Eχθές, Κυριακή, ήταν η παγκόσμια γιορτή της μητέρας. Είμαι κόρη, οπότε όφειλα Χρόνια Πολλά στη μαμά μου, αλλά και μάνα, οπότε περίμενα από τα παιδιά μου ευχές.
Αυτό, για να κάνω μια αναφορά στη χθεσινή γιορτή, που αμφιβάλω αν υπάρχουν blogs, έστω ένα 5%, που δεν έκαναν σχετική ανάρτηση.
Όλες αυτές τις παγκόσμιες ημέρες εγώ δεν τις πολυπιστεύω.
Κάτι σε υπερκαταναλωτισμό μου φέρνουν. Τέλος πάντων. Άλλο θέμα.
Με την αναμονή των πανελληνίων εξετάσεων είμαστε κάπως περίεργα στο σπίτι μας. Δεν παύει όμως να είναι Κυριακή, που σημαίνει μια πιο χαλαρή μέρα για μένα, αφού δεν πάω στη δουλειά. Δεν είμαι από τις γυναίκες που μόλις βρουν λίγο ελεύθερο χρόνο πέφτουν με τα μούτρα στην εξόντωση κάθε είδους μικροοργανισμού ή
ακάρεως που κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι, άρα η χθεσινή μέρα ήταν μια πάρα πολύ ωραία μέρα για να την χαραμίσω κλεισμένη μέσα.
Κάποιοι τολμηροί, μαζί και ο μικρός μου γιος, άρχισαν κιόλας τα μπάνια, αλλά εμένα αν δεν μπει Ιούλιος..., το κυματάκι δεν με βρέχει!
Πήρα λοιπόν τον ανατολικό δρόμο να πάω σ' ένα κοντινό χωριό να βρω μια φίλη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανα τη διαδρομή, αλλά με τέτοιο καιρό και με μηδενική κίνηση, την απόλαυσα κυριολεκτικά. Χάζευα δεξιά και αριστερά το ανοιξιάτικο Ρέθυμνο, με το ραδιόφωνο στο Δεύτερο πάντα. Κάποια στιγμή πέρασα από έναν τριανταφυλλόκηπο. Μέχρι να συνειδητοποιήσω τι ήταν, είχα φύγει μακριά, αλλά στην επιστροφή...σταμάτησα.
Η είσοδος ενός εργοστασίου ήταν που φτιάχνει ζωοτροφές. Οι εγκαταστάσεις κλειστές λόγω Κυριακής κι εγώ βρήκα χώρο και χρόνο και πήρα τη φωτογραφική μηχανή. Πραγματικά δεν ήξερα τι να πρωτοφωτογραφήσω.
Άμα είναι μερακλής ο άνθρωπος... είναι παντού και πάντα!
Φωτογραφίες εδώ!
Ε, λόγω της ημέρας, αφιερώνω αυτά τα τριαντάφυλλα στη μητέρα μου.
Πρόσφατα διάβασα και το παρακάτω ποίημα, που δεν το ήξερα, και το κράτησα εδώ.
ΔΑΚΡΥΑ -Ν.Λαπαθιώτης
Δεν είναι τίποτα στο σπίτι, Μάνα μου
να μη Σε φέρνει ολάκερη στη σκέψη,
- και μήτε τίποτα στη ζωή μου, Μάνα μου
που να μη τόχεις κάπως σημαδέψει.
Κι ούτε που κάνω βήμα, τώρα, Μάνα μου,
χωρίς οι λογισμοί Σου να με ζώσουν
καθώς αγγίζω ή αντικρύζω, Μάνα μου
το καθετί που μεταχειριζόσουν.
Κι όχι το καθετί, μονάχα, Μάνα μου,
δικό Σου, είναι μονάκριβο για μένα,
μα ως και τα μέρη, που περνούσες,
Μάνα μου, κι εκείνα τα θαρρώ σαν αγιασμένο.
Κι όχι τα μέρη εκείνα, μόνο Μάνα μου,
κάτι, για μένα, έχουν του παραδείσου,
- μα ως και τον ίδιο τον εαυτό μου, Μάνα μου,
τον αγαπώ, γιατί ήτανε παιδί Σου...
Περισσότερα... »
