Μια όμορφη κουβεντούλα που διάβασα με έβαλε σε σκέψεις... Θα μου πείτε πού καιρός για ερωτηματικά; ναι, κάπως έτσι είναι... αλλά παρ' όλα αυτά θα ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας, να την πάρω μαζί μου και να την ψάξω. Είναι αλήθεια; είναι ψέμματα; είναι σωστή; είναι λάθος; ισχύει; είναι φυσιολογική; Δεν ξέρω... Ακούστε την:
"Κάνεις λάθος, αγόρι μου, αν νομίζεις πως αναζητάει μιαν αδελφή ψυχή. Αυτός γυρεύει εκείνο που λείπει από τον ίδιο και δεν καταλαβαίνει, πως το το καλό βγαίνει με κόπους και μ' αγώνες πρώτα μέσα από τον ίδιο μας τον εαυτό, όπως βγαίνει ένα άγαλμα μέσα από ένα κομμάτι πέτρα." (Mary Renault, Το τελευταίο κρασί, εκδόσεις Καλέντης, 1966)
Είναι σα να λέει τι; Πως όταν μπαίνουμε σε μια σχέση όπου είμαστε τόσο διαφορετικοί από τον άλλο, μπαίνουμε απλώς επειδή θέλουμε να ολοκληρωθούμε εμείς οι ίδιοι, εγωιστικά (ίσως), κι όχι επειδή μας ενδιαφέρει ο καθαυτό "άλλος", αλτρουιστικά; Πως αν θέλουμε να ολοκληρωθούμε καλό θα ήταν να κοιτάξουμε να αντλήσουμε από τον εαυτό μας όλες τις προοπτικές για βελτίωση, να επενδύσουμε στον εαυτό μας; Να γίνουμε πρώτα εμείς Ολοκληρωμένοι Κάποιοι, και έπειτα να κοιτάξουμε απλώς να βρούμε έναν άνθρωπο να τον αγαπήσουμε μόνο γι' αυτό που είναι, κι όχι γι' αυτό που δεν είμαστε εμείς...;Τι θαυμάσια αγάπη είναι αυτή... Ιδανική... Άραγε υπάρχει στις μέρες μας;
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Νότιος Άνεμος" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
