εσύ; Δεν χάλασε ο κόσμος. Θα πάει παραπέρα. Στα λιμάνια της Γένοβας, της Μασσαλίας, της Βαρκελώνης, της Πάλμα ντε Μαγιόρκα, της Βενετίας, της Σανόνα και της Μάλτας. Βάζει το συνδικάτο τους δικούς του κανόνες στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη; Στέλνει τα σκάφη του αυτό στην Τουρκία, όπου λειτουργούν περίπου 100 οργανωμένα ναυπηγεία. Θαυμάστε τα αποτελέσματα των αγώνων τους. Εκεί που μέχρι πριν από λίγα χρόνια έφταναν για επισκευή κάπου 30 πλοία τον μήνα, δίνοντας ζωή σε επιχειρήσεις και ψωμί σε οικογένειες, σήμερα το αντίστοιχο διάστημα ούτε 2 πλοία δεν πλησιάζουν.
Και η κυβέρνηση, θα με ρωτήσετε; Αυτή τι κάνει; Να σας απαντήσω ευχαρίστως. Κλαψουρίζει και παρακολουθεί εκ του μακρόθεν την κατεδάφιση της όποιας αξιοπιστίας έχει απομείνει σε αυτή τη ρημαδοχώρα. Οι υπουργοί της, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μένουν μόνοι να υπερασπιστούν τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να κάνουν και στη χειρότερη σφυρίζουν κλέφτικα, αλληλοϋποβλέπονται και τα συντροφικά μαχαιρώματα πάνε σύννεφο. Ακόμη και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ βγήκαν στο μεϊντάνι, αρνούμενοι να στηρίξουν τα μέτρα που αναγκάστηκε, λόγω μνημονίου, να πάρει η κυβέρνηση. Αυτοί πάλι τι να επιδιώκουν, άραγε; Να πτωχεύσουμε μια ώρα αρχίτερα, ή να οδηγηθεί ο τόπος σε νέες περιπέτειες;
Δυστυχώς δεν είναι ώρα για φιλοσοφίες, ιδεολογήματα και ευαισθησίες. Ο λαός υποφέρει και πρέπει να ξαναβρεί το συντομότερο δυνατό τον βηματισμό του. Άλλη λύση δεν υπάρχει μιας και το μάννα εξ ουρανού, εξ όσων γνωρίζω τουλάχιστον, έπεσε μία και μοναδική φορά στην ιστορία. Έκτοτε…πάπαλα! Τα μαγικά πάλι δεν πιάνουν και άλλες εναλλακτικές προτάσεις δεν υπάρχουν. Ούτε από αριστερά ούτε από δεξιά. Το ΚΚΕ επιδιώκει και εύχεται να πτωχεύσει η χώρα, μήπως, μέσα από τον γενικό χαλασμό, κερδίσει κάτι και ο Σαμαράς που μάχεται το μνημόνιο, δηλώνει σε όλους τους τόνους πως θα το τηρήσει και θα τιμήσει την υπογραφή της χώρας.
Άρα; Άρα δεν μένει τίποτα άλλο από το να ανασκουμπωθούμε. Να πούμε μπόρα είναι και θα περάσει, να σφίξουμε για άλλη μια φορά το ζωνάρι και να αλλάξουμε τρόπο ζωής, αφού, όπως όλοι παραδεχόμαστε, το είχαμε παραξηλώσει. Τη μεγαλύτερη ευθύνη ωστόσο την έχει η κυβέρνηση, που πρέπει να ανασυγκροτηθεί το συντομότερο. Να τακτοποιήσει τα του οίκου της και να επιταχύνει το έργο της, μπας και δούμε κάποτε Θεού πρόσωπο.
Το τελευταίο μού ακούγεται σαν ευχολόγιο, αλλά, όταν εννιά μήνες μετά τις εκλογές δεν έχει στελεχώσει τον κρατικό μηχανισμό, τι άλλο να πω;

Η βομβιστική επίθεση που έλαβε χώρα στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στις 24 Ιουνίου με αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατο ενός ανθρώπου δεν μπορεί παρά να καταδικαστεί απερίφραστα. Θεωρούμε ότι τέτοιου είδους ενέργειες και αυτοί που τις υλοποιούν αποτελούν το φυσικό συμπλήρωμα των κρατικών μηχανισμών καταστολής. Τέτοιες πρακτικές μόνο αντιπαραθετικά μπορούν να λειτουργήσουν προς τους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας. Τη στιγμή που κάποιοι επενδύουν στο φόβο και την τρομουστερία η νεολαία Συνασπισμού καλεί τους εργαζόμενους και τη νεολαία να συμμετάσχουν μαζικά στην γενική απεργία στις 29 Ιουνίου και να συγκρουστούν με τις αλλαγές που προωθεί η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σε εγασιακές σχέσεις και ασφαλιστικό.
Ως νεολαία Συνασπισμού θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις προκειμένου η συζήτηση να μείνει στα πραγματικά αδιέξοδα της νεολαίας και των εργαζομένων που γεννούν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές κόντρα στους ειδικούς της βίας.Ο αγώνας του Δήμου Ελληνικού μας αφορά όλους
Ο Δήμαρχος Ελληνικού Χρ. Κορτζίδης συμπληρώνει σχεδόν δύο μήνες απεργίας ενάντια στο καταστρεπτικό για τους ΟΤΑ, σχέδιο «Καλλικράτης», την ίδια στιγμή που η δημοτική αρχή και οι δημότες του Ελληνικού συνεχίζουν τον αγώνα τους ενάντια στις ιδιωτικές αυθαιρεσίες που εκμεταλλεύονται το παραλιακό μέτωπο της Αθήνας και εμποδίζουν την ελεύθερη πρόσβαση στις ακτές. Αγώνας που ήδη από το 2007 έχει πετύχει την απελευθέρωση της παραλίας του Ελληνικού, και σήμερα γίνεται προσπάθεια να αποσιωποιηθεί και να ποινικοποιηθεί.
Ο αγώνας του Δήμου Ελληνικού είναι και δικός μας, καθώς είναι ένας αγώνας για την ελεύθερη πρόσβαση στις ακτές της Αθήνας, για την έξωση των ιδιωτικών συμφερόντων που εδώ και χρόνια εκμεταλλεύονται παράνομα την περιουσία του ελληνικού λαού, το δημόσιο φυσικό πλούτο και το παραλιακό μέτωπο. Είναι αγώνας για την υπεράσπιση της αυτοδιοίκησης, του κοινωνικού κράτους και των εργαζόμενων των ΟΤΑ, που το σχέδιο «Καλλικράτης» απειλεί να κάνει παρελθόν.
Η Νεολαία Συνασπισμού συμπαρίσταται στο Δήμαρχο Κορτζίδη και καλεί τους κατοίκους της Αθήνας να συμμετέχουν στην κινητοποίηση που διοργανώνει ο Δήμος Ελληνικού. Το Σάββατο 26 Ιουνίου, δίνουμε και πάλι ραντεβού έξω από τα παράνομα νυχτερινά κέντρα (στην πεζογέφυρα της Λ. Ποσειδώνος) για να μπει τέλος στην αυθαιρεσία και να πάρουν οι πολίτες όσα τους ανήκουν.
Καλούμε την κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία εκτός από την -σε απευθείας μετάδοση- κατεδάφιση της εγκαταλειμμένης «Φαντασίας» να φροντίσει για το σφράγισμα των παράνομων κέντρων και την απόδοση του παραλιακού μετώπου της Αθήνας στους κατοίκους της.
Σε μια περίοδο κρίσης, η ανεμπόδιστη και χωρίς εμπορευματοποίηση χρήση των δημόσιων χώρων είναι περισσότερο από αναγκαία για όλους και όλες.
Το γραφείο τύπου
![]() |
Copyright © 2008 Rethymno Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 31.07.2010 02:00:13 |
