Απόφαση της 3ης Συνόδου του Κ.Σ. της Νεολαίας Συνασπισμού, 26-27 Ιουνίου 2010
Ήδη από το 6ο μας συνέδριο έχουμε τονίσει ότι το κύριο χαρακτηριστικό της κρίσης είναι η συνολική επαναδιαπραγμάτευση του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας και τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Η συγκεκριμένη ανάλυση επιβεβαιώνεται κάθε μέρα όλο και ποιο πολύ από την πρωτοφανή επίθεση που δέχονται εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις χρόνων. Μέσα σε αυτή την συγκυρία πρώτο μέλημα μας δεν μπορεί να είναι άλλο από την οργάνωση της άμυνας της κοινωνίας. Απαραίτητο βήματα για την συγκρότηση της οποίας είναι η αποδόμηση της κυρίαρχης προπαγάνδας σχετικά με την κρίση, τα αίτιά της και την αναγκαιότητα των κυβερνητικών μέτρων και η δημιουργία ενός συνόλου πρακτικών που θα δίνουν απάντηση στα πιο άμεσα ζητήματα της καθημερινότητας όσων πλήττονται.
• Εργασιακά
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχοντας ανοίξει μέτωπο απέναντι στη νέα γενιά αντιλαμβάνεται ότι τα οφέλη της από την αναδιάρθρωση των εργασιακών της δικαιωμάτων θα είναι διπλά. Αφενός θα δημιουργηθεί ένα απολύτως ευέλικτο και νεαρής ηλικίας εργατικό δυναμικό το οποίο θα μπει στην αγορά εργασίας με πολύ δυσχερέστερους για αυτό όρους ενώ από την άλλη θα λειτουργήσει εκφοβιστικά για τους παλαιότερους εργαζομένους με αποτέλεσμα να αποσπάται πολύ ευκολότερα η συναίνεση για τη συμπίεση και των δικών τους δικαιωμάτων.
Η καθιέρωση της λεγόμενης «μαθητείας» έχει ως απώτερο στόχο την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων αφού ανοίγει πλέον ο δρόμος για αμοιβές κατώτερες από αυτές που προβλέπει η ΕΣΣΕ και οι οποίες θεωρούνταν ως τώρα ένα κατώτερο όριο ασφαλείας για τους μισθωτούς. Με βάση το ΠΔ οι νέοι εργαζόμενοι ως 18 ετών θα αμοίβονται με το 70% της ΕΣΣΕ (518 ευρώ). Για τους νέους ηλικίας έως 21 ετών, ο μισθός τους ορίζεται στο 80% του κατώτατου μισθού ή ημερομισθίου που προβλέπει η ΕΣΣΕ. Δηλαδή, με τα σημερινά δεδομένα ο νέος ηλικίας κάτω των 21 ετών, θα αμείβεται με 592 ευρώ δεδομένου ότι ο βασικός μισθός που προβλέπει η συλλογική σύμβαση, διαμορφώνεται στα 740 ευρώ. Για τους νέους ηλικίας από 21 έως 25 ετών, ο μισθός τους θα προσδιορίζεται στο 85% του κατώτατου μισθού που προβλέπει η σύμβαση, δηλαδή στα 629 ευρώ. Ενώ μας λένε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για κοινωνική πολτική το δημόσιο (μέσω του ΟΑΕΔ που δυνητικά μπορεί να καλύπτει το υπόλοιπο του μισθού) καλείται να πληρώνει στη θέση των εργοδοτών. Έτσι όχι μόνο αυτό επιβαρύνεται με εργοδοτικές εισφορές αλλά οι εργοδότες μπορούν να απολύουν τους νέους εργαζομένους όταν αυτοί φτάσουν στα 25 έτη και να προσλαμβάνουν νέους 18 ετών αποφεύγοντας έτσι διαρκώς να καταβάλλουν τον μισθό που ορίζει η ΕΣΣΕ.
Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων επιδιώκεται και μέσα από την πρόβλεψη ότι ο κατώτατος προβλεπόμενος στην ΕΣΣΕ μισθός μπορεί να ελαττωθεί κι άλλο αν συναφθεί μια κλαδική ή ομοιοεπαγγελματική σύμβαση εργασίας που προβλέπει κατώτερο μισθό από αυτόν. Με αυτόν τον τρόπο οδηγούμαστε επί της ουσίας στην κατάργηση της ΕΣΣΕ και του κατώτερου μισθού που αυτή κατοχυρώνει. Πλήγμα στους μισθούς επιφέρει και η κατάργηση της δυνατότητας των εργαζομένων να καταφεύγουν μονομερώς στη διαιτησία όταν δεν υπάρχει συμφωνία των μερών με αποτέλεσμα να αφήνονται οι συλλογικές διαφορές χωρίς λύση, κατάσταση που οδηγεί στο πάγωμα των μισθών και πιέζει τους εργαζομένους να αποδέχονται τις όποιες μεταβολές επιθυμούν να επιφέρουν οι εργοδότες.
Κομβικό σημείο του ΠΔ αποτελεί η πλήρης αναδιάταξη του καθεστώτος των απολύσεων. Μέχρι σήμερα μια επιχείρηση που αποφάσιζε να προχωρήσει σε ομαδικές απολύσεις υποχρεούνταν να εφαρμόσει για τους απολυμένους αυτούς ειδικές προστατευτικές διατάξεις οι οποίες προέβλεπαν από συνεχείς διαπραγματεύσεις για την αποφυγή της απόλυσης μέχρι ύπαρξη ενός χρονικού διαστήματος προκειμένου να διευκολυνθεί ο εργαζόμενος να βρει καινούρια εργασία. Αυτό που προωθείται τώρα είναι η αύξηση του ορίου απολύσεων. Για επιχειρήσεις που απασχολούν από 20 ως 150 εργαζομένους το μήνα το όριο τίθεται στις 4 απολύσεις το μήνα ενώ στις επιχειρήσεις άνω των 150 ατόμων το όριο αυξάνει (μέχρι σήμερα ίσχυε το 2% για επιχειρήσεις άνω των 200 εργαζομένων) από το 2% στο 5% το μήνα με ταυτόχρονη μείωση της προβλεπόμενης από το νόμο αποζημίωσης (η οποία μάλιστα θα καταβάλλεται και σταδιακά) που μπορεί να φτάσει και στο μισό αν η ενημέρωση του εργαζομένου για την επικείμενη απόλυσή του λάβει χώρα 6 μήνες πριν.
• Ασφαλιστικό
Ο νέος νόμος για το ασφαλιστικό αποτελεί την υλοποίηση του πολιτικού σχεδίου της κυβέρνησης για τη μετάλλαξη του χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος και τη μετατροπή του από κοινωνικό-αναδιανεμητικό (όπου λαμβάνεται πρόνοια για τις χαμηλότερες τάξεις) σε ατομικό-ιδιωτικό όπου η σύνταξη του καθενός θα υπολογίζεται αποκλειστικά βάσει των εισφορών του χωρίς καμία κοινωνική μέριμνα. Βασικό όχημα για την αλλαγή αυτή αποτελεί η υιοθέτηση του συστήματος των τριών πυλώνων όπου ο πρώτος πυλώνας είναι η βασική σύνταξη των 360 ευρώ, ο δεύτερος η αναλογική σύνταξη και ο τρίτος είναι τα επαγγελματικά ταμεία που αποτελούν μια μορφή ιδιωτικής μη υποχρεωτικής ασφάλισης.
Η βασική σύνταξη των 360 ευρώ αποτελεί τη μοναδική κρατική ευθύνη για τις συντάξεις. Θα δίνεται με εισοδηματικά μόνο κριτήρια και μόνο σε εξαιρετικά ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Από εκεί και πέρα την κύρια σύνταξη θα αποτελέσει η λεγόμενη αναλογική σύνταξη (αναλογική σύνταξη= συντάξιμες αποδοχές x ποσοστό αναπλήρωσης) η οποία προβλέπεται να μειωθεί κατά 30% μέσω της μείωσης και του ποσοστού αναπλήρωσης και του τρόπου υπολογισμού των συντάξιμων αποδοχών. Μέχρι σήμερα οι συντάξιμες αποδοχές υπολογίζονταν με βάση την τελευταία 5ετία του εργάσιμου βίου (όπου ο εργαζόμενος λαμβάνει τον μέγιστο μισθό) ανά προσαρμοσμένες με ένα συντελεστή για κάθε έτος. Με βάση τη νέα ρύθμιση οι συντάξιμες αποδοχές θα υπολογίζονται με βάση το Μ.Ο. του συνόλου του εργάσιμου βίου ενώ και ο ετήσιος συντελεστής προσαρμογής θα είναι και αυτός μειωμένος. Το πιο καίριο πλήγμα όμως στις συντάξεις θα φέρει η δραματική μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης (υπολογίζεται με βάση το πόσα λεφτά είναι οι συντάξιμες αποδοχές και τα χρόνια ασφάλισης) το οποίο θα πέσει ακόμα και στο ένα τρίτο. Για παράδειγμα για συντάξιμες αποδοχές 850€ και 35 χρόνια δουλειάς, το ποσοστό αναπλήρωσης πέφτει από 72% στο 26.04%, η σύνταξη δηλαδή πέφτει από τα 612 στα 221 ευρώ!
Η πρόταση του κ.Λοβέρδου ήδη από τον Ιανουάριο για την καθιέρωση της 40ετίας γίνεται πλέον πραγματικότητα καθώς για να μπορέσει κάποιος να συνταξιοδοτηθεί πριν συμπληρώσει τα 65 έτη θα πρέπει να έχει συμπληρώσει 40 έτη εργασιακού βίου αντί των 37 που ίσχυε ως τώρα ενώ για κάθε έτος πρόωρης συνταξιοδότησης (πριν, δηλαδή, τα 65) ορίζεται ποινή 6% . Η αύξηση των ορίων ηλικίας αφορά και τις γυναίκες καθώς με βάση το νέο νόμο επέρχεται η εξίσωση των ορίων ηλικίας ανδρών και γυναικών στα 65 έτη ενώ καταργούνται όλες οι ρυθμίσεις που επέτρεπαν την πρόωρη συνταξιοδότηση των μητέρων. Οι εργαζόμενοι που ανήκουν στην κατηγορία των βαρέων και ανθυγιεινών θα συνταξιοδοτούνται πλέον στα 60 αντί των 55 που ίσχυε μέχρι σήμερα ενώ ορίζεται ότι μέσα στο 2010 θα γίνει ριζική αναθεώρηση της σχετικής λίστας και πολλές κατηγορίες επαγγελμάτων θα εκπέσουν από αυτή.
• Για την έξοδο από την κρίση.
Όταν αναφερόμαστε στην κρίση πρέπει να μην λησμονούμε το γεγονός ότι στην πραγματικότητα μιλάμε όχι για μία άλλά για τρεις κρίσεις, με τη δική τους αυτονομία:
1. Για την κρίση του κεφαλαίου που εμφανίζεται μέσω της μείωσης των κερδών, τη χρεοκοπία επιχειρήσεων, την υποαπασχόληση των παραγωγικών εγκαταστάσεων κτλ.
2. Για την κρίση των οικονομικών του κράτους που εμφανίζεται μέσω των αυξανόμενων ελλειμμάτων και του χρέους.
3. Για την κρίση της εργασίας που εμφανίζεται μέσω της αύξησης της ανεργίας, της μείωσης των μισθών, της επισφάλειας και της απώλειας εργασιακών δικαιωμάτων.
Υπό αυτό το πρίσμα δεν μπορεί να υπάρξει μία καθολικά αποδεχτή μεθοδολογία για την έξοδο από την κρίση. Κάθε πρόταση φέρει μαζί της μια συγκεκριμένη ταξική οπτική και μεροληψία. Κάθε πρόταση στηρίζεται και σε διαφορετικές προτεραιότητες. Από τη μία μεριά υπάρχουν τα ζητήματα της ανάκαμψης της κερδοφορίας, αλλά και του χρέους, των ελλειμμάτων και από την άλλη μεριά υπάρχουν τα ζητήματα της ανεργίας, των μισθών, των εργασιακών δικαιωμάτων και της προστασίας του περιβάλλοντος.
Αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι μια προσπάθεια της κυβέρνησης, με όπλο την κρίση των οικονομικών του κράτους, να μετατραπεί η κρίση του κεφαλαίου σε κρίση της εργασίας, έτσι ώστε να επιδοτηθούν τα κέρδη των επιχειρήσεων μέσα από τη μείωση των μισθών κάτω από τα όρια επιβίωσης και καταργώντας τα όποια αναιμικά εργασιακά δικαιώματα, βυθίζοντας τους εργαζομένους και την κοινωνία στη φτώχεια. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο δρόμοι εξόδου από την κρίση. Η έξοδος σε βάρος της κερδοφορίας και των προνομίων του κεφαλαίου και η έξοδος σε βάρος των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων του κόσμου της δουλειάς.
Τα μέτρα της κυβέρνησης και των διεθνών συμμάχων της (ΕΕ-ΔΝΤ) σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αποτελούν λύση για τον κόσμο της δουλειάς και τη νεολαία. Είναι μέτρα με αποκλειστική στόχευση (α) την μείωση των ελλειμμάτων και του χρέους με δημόσια έσοδα που έχουν ως πηγή τα λαϊκά εισοδήματα, και (β) την αύξηση της κερδοφορίας. Ακόμα και στην περίπτωση επίτευξης των συγκεκριμένων στόχων η κατάσταση των εργαζομένων θα χειροτερεύσει δραματικά αφού θα μιλάμε για περισσότερο από 1 εκ. ανέργους, 3 εκ. εργαζόμενους σε επισφαλείς θέσεις και συνολική κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος και του κοινωνικού κράτους.
Δεν είναι όμως λίγες οι αναλύσεις που πλέον αμφισβητούν την ικανότητα των μέτρων να πετύχει ακόμα και τους παραπάνω στόχους. Ακόμα και το ΔΝΤ αναφέρει ότι στο τέλος του σταθεροποιητικού προγράμματος το χρέος θα έχει αυξηθεί σχεδόν στο 150%. Με βάση αυτά τα δεδομένα είναι πιθανόν να γίνει επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με διαγραφή ενός κομματιού του. Χωρίς όμως την ύπαρξη ενός μαζικού κινήματος στους δρόμους θα είναι μια διαγραφή που θα συμβεί αφού έχουν περάσει τα μέτρα που διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις: Θα εναρμονίζεται έτσι με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αφήνοντας στο απυρόβλητο τις φοροαπαλλαγές και τα προνόμιά του.
• Σχετικά με το χρέος και το έλλειμμα.
Το μέγεθος του χρέους, που ακουμπάει το 120% του ΑΕΠ, από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν οικονομίες όπως η Ιαπωνία με χρέος 200%. Επίσης το μέγεθος του χρέους δεν είναι πρωτοφανές αφού για πρώτη φορά το χρέος άγγιξε το 120% το 1993 και από τότε περιστρέφεται σε αυτά τα μεγέθη.
Η δημιουργία του χρέους αποτελεί ένα από τα καλύτερα παραδείγματα για την σκληρά ταξική φύση της πολιτικής των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ όλων αυτών των χρόνων. Αποδεικνύει με τον ποιο ξεκάθαρο τρόπο τον ταξικό χαρακτήρα της ανάπτυξης που γνωρίσαμε και το γεγονός ότι η σημερινή κρίση είναι η άλλη όψη της προηγούμενης ανάπτυξης. Από το 1997 μέχρι το 2007 η Ελλάδα είχε από τους μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρωζώνη με αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση του ΑΕΠ κατά 44%. Με σταθερούς τους υπόλοιπους παράγοντες (κρατικά έσοδα, δαπάνες κλπ.) έπρεπε να επέλθει σημαντική μείωση του χρέους ως % του ΑΕΠ, (αφού αυτό ορίζεται πάντα ως ποσοστό επί του ΑΕΠ). Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη λόγω της τεράστιας μείωσης των φορολογικών συντελεστών στα κέρδη του κεφαλαίου και στη μεγάλη περιουσία, από 45%-40% (το 1981) στο 25% με στόχο το 20%, και την εισαγωγή μίας πλειάδας φοροαπαλλαγών.
Το χρέος αποτελεί τη συσσώρευση των ελλειμματικών προϋπολογισμών λόγω της διαχρονικής υστέρησης των κρατικών εσόδων έναντι των δαπανών. Το έλλειμμα του τελευταίου έτους είναι 13,6% του ΑΕΠ. Από αυτό 9% του ΑΕΠ είναι πρωτογενές έλλειμμα (δηλαδή στη διάρκεια του έτους οι δημόσιες δαπάνες υπερείχαν κατά 9%, ήτοι 22,5 δις ευρώ περίπου των δημόσιων εσόδων), ενώ το υπόλοιπο (4,6% ή 11,5 δις ευρώ) πήγε στην εξυπηρέτηση του συσσωρευμένου δημόσιου χρέους (συνολικού ύψους 300 δις ευρώ περίπου).
Με αυτή την έννοια, το γεγονός ότι το χρέος ως % του ΑΕΠ παρέμεινε σταθερό τη δεκαετία πριν την κρίση παρά τη μεγάλη αύξηση του ΑΕΠ κατά 44%, δείχνει ότι το χρέος είναι κυρίως η συσσωρευμένη φοροαπαλλαγή (και όχι φοροδιαφυγή!) του μικρού και μεγάλου κεφαλαίου. Τα φορολογικά έσοδα προέρχονται κυρίως από φόρους, από φόρους κατανάλωσης κατά τα δύο τρίτα και από άμεσους φόρους κατά το ένα τρίτο.
Επίσης, το χρέος δημιουργούσε μια επικερδή σφαίρα τοποθέτησης κεφαλαίων για τους δανειστές του ελληνικού κράτους, τα εγχώρια και ξένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Τέλος άλλη μια μεταβλητή του χρέους αποτελούν και οι ιδιωτικοποιήσεις κερδοφόρων τομέων και επιχειρήσεων (που στερούν τους κρατικούς προϋπολογισμούς από σημαντικά έσοδα).
Η ταξικότητα του χρέους όμως, πέρα από το ζήτημα της πηγής των εσόδων του Προϋπολογισμού) προκύπτει και από μία πιο προσεκτική ανάγνωση των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού. Το ελληνικό κράτος είναι πολύ «μικρό» σε ό,τι αφορά τις δαπάνες για τις κοινωνικές υπηρεσίες. Αντιθέτως είναι ένα τεράστιο και σπάταλο κράτος σε ό,τι αφορά τις στρατιωτικές δαπάνες και συνολικότερα τις δαπάνες για τον κατασταλτικό μηχανισμό.
• Η απάντηση της Αριστεράς.
Από τα παραπάνω προκύπτουν πολύ συγκεκριμένες προτεραιότητες για την μεθοδολογία δουλειάς που πρέπει να ακολουθήσει η αριστερά για τη δική της απάντηση στη σημερινή κατάσταση. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να δίνει προτεραιότητα στην κρίση της εργασίας και όχι στην κρίση των οικονομικών του κράτους. Μπροστά πρέπει να μπαίνουν τα αιτήματα που σχετίζονται με την ταξικότητα της σύγκρουσης, αιτήματα για την αναδιανομή του εισοδήματος, τις εργασιακές σχέσεις, το ασφαλιστικό, τον δημόσιο πλούτο, και να έπονται τα αιτήματα που απαντούν στο «τι θα κάνει η χώρα με το χρέος».
Έχοντας αναδείξει τον ταξικό χαρακτήρα του χρέους και της σημερινής σύγκρουσης και την προτεραιότητα για έξοδο από την κρίση της εργασίας στην συνέχεια μπορούμε να απαντάμε και στο ζήτημα της κρίσης των οικονομικών του κράτους. Το πρώτο πράγμα που ζητάμε είναι η δυνατότητα δανεισμού από την ΕΚΤ με 1% ακριβώς όπως έγινε και με τις εμπορικές τράπεζες που δανείστηκαν με αυτό το επιτόκιο και στην συνέχεια δάνεισαν το ελληνικό με 5% και παραπάνω. Κάτι τέτοιο σημαίνει ανατροπή του Συμφώνου Σταθερότητας το οποίο, καίτοι έχει καταστεί από τις εξελίξεις ανενεργό, τώρα υπάρχει μια προσπάθεια επαναφοράς και σκλήρυνσης του.
Δεύτερος άξονας είναι ο δημόσιος κοινωνικός έλεγχος στο χρηματοπιστωτικό σύστημα με πρώτο βήμα τη δημιουργία ενός δημόσιου πυλώνα από την Εθνική την Αγροτική και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Αξίζει να υπενθυμίζουμε ότι οι τράπεζες έχουν αποσπάσει οικονομική βοήθεια 12 δις και τώρα εκταμιεύουν άλλα 17. Αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι ότι από το πρώτο σκέλος του πακέτου τα 7 δις δεν ήταν απλά εγγυήσεις. Με αυτό το ποσό θα μπορούσε η ελληνική κυβέρνηση να έχει αυτή την στιγμή των έλεγχο όλων των βασικών τραπεζών αν είχαν αγοραστεί κοινές μετοχές και όχι προνομιούχες που δεν συμμετέχουν στην διοίκηση. Με αυτή την έννοια πρέπει να διεκδικήσουμε τον δημόσιο κοινωνικό έλεγχο και μέσω του παραπάνω δρόμου.
• Σχέδια διαχείρισης της λαϊκής δυσαρέσκειας από την μεριά των κυρίαρχων.
Οι συνέπειες της κρίσης και των πολιτικών που ακολουθούνται έχει αρχίσει να δημιουργεί μια πρωτοφανή κοινωνική κατάσταση που δύσκολα αντιμετωπίζεται. Η πρώτη γραμμή άμυνας που έχει υιοθετηθεί από τα κόμματα που πρωτοστατούν στην επίθεση ενάντια στις λαϊκές κατακτήσεις, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ είναι αυτή της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. Με το συγκεκριμένο πλαίσιο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και οι σύμμαχοί της μπορούν να βγαίνουν από τη δύσκολη θέση ισχυριζόμενοι ότι δεν ευθύνονται αυτοί για τα επώδυνα μέτρα αλλά η τρόικα ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ και ότι συνολικά για τη σημερινή κατάσταση ευθύνεται η προηγούμενη κυβέρνηση που μας οδήγησε στο σημείο απώλειας της εθνικής κυριαρχίας.
Η συγκεκριμένη ανάλυση δημιουργεί ένα δίπολο ανάμεσα στις δυνάμεις του έθνους και στους ξένους που μας επιβάλουν τα μέτρα, αποκρύβει έτσι τον πραγματικό χαρακτήρα της σύγκρουσης που είναι ταξικός και δημιουργεί μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις που με «αίσθημα εθνικής ευθύνης αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα των μέτρων για να επανακτήσει η χώρα τη χαμένη εθνική ακεραιότητα» και στις «ανεύθυνες πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να βουλιάξουν την χώρα στο χάος».
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει ο λόγος μας να δίνει τη δυνατότητα στο ΠΑΣΟΚ να αποποιηθεί τις ευθύνες του όχι μόνο για τη σημερινή κατάσταση αλλά και για την ίδια την ουσία των μέτρων. Τόσα χρόνια το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάστηκε ούτε το ΔΝΤ ούτε κανέναν άλλο για να ιδιωτικοποιήσει τον δημόσιο πλούτο και τις δημόσιες υπηρεσίες, φτάνοντας σε σημεία παροξυσμού, πουλώντας μέσω της Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα παραλίες και εκτάσεις γης. Δεν χρειάστηκε κανέναν για να επιτεθεί στις εργασιακές σχέσεις, στο ασφαλιστικό και στο δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας. Στη σημερινή κρίση υπάρχει πιο ξεκάθαρα από ποτέ ένα συγκεκριμένο δίλημμα: συνέχιση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής ή συνολική ρήξη με αυτή και χάραξη μιας διαφορετικής κατεύθυνσης με βάση την προστασία των εργασιακών κατακτήσεων και δικαιωμάτων και συνολικότερα του δημόσιου πλούτου και των κοινωνικών αναγκών.
Το ΠΑΣΟΚ έχει αποδειχτεί ο καλύτερος μαθητής του νεοφιλελευθερισμού στη χώρα και άρα τις συγκεκριμένες πολιτικές τις έχει επιλέξει και δεν του τις έχουν επιβάλει. Σήμερα η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αντιλαμβάνεται την κρίση σαν μια ευκαιρία για να περάσει μέτρα που ούτως ή άλλως έχει προκηρύξει στο παρελθόν, όπως η ανασφάλιστη εργασία των νέων σε καθεστώς μαθητείας με μισθούς κάτω από τη συλλογική σύμβαση εργασίας. Με αυτή την έννοια για το ΠΑΣΟΚ και τους συμμάχους του όπως το ΛΑΟΣ και η οικογένεια Μητσοτάκη τα μέτρα δεν είναι απλά αναγκαίο κακό αλλά είναι πάνω απ’ όλα «ορθά».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να διεξάγεται και η κριτική μας απέναντι στην Ε.Ε. Μία κιτρική που οφείλει να είναι συνολική σχετικά με το πλαίσιο λειτουργίας και τους στόχους που εξυπηρετεί η Ε.Ε., τονίζοντας όμως πάντα τις ευθύνες που έχει συνολικά η σοσιαλδημοκρατία και τα λαϊκά κόμματα που από κοινού
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Νεολαία Συνασπισμού Οργάνωση Ρεθύμνου" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
