Και τι βραβείο! Το βραβείο του "Ηλιόλουστου blog", μέσα στο καταχείμωνο.
Το δέχομαι ευχαρίστως όμως, γιατί εμείς, εδώ, στο Ρέθυμνο, δεν έχουμε χειμώνα.
Μας ξέχασε. Οι θερμοκρασίες μας είναι από 20 βαθμούς και πάνω, εδώ και πολύν καιρό.
Και επίσης, το 90% των φωτογραφιών μου είναι με ηλιοβασιλέματα και ανατολές ηλίου. Οπότε, κατά κάποιο τρόπο, το "αξίζω".
Ευχαριστώ πολύ την Στέλλα και τον Σωτήρη που μου το έδωσαν.
Και δυο λόγια για τη "σιωπή" του blog αυτού.
Έχω ξαναγράψει πως δεν είμαι του γραπτού λόγου. Με καταπιέζει. Με αγχώνει. Ούτε και πολύ των εξομολογήσεων. (τα εν οίκω μη εν δήμω). Οπότε, θα μου πείτε, τι το άνοιξες το ρημάδι το blog;
Ηλεκτρονικό ημερολόγιο, λέει, είναι.
Ε, αφού δεν σου αρέσει να γράφεις, τι το θέλεις;
Εύλογη απορία. Είναι χρήσιμο όμως, γιατί εδώ μέσα γνώρισα πάρα πολύ κόσμο (πραγματικούς ανθρώπους) πίσω από την ανωνυμία του διαδικτύου και έχω κάνει πολλές φιλίες (πραγματικές φιλίες). Εξακολουθώ και παρακολουθώ τα γραπτά εκατοντάδων (κυριολεκτικά) bloggers, χωρίς να μένει χρόνος όμως για σχόλια και e-κοινωνικές τυπικότητες.
Tο κρατάω λοιπόν, "ανοικτό" γιατί είναι ένας ανοικτός δρόμος επικοινωνίας μαζί σας. Οποιαδήποτε στιγμή, με ένα άρθρο, που θα έχει κάτι ουσιαστικό να πει, είμαστε πάλι μαζί.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ζήσε τη στιγμή!" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
