Κι ένα χαμόγελο που στήνει ουρανούς
Το άγγιγμα το κρυφό στη μέση της παλάμης
Κι ένα χέρι στο πίσω μέρος του λαιμού μου
Φευγαλέο
Τη μυρωδιά απ’ το σώμα σου
Πλάι μου
Κι ας κοιτάζω τους ορίζοντες
Το καταφύγιο της αγάπης σου
Ζεστό απ’ του κορμιού σου την άχνα.
Ονειρεύομαι την παύση
Ανάμεσα σε δυο στίχους ερωτικούς
Όταν θα συναντηθούν συνένοχα
Οι ματιές μας
Κι ύστερα όλα τα άλλα
Έναν κόσμο αθώο
Μέσα στα μάτια σου
-τον έχω τόσο ανάγκη-
Κι ένα αεράκι δροσερό στο μυαλό σου
Την έμπνευση να φτερουγίζει
Στους τοίχους του δωματίου μας
Ελεύθερη, σαν χαρούμενο πουλί
Και την ανάσα την ήρεμη
Που ανεβαίνει αβασάνιστα στο γαλάζιο.
Θέλεις και θάλασσες να ονειρευτώ;
Τις ονειρεύομαι.
Να βρέχουν τα πόδια μας
Να πλένουν τις μιζέριες,
Να καθαρίζουν τον άρρωστο αέρα με ιώδιο
Θέλεις και γέλιο;
Και γέλιο!
Τον πλάθω τον κόσμο αυτό
Με το μυαλό και με τα χέρια μου
Τον πιστεύω τον κόσμο αυτό
Για σένα και για μένα
Και στον δίνω.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Νότιος Άνεμος" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
