Μήνες μετά –θα πέρασαν καμιά τριανταριά- είδα πως τα ‘χα λησμονήσει. Κανένα κενό ανάμεσα ουρανού και γης. Όλα στη θέση τους και χωρίς τα γεγονότα που δεν έγιναν ποτέ. Μόνο καμιά φορά ένα κουρέλι από στίχο σα να καθαρίζει τα σύννεφα –και τότε φαίνεται η βαθιά νυχιά που έγδαρε το γαλάζιο της ευδίας.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Νότιος Άνεμος" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »

