Rethymno Blogs » Η Αδελφότης των Στεναγμών » March 22, 2008 » Τα επιλεγμένα μπλογκ του νομού Ρεθύμνου με μια ματιά

Expand/Collapse

Η Αδελφότης των Στεναγμών (7)

Ρέθυμνο, 22.03.2008
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ, ΑΘΗΝΑ, 19 ΜΑΡΤΙΟΥ 2008

Posted: March 22, 2008, 11:48pm EET by Νίκος Ντακάκης

Οι ομιλητές της βραδιάς: Δημήτρης Βαρβαρήγος, Δημήτρης Αετουδάκης, Χρυσούλα Δημητρακάκη
Δημήτρης Αετουδάκης επί το έργον

Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η Αδελφότης των Στεναγμών" »

|

Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
Δημήτρης Βαρβαρήγος

Posted: March 22, 2008, 11:39pm EET by Νίκος Ντακάκης

Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το βιβλίο «Η αδελφότης των στεναγμών», του Νίκου Ντακάκη που κυκλοφόρησε τo 2007 από τις εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος.
Από την πρώτη παράγραφο με γέμισε ενδιαφέρον, μου τόνωσε την περιέργεια για την εξέλιξη της μυθιστορίας και την τύχη των ηρώων.
Με επιδέξιο αφηγηματικό τρόπο, ο συγγραφέας καταφέρνει από την πρώτη σελίδα να μπαίνει στα βαθιά με τη δυνατή πλοκή και τις διαδοχικές συνεχείς ανατροπές, όπου κάθε κεφάλαιο να τελειώνει με μια κατάσταση σύγκρουσης ή δοκιμασίας που επιζητεί την λύση της, δίνοντας την υπόσχεση της έντονης δράσης προσφέροντας το θετικό ενδιαφέρον του αναγνώστη να συνεχίσει το διάβασμα..
Είναι αυτό που λέγεται για ένα καλό μυθιστόρημα πως, η επιτυχία του πεζού λόγου προκύπτει από την ένωση γνώσεων, φαντασίας, συναισθηματισμού και ικανότητα απόδοσης. Αυτά τα στοιχεία είναι ορατά κατά την ανάγνωση καθώς αντάμωνα ένα ρευστό κείμενο γραμμένο από δημιουργική, ένταση.

Συνηθίζω για όποια βιβλία καλούμαι να μιλήσω να μην αναφέρομαι ιδιαίτερα αναλυτικά στο θέμα, διότι θεωρώ πως η συνεκτική αυτή αναφορά τις περισσότερες φορές μπορεί να αποδειχτεί πετυχημένη ή ανεπιτυχής, εύστοχη ή άστοχη μου είναι αδιάφορο καθώς αυτή θα είναι η κρίση μου και δεν θα δύναμαι να εκφέρω κάποια άλλη, όμως αυτή η πρακτική σκορπίζει τη μαγεία της ανάγνωσης.
Αν εγώ τώρα σας αποκαλύψω το θέμα της ιστορίας, η διαδικασία αναγνώρισης του μύθου και των ηρώων θα χάσει την αίγλη που προσφέρει όταν θα το διαβάζετε, γι αυτό επιτρέψατε μου να μιλήσω για τη δυναμική του συγγραφέα και του χαρακτήρες που δραματοποιούν το έργο του.

Σαν παζλ ο Νίκος Ντακάκης, ενώνει τα κομμάτια από τη ζωή των ηρώων του. Ξετυλίγει το αμπαλάζ του γενεαλογικού δέντρου, των οικογενειών που δρουν στο μύθο του, σε έναν κόσμο γεμάτο ομορφιές, αγωνίες, δύσκολες επιλογές, ανατροπές, επιτυχίες, έρωτες και θανάτους. Με άρτιες περιγραφές που δημιουργούν όμορφες εικόνες εξελίσσεται η μυθιστορία γεμάτη πάντα από απροσδόκητα γεγονότα και τροπές στην ξαφνική μεταβολή της ισορροπίας δυνάμεων.
Παρ’ όλο που στο μυθιστόρημα υπάρχουν πολλοί χαρακτήρες και οι σπονδυλωτές αναφορές σε αυτούς από κεφάλαιο σε κεφάλαιο και με τη χρονική απόσταση που παρουσιάζονται θα μπορούσαν κάλλιστα να μπερδέψουν τον αναγνώστη, ο συγγραφέας έντεχνα υπενθυμίζει μέσω της αφήγησης κάποια στοιχεία της ταυτότητας τους και των γεγονότων που ενώνουν την προηγούμενη κατάσταση με την επόμενη, δίχως αναμνησιακές περιγραφές κάποιου αφηγητή για το χώρο και το χρόνο, το αποκαλούμενο flash back.
Σύνθετη η πλοκή με αλυσιδωτές αντιδράσεις όσον αφορά τους χαρακτήρες του έργου, με την παρεμβολή παράλληλων ιστοριών που εξελίσσονται ταυτόχρονα με αυτή των κύριων πρωταγωνιστών, φωτίζοντας το κυρίως θέμα του βιβλίου.

Είναι η πρακτική μιας γραφής που βλέπουμε στα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ με τις παράλληλες ιστορίες που αξιοποιεί το στοιχείο της αντίθεσης τόσο που να δίνει έμφαση στο βασικό του θέμα.
Αυτό είναι πολύ δύσκολο εγχείρημα για έναν συγγραφέα σε ένα έργο 400 σελίδων όπως του Ντακάκη, να βάλει τους ήρωες του να δρουν μέσα στα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα ενός τόπου με χωροχρονική σειρά χωρίς ασάφειες ώστε να ελαφρύνουν κι όχι να δυσκολέψουν την ανάγνωση.

Αυτό το δύσκολο στάδιο το ξεπέρασε ο συγγραφέας με επιτυχία, όπως το ίδιο πέτυχε και με τις συγκρουσιακές δοκιμασίες και τις συναισθηματικές αντιδράσεις των κύριων, αλλά και των δευτερευόντων χαρακτήρων να είναι απόλυτα πειστικές και χωρίς ασαφή σημεία, πράγμα που τους καθιστά αληθοφανείς και άρα προσιτούς στον αναγνώστη να ταυτιστεί μαζί τους.
Η αίσθηση του χώρου και του χρόνου διαφαίνονται και σκιαγραφούνται μέσα από τους ήρωες του έντονα σε κάθε αναφορά. Ο ρυθμός αφήγησης και οι διακυμάνσεις των γεγονότων, μεταβάλλουν τον περίγυρο σκιαγραφώντας περίτεχνα την ψυχολογική διάθεση των ηρώων.
Οι αναλυτικές περιγραφές χαρίζουν εικόνες που μέσα τους αναγνωρίζονται περισσότερες λεπτομέρειες όσον αφορά τον περίγυρο στη ροή των γεγονότων.

Θυμόμαστε και μιλάμε για ένα βιβλίο που διαβάσαμε και μας άγγιξε γιατί ο συγγραφέας κατάφερε να δημιουργήσει αληθινούς χαρακτήρες που μας κάνουν να ταυτιζόμαστε με τα προβλήματα τους.
Όταν αυτή η καταγραφή πετύχει, μένουν ατόφιες στη μνήμη μας οι επιθυμίες, οι πράξεις και οι πρακτικές των χαρακτήρων τους. Θυμόμαστε τα πάντα για τη ζωή τους και πολλές φορές ακολουθούμε τις εμπειρίες τους και στα προβλήματα της δικής μας ζωής.
Η Αλεξάνδρα, ο Αντώνης Κουταλάς, η Κατερίνα, ο Δημήτρης Γιωργάκης, η Τασούλα, ο Μιχάλης, ο Απόστολος και αρκετοί άλλοι, είναι άνθρωποι απλοί γεμάτοι όνειρα που αναζητούν να ζήσουν μια ζωή ήσυχη κι ανέμελη. Είναι κι αυτοί κάποιοι από τους συνανθρώπους μας που έζησαν πολέμους, καταστροφές, φιλίες, έρωτες, πόνους και θλίψεις.
Κάποιοι ευτυχισμένοι όπως ο Δημήτρης και η Τασούλα που είχαν αποκτήσει τρία παιδιά τον Γιώργη, την Αγάπη, τον Μανόλη κι άλλοι, όπως ο Κώστας και η Σοφία αποφασισμένοι για τα εμπόδια και τις ατυχίες τους να συνηθίσουν τη ζωή όπως τους χαρίζεται, αλλά με αγάπη.
Εποχές με σοβαρές κοινωνικοπολιτικές ανατροπές που φέρνουν οι πόλεμοι. Ζωές γεμάτες απογοητεύσεις για όνειρα που δεν θα πραγματοποιηθούν. Και μετά τον δεύτερο παγκόσμιο, την κατοχή, τον εμφύλιο, η δεκαετία του 50 φέρνει την ανασύνταξη των ψυχικών κομματιών που έμειναν ανέπαφα. Δεκαετία του 60 με την πικρή εμπειρία της δικτατορίας, μια εποχή που άρχιζε να φέρνει μαρασμό στις επαρχιακές πόλεις με τη φυγή πολλών ανθρώπων στις αστικές πόλεις για μια καλύτερη ζωή. Ο Δημήτρης Γιωργάκης μεταφέρει τα όνειρα και τις ελπίδες του στο θυρωρείο μιας πολυκατοικίας στην Αθήνα κι εκεί συναντάει την Αλεξάνδρα μια όμορφη κοπέλα που όταν αυτή μαθαίνει από τον Αντώνη Κουταλά το μυστικό της κορύφωσης όλου του βιβλίου που βεβαίως την αφορά και το οποίο όμως δεν αποκαλύπτεται, παρά προς το τέλος για να κλείσει ο κύκλος της ιστορίας.
Έτσι αρχίζει στο πρώτο κεφάλαιο ο συγγραφέας δυναμικά και με κορύφωση που κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον στον αναγνώστη να μας παρουσιάζει τους ήρωες του, αληθινούς κι ευάλωτους, γεμάτους με όλα αυτά τα συναισθήματα που τρέφουμε όλοι μέσα μας.
Στην πορεία της μυθιστορίας τους οι ήρωες που ενώ ο καθένας τραβάει το προσωπικό του Γολγοθά εμπλέκονται με τις παράλληλες ιστορίες τους τόσο απόλυτα που οι αντιδράσεις τους να σ’ επηρεάζουν ανάλογα με τη ψυχική τους κατάσταση.
Το λέω διότι το βίωσα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης σε αυτό το ομολογουμένως ποιοτικό κείμενο.
Διότι το ποιοτικό μυθιστόρημα δεν προσφέρει μόνο την τέρψη της ανάγνωσης αλλά και τον προβληματισμό. Αυτό συμβαίνει με το βιβλίο του Ντακάκη καθώς αναπτύσσει το θέμα του στο βάθος του χρόνου ταυτόχρονα με τη ψυχολογική κατάσταση και συναισθηματική φόρτιση των ηρώων του ώστε να συντελεί στην καλύτερη αποτύπωση της ζωής.

Όταν ένα βιβλίο έχει καλά δομημένους χαρακτήρες μας είναι αδιάφορη η πλοκή της ιστορίας. Μπορεί ο δημιουργός να τους εντάξει σε οποιοδήποτε περιβάλλον, σε οποιονδήποτε μύθο, σε οποιονδήποτε χωροχρόνο που να έχει αφήσει ή και να αφήνει ακόμη πίσω του μια όμορφη αίγλη, αλλά να μην μας συγκινεί η καταγραφεί του διότι οι χαρακτήρες κινούνται σαν σκιές, δεν είναι σωστά δομημένες, δηλαδή, δεν είναι άψογα σκιαγραφημένοι όπως απαιτεί η καλή λογοτεχνία.
Αυτοί είναι που προσδίδουν πάντοτε σε ένα κείμενο την απόλυτη δυναμική. Από αυτούς εξαρτάται να μας οδηγήσουνε στον κόσμο τους, στις επιθυμίες και στα όνειρά τους. Στις όποιες αναζητήσεις τους και να ταυτιστούμε και ακόμη - ακόμη να σπαράξουμε μαζί τους για τα λάθη, τις αποτυχίες και τα θέλω τους.
Τρυφερό και έντονα ρεαλιστικό μυθιστόρημα. Μια εσωτερική συναισθηματική και άρτια λογοτεχνική περιγραφή για τις δεκαετίες που πέρασαν κι όσοι τις έζησαν γνωρίζουν πόσο καλά τις ζωντανεύει στη μνήμη τους ο συγγραφέας. Αλλά και οι νεότεροι μαθαίνουν γι αυτές μέσα από τους ήρωες, την πλοκή και τη δράση τους.
Κείμενο που ικανοποιεί. Αισθήσεις που κινούνται με ειλικρίνεια ανάμεσα στις αληθινές ανθρώπινες προσδοκίες.
Η γραφή παρουσιάζει εικόνες από την πραγματική ζωή που όσο επηρεάζουν τους πρωταγωνιστές άλλο τόσο επηρεάζουν και τον αναγνώστη.

Η αδελφότης των στεναγμών, αρχικά ο τίτλος χαρίζει μυστήριο, ξυπνάει το απλό βιβλιοανγνωστικό ενδιαφέρον να το πιάσεις στα χέρια σου, να το εξιχνιάσεις. Και δεν λαθεύεις, μετά την αρχική ματιά αρχίζει αυτή η περίεργη γοητεία που ασκεί στον αναγνώστη το άρτιο κείμενο να το διαβάσει, να το ρουφήξει.
Στην αρχή κατά την ανάγνωση γεννιέται το ερώτημα τι σχέση έχει ο τίτλος του βιβλίου, η αδελφότης των στεναγμών, αλλά όσο προχωρά η ανάγνωση αρχίζεις να αναγνωρίζεις από τα βιώματα των ηρώων, πως αυτός ο τίτλος, άλλωστε το αναφέρει ο συγγραφέας, είναι ο πλέον κατάλληλος καθώς φανερώνει, τη μεγάλη τελετή της αδελφότητας των στεναγμών του κυρίου μας. Ότι πιο ιερό έχει η πίστη μας είναι οι στεναγμοί κι οι οδύνες που είχε ο κύριος πάνω στο σταυρό. Αυτοί οι ίδιοι στεναγμοί και οι οδύνες κρατούν και συνενώνουν τις ζωές των ηρώων του Ντακάκη τόσο άρρηκτα δεμένους όσο δεμένους κρατά μεταξύ τους ανθρώπινους μυστικούς δεσμούς και στα πραγματικά γεγονότα της ίδιας της ζωή μας.
Αυτό λοιπόν είναι το βιβλίο του Ντακάκη, μια πραγματικότητα γεμάτη αναζητήσεις, ανατροπές, ένα βιβλίο γεμάτο ζωή.

Στη λογοτεχνία υπάρχουν δυο κύριες θεματικές κατηγορίες. Ιστορίες που στηρίζονται κυρίως στη δράση και σε ιστορίες που στέφουν τη δυναμική τους στην απεικόνιση των ηρώων.
Το βιβλίο αυτό του Ντακάκη ακολουθεί το δεύτερο τύπο όπου τα περιστατικά ρέουν μέσα από την εξέλιξη και την αλληλεπίδραση των ηρώων και είναι σίγουρο πως δεν αφήνουν αδιάφορο τον αναγνώστη, αλλά αντίθετα τον συγκινούν και τον συναρπάζουν.
Εδώ υπάρχει και μια σχηματική διάκριση. Στον πρώτο τύπο συνήθως ανήκουν τα μυθιστορήματα μαζικής κατανάλωσης, ο δεύτερος σε μυθιστορήματα αξιώσεων.
Διάβασα με μεγάλη προσοχή το βιβλίο του Ντακάκη και με τη δική μου σχηματική άποψη κατατάσσω το βιβλίο του στον δεύτερο τύπο, δηλαδή στα μυθιστορήματα αξιώσεων.

Δεν έχω να πω περισσότερα, θα φτωχύνω ίσως τη δυναμική του βιβλίου καθώς τείνω να ομολογήσω, πως δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα να εκφέρονται προσωπικές απόψεις. Η προσέγγιση του έργου σαφώς δεν ταυτίζεται με την κριτική, αλλά δεν παύει να είναι το χειρότερο μέσο για ν’ αγγίξεις στο βάθος ένα έργο. Συμβαίνει συχνά για να μην πω πάντα σε πετυχημένες παρανοήσεις. Δεν μπορεί ο κάθε κριτής να συλλάβει και να εκφράσει τη ψυχική διεργασία του δημιουργού τη στιγμή της δημιουργίας του. Και απ’ ότι φαίνεται η δημιουργική δυνατότητα του Νίκου Ντακάκη πατάει σε γερές βάσεις και είμαι σίγουρος πως σύντομα θα παρουσιάσει κι άλλη δουλειά του δίνοντας του την ευχή να ξεπεράσει σε απόδοση και επιτυχία την προηγούμενη.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η Αδελφότης των Στεναγμών" »

|

Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
Χρυσούλα Δημητρακάκη

Posted: March 22, 2008, 11:36pm EET by Νίκος Ντακάκης

Αγαπητοί κυρίες και κύριοι,

Ευχαριστώ θερμά τον αγαπητό μου φίλο Νίκο Ντακάκη και τον εκδότη κ. Μπαρτζουλιάνο για την πρόσκληση στη σημερινή παρουσίαση.

Διαβάζω την αφιέρωση του βιβλίου.
«Ένας μεγάλος είπε « τρία πράγματα μπορεί να κάνει κάποιος για τις γυναίκες. Να τις αγαπήσει, να υποφέρει γι’ αυτές, να τις κάνει λογοτεχνία» Θέλω να πιστεύω, πως έκανα και τα τρία για σένα.
Στην Αμαλία της ζωής μου»
Ο συγγραφέας, Νίκος Ντακάκης, στην αφιέρωση του βιβλίου του, εκφράζει μια ιδιότητα, που επιτρέπει στον άνθρωπο, να αποδεσμεύεται από όσα θεωρούσε μέχρι χθες, λιγότερο η περισσότερο προσωπικά μυστικά και να προχωρά στην διεύρυνση αυτού του κλειστού προνομίου του,
Είναι το λεγόμενο ‘πλήρωμα του χρόνου’ που κάνει τον άνθρωπο γενναίο, για να δηλώνει χωρίς φόβο, αυτό που αισθάνεται.
Μετά από αυτή την κατάθεση ψυχής, όσα ακολουθούν, μας
παραπέμπουν στο μακρινό βάθος εκείνων που θέλει να μας μεταφέρει ο συγγραφέα και που δεν έχουν να κάνουν μόνο με το μύθο, αλλά και με τον βαθύ του συναισθηματισμό.
Ο συγγραφέας, στην «Αδελφότητα των στεναγμών», μέσα από ένα χρονικό πήγαινε-έλα, παρακολουθεί γεγονότα και ανθρώπους και ενώ δημιουργεί ερωτηματικά για την άγνωστη έκβαση, με ελκυστική τεχνική, δημιουργεί και τη μεταξύ τους συνάφεια σχέσης και αλληλεξάρτησης. Μεταξύ μυστηρίου και αποκάλυψης, καλλιεργεί ένα περιβάλλον οικείο προς τη ανάγκη του ανθρώπου για ερμηνεία, με τη δύναμή της περιστρεφόμενη πιο έντονα, όσο πιο μακριά βρίσκεται από τον άξονα της αλήθειας
Η ζωή και οι αναπάντεχες εκδοχές της, παρουσιάζονται σαν ένα μακρινό ταξίδι και η συνεχής ροπή προς τον ζωντανό κόσμο, σαν τη βασανιστική επαναφορά του ανθρώπου από την άβυσσο, με την κυριαρχία του, να επενεργεί σαν ένα είδος προσωπικής αθανασίας.
Και ενώ κάθε φορά επιτρέπει στον άνθρωπο να επιστρέφει από την άβυσσο, όταν επιστρέψει, τον αφήνει, κάθε φορά να πιστεύει, ότι θα παραμείνει και αιώνιος.
ο Δημήτρης, η Τασούλα, ο Κώστας, η Ευτυχία, ο Αντώνης, η Κατερίνα, ο Άλκης, η Αλεξάνδρα.
Ακόμα κι αν δεν τους γνωρίσαμε, σίγουρα θα συναντηθούμε μαζί τους στο πήγαινε-έλα από τη ζωή στην άβυσσο.
Ο Αντώνης, ‘πήγε’ και ‘γύρισε’ αρκετές φορές και ενώ ζούσε την παράπλευρη του αθανασία, κάθε φορά ξαναγύριζε στη ζωή λυτρωμένος και από ένα βάρος.
Μόνο που όταν πια νόμιζε ότι γνώριζε καλά το δρόμο της επιστροφής, απελπισμένος με όλα εκείνα που νόμιζε σαν τη προσωπική του αλήθεια, χάθηκε, με κίνδυνο να χαθεί και ολόκληρη η ζωή του. Μέχρι που η οριστική διαβεβαίωση της ‘τρελής’ Κατερίνας, έμελλε να του σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος, που ήταν ισάξιο με τη ζωή του.
Και ο Αντώνης, δεν είναι παρά ένας απ’ όλους μας και η Κατερίνα δεν είναι παρά μία από όλους, που έχοντας την πεποίθηση του ενός εκ των δύο, ισορροπούμε, μεταξύ τρέλας και λογικής.
Και όταν θεωρούμε δική μας τη ζωή, νομίζουμε ότι μας ανήκουν καμιά δεκαριά ζωές να τις ζήσουμε, μέχρι που κάποτε, θα χρειασθεί εκ των πραγμάτων, να απλώσουμε το χέρι για να μας σώσουν.
Και αν αυτό δεν είναι η μοναδική διέξοδος, ίσως το ‘χέρι βοηθείας’ απλωθεί από τους δικούς μας επαναπροσδιορισμούς, που θα φέρουν τα πάνω, κάτω.
Ίσως γιατί δεν είμαστε τόσο δυνατοί για να είμαστε και απόλυτοι, αλλά ούτε και τόσο εξασφαλισμένοι για να είμαστε και ήσυχοι, όχι μόνο για εκείνα που αδυνατούμε εκ των πραγμάτων να καλύψουμε, αλλά κυρίως, για όλα εκείνα που νομίζουμε ότι δαμάζουμε και στην κυριολεξία μας έχουν κυριεύσει.
Η Αλεξάνδρα και ο Άλκης, έχοντας την ακατάληπτη δύναμη που ενώνει τους ανθρώπους, άντεξαν, ακόμα κι αν χρειάσθηκε όλο το βάρος της αντοχής να το σηκώσει μόνο ο ένας.
Αυτό για άλλους ερμηνεύεται ανεπαρκές και για άλλους ερμηνεύεται σαν μεγάλος έρωτας. Και στην ‘αδελφότητα των στεναγμών’, ο μύθος δε βγαίνει μόνο απ’ τον πυρήνα του, ούτε μόνο από τις μνήμες του συγγραφέα, βγαίνει από την επεξεργασία των έμφυτων αντιλήψεων, που όχι μόνο δεχόμαστε, αλλά τις θεωρούμε τόσο αναγκαίες, όσο και τις άξιες τους να τις παλέψουμε.
Ανάμεσα στην κυριαρχία, τη φυγή και το σπάσιμο της χρονικής ροής, υπάρχει μια στενή σχέση, πού καθορίζει αυτό πού μπορούμε να ονομάσουμε ‘δε φοβάμαι’, ‘ξυπνώ’ , ‘βλέπω με άλλα μάτια’,
αφού πρώτα κατορθώσω να υπερνικήσω αυτό που θεωρούσα ακλόνητα δεδομένο.
Αγαπητοί μας καλεσμένοι,
Η ζωή, δεν θα υπάρξει ποτέ τόσο μικρή για να μη δώσει περιθώρια επανόρθωσης. Και κανένας μύθος δεν είναι τόσο μακρινός για να μη μοιάζει με τη ζωή και καμιά ζωή δεν είναι τόσο στείρα, για να μη μοιάζει με παραμύθι.
Και κλείνοντας, στην ‘αδελφότητα των στεναγμών’,
προβάλλεται ένας άνθρωπος,
που μετά από επανειλημμένες καθόδους και βασανιστικές αναβάσεις, είναι επιτέλους ικανός να εκτιμήσει την επιστροφή του από την άβυσσο και γενναίος, για να θεωρήσει την αγάπη, σαν τη μέγιστη απόδειξη της επιστροφής του στη ζωή.

Σας ευχαριστώ πολύ

Δημήτρης Βαρβαρήγος,Δημήτρης Αετουδάκης, Μανόλης Όθωνας

Δημήτρης Βαρβαρήγος, Δημήτρης Αετουδάκης, Σταύρος Φωτάκης

Δημήτρης Βαρβαρήγος, Δημήτρης Αετουδάκης, Βασίλης Αποστολάκης

Δημήτρης Βαρβαρήγος, Δημήτρης Αετουδάκης, Νίκος Ντακάκης

Κώστας Στρατινάκης, Νίκος Ντακάκης, Βασίλης Αποστολάκης

Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η Αδελφότης των Στεναγμών" »

|

Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
.

Posted: March 22, 2008, 11:06pm EET by Νίκος Ντακάκης

Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η Αδελφότης των Στεναγμών" »

|

Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
ΤΡΙΤΗ, 18 ΜΑΡΤΙΟΣ 2008 Καλή επιτυχία Νίκο Ντακάκη!

Posted: March 22, 2008, 10:23pm EET by Νίκος Ντακάκης

ΑΠΟ ΚΥΚΛΑΜΙΝΟ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ "ΟΛΑ ΣΕ ΕΝΑ"

[athivoles.blogspot.com]

Νέα αποσπάσματα του βιβλίου

Η αδελφότης των στεναγμών
[kiklaminovounou.blogspot.com]

Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η Αδελφότης των Στεναγμών" »

|

Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
Καλή επιτυχία Νίκο Ντακάκη!

Posted: March 22, 2008, 10:18pm EET by Νίκος Ντακάκης

ΑΠΟ ΚΥΚΛΑΜΙΝΟ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ "ΟΛΑ ΣΕ ΕΝΑ"

[kiklaminovounou.blogspot.com]

Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η Αδελφότης των Στεναγμών" »

|

Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
[nt]

Posted: March 22, 2008, 10:13pm EET by Νίκος Ντακάκης

Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η Αδελφότης των Στεναγμών" »

|

Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »

March 29 (2 items) →

Last Update: 09.02.2012 01:58:46	To RethymnoBlogs.gr είναι συναθροιστής των τοπικών blogs. Όλα τα κείμενα που αναδημοσιεύονται εδώ ανήκουν στους συγγραφείς και δεν εκφράζουν απαραίτητα τους διαχειριστές του RethymnoBlogs.gr. Αν κάποιο άρθρο σας θίγει με οποιονδήποτε τρόπο, παρακαλώ ειδοποιήστε μας ώστε να το αφαιρέσουμε αμέσως.
	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Διαφημιστείτε εδώ!	Επισκεφθείτε επίσης Pass Free Internet Hotel Philoxenia Κeramoti Data Recovery 24 Βάλτε το link σας εδώ!

Rethymno Blogs » Η Αδελφότης των Στεναγμών » March 22, 2008

Feeds

Η Αδελφότης των Στεναγμών (7)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ, ΑΘΗΝΑ, 19 ΜΑΡΤΙΟΥ 2008

Posted: March 22, 2008, 11:48pm EET by Νίκος Ντακάκης

Δημήτρης Βαρβαρήγος

Posted: March 22, 2008, 11:39pm EET by Νίκος Ντακάκης

Χρυσούλα Δημητρακάκη

Posted: March 22, 2008, 11:36pm EET by Νίκος Ντακάκης

.

Posted: March 22, 2008, 11:06pm EET by Νίκος Ντακάκης

ΤΡΙΤΗ, 18 ΜΑΡΤΙΟΣ 2008 Καλή επιτυχία Νίκο Ντακάκη!

Posted: March 22, 2008, 10:23pm EET by Νίκος Ντακάκης

Καλή επιτυχία Νίκο Ντακάκη!

Posted: March 22, 2008, 10:18pm EET by Νίκος Ντακάκης

[nt]

Posted: March 22, 2008, 10:13pm EET by Νίκος Ντακάκης