Ο Θεός του Χρόνου των Περσών έκλαψε πικρά όταν τη διατάραξε.
Ζήτησε έναν άνθρωπο να τον συντροφεύσει
Και την ίδια στιγμή το μετάνιωσε
Γιατί ήξερε πως η ισορροπία έρχεται μόνο μέσα από τον Έναν.
Έκλαψε πικρά
για τη χαμένη μοναξιά του
Για το χρόνο που θα έπρεπε τώρα να κόψει από τα μάτια του
από τ'αυτιά και την ψυχή του
για να τα χαρίσει σε ένα άλλο ον
αμφιβόλου σκέψης και αμοιβαιότητας.
Έκλαψε πολύ και για το χρόνο που θα στερούσε από τη σκέψη του
Όταν εκείνη θα έπρεπε να ασχοληθεί για να διαχωρίσει
πόσα θα μοιραστεί και ποια
και πόσα όχι.
Καημένε Θεέ του Χρόνου...
Καημένε Άνθρωπε...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Νότιος Άνεμος" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
