Rethymno Blogs » Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης » Όλα τα μπλογκ του νομού Ρεθύμνου με μια ματιά

Expand/Collapse

Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης (25)

Ρέθυμνο, 08.03.2010
18:12
[nt]
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Περισσότερα... »
Ρέθυμνο, 04.01.2010
16:50
[nt]
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Περισσότερα... »
16:50
[nt]
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Περισσότερα... »
16:49
[nt]
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Περισσότερα... »
Ρέθυμνο, 24.12.2009
13:17
Lux Vitae*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Άπλετο φως
και πάθος άρρωστο απόψε θα χυθεί
πάνω στη μυστική και βελούδινη εκδίκηση της Φύσης,
μιας Φύσης επώδυνης, αμαρτωλής και ανήθικης,
μιας Φύσης που μόνο το Σήμερα γνωρίζει
και απ’ το Κακό ανελέητη, αδίστακτη, πομπώδης ξεχειλίζει.
Άπλετο φως δικό μας,
στα εικονικά και λερωμένα Σύμπαντα της νιότης,
μέσα στον κίνδυνο που εγκυμονεί δίδυμα αστέρια κι οπτασίες.
Άπλετο φως και γνώση
στη σκοτεινή, τη δηλωμένη αποστασία,
στον αντίκτυπο της δράσης, στη ροή της δυστυχίας.
Άπλετο φως στην αποθέωση της επιθυμίας,
στην ανεξήγητη έλξη των ετερωνύμων,
στη μάταιη, τη φετιχιστική προσπέλαση
του οργασμού της εντροπίας.

Lux Vitae

Ampia luce
e malata passione stasera si verserà
sulla vendetta segreta e vellutata della Natura,
una Natura peccaminosa, immorale, che porta dolore,
una Natura che conosce solo l’Oggi
e che trabocca di Male spietata, risoluta e perentoria.
Ampia nostra luce,
sugli Universi sporchi e virtuali della giovinezza,
nel pericolo che presagisce stelle gemelle ed illusioni.
Ampia luce e conoscenza
sulla defezione oscura ed annunciata,
sulla ripercussione delle azioni, sul flusso della miseria.
Ampia luce sul plebiscito del desiderio,
sull’inspiegabile attrazione degli opposti,
sull’avvento vano e feticista
dell’orgasmo dell’entropia.

Lux Vitae

Plenty of light
and a sick passion will be poured tonight
over the secret and velvet vengeance of Nature,
a painful, sinful and immoral Nature,
that knows only Today
and overflows with Evil, ruthless and bombastic.
Plenty of our light,
over the virtual and dirty Universes of youth,
within the danger that bears twin stars and illusions.
Plenty of light and knowledge
in the dark, declared apostasy,
in the impact of action, in the flow of misery.
Plenty of light over the apotheosis of desire,
the unexplained attraction of the opposites,
the vain, fetishistic access
of entropy’s orgasm.

Περισσότερα... »
13:16
Τις Μέρες Εκείνες*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Τις μέρες εκείνες που η Ποίηση γίνεται απλά μια κακή συνήθεια
θα συλλαμβάνεις διψασμένα, παρθένα, νέα αριστουργήματα
καθώς τις νύχτες εκείνες των αμαρτωλών σου ρεμβασμών,
των ονείρων των λάγνων που ανομολόγητα έζησες
και που κρατάς στην καρδιά σου, μυστικά και απελπισμένα,
μαζί με την ελπίδα για το Ανέφικτο κι Αδύνατο!

Μάταιος και άχαρος ο αγών σου, κουρασμένε στιχουργέ!
Όσο χρόνο κι αν ξορκίζεις μες στ’ αθάνατο μελάνι,
άλλος τόσος δραπετεύει απ’ τις κλεψύδρες της ζωής!

In Quei Giorni

In quei giorni, quando la Poesia sarà semplicemente un brutto vizio
concepirai assetato, nuovi, vergini capolavori
come in quelle tue notti delle fantasticherie peccaminose,
degli innominabili languidi sogni che hai vissuto
e che adesso custodisci nel cuore, disperatamente ed in segreto,
insieme alla speranza dell’Irrealizzabile e dell’Impossibile!

Vana e ingrata la tua lotta, paroliere stanco!
Nonostante sfati il tempo nell’inchiostro immortale,
altrettanto tempo evade dalle clessidre della vita!

In Those Days

In those days when Poetry will simply become a bad habit
you’ll be conceiving new, thirsty and virgin masterpieces
like in those nights of your sinful reveries,
of lustful dreams you unmentionably lived
and now hold in your heart, secretly and desperately,
coupled with the hope for the Unfeasible and the Impossible!

Vain and mirthless is your battle, tired lyricist!
No matter how much time you exorcise in the immortal ink,
equal time escapes from the hourglasses of life!

Περισσότερα... »
13:16
Πορεία*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Κινήσαμε μαζί,
τρελοί και Δον Κιχώτες,
με βήμα γρήγορο κι ατάραχο
για την έρημο της πέτρας,
κάτω από τον άκτιστο ουρανό.

Κινήσαμε μαζί
προς τ’ άγρια όρη των Γιγάντων,
να ξαναδούμε τους ναούς
που στέκουν δίχως θόλους,
δίχως τέμπλα, δίχως πένθιμους σταυρούς,
να υψώσουμε τα λάβαρα της πίστης,
να λατρευτούμε από το ανύπαρκτο
και ανάξιο ποίμνιό μας.

Κινήσαμε μαζί
στου γρέγου το μεθύσι,
ελεύθεροι κι αδέσμευτοι,
θεοί, παράλογοι θιασώτες,
για τ’ άγια ερείπια της Ουσίας.

Marcia

Siamo partiti insieme,
pazzi e Don Chisciotte,
con passo rapido e imperturbabile
per il deserto di pietra,
sotto un cielo non creato.

Siamo partiti insieme
verso i monti dei Giganti,
per rivedere i templi
che restano senza cupole,
senza icone, senza croci funerarie,
per alzare al cielo gli stendardi della fede,
farci adorare dall’inesistente
e indegno nostro gregge.

Siamo partiti insieme
nell’ebbrezza del grecale,
liberi e svincolati,
dèi, assurdi ammiratori,
per le sacre rovine della Sostanza.

March

We started our march together,
crazy and Don Quixotes,
with quick and stolid steps
for the desert of stone,
under the unbuilt sky.

We started our march together
towards the holy mounts of Giants,
to see again the temples
that stand without domes,
without altars, without sable crosses,
to upraise the banners of faith,
to be worshiped by our nonexistent
and unworthy flock.

We started our march together
in the northwestern wind's drunkenness,
unpleadged and free,
like gods, reasonless, enthusiasts,
for the holy ruins of Substance.

Περισσότερα... »
13:15
Λιμνάζοντα Όνειρα*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Λιμνάζοντα όνειρα
μέσα στον άχαρο βάλτο της σιωπής
που διέπει ένα φωτεινό χαμόγελο,
στον ωκεανό της μοναξιάς
που ανεμπόδιστα εκτείνεται
ως τις παρυφές της αγωνίας
απ’ όπου πηγάζουν
δροσερά και ορμητικά
τα νερά του μισεμού.

Sogni Stagnanti

Sogni stagnanti
nella palude disgraziata del silenzio
che governa un sorriso luminoso,
nell’oceano della solitudine
che si espande senza ostacoli
sino ai margini dell’agonia
da dove sorrgono
fresche ed impetuose
le acque del commiato.

Stagnant Dreams

Stagnant dreams
in the mirthless swamp of silence
ruled by a luminous smile,
in the ocean of loneliness
that’s extending unhindered
till the edges of agony,
the sources of cool
and impetuous waters of farewell.

Περισσότερα... »
13:15
Ιστορικό Πέρασμα*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Χιλιόχρονο βασίλειο
η ποίηση της νεότητας που φεύγει
εν καιρώ αδιάφορης ειρήνης.

Κερδίζαμε έναν πόλεμο χαμένο από παλιά,
χαμένο από γενιές προγόνων στρατηγών
κι αλάνθαστων συμμάχων.
Αίμα πολύτιμο, ανεξίτηλο μελάνι
διαποτίζει τ’ όραμά μας στ’ απατηλά υψίπεδα
προσωρινά κατακτημένων τόπων
μεσ’ την εικονική κι αήττητη προέλαση
των χάρτινων στόλων
και των μεταλλικών μας χαρταετών.
Γλυκός αυτός ο πόλεμος
κι ο αναβρασμός αυτός ηδονικός,
σαν βήματα βαριά ατελεύτητου πυρρίχιου χορού
μέσα στη χόβολη της εφηβείας,
μα της πικρής τούτης στιγμής
στην άνευ όρων σιωπηλή παράδοσή μας,
κάθε λεπτό είναι παράφρονας δικτάτωρ.

Χιλιόχρονο βασίλειο
η ποίηση της νεότητας που φεύγει
εν καιρώ αδιάφορης ειρήνης…

Passaggio Storico

Regno millenario
la poesia della giovinezza che se ne va
in tempi di pace indifferente.

Vincevamo una guerra persa da tempo,
da generazioni intere di antenati generali
e infallibili alleati.
Sangue prezioso, inchiostro indelebile
permea la nostra visione sugli altopiani illusori
di paesi momentaneamente conquistati
nell’avanzata virtuale ed irresistibile
delle flotte di carta
e dei nostri aquiloni metallici.
Dolce è questa guerra
e quest’agitazione è voluttuosa,
come passi pesanti di un infinito,
antico ballo di guerrieri
nella polvere dell’adolescenza,
ma di questo amaro momento,
nella nostra silenziosa resa incondizionata,
ogni minuto è un pazzo dittatore.

Regno millenario
la poesia della giovinezza che se ne va
in tempi di pace indifferente…

Historical Passage

A thousand years' kingdom
is the poetry of youth that goes
in times of indifferent peace.

We were winning a war which long ago was lost,
lost by generations of ancestor generals
and infallible allies.
Precious blood, indelible ink
pervades our vision upon the illusive highlands
of temporarily conquered lands
in the virtual and undefeated advance
of our paper fleets and metallic kites.
This war is sweet
and this effervescence voluptuous,
like heavy steps of an endless, ancient war dance
in the dust of adolescence,
yet in this bitter moment,
in our silent unconditional surrender,
every minute is a paranoiac dictator.

A thousand years' kingdom
is the poetry of youth that goes
in times of indifferent peace…

Περισσότερα... »
13:14
Ιούδας Εν Γεσθημανή*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

«Πιστός σε σένα, Δάσκαλε, πιστός σε σένα, πάντα!
Το επίμαχο φιλί στα τρυφερά τα χείλη σου, ο σκοπός μου,
αυτό ήτανε το χρέος μου, αυτός κι ο μισεμός μου.
Δεν ήταν τούτη προδοσία, ήτανε τ’ Άγιο θέλημά σου.

Πιστός σε σένα, Δάσκαλε, την ώρα κείνη τη στερνή,
τη μαύρη ώρα του θανάτου.
Αμνός κι εγώ μαζί σου, σφάγιο στου Πατέρα το βωμό,
αληθής και τίμιος, συνεπής.

Αυτή είν’ η μοίρα μου η σκληρή, να ζω κι εγώ μαζί σου,
και στους αιώνες τρισκατάρατος, σαν τότε, να πονώ.

Καρφί από μέταλλο σκληρό η πίστη κι η ζωή μου,
πέτρα κι η καρδιά μου, του ανθρώπου Γολγοθάς.
Κυλούν τα δάκρυά μου στο κορμί σου,
ιδρώτας κι αίμα που ποτίζουν τον Τίμιο σου Σταυρό.

Πικρό ποτήρι, Δάσκαλε, πικρή κι ετούτη η αριστεία,
να ‘μαι αδερφός πιστός και μόνος, πολύπαθος Μεσσίας,
μα ο ήλιος μέσα μου είσαι εσύ, το φως, τα ουράνια τα πρωτεία,
κι η νύχτα σου είμαι εγώ, αγκάθινο στεφάνι εσχάτης προδοσίας.

Άδοξο τέλος, ω Διδάσκαλε, το τέλος το δικό μου,
για να ‘χεις δόξα μόνο εσύ, κι ο σπόρος σου ν’ ανθίσει.
Δε με προόρισες ποτέ για εικόνες και λατρεία,
για τ’ άγια τέμπλα των ναών, τη μνήμη την αιωνία.

Κι ο Πέτρος ο δειλός ψαρεύει τώρα τις ψυχές.
Αυτός που τρεις θα σ’ αρνηθεί προτού καν ξημερώσει,
κρατά την Εκκλησία σου στο λείψανό του απάνω!
Κι ο άπιστος Θωμάς θα θέλει να σ’ αγγίξει,
αυτός που δεν εδίστασε στιγμή να εγκαταλείψει!
Θα γίνει απόστολος εθνών ακόμα και ο τελώνης,
κι ο άγριος Σαύλος, ο φονιάς, λαούς θα συνεπάρει,
ενώ ο νέος γιος της μάνας σου, ο πράος Ιωάννης,
θα βλέπει τα μελλούμενα στης Πάτμου το σπηλιάρι!

Είμαι θεμέλιο εγώ πολύτιμο, πυλώνας χρέους κι αληθείας,
είμαι μαχαίρι εγώ αναπόσπαστο στον κόρφο του Σωτήρα.
Κι όταν το Πάσχα θα με καίνε, σαν ύστατη κι αχάριστη θυσία,
νεκρών Ανάσταση θα είσαι, κι εγώ η αιώνια, η Πρώτη μαρτυρία.»

Αλάθητος προφήτης των άδικων καιρών μας,
Ιούδας ο Ισκαριώτης

Giuda A Getsemane

«Sempre a te fedele, Maestro, sempre!
Quel bacio controverso sulle tue tenere labbra, il mio scopo,
era quello il mio dovere, era quello il mio commiato.
Non è questo un tradimento, era la tua Santa volontà.

Fedele a te, Maestro, in quell’ultimo momento,
nell’ora oscura della morte.
Agnello anch’io con te, sacrificio sull’altare del Padre,
vero e onesto, coerente.

Questo è il mio crudele destino, vivere con te,
e nei secoli maledetto, come allora, sentire quel dolore.

Chiodo di metallo duro è la mia fede e la mia vita,
pietra è il mio cuore, Calvario dell’uomo.
Le mie lacrime scorrono sul tuo corpo,
Il mio sangue e il mio sudore bagnano la tua Santa Croce.

Amaro calice, Maetsro, amara quest’eccellenza,
essere unico e fedele fratello, Messia che tantissimo ha sofferto,
ma il sole in me sei tu, la luce, il primato dei cieli,
e la tua notte sono io, corona di spine d’alto tradimento.

Fine ingloriosa, o Maestro, la mia fine,
perché la gloria sia con te, ed il tuo seme fiorisca.
Non mi hai mai predestinato per il culto delle icone,
per i sacri altari dei templi, per l’eterna memoria.

E adesso Pietro il vigliacco pesca le anime.
Colui che tre volte ti rinnegherà prima che sia l’alba,
mantiene la tua chiesa sulle sue ossa!
E Tommaso l’infedele vorrà toccarti,
colui che non ha mai esitato ad abbandonarti!
Diventerà apostolo delle nazioni persino il pubblicano,
e il feroce Saul, l’assassino, incanterà i popoli,
mentre il nuovo figlio di tua madre, il benevolo Giovanni,
vedrà il futuro dalla grotta di Patmos!

Sono base io preziosa, pilastro di dovere e verità,
sono il pugnale necessario che il Salvatore ha con sé.
E quando a Pasqua mi bruceranno, come ingrato ed ultimo sacrificio,
sarai tu la Resurrezione, ed io l’eterno, il Primo vero martire.»

Infallibile profeta dei nostril tempi ingiusti,
Giuda l’Iscariota

Judas In Gethsemane

«Loyal to you, Master, loyal to you, always!
The controversial kiss on your tender lips, my goal,
this was my task, this is also my farewell.
That wasn’t treason, it was your Holy will.

Loyal to you, Master, on that very last moment,
the terrible, black time of your death.
A lamb I am with you, a sacrifice upon your Father’s altar,
honest, reliable and true.

This is my cruel destiny, to live with you,
be cursed and feel the pain forever, like then.

Nail made of tough metal is my life and my faith,
my brave heart is a rock, the Calvary of man.
My tears are falling upon your body,
like blood and sweat that impregnate your Holy Cross.

A bitter drink, oh Master, so bitter is this excellence,
to be your only and loyal brother, long-suffering Messiah,
yet the sun in me is you, the light, the primacy of heavens,
and I’m your night, the high treason’s crown of thorns.

Inglorious end, oh Master, that’s my end,
so that you can have the whole glory,
and hopefully your seed will flourish.
I was never predestined for icons and cult,
for the holy temples or the eternal memory.

And now Peter the coward is fishing souls.
He who three times will deny you before dawn,
is holding your church upon his bones!
And Thomas the faithless will want to touch you,
he who never hesitated to abandon you!
Even the tax collector will become a nationwide apostle,
and Saul the wild killer, will enchant the people,
while your mother’s new son, Paul the gentle,
will see the future in the cave of Patmos!

A precious foundation I am, pillar of duty and truth,
a necessary knife I am, carried by the Savior.
And when they’ll burn me, in Easter,
like an ungrateful, last sacrifice,
you’ll be the Rising of the dead
and me your First, eternal martyr.»

Infallible prophet of these unjust times,
Judas the Iscariot

Περισσότερα... »
13:12
Τήλε Φίλων Και Πατρίδος*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Είμαστε ακόμα στ’ ανοιχτά…
Προς Πύλο ταξιδεύουμε υπό το βλέμμα ενός θεού,
πάνω στο αβύθιστο μεταλλικό μας ρυμουλκό.

Υπέροχο δελφίνι στα μέσα του πελάγου
με άλμα υπέρμετρο και μυθικό
ανεμπόδιστα πηδά στη σκουριασμένη κουπαστή.
Πρωτοειδωμένο πλάσμα,
ωραίο σαν τους κρίνους της πατρίδας μας Κνωσού
τραντάζει το καράβι
κι ο Απόλλων καπετάνιος, δικό του θέλημα επιβάλλει.

Αγκυροβόλιο στο Μοριά του κάκου αναζητούμε.
Τιμόνι πια δεν έχουμε στ’ ανέμου τη βουλή,
κι η Πύλος και το Ταίναρο περνούν γοργά μπροστά μας.

Εν’ άστρο λαμπερό έγινε τώρα το δελφίνι,
πυξίδα που δείχνει μόνο Ανατολή στης Κρίσσας τα νερά.
Φάρος είν’ ο Παρνασσός με τ’ άστρο στην κορφή του,
μεσ’ το καταμεσήμερο φεγγοβολά και γίνετ’ άσπρο παλικάρι,
οιωνός από το μέλλον, μέγας μάντης των Δελφών
που τ’ άγιο πέλαγο αγναντεύει…

Lungi Da Amici E Patria

Siamo ancora in mare aperto…
Viaggiamo verso Pylos sotto lo sguardo di un dio,
a bordo del nostro inaffondabile rimorchiatore metallico.

Un delfino splendido nel mezzo del mare
con un salto eccessivo e leggendario
si trova, perentorio, sul ponte arrugginito.
Creatura mai vista prima,
bellissima come i gigli della nostra patria Knossos
scuote la nave
e Apollo capitano impone la sua divina volontà.

Cerchiamo in vano un ancoraggio a Morias.
Non abbiamo più timone nelle voglie del vento,
e vediamo Pylos e il Tenaro passarci davanti celermente.

Il delfino è ora una stella luminosa,
una bussola che indica soltanto l’Oriente nelle acque di Krissa.
Il Parnasso è come un faro con la stella in cima,
che risplende nel meriggio e si trasforma in un bianco giovane,
un segno dal futuro, grande veggente di Delfi
che scruta il sacro mare…

Away From Friends And Homeland

We are still in open sea…
We are sailing to Pylos under a god's look,
on our unsinkable metallic tug.

In the middle of the sea, a splendid dolphin,
with a legendary and unreasonable jump
makes it’s way on the rusty gunnel.
A creature never seen before,
beautiful like the lilies of our homeland Knossos,
shakes the whole ship
and Apollo the captain, imposes his will.

In Morias we are seeking an anchorage in vain.
We have no helm in the wind’s will anymore,
and we watch Pylos and Tenaro quickly passing by.

The dolphin has now become a bright star,
a compass that points only to East in Krissa's waters.
The Parnassus is a lighthouse with that star upon the top,
and shines at midday becoming a white lad,
a sign from the future, great seer of Delphi
that contemplates the holy sea.

Περισσότερα... »
13:12
Το Πρώτο Πέταγμα*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

"…Ίκαρε, πού φίλον τέκνον είσαι;
Πού του πελάγους έπεσες;"
Οβίδιος, Μεταμορφώσεις

Από το σπήλαιο τούτο
με θαυμασμό κοιτάζω τους αιθέρες
και τον αέρινο χορό θαλασσαετών και γλάρων.
Μαζεύω τα φτερά τους, τα ελεύθερα φτερά της φύσης,
για να φτιάξω μια μέρα τα δικά μας,
να δραπετεύσουμε απ’ τον άνθρωπο, από την άδικη κι αιώνια φυλακή του,
για να χαράξουμε πορεία προς τα πρώτα αστέρια του Βοώτη.

Με κερί θα τα κολλήσω,
με κλωστές και με καλάμια θα τα δέσω, Ίκαρε, στους ώμους μας!
Ουρανοδρόμοι άρχοντες θα γίνουμε,
ισόθεοι πρωτοπόροι κι ιπτάμενοι φυγάδες
στα γαλάζια μονοπάτια των καιρών.

Στερνή παραγγελιά, μονάκριβέ μου γιε,
εμέ ν’ ακολουθείς, με σύνεση και σθένος
γιατί είν’ ο δρόμος άβατος και δύσκολος.
Ποτέ κοντά στη θάλασσα, ποτέ κοντά στον ήλιο!
Οι πρώτες πτέρυγες της νιότης ανοίγουν εύκολα κι αφήνονται
στων ελιγμών και των στροφών την έκσταση του ύψους,
μα τ’ ανεμοδαρμένα της ωριμότητας φτερά τη μέθη αυτή περάσαν
κι είν’ οι φτερούγες μου βαριές και συνεπείς στ’ απρόοπτα του αγέρα…

Il Primo Volo

"Icare… Ubi es?
Qua te regione requiram?"
Ovidio, Metamorfosi

Da questa caverna
osservo con ammirazione i cieli
e il ballo etereo dei gabbiani e delle aquile.
Raccologo le loro penne, le ali libere della natura,
per costruire un giorno le nostre,
per evadere dall’uomo, dalla sua ingiusta ed eterna prigione,
per far rotta verso le prime stelle del Boote.

Con la cera le farò incollare,
con fili e canne le legherò, Icaro, alle nostre spalle!
Diventeremo Signori del Cielo,
pionieri pari a dèi e fuggitivi volanti
nei sentieri azzurri del tempo.

Il mio ultimo avvertimento, figlio mio,
segui me, con senso e volontà
perché la via è difficile e insidiosa.
Mai troppo vicino al mare, mai vicino al sole!
Le prime ali della giovinezza si spiegano facilmente e si lasciano
all’estasi d’altezza delle manovre e delle giravolte,
ma le ali della maturità, esposte a tanti venti,
hanno ormai scordato quell’ebbrezza
e sono pesanti le mie ali e coerenti con gli imprevisti del vento…

The First Flight

"…Where are you Icarus?
In what place shall I seek you?"
Ovid, Metamorphoses

From within this cave
I look at the skies with admiration
and see the aerial dance of eagles and seagulls.
I gather their feathers, the free wings of nature,
to make our wings someday,
to escape from man, from the unjust and eternal human prison,
and make our way towards the first stars of Bootes.

I’ll glue them with wax,
fasten them with threads and canes, Icarus, upon our shoulders!
We’ll be skywalker lords, my son,
god-like pioneers and flying fugitives
in time's blue paths.

My last advice, beloved son,
always follow me, with sense and strength
because the way is difficult and rough.
Never too close to the sea, never close to the sun!
The first wings of youth easily spread and let themselves
in spins and turns, in the ecstasy of heights,
but the wuthering wings of maturity have tasted this pleasure
and now my feathers are heavy and reliable in the abruptness of the wind…

Περισσότερα... »
13:11
Ανομβρία*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Πόσες άραγε απομένουν
στον τόπο τούτο γνήσιες,
νέες υπογραφές…

Γράμματα καινούρια, με ψυχή,
γράμματα των λίγων,
που πνίγονται στο φως και στην αλμύρα
καθώς γεννιούνται υπό την εύνοια
των πρώτων ξεχασμένων μας θεών.

Πόσοι ακόμα φάροι
θα φωτίσουν Αλεξάνδρειες
βυθισμένες μες στο χτες
σε νύχτες νιότης και ηδονής,
στη μέθη και την άλω
λατρεμένων φεγγαράστρων .
και πόσα ακόμα πέλαγα
θα βρέξουνε τις Σμύρνες
ουρανών που λαχταράνε το λυκόφως,
κι ασπασμών πια ξεχασμένων
στους γαλαξίες και τα λιμάνια
κάποιου ίχνους παρελθόντος…

Siccità

Quante, mi chiedo,
firme nuove e genuine
restano
a questo luogo…

Lettere nuove, che hanno anima,
lettere dei pochi,
lettere annegate nella luce e la salsedine
mentre nascono con la benevolenza
dei nostri primi dèi ormai dimenticati.

Quanti ancora fari
illumineranno le Alessandrie
che affondano nel passato
in notti di giovinezza e voluttà,
nell’ebrezza e l’alone
di adorate stelle e lune .
e quanti ancora mari
bagneranno le Smirne
di cieli che desiderano il crepuscolo,
di abbracci ormai scordati
nelle galassie e i porti
di qualche traccia del passato…

Drought

I wonder how many
genuine, new signatures
are left in this land…

New letters, with soul,
letters of the few,
drawing in light and saltiness
as they are born within the favor
of our first forgotten gods.

How many lighthouses
will still lighten Alexandrias
sunken within yesterday,
in nights of youth and pleasure,
in the inebriety and halo
of adored moonstars .
and how many seas are left
to wet the Smyrnas
of skies longing for twilight,
how many now forgotten kissings
in galaxies and harbors
of some trace of the past…

Περισσότερα... »
13:09
Το Δάσος ή Οι Σκέψεις Της Νύχτας*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Υπάρχει κάπου εδώ κοντά ένα δάσος που έχει τη φήμη του στοιχειωμένου.
Είναι πολλές οι διηγήσεις των ανθρώπων που έχουν βρεθεί νύχτα εκεί, που αναφέρουν απίστευτα περιστατικά, μυστηριώδεις συναντήσεις, μαγικές επαφές και υπερφυσικά φαινόμενα
Πίστευα πάντα στη μαγεία εγώ, πιστεύω ακόμη, ακράδαντα. Την ψάχνω, ενίοτε τη βρίσκω, την καλλιεργώ και την εξασκώ όσο μπορώ και όσο γνωρίζω… γι’ αυτό, πριν μια βδομάδα αποφάσισα να αφήσω τη μοίρα να διαλέξει για μένα και να κοιτάξω και πάλι μπροστά.
Πήγα στο δάσος…
Τα φύλλα των δέντρων μιλούσαν ακατάπαυστα μια γλώσσα που έπρεπε να έχεις τη διάθεση να μάθεις για να καταλάβεις τι λέγανε. Ήταν μια γλώσσα πυκνή, ηχηρή, σημειολογική. Το τρεχούμενο νερό στο ρυάκι, το αίμα του δάσους, έρεε ορμητικά και γλυκερά μαζί, σαν μουσική, και έλεγε στο διαβάτη μια ιστορία παλιά όσο και ο ίδιος ο άνθρωπος:
«Μη βλέπεις μόνο, να κοιτάς… μπροστά και όχι πίσω… είναι η Ζωή, ο Έρωτας και η Μαγεία αισθήσεις απτές… Πίστεψε στις λέξεις που φτάνουν στ’ αυτιά σου όταν αυτές σ’ αγγίζουν βαθιά, σα ξόρκια, ξεχώρισε το ξεχωριστό, πίστεψε στα χέρια που σου χαρίζουν ένα χάδι με νόημα… είναι η Αλήθεια που στέκει εμπρός σου, μακριά από την αλήθεια και το ψέμα του χθες…»
Σάστισα… Τα βάρη που σήκωνα ως εκείνη τη μέρα ήταν πολλά, το χθες μου αρνούταν να αναπαυθεί εν ειρήνη και επανερχόταν διαρκώς σαν εφιάλτης, δε ζούσα γιατί για μένα το αύριο είχε καταντήσει ένα παρατεταμένο χθες. Ήμουν σαν ερώτηση χωρίς απάντηση, αίνιγμα δίχως λύση, κι ενώ το δάσος άρχιζε να με μαγεύει ολοένα και πιο πολύ, ανατρίχιασα όταν συνειδητοποίησα ότι κάποια βήματα ακούγονταν μόλις λίγα μέτρα πιο πέρα. Ήταν βήματα αποφασιστικά, ρυθμικά…. Δεν ήξερα τι να περιμένω, κι όμως αυτό ερέθιζε ακόμα πιο πολύ τη φαντασία μου, με γέμιζε αδρεναλίνη και ανυπομονησία. Χαμογέλασα αμήχανα στον εαυτό μου. Ο φόβος με είχε κάνει να ιδρώσω…
Νόμιζα ότι θα έβρισκα παρηγοριά και σιγουριά σε κάποιες λίγο πολύ γνωστές σκέψεις, συνειρμούς με πρόσωπα και καταστάσεις που είχα ήδη ζήσει, πάνω κάτω σαν το παιδί που κρύβεται κάτω από το πάπλωμα νιώθοντας μια παραφυσική παρουσία στο δωμάτιό του. Ξαφνικά, μου ήρθε η ιδέα ότι φοβόμουν μόνο την πραγματοποίηση κάθε επιθυμίας μου, κι εκείνος ο φόβος ήταν η ζωή μου, ήταν η ανάνηψη της ψυχής μου, ήταν το σφριγηλό εφηβικό καινούριο που διέλυε τους προμαχώνες του χιλιοειδωμένου παλιού. Δεν είχα πια ανάγκη ούτε από παρηγοριά, ούτε από σιγουριά. Ήμουν Εγώ όσο ποτέ.
Όταν πλέον τα βήματα με πλησίασαν αρκετά, σήκωσα το κεφάλι μου και αντίκρισα με τα μάτια του σώματος και της ψυχής μου ένα ον που δε φανταζόμουν ποτέ ότι μπορούσε να υπάρχει. Είχε μια άλω γύρω του, εξέπεμπε φως χωρίς να λάμπει. Με πλησίασε, με άγγιξε με περιέργεια και, αφού με επεξεργάστηκε λες και δεν είχε ξαναδεί ποτέ του κάτι παρόμοιο μ’ εμένα, μου μίλησε:
- Γιατί είσαι εδώ; είσαι μια βδομάδα εδώ…
- Υπάρχει γιατί; είμαι εδώ γιατί το θέλω, και δεν έχει περάσει παρά μόνο μια ώρα, όχι μια βδομάδα!
- Με αναγνωρίζεις;
- Όχι… Δυστυχώς…
- Κι όμως… Ευτυχώς… γιατί έτσι θα έχεις τον ενθουσιασμό που σου λείπει για να ανακαλύψεις εκείνο το κάτι παραπάνω.
- Το κάτι παραπάνω;
- Ναι, αυτό δε θες; Γι’ αυτό δεν ήρθες εδώ;
Έγνεψα καταφατικά και μετά απ’ αυτά του τα λόγια το μαγικό ον εξαφανίστηκε μέσα σ’ ένα ελαφρό φύσημα του αέρα.
Ένιωσα ανάλαφρος, εξαγνισμένος… μια μυστική δύναμη με είχε πραγματικά εξυγιάνει, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και καθαρά χωρίς το άγχος και τις επαναλήψεις που πνίγονταν πλέον μέσα στη χόβολη του παρελθόντος.
Κοίταξα ένα αστέρι στον ουρανό σ’ ένα ξέφωτο του δάσους. Έκανα πως πάω να το αγγίξω όταν έξαφνα όλο το δάσος τριγύρω μου συρρικνώθηκε ως δια μαγείας κι έγινε μια ανοιχτόχρωμη καστανή ίριδα ενός οφθαλμού που δεν είχα ξαναδεί ποτέ πριν και που μου ενέπνευσε μονομιάς ένα γλυκό και ακλόνητο πόθο.
Ανοιγόκλεισα τα βλέφαρα… είχε όντως περάσει μια βδομάδα… ξυπνούσα… ζούσα το πρώτο χιλιοστό του δευτερολέπτου του μέλλοντός μου, και ήμουν ερωτευμένος!

Il Bosco o I Pensieri Della Notte

Qui vicino c’è un bosco che ha la fama di essere stregato.
Sono molti i racconti delle persone che si sono trovati lì durante la notte, e che raccontano eventi incredibili, incontri misteriosi, contatti magici e fenomeni soprannaturali.
Io ho sempre creduto nella magia, e ci credo ancora, fermamente. La cerco, a volte la trovo, la coltivo e la pratico quanto più posso e conosco… perciò, una settimana fa ho deciso di lasciar scegliere il destino per me e guardare di nuovo avanti.
Sono andato nel bosco…
Le foglie degli alberi parlavano incessantemente una lingua che per capirla bisognava essere veramente ben disposti ad imparare. Era una lingua densa, sonora, semiologica. Le acque del ruscello, il sangue del bosco, scorrevano con impeto ma anche con dolcezza, come musica, e raccontavano al passante una storia vecchia quanto l’uomo:
«Non limitarti nel vedere, guarda… avanti e non indietro… è la Vita, l’Amore e la Magia una sensazione tangibile… Credi alle parole che raggiungono le tue orrecchie quando esse ti toccano nel profondo, come incantesimi, distingui ciò che è distinto, credi nelle mani che ti danno una carezza che abbia un senso… è la Verità che sta davanti a te, lontano dallaverità e la menzogna del passato…»
Ero sconcertato… Fino a quel giorno erano tante le cose che mi pesavano, il mio passato non voleva proprio riposare in pace e ritornava costantemente come un incubo, non vivevo perché per me il domani era solo un esteso ieri. Ero una domanda senza risposta, un enigma senza soluzione, e mentre il bosco aveva iniziato ad incantarmi sempre di più, mi è venuta la pelle d’oca non appena mi sono reso conto che sentivo dei passi non lontano da dove mi trovavo. Erano passi decisi, ritmici… Non avevo idea di cosa aspettarmi, nonostante ciò la mia immaginazione cominciava ad eccitarsi, mi riempiva d’adrenalina ed impazienza. Ho sorriso con imbarazzo a me stesso. La paura mi faceva sudare…
Credevo di trovare conforto e sicurezza in alcuni pensieri più o meno familiari, associati a persone e situazioni già vissute, quasi come fa un bambino quando si nasconde sotto le coperte avvertendo una presenza paranormale nella sua stanza. All’improvviso, mi è venuta l’idea che avevo solo paura della realizzazione di ogni mio desiderio, e quella paura era la mia vita, la rianimazione dell’anima, era il brioso nuovo adolescenziale che distruggeva i bastioni di quel vecchio che avevo ormai mille volte vissuto. Non avevo più bisogno né di conforto, né di certezze. Ero Me Stesso più che mai.
Quando ormai i passi erano abbastanza vicini, alzai la testa e quel che vidi con gli occhi del corpo e della mente era un entità che non avrei mai immaginato che esistesse. Aveva un alone tutto attorno, emetteva luce senza però splendere. Mi ha avvicinato, con curiosità mi ha toccato e, dopo avermi contemplato come se non avesse mai visto qualcosa di simile fino a quel momento, mi disse:
- Perché sei qui? Sei qui una settimana…
- Vi è un perché? sono qui perché lo voglio, e non è passata che un’ora, e non una settimana!
- Mi riconosci?
- No… Mi spiace…
- E invece… Meglio così… poiché adesso avrai tutto l’entusiasmo che ti manca per scoprire quel qualcosa in più.
- Quel qualcosa in più?
- Sì, non è quello che vuoi? Per quello non sei qui?
Ho annuito e dopo queste sue parole l’entità magica è sparita in un leggero soffio del vento.
Mi sono sentito leggero, purificato… una forza segreta mi aveva veramente risanato, il mio cuore batteva forte e chiaro senza l’ansia e le ripetizioni che ormai annegavano nella polvere del passato.
Ho visto una stella nel cielo in una radura del bosco. Ho quasi tentato di toccarla quando improvvisamente tutto il bosco attorno a me si è magicamente ridotto ad un’iride castana chiara di un’occhio mai visto prima e che mi ha subito ispirato una voglia dolce e irrefrenabile.
Ho chiuso e poi aperto gli occhi… era veramente passata una settimana… mi stavo svegliando… stavo vivendo il primo millesimo di secondo del mio futuro, ed ero innamorato!

The Wood or Thoughts Of The Night

There is a wood here nearby that is said is haunted.
There many the stories of people who have been there at night, and that report unbelievable facts, mysterious encounters, magical contacts and supernatural phenomena.
I have always believed in magic, I still do, firmly. I seek it, sometimes find it, I cultivate it and practice it as much as I can and know… for that, a week ago I decided to let destiny chose on my behalf and look forward again.
I went to the wood…
The trees’ leaves spoke incessantly a language that required a good will to understand it. It was a dense, resonant and semantic language. The water of the stream, the wood’s blood, was flowing sweetly and at the same time impetuously, telling the passer-by an old story, old like man:
«Don’t only look, watch… forward and not behind… Life and Love, and Magic, all of them are tangible sensations… Believe the words that reach your ears when those words touch you deep inside, like spells, distinguish the distinct, believe in the hands that give you a caress with a meaning… it’s the Truth that stands before you, far away from yesterday’s truth and lies…»
I was feeling confused… I had many heavy feelings inside till that day, my past didn’t want to rest in peace and was returning again and again like a nightmare, I was not living because, for me, tomorrow was only the extension of yesterday. I was something like a question without an answer, an enigma without solution, and while the wood was really beginning to enchant me, I shuddered as I realized that I could hear some steps not far away from where I was… They were rhythmic and determinate steps… I didn’t know what to wait for, yet this excited my imagination even more, filled me with adrenaline and impatience. I smiled to myself with embarrassment. Fear was making me sweat…
I thought that I could find some comfort and certainty in more or less well known thoughts, associations with people and situations I had already met and lived, almost like the child that goes quickly under the blanket when feeling a paranormal presence in the room. Suddenly, I had this idea, that the only thing I was afraid of was the realization of each of my desires, and that fear was my life, my soul’s resuscitation, it was the bustling adolescent new crashing the bastions of the many times seen old. I had no need for comfort and certainty anymore. I was Myself like never before.
When the steps approached me closely enough, I turned my head and saw, with the eyes of both body and soul, a creature that I never imagined existing. It had a halo all around it, and emitted light yet without shining. It approached me, touched my with curiosity and, after having elaborated all of my body as if it had never seen something similar before, talked to me:
- Why are you here? You are now here since a week…
- Is there a why? I am here because I want it, and it’s only since an hour that I’m here, not a week!
- Do you recognize me?
- No… Unfortunately…
- Yet… Fortunately… because like this, you’ll have that missing enthusiasm to discover that something more.
- That something more?
- Yes, isn’t it what you’re looking for? Isn’t it why you are here for?
I nodded yes and after that the magic creature disappeared within a slight blow of the wind.
I was feeling light, purified… a secret power had really made me feel healthy; my heart was beating strong and pure without the anxiety and repetitions that were now drowning within the dust of the past.
I looked at a star in the sky upon a wood’s glade. I pretended to touch it when suddenly all the wood around me shrank in a magical way and became a light colored brown iris of an eye I had never seen before and inspired me at once a sweet and strong desire.
I closed and then opened my eyelids… a week had indeed passed… I was waking up… I was living the first millisecond of my future, and I was in love!

Περισσότερα... »
13:08
Algorithm 10Ψ/52009*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Ψέμα… μας πουλάνε… με ψέματα…
Κι είναι ψέμα ο φόβος… για το ψέμα…
- «Ψέμα κι ο έρωτας!…»
- «Τι ψεύτης μεγάλος!…»
Ψέματα, ψέματα, ψέματα…
Όλα ένα ψέμα… Η μόνη Αλήθεια…

Οδηγίες: αντικαταστήσατε τις λέξεις «Ψέμα» και «Αλήθεια» με οποιαδήποτε αντίθετα.

Algorithm 10Ψ/52009

Falsità… ci vendono… con falsità…
Ed è una falsità la paura… della falsità…
- «Falsità anche l’amore!...»
- «Che gran falso!...»
Falsità, falsità, falsità…
Tutto una falsità… L’unica Verità…

Istruzioni: sostituire le parole «Falsità» e «Verità» con qualunque paio di parole contrarie.

Algorithm 10Ψ/52009

Lies… they sell to us… with lies…
And a lie is the fear… for the lie…
- «Love is also a lie!…»
- «What a great liar!…»
Lies, lies, lies…
Everything's a lie… that's the only Truth…

Instructions: replace the words «Lie» and «Truth» with any opposites.

Περισσότερα... »
13:07
Παλλόμενη Κοσμοθεωρία*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Ι

Στα απαστράπτοντα μάτια της όμορφης κοπέλας καθρεπτίζεται το Σύμπαν σε όλο του το αξιοθαύμαστο οπτικό μεγαλείο. Ο διασκεδασμός του φωτός, που με τη μοναδική του διττότητα συντελείται στα πρίσματα μιας θηλυκής ίριδας σε επίπεδα πραγματικά και φανταστικά, δημιουργεί την εικόνα και το χρώμα που διέπουν το γεγονός και το όνειρο.
Κάθε ποιητικός τοκετός και όλα τα κλιμακωτά μεγέθη της επιθυμίας και του χρονικού στοχασμού ανακλώνται και διαθλώνται επανειλημμένα και άτακτα μέσα σε βλέμματα ρεαλιστικά και ανεξήγητα, μέσα σε θάλασσες μυστηρίου και συγκίνησης, αφήνοντας που και που κάποια σταγόνα να ξεχειλίσει, μια σταγόνα που δεν είναι ποτέ γλυκιά, είναι ύδωρ θαλασσινό, επαναστατικό και κοσμογυρισμένο. Έχει περάσει μέσα από βουνά και σπήλαια, μέσα από δάση και χωράφια, μέσα από μακρινά αστρικά συστήματα και άγνωστα νεφελώματα, έχει πολεμήσει ανά την Ιστορία στις πιο δύσκολες και επικές μάχες, έχει γευτεί την νίκη και την ήττα στα έργα και τις ημέρες των μεγάλων του παρελθόντος και του μέλλοντος, μέχρι να καταλήξει εκεί και να γίνει ένα μόνο από τα δάκρυά της.
Η μορφή της αποτελεί γεωμετρικό αριστούργημα υπερφίαλου κάλλους, περίτεχνη και πολυσύνθετη λύση του προβλήματος της Χρυσής Τομής, σε κάθε αναλογία, σε κάθε επικαμπύλια μαθηματική και λογοτεχνική απόπειρα. Ολοκλήρωμα πολυδιάστατης συνάρτησης που τρέχει από το αρνητικό στο θετικό άπειρο, κείμενο γραμμένο σε ξεχασμένη και άγνωστη γλώσσα των μυθολογικών αιώνων, είναι η αέναη Στήλη της Ροζέτης που αποκρυπτογραφεί τον κόσμο, έναν κόσμο που βρίσκεται όλος μέσα της, που κτίζεται για πρώτη φορά κι ύστερα αίρεται και επαναπροσδιορίζεται, εξαϋλώνεται και ανατρέπεται, μεγιστοποιείται και στροβιλίζεται, διεγείρεται και μεταμορφώνεται σε πρωτοφανές και ευέλικτο ρευστό που επανακαθορίζει το σχήμα και τη σύστασή του, το ιξώδες και την πίεσή του με μοναδικό κριτήριο εκείνο της Ομορφιάς.
Η μαγεία εκείνου του υψηλού ιδανικού επιστρέφει έτσι στο φυσικό της λίκνο, πάνω στην απαλή και επικίνδυνη επιδερμίδα που λαχταρά την επαφή και τον ιδρώτα, που διακατέχεται από ασύλληπτο σφρίγος και ανυπομονησία, νεότητα και αναβρασμό, που είναι έτοιμη να ανθίσει κάθε φορά για πάντα και αποτελεί μέτρο και κανόνα της εξέλιξης.
Η ηδύτητα και η ζεστασιά που αναδύουν τα χείλη της είναι το πορφυρό βελούδο και το πολύτιμο μετάξι που ντύνουν την ύπαρξη και εκδικούνται έναν κόσμο που επιμένει να είναι αντιαισθητικός, είναι τα έναστρα σεντόνια που σκεπάζουν με αιδώ το αμαρτωλό της σώμα καθώς η αδράνεια της γοητείας μετατρέπεται σε δεύτερη βαρύτητα με ρυθμούς κινηματογραφικούς, αγγίζοντας τα ανυπέρβλητα όρια των φυσικών νόμων.
Η ακαριαία γέννηση του ήχου και η μετενσάρκωσή του σε μουσική περνάνε μέσα από τα μέλη της και την κάθε της κίνηση όπως περνάνε στην ορχήστρα οι κινήσεις του μαέστρου που υπαγορεύει στα όργανα την παρτιτούρα, και οι νότες μαζί με το μέτρο μετουσιώνονται σε κύματα ύλης και μονοχρωματικές ακτινοβολίες που ολοένα και συντονίζονται, επανέρχονται και εναλλάσσονται σαν τη μέρα με τη νύχτα, αδιάκοπα και ακούραστα, σε κάθε κύκλο του ενιαυτού, σε κάθε πτυχή των μαλλιών της όπου οι εποχές ζουν και βασιλεύουν με τη θέλησή της, εκεί όπου οι φάσεις της Σελήνης ξεχνάνε τη σειρά τους και αναπαράγονται τυχαίως, εκεί όπου οι τροχιές των αστεροειδών αποκτούν σπάνια εκκεντρικότητα και οι ισημερινές τους συντεταγμένες χάνουν όλο τους το νόημα, καθώς ένα χάδι γλυκό αναταράσσει την κόμη της και ξυπνάει το πρωτοβρόχι του Οκτώβρη, το μελτέμι του Αυγούστου, την πρωινή δροσιά του Μάη και το χιόνι του Φλεβάρη.
Οι διαβήτες έχουν πλέον χαθεί και τα μοιρογνωμόνια του έρωτα είναι ανίκανα να προσανατολιστούν σ’ αυτή την καταιγίδα των αισθήσεων που με τόσο πόθο ξεσπά πάνω στα σφαιρικά της στήθη και τα καθιστά αλάνθαστα όργανα πλοήγησης, δίδυμους υπολογιστές που προγραμματίζονται με τη γλώσσα της μετάπτωσης των ισημεριών και του ιάμβου, με μια πλεκτή ομοιοκαταληξία και ένα χωροχρονικό διάνυσμα ελεύθερης παρόρμησης.
Ο σπόρος της Ζωής ταξιδεύει έτσι πάνω στους πεπερασμένους ωκεανούς του σώματός της και αναβλύζει από τις απέραντες πηγές της ψυχής της κουβαλώντας το επτασφράγιστο μυστικό του, χαράζοντας τη δική του πορεία στον αγρό της ήβης με απώτερο προορισμό τις ένδοξες κοιλάδες της κοιλίας της, τον ναό εκείνο μέσα στον οποίο θα γίνει καρπός στο αποκορύφωμα της ύστατης και υπέρτατης ιεροτελεστίας του ανθρώπινου είδους, μέσα της, στο ιερό και πανάγιο άβατο του Γαλαξία.

ΙΙ

Το Νόημα της Ζωής, εκείνο το νόημα που η κοπέλα αντικατοπτρίζει σαν Σύμπαν αυτό καθεαυτό και που το αγόρι σαν άνθρωπος ψάχνει απελπισμένα να βρει και να γνωρίσει μέσα από την εμπειρία της ποίησης και της αναζήτησης, της συμπληρωματικότητας των φύλων και της ψυχικής και σωματικής ολοκλήρωσης είναι το νόημα των πάντων, που βαραίνει με τη γνώση και την επίγνωσή του τη γυναίκα και της προσδίδει εκείνη την έμφυτη, γλυκιά μελαγχολία που τη διακρίνει, τη θηλυκότητα των τρόπων της και την ανάπτυξη των ιδεών και της παράλογης λογικής της μπροστά στους αμύητους οφθαλμούς του ανδρός. Είναι η αφηρημένη και απτή εκείνη έννοια που ισορροπεί και ισοσταθμίζει τον ισολογισμό της εντροπίας των πραγμάτων, ένα καυτό και αεικίνητο ηφαιστειακό μάγμα που ψάχνει για μια καταστροφική έξοδο διαφυγής, για μια έκρηξη φιλοσοφίας και αναλυτικής θεωρίας που εκφυλίζει το κορίτσι και τον κόσμο του, που οξύνει εκείνη τη φυσική μελαγχολία μέχρι τα όρια της κατάθλιψης και της αυτοκαταστροφής. Η κοπέλα δεν είναι ποιήτρια, είναι η ίδια το αντικείμενο της ποίησης, είναι η ίδια η ομορφιά και το νόημα που η τέχνη της ποιήσεως αναζητεί σαν φιλόδοξη επιστήμη, είναι το ίδιο το εκστατικό Σύμπαν της Αγάπης, που δε χρειάζεται να ψάξει και να καταλάβει τον εαυτό του μέσα από ποικιλίες έκφρασης και ποταμούς έμμετρης σύνταξης ούτε να δώσει ένα λόγο στην καλλιτεχνική και λογοτεχνική του υπόσταση.
Το χρέος αυτό είναι το χρέος του ανδρός προς την κοπέλα. Πορεύεται λοιπόν προς εκείνη σαν περιηγητής γεμάτος ενθουσιασμό και περιέργεια, έτοιμος να εξερευνήσει και να ανακαλύψει, να γνωρίσει και να γνωριστεί. Γίνεται αυθόρμητος προσκυνητής που εισέρχεται γονυπετής και γεμάτος σεβασμό, με θρησκευτική κατάνυξη, στο Ναό της Ελπίδας και της Παρηγοριάς που εκείνη του προσφέρει, γίνεται νήπιο στην ιερή αγκαλιά της μητρός του, εκεί όπου θα γαλουχηθεί και θα μεγαλώσει μέχρι την πλήρη ωρίμανσή του, μέχρι να γίνει μανιακός αναγνώστης και αλάνθαστος προφήτης, σοφός του παρελθόντος που θα διαβάζει τα αδιάψευστα σημάδια των καιρών και διορατικός στην κάθε του πρόβλεψη για τα μελλούμενα, μάγος της ποίησης που θα στιχουργεί με τα πεφταστέρια και την αστραπή, ειδήμων αστρονόμος, διαστημικός ρήτορας.

ΙΙΙ

Κάθε στιγμή και κάθε ασήμαντη, ανεπαίσθητη επαφή είναι φωτεινός εγκυκλοπαιδικός τόμος γεμάτος γνώση και αλχημεία, ενόραση και προϊστορία, χορός δακτύλων που φλερτάρουν μεταξύ τους, ανταλλαγές των ζωτικών χυμών και των υπερφυσικών ερωτικών ρευστών που δροσίζουν μια για πάντα τις ψυχές. Η κοπέλα αγγίζει το αγόρι και του χαρίζει τη ζωή, του ψιθυρίζει με κάθε τρόπο και από κάθε πόρο του σώματός της το μυστικό της Φύσης και το νόημα της Δημιουργίας. Το αγόρι αγγίζει την κοπέλα και της χαρίζει την αθανασία, αναζητά και βρίσκει μέσα της την αδέσμευτη κι απόλυτη ομορφιά, το ποίημα που ποτέ δεν τελειώνει στους αιώνες και που διαρκεί όσο και η Αγάπη μεταξύ τους, διατηρείται σαν την ενέργεια στο Σύμπαν χωρίς να καταστρέφεται ούτε να δημιουργείται, αλλά αλλάζοντας συνέχεια τη μορφή και την εικόνα της, δίχως όμως ποτέ να αλλάζει την ουσία της.
Είναι το Κοσμικό Εκκρεμές, και αυτή είναι η ατελεύτητη παλινδρομική του κίνηση ανάμεσα στις ακραίες θέσεις του παραδοσιακού αρσενικού και του παραδοσιακού θηλυκού.

Vibrante Visione Del Mondo

Ι

Negli occhi splendenti della bella fanciulla l’Universo si specchia in tutta la sua ammirabile grandezza ottica. La dispersione della luce che, con la sua unica dualità ha luogo nei prismi di un’iride femminile, in livelli reali e immaginari, crea l’immagine e il colore che governano il fatto e il sogno.
Ogni nascita poetica e tutte le grandezze graduate del desiderio e della contemplazione temporale si riflettono e si rifraggono continuamente e in modo caotico in sguardi realistici e inspiegabili, in mari di mistero ed emozione, lasciandosi sfuggire a volte una goccia, una goccia che non è mai dolce, è acqua marina, rivoluzionaria e viaggiatrice. È passata dentro montagne e caverne, da boschi e campi, da lontani sistemi stellari e nebulose ignote, ha combattuto nella Storia le battaglie più epiche e difficili, ha conosciuto il sapore della vittoria e della sconfitta nei giorni e le opere dei grandi del passato e del futuro, prima di arrivare a diventare una sola delle sue lacrime.
La sua forma costituisce un capolavoro geometrico di presuntuosa bellezza, elaborata e complicata soluzione del problema della Sezione Aurea, in ogni rapporto, in ogni curvilineo tentativo matematico e letterario. Integrale di funzione multidimensionale che corre dall’infinito negativo a quello positivo, testo scritto in una lingua antica e dimenticata dei secoli mitologici, è l’eterna Stele di Rosetta che decifra il mondo, un mondo che si trova tutto in lei, che va costruito per la prima volta e poi si annulla e si ridefinisce, si annichila e si capovolge, si massimizza e diventa un vortice, si eccita e si trasforma in un fluido flessibile mai visto prima che ridetermina la sua forma e consistenza, la sua viscosità e pressione con un unico criterio, quello della Bellezza.
La magia di quell’alto ideale ritorna così nella sua culla naturale, sulla tenera e pericolosa pelle che desidera il contatto ed il sudore, posseduta com’è da inconcepibile vitalità ed impazienza, giovinezza e fervore, pronta a fiorire ancora una volta per sempre, essendo misura e regola dell’evoluzione.
La dolcezza e il calore che le sue labbra emanano sono il velluto scarlatto e la seta preziosa che vestono l’esistenza e rivendicano un mondo che insiste nell’essere antiestetico, sono le lenzuola stellate che coprono il suo corpo peccaminoso con pudore mentre l’inerzia del fascino si trasforma in una seconda gravità con ritmo da cinematografo, toccando gli insuperabili limiti delle leggi fisiche.
La nascita istantanea del suono e la sua reincarnazione in musica passano per le sue parti del corpo e da ogni suo movimento, proprio come le note passano all’orchestra da ogni movimento della bacchetta del maetsro che suggerisce la partitura agli strumenti, e le note insieme al metro diventano onde di materia e radiazione monocromatica che si sintonizzano di continuo, ritornano e si alternano come il giorno e la notte, instancabili e ininterrottamente, in ogni ciclo del tempo, in ogni crespa della sua chioma dove le stagioni regnano secondo la sua volontà, dove le fasi lunari dimenticano il loro turno e si riproducono casualmente, e dove le orbite degli asteroidi acquistano una rara eccentricità e le loro coordinate equatoriali perdono ogni senso, mentre una dolce carezza agita i suoi capelli e risveglia la prima pioggia di Ottobre, il vento d’Agosto, la rugiada di Maggio e la neve di Febbraio.
I compassi sono ormai persi e i goniometri dell’amore sono incapaci di orientarsi in questa tempesta di sensazioni che irrompe con tanta passione sui suoi sferici seni e li rende infallibili strumenti di navigazione, calcolatori gemelli programmati con il linguaggio della precessione degli equinozi e dello giambo, con una rima alternata e un vettore spaziotemporale di libero impuslo.
Il seme della Vita viaggia così sugli oceani finiti del suo corpo e sgorga dalle vaste sorgenti della sua anima portando con sé il suo segreto sigillato, facendosi strada nel campo della pubertà con ultima destinazione le gloriose valli del suo ventre, quel tempio dove il seme diverrà frutto all’apice del supremo e ultimo rito della specie umana, in lei, nel sacrosanto altare della Galassia.

ΙΙ

Il Senso della Vita, quel senso che la ragazza rappresenta come un Universo a sé e che il ragazzo, come uomo, cerca disperatamente di scoprire e conoscere tramite l’esperienza della poesia e della ricerca, della complementarità dei sessi e dell’integrazione dell’anima e del corpo, non è altro che il senso di tutto, che grava con la sua consapevolezza sulla ragazza e le dona quell’innata, dolce melancholia che la distingue, la femminilità dei suoi modi e lo sviluppo delle idee e della sua logica irrazionale di fronte agli occhi non iniziati del ragazzo. Ed è proprio quel senso astratto e tangibile che riesce ad equilibrare il resoconto entropico delle cose, un magma vulcanico bollente ed irrequieto alla ricerca di un’uscita distruttiva, di un’evasione, di un’esplosione di filosofia e teoria analitica che degenera la ragazza e il suo mondo, che amplifica quella sua naturale melancholia fino ai limiti dela depressione e dell’autodistruzione. La ragazza non è poetessa, è lei stessa l’oggetto della poesia, è lei la bellezza e il senso che l’arte della poesia cerca come scienza ambiziosa, è lei l’Universo estatico dell’Amore, che non ha bisogno di cercare di capire se stesso tramite varietà d’espressioni e fiumi di sintassi rimata neanche di dare un senso alla sua esistenza artistica e letteraria.
Quel dovere è il dovere del ragazzo verso la ragazza. Si incammina, dunque, verso di lei come viaggiatore pieno d’entusiasmo ed energia, pronto ad esplorare e a scoprire, a conoscere ed essere conosciuto. Diventa pellegrino spontaneo che entra inginocchiato e pieno di rispetto, con religiosa solennità, nel Tempio della Speranza e del Conforto che lei gli offre, diventa infante nel sacro abbraccio della madre, lì dove crescerà e maturerà completamente, sino a diventare un lettore maniacale e un profeta infallibile, un saggio del passato che leggerà gli inconfutabili segni dei tempi, perspicace in ogni sua previsione per il futuro, mago della poesia che compone versi con le stelle cadenti e i fulmini, astronomo esperto, oratore spaziale.

ΙΙΙ

Ogni momento e ogni insignificante, impercettibile contatto sono un luminoso volume enciclopedico pieno di conoscenza ed alchemia, veggenza e preistoria, un ballo di dita che si corteggiano a vicenda, scambi di succhi vitali e di fluidi erotici soprannaturali che rinfrescano le anime per sempre. La ragazza tocca il ragazzo e gli dona la vita, gli sussurra in ogni modo e da ogni poro del suo corpo il segreto della Natura e il senso del Creato. Il ragazzo tocca la ragazza e le dona l’immortalità, cerca e trova in lei l’assoluta e libera bellezza, la poesia che non finisce mai nei secoli e che dura quanto l’Amore tra di loro, si conserva come l’energia nell’Universo senza mai distruggersi né crearsi, ma cambiando continuamente forma e immagine, senza però mai cambiare la sua sostanza.
È il Pendolo Cosmico, e questa è la sua perenne oscillazione tra le posizioni estreme del tradizionale maschile e del tradizionale femminile.

Vibrant Worldview

Ι

In the beautiful girl’s sparkling eyes, the Universe reflects itself in all its remarkable optical greatness. The dissipation of light which, with its unique duality, takes place in the prisms of a female iris in real and imaginary levels, creates the picture and colour that rule the fact and the dream.
Every poetic birth and all the graduated sizes of desire and temporal contemplation reflect and refract themselves randomly and repeatedly in realistic and unexplainable looks, within seas of mystery and thrill, letting a drop overflow every once in a while, a drop that is never sweet, it’s sea water, revolutionary and worldwide traveler. It has passed through mountains and caves, through forests and fields, in distant star systems and unknown nebulas, has fought during History in the most difficult and epic battles, has tasted victory and defeat in the works and days of the great of both past and future, before ending there and become only one of her tears.
Her form is a geometric masterpiece of overweening beauty, elaborate and complex solution of the Golden Section problem, in every proportion, in every curvilinear mathematic and literary attempt. A multidimensional function’s integral running from the negative till the positive infinity, a text written in an unknown and forgotten language of the mythological centuries, she is the eternal Rosetta Stone that decrypts the world, a world that can be found in its integrity inside her, that is built for the first time and then is raised and redefined, annihilated and overthrown, maximized and spinning, excited and then transformed in a flexible fluid never seen before, that redefines its shape and consistence, its viscosity and pressure, in terms only of Beauty.
Therefore the magic of that high ideal returns in its natural cradle, upon the soft and dangerous skin that longs for contact and sweat, that is possessed by an inconceivable vigor and impatience, youth and effervescence, and is ready to flourish forever every time, being both rule and measure of evolution.
Sweetness and warmth that come from her lips are the scarlet velvet and the precious silk that dress existence and revenge a world that insists in being anti-esthetic, they are the starry sheets that cover with shame her sinful body as the inertia of seduction becomes a second gravity with the fastest of rhythms, touching the insuperable limits of the physical laws.
The instant birth of sound and its reincarnation in music pass through her body parts and each one of her moves as they pass to the orchestra by the movements of the maestro that dictates the notation to the instruments, and the notes together with meter are transformed in waves of matter and monochromatic radiation that are constantly synchronized, reverted and alternated like day and night, incessantly and tirelessly, in every circle of time, in every crease of her hair where seasons live and reign with her will, there where the phases of the Moon forget their turn and reproduce themselves casually, where the asteroids’ orbits assume a rare eccentricity and their equatorial coordinates lose all of their meaning, while a gentle caress agitates her hair and awakens the first rains of October, the wind of August, the morning dew of May and the snow of February.
Compasses are now lost and the goniometers of love are incapable of orientation in this storm of sensations which breaks out with so much passion upon her spherical breasts and render them infallible navigation instruments, twin computers programmed with the language of the precession of equinoxes and iamb, with a knitted rhyme and a free impulse spacetime vector.
The seed of Life travels like this above the finite oceans of her body and wells up from the vast sources of her soul carrying its sealed secret, following its own route in the field of puberty, destined to arrive in the glorious valleys of her venter, in that temple where it will be produced at the apex of the supreme and ultimate rite of human kind, within her, in the sacred and holy altar of the Galaxy.

ΙΙ

The Meaning of Life, that meaning the girl represents as a Universe within a Universe and that the boy as a human attempts desperately to find and comprehend through the experience of poetry and quest, of complementarity of sexes, of body and soul completion, is the meaning of everything, that cumbers the woman with knowledge and awareness and gives her that innate, sweet melancholy that makes her unique, the femininity of her behavior and the development of ideas and of her irrational sense before the uninitiated eyes of men. It is that abstract and tangible meaning that balances and equilibrates the entropy of things, a hot and restless volcanic magma looking for a destructive way out, for an explosion of philosophy and analytical theory that degenerates the girl and her world, that amplifies that natural melancholy until it reaches the limits of depression and self-destruction. The girl is not a poet, she is the object of poetry herself, the beauty and the meaning that the art of poetry is looking for like an ambitious science, she is the Universe of Love herself, and therefore doesn’t need to comprehend its existence through varieties of expression and rivers of rhymed syntax nor to give a reason to its artistic and literary subsistence.
That duty is the duty of men towards the women. The boy marches towards the girl like a traveler full of enthusiasm and curiosity, ready to explore and discover, to know and get known. He becomes a spontaneous pilgrim that enters on his knees and full of respect, with sacrosanct devoutness, the Temple of Hope and Comfort, offered by her, he becomes an infant in the sacred hug of his mother where he will grow up till his complete maturity, and become a maniac reader and an infallible prophet, a wise man of the past that will read the undeniable signs of times and be far-sighted in each of his predictions for the future, a magician of poetry that will compose verses with falling stars and lightning, an expert astronomer, a space orator.

ΙΙΙ

Every moment and every meaningless, slight contact is a shining encyclopedic volume full of knowledge and alchemy, insight and prehistory, a dance of fingers flirting each other, an exchange of vital juices and supernatural erotic fluids that refresh souls forever. The girl touches the boy and gives him life, whispers to him in every possible way and from each single pore of her body the secret of Nature and the meaning of Creation. The boy touches the girl and gives her immortality, seeks and finds inside her true and free beauty, the poem that never ends in centuries and lasts as long as the Love between them, is conserved like energy in the Universe without being destroyed nor created, but changing its form and image all the time, yet without ever changing its substance.
It is the Cosmic Pendulum, and this is its everlasting oscillation between the extreme positions of traditional male and traditional female.

Περισσότερα... »
13:06
Sunset And Stars*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Νυχτερινή βαρκάδα
με δυο αγγέλους,
τον Καπετάνιο και τον Πειρατή.

Από το ηλιοβασίλεμα ως την Άρκτο,
στους Αιώνες,
πάνω σε κύματα που ορίζουν πεφταστέρια
στον άνεμο της νιότης
ή μιας αδιάψευστης γοητείας,
με γερασμένα υδάτινα πανιά
και το νανούρισμα της ήβης,
με τους πανέμορφους αγγέλους,
το νηφάλιο Καπετάνιο, το μεθυσμένο Πειρατή,
το φεγγαρόφωτο χορεύει
στης επερχόμενης αυγής το ουράνιο μονοπάτι,
με δυο δροσοσταλίδες θερινές στην αγκαλιά
καθώς ο Ιούλης πια κοιμάται και ο Αύγουστος ξυπνά
διστακτικά και μετρημένα μες στ’ ευάλωτο μελτέμι
στης σιγής την ομορφιά που όλη την πλάση συγκινεί
και τ’ άδεια χείλη μου απρόσμενα μαγεύει.

Νυχτερινή βαρκάδα
με δυο αγγέλους,
τον Καπετάνιο και τον Πειρατή…

Sunset And Stars

Crociera notturna
con due angeli,
il Capitano e il Pirata.

Dal tramonto sino all’Orsa,
nei Secoli,
su onde che delimitano stelle cadenti
nel vento della gioventù
o di un incanto inconfutabile,
con vele d’acqua ormai invecchiate
e la ninnananna dell’adolescenza,
con i due bellissimi angeli,
il sobrio Capitano, l’ubriaco Pirata,
il chiaro di luna danza
sul sentiero celeste dell’alba che verrà,
con due lucciole estive fra le mie braccia
mentre Luglio s’addormenta e Agosto già si desta,
composto ed esitante nel vulnerabile vento,
nella bellezza del silenzio che emoziona il creato
e che incanta all’improvviso le mie vuote labbra.

Crociera notturna
con due angeli,
il Capitano e il Pirata…

Sunset And Stars

Nocturnal boat-trip
with two angels,
the Captain and the Pirate.

From the sunset till the Dipper,
in Centuries,
upon waves defined by shooting stars
in the wind of youth or
of an undeniable charm,
with aged aquatic sales
and the lullaby of puberty,
the beautiful angels,
the sober Captain and the drunk Pirate,
as the moonlight is dancing
on the celestial path of the upcoming dawn,
hugging two summer dewdrops
while July is now sleeping and August is awakening,
hesitant and composed, in the vulnerable yearly wind,
in the silence of beauty that thrills all creation
and unexpectedly bewitches my empty lips.

Nocturnal boat-trip
with two angels,
the Captain and the Pirate…

Περισσότερα... »
13:05
Ο Ποιητής Μέσα Στον Άνθρωπο - Ο Άνθρωπος Μέσα Στον Ποιητή*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Ι

Η ανάγκη για την ποίηση είναι μία ζωτική ανάγκη της ψυχής, όπως ακριβώς είναι και η πείνα και η δίψα ή οι σεξουαλικές ορμές για το σώμα, και είναι ανάγκη πρωταρχική και σημαντική, απόλυτη και καθημερινή, που ο εσωτερικός κόσμος ενός ανθρώπου αποκτά μέσα στη ζωή. Δεν υπάρχει άνθρωπος που έστω και για μία φορά στη ζωή του δεν έχει μιλήσει, γράψει ή φερθεί ποιητικά, και αυτό γιατί ακριβώς η ιδιαιτερότητα της ανθρώπινης φύσης συμπεριλαμβάνει τη συνδιαλλαγή ενός ατόμου με άλλα άτομα, λίγα ή πολλά, και το στοχασμό του χρόνου, τη συνδιαλλαγή δηλαδή μεταξύ παρόντος και παρελθόντος μέσα στο ίδιο το άτομο ή σε ένα σύνολο ατόμων, μικρό ή μεγάλο. Η ιδιαιτερότητα αυτή, που απαντάται σε πολυάριθμα παραδείγματα σε μικρή ή μεγάλη κλίμακα, μπορεί κάλλιστα να παραλληλιστεί με τη σχέση ποιητή – αναγνώστη, καθώς καθημερινά προσφέρουμε στους άλλους ανθρώπους με τους οποίους διατηρούμε κάθε είδους σχέση ένα κομμάτι από τους ψυχικούς μας πόρους, χωρίς να έχουν σημασία οι προθέσεις και τα κίνητρά μας ή τα δημιουργικά ή καταστροφικά αποτελέσματα των λόγων, των γραπτών ή των πράξεών μας, ενώ ταυτόχρονα δεχόμαστε από τους άλλους ίδιου είδους πόρους.
Επομένως, κάθε άνθρωπος είναι ποιητής γιατί απλά ποιεί και είναι συγχρόνως αναγνώστης γιατί απλά «διαβάζει» τους άλλους ανθρώπους, και δεν υπάρχει τίποτα πιο φυσικό απ’ αυτό. Η ανάγκη της ποίησης φανερώνεται μέσα στην Ιστορία και την παράδοση με διάφορους τρόπους και μορφές, καθώς επίσης και στα μεμονωμένα άτομα μέσα στην ιστορία της ζωής του κάθε ανθρώπου, και αυτές οι μεμονωμένες ιστορίες μαζί συνθέτουν την Ιστορία του κόσμου. Πρόκειται λοιπόν για κάτι το απόλυτο και πανανθρώπινο, για κάτι το συλλογικό, το αρχετυπικό και αιώνιο.
Η συνειδητοποίηση των ανθρώπινων αναγκών και η προσπάθεια κάλυψής τους, όπως άλλωστε και η συμβίωση του ανθρώπου με τα πάθη και τις ατέλειές του, είναι το αέναο κυνήγι της τελειότητας και της πληρότητας καθώς η πρωταρχική ατέλεια του ανθρώπου είναι η λήθη και η αποστασιοποίηση από την ανθρώπινή του φύση. Ο άνθρωπος ως ποιητής λοιπόν, έχει επωμιστεί ένα χρέος δύσκολο και σημαντικότατο, πρέπει να παλέψει για να παραμείνει άνθρωπος και να καλλιεργήσει αυτή του την προικισμένη φύση εξυψώνοντάς την σε αρμονία με το Σύμπαν γύρω του. Είναι απλά ειρωνικό το ότι ένα είδος σαν το δικό μας, ικανό για τα καλύτερα και τα χειρότερα πράγματα, όλοι μαζί όπως και ο καθένας μας χωριστά, οφείλει πρώτα απ’ όλα να παλέψει τον ίδιο τον αλλοτριωμένο του εαυτό για να επιβιώσει και να προσφέρει «ανθρώπους» με όλη τη σημασία της λέξης στην ανθρωπότητα!
Το χρέος της ανθρωπιάς είναι και το χρέος της ποίησης, και ο ποιητής, που κατά τη γνώμη μου αποτελεί την πιο πιστή ταύτιση του ανθρώπου με τον εαυτό του, σαν κατεξοχήν άνθρωπος αναλαμβάνει το έργο του με πλήρη συνείδηση αυτής του της ιδιότητας, γνωρίζοντας πως ένας ποιητής πρέπει να είναι πρώτα απ’ όλα άνθρωπος και ένας άνθρωπος είναι ποιητής απ’ τη φύση του. Οι δύο αυτές έννοιες συνυπάρχουν και, αν θέλετε, ορίζουν η μία την άλλη, συγκατοικούν όπως η ψυχή και το σώμα, πλήρως ταυτισμένα και σε πλήρη εξάρτηση το ένα από το άλλο. Ο ποιητής είναι ο άνθρωπος στα καλύτερά του, δεν είναι κάτι το απάνθρωπο, το σχετικό, το σπάνιο. Κάθε φορά που γεννιέται ένας άνθρωπος, γεννιέται και ένας ποιητής. Κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει και ένας ποιητής! Οι δύο έννοιες δεν αντιμάχονται η μία την άλλη, ούτε είναι η μία προ»υπόθεση της άλλης, είναι ένα και το αυτό, είναι η συνέπεια και η ταύτιση, δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο, και αντίστροφα.

ΙΙ

Ο ποιητής γεννιέται μέσα σε έναν άνθρωπο την ίδια ακριβώς στιγμή που ένας άνθρωπος γεννιέται μέσα από έναν άλλο άνθρωπο, και δεν το εννοώ αποκλειστικά βιολογικά. Όπως και ο άνθρωπος γεννιέται, μεγαλώνει, ανδρώνεται, ωριμάζει και πεθαίνει, έτσι και ο ποιητής ακολουθεί την ίδια διαδρομή, μόνο που αυτή η διαδρομή δεν είναι βιολογική και πεπερασμένη, είναι μια διαδρομή που εκτείνεται επέκεινα της βιολογικής ζωής γιατί ακριβώς δε γνωρίζει χρονικούς περιορισμούς και γεωγραφικά σύνορα, είναι μια διαδρομή χωρίς τέλος γιατί ακριβώς αγνοεί τη λήθη και τον εγωκεντρισμό, και συμπορεύεται με την υπόλοιπη ανθρωπότητα ευέλικτα και διαλλακτικά, υπεύθυνα και με σεβασμό, δείχνοντας τιμή και αναγνώριση πρώτα απ’ όλα στον ίδιο τον άνθρωπο και τις αξίες του μέσα απ’ αυτή την ζωντανή εξελικτική διαδικασία που ως προορισμό δεν έχει το θάνατο, αλλά την ωρίμανση, την αθανασία μέσα από τη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας. Αυτός ο Άνθρωπος-Ποιητής, ο ώριμος ποιητής της ανθρωπότητας, είναι ον αθάνατο και πανταχού παρών. Αυτός συνεχίζει να ζει μέσα από όλους τους μεταγενέστερους ανθρώπους – ποιητές έχοντας πια ταυτιστεί μαζί τους, έχοντας γίνει πια κι αυτός ένα δικό τους κομμάτι και συγχρόνως ένα κομμάτι όλων, ακόμα και αν η βιολογική του υπόσταση έχει πάψει πλέον να υφίσταται.
Ο κάθε νέος ποιητής, καθώς μεγαλώνει μέσα στον κάθε άνθρωπο είναι σε θέση να αντιληφθεί όλο και πιο πολύ αυτό του το χρέος, να κερδίσει την αθανασία του και να διατηρήσει την αθανασία των αξιόλογων προγόνων του διαιωνίζοντάς την, να αποκτήσει όλο και πιο πολύ αυτό που σύμφωνα με τα Ελιοτικά δεδομένα ονομάζουμε «ιστορική αίσθηση», να οδηγηθεί όλο και πιο πολύ σ’ εκείνη την περίφημη «επανασύνδεση της ευαισθησίας» και να πάρει μαζί του όλη την ανθρωπότητα από το χέρι!
Η «ποιητική, η ανθρώπινη αίσθηση» είναι η μνήμη, η επίγνωση και το όραμα που αυτή γεννά, η αντίληψη και η συνειδητοποίηση της θέσης του ανθρώπου – ποιητή στο χωρόχρονο, είναι η αντίληψη και η συνειδητοποίηση της ωρίμανσης της ψυχής και του πνεύματος, που ξεφεύγει από τα χρονικά όρια της βιολογικής ζωής και συνδιαλέγεται αρμονικά με όλους τους άλλους ανθρώπους και όλες τις άλλες ζωές της κάθε εποχής μέσα στην ανθρώπινη και ποιητική κοσμική Ιστορία, καθώς συντελείται μέσα στο απροσδιόριστο αλλά ταυτόχρονα και προσδιορισμένο παρόν της Φύσης που πάντα θυμάται, εκεί που είναι πάντα σήμερα, εκεί όπου το παρόν και το παρελθόν συνυπάρχουν, και χτίζουν καθημερινά μαζί το ομοούσιο τους μέλλον, μια ανθρωπότητα ευαίσθητη και προπαντός ανθρώπινη, που δεν ξεχνά.

ΙΙΙ

Με τους όρους Ποίηση και Ποιητής προσδιορίζονται η φυσική ανθρώπινη υπόσταση και ο φυσικός άνθρωπος αντίστοιχα. Πρόκειται προφανώς για μη ευαίσθητους ορισμούς, για ορισμούς που πηγάζουν από την αποκοπή της ανθρωπότητας από την αληθινή και ισορροπημένη φύση της, και γι’ αυτό η Ποίηση και ο Ποιητής γίνονται μια ξεχωριστή κατηγορία τέχνης και ανθρώπου αντίστοιχα, ενώ στην πραγματικότητα είναι κάτι το τελείως γενικό και αντικειμενικό.
Η ποίηση από μόνη της, σαν λέξη, εκφράζει δράση και δημιουργία. Σ’ αυτήν, ο «λογικός» κόσμος της διανόησης και της πνευματικής ευελιξίας, που εκφράζεται μέσω της γλώσσας, συνδέεται με τον «παράλογο» κόσμο της ψυχής και του συναισθήματος, που εκφράζεται με την ελευθερία χρήσης της γλώσσας και την ύπαρξη φαινομενικά παράλογων και δυσνόητων εκ πρώτης όψεως λεκτικών συνδυασμών. Όπως ένα ουράνιο τόξο (που προκαλεί θαυμασμό όταν το κοιτάμε, αναλογιζόμενοι την ομορφιά των χρωμάτων, την τελειότητα του σχήματος, την παντοτινή επανάληψή του υπό τις ίδιες, αντικειμενικές συνθήκες, σαν αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης) μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης και συναισθήματος, συγκίνησης, παρότι ξέρουμε τα πάντα γι’ αυτό από την καθαρά λογική και φυσικομαθηματική του άποψη, έτσι και ένα ποίημα συνδυάζει την «τεχνογνωσία» της γλώσσας, με όλο το θεωρητικό και λογικό υπόβαθρό της, με το ανθρώπινο συναίσθημα που η γλώσσα προκαλεί όχι σαν σύνολο λέξεων, αλλά σαν νόημα και υπόσταση που εκφράζει τις απτές υλικές αισθήσεις.
Η Φύση, με όλα τα φαινόμενά της και τον αστείρευτό της πλούτο, συνεχίζει να μαγεύει τον άνθρωπο που συνδιαλέγεται μαζί της, και συνεχίζει να τον εκφράζει συναισθηματικά, ακόμα και στα πιο μυστικιστικά και σκοτεινά επίπεδα. Παρόλο που σχεδόν κάθε φαινόμενο πλέον έχει μια επιστημονική και λογικά αποδεκτή εξήγηση, αυτό δε στερεί το αντικειμενικό, συλλογικό μυστήριο από τη φυσική πραγματικότητα, και συνεπώς και από την ανθρώπινη, δείχνοντας καθαρά πως οποιαδήποτε προσπάθεια διαταραχής της ισορροπίας λογικού-παραλόγου, νόησης-αισθήματος, επιστήμης-μαγείας, είναι καταδικασμένη στην παντοτινή αποτυχία, στον άκρατο υποκειμενισμό και την απάρνηση της ανθρώπινης φύσης.
Ποιητής και Άνθρωπος είναι έννοιες ταυτόσημες όταν μιλάμε με τους αντικειμενικούς όρους της φύσης και τους πάντα σύγχρονους, άχρονους και ανήθικους όρους της ανθρώπινης ψυχής. Δεν υπάρχει χαρά ή πόνος που να μην είναι πανανθρώπινος, δεν υπάρχει φαινόμενο στο Σύμπαν που μέσα στη φυσική και λογική απλότητά του να μην είναι συλλογικό και μαγικό, δεν υπάρχει στοχασμός της ανθρώπινης διάνοιας που να μην είναι ταυτόχρονα (έστω και σε μικρότερο μέρος) και συναισθηματικός, και τέλος, δεν υπάρχει ανθρώπινο συναίσθημα που να μην είναι ταυτόχρονα (έστω και σε μικρότερο μέρος) και λογικό. Έτσι είναι και η Ποίηση. Η λογική και νοητική της υπόσταση ισορροπεί και συνυπάρχει με την παράλογη και συναισθηματική της μαγεία, γιατί ο δημιουργός της, ο Άνθρωπος-Ποιητής είναι και αυτός έτσι, ένα παράλογο ον σε έναν λογικό κόσμο, και ταυτόχρονα ένα λογικό ον σε έναν παράλογο κόσμο, όπου η σφαίρα του παρόντος και του παρελθόντος συνυπάρχουν ταυτόχρονα, η μία μέσα στην άλλη, όπως η φύση του ποιητή υπάρχει μέσα στη φύση κάθε ανθρώπου, όπως η ανθρώπινη φύση υπάρχει μέσα στη φύση του κάθε ποιητή.

Il Poeta Nell'Uomo - L'Uomo Nel Poeta

Ι

La necessità della poesia è una necessità d’importanza vitale per l’anima, proprio come lo è la fame e la sete o gli impulsi sessuali per il corpo, ed è una necessità primaria ed importante, assoulta e quotidiana, che il mondo interiore di un uomo acquisisce durante la vita. Non esiste un uomo che, anche se per una volta sola nella sua vita, non abbia mai parlato, scritto o fatto qualcosa in un modo poetico, e ciò proprio perché l’unicità della natura umana comprende il confronto di un individuo con altri individui, pochi o molti che siano, e la contemplazione del tempo, il confronto cioè del passato con il presente nella stessa persona o in un gruppo di persone, grande o piccolo che sia. Questa unicità, che possiamo evidenziare in innumerevoli esempi su piccola o grande scala, può essere paragaonata alla relazione poeta-lettore, siccome ogni giorno offriamo alle altre persone con le quali manteniamo ogni tipo di relazione una parte delle nostre risorse psichiche, senza considerare motivazioni e intenzioni oppure i risultati costruttivi o distruttivi delle nostre parole, i nostri testi o atti, e contemporaneamente riceviamo dalle altre persone una parte di risorse dello stesso genere.
Dunque, ogni uomo è un poeta perché semplicemente agisce, crea, ed è allo stesso tempo un lettore perché è capace di “leggere” gli altri uomini, e non vi è niente di più naturale. La necessità della poesia si nota nella Storia e nella tradizione in diverse forme e modalità, come anche nei casi isolati di persone nella storia della vita di un singolo uomo, e quelle storie singole formano assieme la Storia del mondo. Si tratta dunque di qualcosa di assoluto e universale, di qualcosa di collettivo, primitivo ed eterno.
La realizzazione delle necessità umane e il tentativo di rispondere a tali esigenze, come anche la convivenza dell’uomo con le sue stesse passioni e imperfezini, è l’eterna caccia alla perfezione e la completezza, non dimenticando comunque che l’imperfezione primordiale dell’uomo è l’oblio e il distaccamemto dalla sua stessa natura umana. L’uomo come poeta dunque, ha sulle spalle un dovere da compiere, un dovere difficile ed importantissimo, deve lottare per rimanere uomo e coltivare quella sua natura valente innalzandola in armonia con l’Universo circostante. È semplicemente un’ironia che un specie come la nostra, capace per il meglio e il peggio, tutti insieme come anche ciascuno di noi a parte, debba prima di tutto lottare contro la sua stessa natura alienata per sopravvivere e offrire all’umanità “uomini” veri e propri!
Il dovere dell’umanità e dell’umanizzazione è anche il dovere della poesia, e il poeta che secondo me non è altro che la migliore identificazione dell’uomo con se stesso, come uomo vero e proprio si prende questa responsabilità, con piena coscienza di questa sua proprietà, e con la convinzione che un poeta deve prima di tutto essere un uomo e un uomo è dalla sua natura un poeta. Questi due concetti coesistono e, se volete, definiscono l’un l’altro, abitano insieme come il corpo e l’anima, completamente associati e in completa relazione l’uno con l’altro. Il poeta è l’uomo nel suo miglior momento, non è qualcosa lungi dall’uomo, qualcosa di relativo, di raro. Ogni volta che nasce un uomo, nasce anche un poeta. Ogni volta che un uomo muore, muore anche un poeta! I due concetti non sono in conflitto e non sono neanche l’uno presupposto dell’altro, sono un tutt’uno, sono la coerenza e la completa identificazione, non vi è l’uno senza l’altro e viceversa.

ΙΙ

Il poeta nasce in un uomo nello stesso istante in cui un uomo nasce da un altro uomo, e non intendo questo solo in un ambito puramente biologico. Come l’uomo nasce, cresce, matura e muore, così anche il poeta segue lo stesso percorso, solo che quest’ultimo percorso non è né finito né biologico, ma si estende aldilà della vita biologica proprio perché non conosce vincoli temporali o confini geografici, non finisce mai perché ignora l’oblio e l’egocentrismo, si schiera con il resto dell’umanità con flessibilità e conciliazione, con rispetto e responsabilità, onorando e riconoscendo prima di tutto l’uomo e i suoi valori, in questo vivo processo evolutivo che non ha la morte come destinazione e fine, ma la maturità, l’immortalità tramite la memoria collettiva dell’umanità. Quest’Uomo-Poeta, il poeta maturo dell’umanità, è un’entità immortale e ognipresente. Continua a vivere in tutti gli uomini-poeti successivi essendosi identificato con essi, essendo diventato una loro parte e allo stesso tempo una parte di tutti, anche se la sua natura biologica non esiste più.
Ogni giovane poeta, mentre cresce in ogni uomo è in grado di capire sempre di più cosa questo suo dovere sia, e guadagnarsi l’immortalità, e conservare l’immortalità dei suoi predecessori illustri, e tramandarla, acquisire sempre di più quel che T.S. Eliot chiama “senso storico”, avvicinarsi sempre di più a quella famosa “riconessione della sensibilità” e prendere con sé l’intera umanità per mano!
Il “senso poetico, umano” è la memoria, la coscienza e la visione che essa genera, la percezione e il realizzare quale sia il posto dell’uomo-poeta nello spaziotempo, è la realizzazione e la percezione della maturazione dello spirito e dell’anima, che supera i limiti temporali della vita biologica e in armonia si riconcilia con tutti gli altri uomini e tutte le altre vite di ogni era nella Storia umana e cosmica, mentre si compie nel presente indefinito e allo stesso tempo definito della Natura che si ricorda sempre e non dimentica mai, dove è sempre oggi, dove presente e passato coesistono, e costruiscono ogni giorno insieme, dalla loro medesima sostanza, il futuro, un’umanità sensibile e soprattutto umana, che non dimentica.

ΙΙΙ

Con i termini Poesia e Poeta si definiscono rispettivamente la sussistenza umana naturale e l’uomo naturale. Si tratta ovviamente di definizioni non sensibili, di definizioni che hanno origine dal distaccamento dell’umanità dalla sua vera ed equilibrata natura, e pertanto la Poesia e il Poeta diventano una categoria, rispettivamente d’arte e di uomo, a parte, mentre in realtà sono qualcosa di completamente obiettivo e generale.
La parola poesia indica di per sè creazione ed azione. In essa, il mondo “logico” dell’intelletto e della flessibilità spirituale, espresso tramite la lingua, si interseca con il mondo “irrazionale” dell’anima e del sentimento, espresso dalla libertà d’uso della lingua e la presenza di combinazioni di parole apparentemente incomprensibili ed ambigue. Come un arcobaleno (che provoca ammirazione quando lo si guarda, se pensiamo alla bellezza dei colori, la perfezione della forma, la sua ripetizione continua sotto le stesse condizioni obiettive, come parte integrante della natura) può diventare sorgente di ispirazione, sentimenti ed emozioni, nonostante sappiamo tutto su di esso dal punto di vista strettamente logico, fisico e matematico, così anche in una poesia la “tecnica” della lingua, con tutto il suo apparato logico e teorico, si combina con il sentimento umano che la lingua genera non come un insieme di parole, ma come concetto e natura che esprime le reali sensazioni materiali.
La Natura, con tutti i suoi fenomeni e la sua inesauribile ricchezza, continua ad incantare l’uomo che dialoga con essa, e continua ad esprimere i suoi sentimenti anche ai livelli più mistici ed oscuri. Nonostante oggigiorno esista una spiegazione scientifica e logicamente ammissibile per la quasi totalità dei fenomeni naturali, ciò non sopprime il mistero obiettivo e collettivo della realtà naturale, e dunque anche della realtà umana, mostrando chiaramente che ogni tentativo di alterare l’equilibio razionale-irrazionale, intelletto-sentimento, scienza-magia, è destinato al perenne fallimento, all’estremo soggettivismo e alla negazione della realtà umana.
Poeta e Uomo sono due concetti tali e quali quando li si guarda con gli occhi obiettivi della natura e con gli occhi sempre contemporanei, immorali e senza tempo dell’anima umana. Non esiste gioia o dolore che non sia universale, non esiste un fenomeno nell’Universo che non sia collettivo e magico nella sua semplicità logica e fisica, non esiste pensiero dell’intelletto umano che non sia allo stesso tempo (anche in una piccola parte) sentimentale e, infine, non esiste sentimento umano che non sia allo stesso tempo (anche in una piccola parte) logico. Così è anche la Poesia. La sua natura logica e intellettuale va equilibrata e coesiste con la sua magia irrazionale e sentimentale, perché il suo creatore, l’Uomo-Poeta è anch’esso così, un’entità irrazionale in un mondo razionale, un’entità razionale in un mondo irrazionale, dove le sfere del passato e del presente coesistono, l’una nell’altra, come la natura del poeta esiste nella natura di ogni uomo, come la natura umana esiste nella natura di ogni poeta.

The Poet Within The Man - The Man Within The Poet

Ι

The need for poetry is a vital need of the soul, just like hunger or thirst and even sexual impulse for the body, and is an important and primary need, an absolute one, acquired by a human being’s emotional world during everyday life. There is no man that has not, even just once in his lifetime, spoken, written or behaved in a poetic way, and that’s because human nature in particular, includes dialogue and conciliation of one person with other people, few or many, and the contemplation of time, therefore the conciliation between present and past within the same person or the same, big or small, group of people. This uniqueness that can be seen in many examples in a small or large scale, can be compared very easily with the relation between the poet and the reader, as we offer everyday to other people, with whom we have any kind of relationships, a piece of our internal resources, regardless of our motivation or intentions or the constructive or destructive results of our words, texts and acts, while at the same time we also receive the same kind of resources from other people.
Therefore, every man is a poet because he simply acts, creates, and at the same time is also a reader because he can simply “read” other people, and there is nothing more natural. The need for poetry is revealed in History and tradition in different forms and ways, just like is revealed in different people during the history of a particular person’s lifetime, and these isolated stories make together the History of the world. Therefore we are considering something absolute and collective, universal, archetypal and eternal.
The awareness of human needs and the attempt to meet them, like also the conciliation of human beings with their passions and imperfections, is the everlasting quest for perfection and completion, as the primal imperfection of man is oblivion and his distancing from human nature. Man as a poet, therefore, has a difficult and tough duty, has to fight to remain a man and has to cultivate that gifted nature of his to make it rise in harmony with the Universe all around him. It’s just ironic that a kind like us, humans, that is capable of the best and the worst, all together and also each one of us have to fight first against our alienated self to survive and offer to humanity simply “humans”!
The duty of humanization is also the duty of poetry, and a poet, who on my behalf is the most reliable identification of man with his self, as an outstanding man, has to assume his responsibilities with complete awareness of this property, knowing that a poet has first of all to be a man and a man is an innate poet. These two meanings coexist and, if you like, define each other, they live together like body and soul, completely attached and in complete relation. The poet is a man at his best; it’s not something inhuman, relative or rare. Every time a man is born, a poet is also born. Every time a man dies, a poet also dies! These two meanings don’t fight each other nor the one is a premise to the other, they are one thing, they are coherence and conciliation, one cannot exist without the other, and vice versa.

ΙΙ

A poet is born within a man at the same time a man is born from another man, and not only in a strict biological sense. Like a man gets born, grows up, becomes mature and dies, a poet also follows the same route, only that this route of his is not biological and finite, is a route extended beyond biological life that ignores geographical borders and temporal restrictions, is an endless route because it ignores oblivion and selfishness, and goes together side by side with the rest of humanity in a conciliated, agile, respectful and responsible way, recognizing first of all man’s virtues and ideals within this living evolutionary process whose destination is not death, but maturity, and immortality through the collective human memory. This Man-Poet, the mature poet of humanity, is an immortal and ever present being. Is the one that continues to live within all the later men-poets having become one with them, having become a piece of them and a piece of everyone at the same time, even if his biological subsistence does not exist anymore.
Every new poet, while growing up within every man is in a position of understanding more and more what his duty is, and win his immortality, and conserve the immortality of his great ancestors, and pass it to the next generations, and acquire even more what T.S. Eliot calls “historical sense”, and approach even better that famous “reconnection of sensibility” and take by the hand all humanity with him!
The “poetic, human sense” is memory, and the awareness and vision it bears, realization and perception of man-poet’s place in spacetime, it’s the perception and comprehension of mind and spirit maturity, that goes far beyond the limits of biological life and is connected and conciliated harmonically with all the other people and all the other lives of every single era within human and poetic cosmic History, as it happens in the undefined and at the same time defined present of Nature that remembers always everything, there where is always today, where the present and the past coexist, and build everyday the consubstantial future, a sensible humanity, and upon all a human humanity, that doesn’t forget.

ΙΙΙ

By the terms Poetry and Poet we usually define a physical human subsistence and a physical person respectively. It’s evident that they are not sensible definitions, but have their origin in the detachment of humanity from its real and balanced nature, and therefore Poetry and Poet become a specific category of art and man respectively, while actually are something completely generic and objective.
The word poetry, by itself, expresses action and creation. In it, the “logical” world of intellect and spiritual flexibility, expressed through language, is connected to the “irrational” world of soul and feeling, expressed through freedom in using language and the presence of apparently unconceivable and incorrect word combinations. Like a rainbow (which is admirable as we look at it, contemplating the beauty of colors, the perfection of its form, its continuous repetition under the same objective circumstances, as an undetached piece of nature) can become a source of inspiration and feeling, even if we know everything about it from a purely logical, physical and mathematical point of view, so can a poem combine language’s “expertise”, with all of its theoretical and logical background, with human feeling that language generates not as a group of words but as a meaning and subsistence that expresses the tangible and material sensations.
Nature, with all its phenomena and its inexhaustible wealth, still enchants men that converse with it, and still represents an emotional expression for man, even at the darkest and most mystical levels. We may have a scientific and logically admissible explanation about every natural phenomenon, yet the objective, collective mystery of natural reality remains, and therefore the mystery of human reality as well, showing clearly that every attempt of altering the logical-illogical, intellect-feeling, science-magic balance, is condemned to eternal failure, to extreme subjectivism and the denial of human nature.
Poet and Man are equivalent meanings when we look at them with the objective eyes of nature and the always contemporary, timeless and immoral eyes of human soul. There is no joy or pain that is not universal, there is no phenomenon in the Universe that is not magical and collective in its physical and logical simplicity, there is no thought of human intellect that, at the same time, is not emotional (in a bigger or smaller part), and finally there is no human feeling that, at the same time, is not also logical (even in a smaller part). So is Poetry. Its logical and intellectual subsistence coexists and is balanced with its irrational and emotional magic, because its creator, Man-Poet is like this himself, an irrational being in a logical world, and at the same time a logical being in an irrational world, where the spheres of past and present coexist, the one within the other, like the poet’s nature exists within every man’s nature, like human nature exists within the nature of every poet.

Περισσότερα... »
13:03
Επανασύνδεση*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Ακούστε τους, αδέλφια,
τους ήχους τους αδιάβλητους από τις σάλπιγγες του κόσμου
καθώς αντιλαλούν μέσα απ’ τα κρανία και τις καρδιές
των ποιητών που ήταν, που είναι και θα είναι,
γιατί είναι οι στίχοι αυτοί δικοί σας, δικοί μου και δικοί μας.

Σας προσκαλώ αδέλφια, σας προκαλώ συγχρόνως,
γιατί ό,τι μένει ζωντανό στ’ αγγελοσκίασμα του χρόνου,
στους υπαινιγμούς τους ακανθώδεις του ανώριμου παρόντος,
έχει την αίγλη του μεγάλου, έχει τη δόξα των αιώνων.
Και ζούνε ακόμα, πιο πολύ, όσοι στα φέρετρα κοιμούνται
έχοντας γίνει πια μελάνι, έχοντας γίνει πια χαρτί.
Είναι η αιτία μας και η δράση, κι είμαστε αντίδραση,
και δράση των παιδιών μας, είμαστε τα όνειρά τους σήμερα
μέσα στο αύριο που ήταν χθες και που η ζωή το θέλει χθες να ξαναγίνει.

Παρατηρήστε τις, αδέλφια,
τις μορφές τις προικισμένες στις εικόνες των ειδώλων και των νόμων
καθώς μεσουρανούνε σ’ άλλα βλέμματα, σε μάτια συνεπή, συγχρονισμένα,
των γενεών που ήταν, που είναι και θα είναι,
γιατί τα μάτια αυτά είναι τα δικά σας, τα δικά μου, τα δικά μας.

Σας προσκαλώ αδέλφια, σας προκαλώ συγχρόνως,
να ξαναγράψουμε Ιστορία με το πολύτιμο αίμα των θεών μας
γιατί είναι τώρα το μετά, υπόθεση του τώρα,
κι έχει τη δόξα του θριάμβου, έχει την αίγλη του ιερού.
Θα ζούμε ακόμα, πιο πολύ, εμείς που ακλόνητα ποθούμε
να γίνουμε έθνος πιο μεγάλο, να γίνουμε έμβλημα, πηγή.
Είμαστε πράξη εμείς και λόγος, κι είναι το έργο μας χρησμός,
είναι ευαγγέλιο των ψυχών μας, οιωνός της αλλαγής
μέσα στο τώρα που ήταν χθες και που η ζωή το θέλει αύριο να γίνει.

Riconnessione

Ascoltateli, fratelli,
quei suoni onesti delle trombe del mondo
mentre risuonano nei cuori e nei teschi
dei poeti che furono, sono e saranno,
perché quei versi sono vostri, miei, sono nostri.

Vi invito fratelli, ma vi sfido anche,
perché quel che resta vivo dopo la grande paura del tempo,
le allusioni spinose dell’immaturo presente,
ha il fascino del grande, ha la gloria secolare.
E vivono ancora, più che mai, coloro che nelle bare dormono
essendo ormai diventati inchiostro, essendo ormai diventati carta.
Sono la nostra causa e l’azione, e siamo la reazione,
e azione dei nostri figli, siamo i loro sogni oggi
nel domani che fu ieri, e che la vita vuole che divenga ancora ieri.

Osservatele, fratelli,
le forme visrtuose nelle immagini degli idoli e delle leggi
mentre culminano in altri sguardi, in occhi coerenti, sincronizzati,
delle generazioni che furono, sono e saranno,
perché quegli occhi sono i vostri, i miei, sono i nostri.

Vi invito fratelli, ma vi sfido anche,
a riscrivere la Storia con il prezioso sangue dei nostri dèi
poiché il dopo è adesso, questione del presente,
ed ha la Gloria del trionfo, ha il prestigio del sacro.
Vivremo ancora, più che mai, noi che vogliamo fortemente
diventare una nazione ancor più grande, un emblema, una sorgente.
Siamo l’atto noi e la parola, oracoli le nostre opere,
vangelo delle nostre anime, segno di cambiamento
in quest’oggi che era ieri, e che la vita vuole un domani farlo diventare.

Reconnection

Listen to them, brothers,
listen to the honest sounds of the world’s bugles
as they echo within skulls and hearts
of the poets that were, are and will be,
for these verses are yours, mine and ours.

I invite you brothers, and at the same time challenge you,
because whatever stays alive before the great fear of time,
in some spiny insinuations of the immature present,
has the prestige of greatness, has the glory of eternity.
And they are still alive, even more, those who sleep in coffins
having already been a paper, having already been an ink.
They are our cause and action, and we are the reaction,
and action for our children, we are their dreams today
within tomorrow that was yesterday
and life wants it yesterday to become again.

Observe them, brothers,
the gifted forms in the images of idols and laws
as they culminate in other looks, in coherent, synchronized eyes
of the generations that were, are and will be,
for these eyes are yours, mine and ours.

I invite you brothers, and at the same time challenge you,
to rewrite History with the precious blood of our gods
because afterwards is now, it’s today’s case,
and it has the triumph’s glory, it has the prestige of the sacred.
We’ll still live, even more, we who strongly desire
to become an greater nation, to become an emblem and a source.
We are the action and the speech, an oracle our task,
the gospel of our souls, a sign of changing
within now that was yesterday
and life wants it to become tomorrow.

Περισσότερα... »
Ρέθυμνο, 16.12.2009
18:58
Σιωπή
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Τα χείλη του ουρανού είναι αδρανή,
μια ασημένια σιωπή κουφαίνει τα γαλάζια βουνά.
Από τα σκοτεινά δάση ως τις απόμακρες ερήμους
οι ψυχές ακούνε μέτριους ρήτορες.

Τα χείλη των θαλασσών είναι αδρανή,
ετοιμοθάνατοι γλάροι απαγγέλλουν άχρωμους στίχους.
Οι ήλιοι δε λάμπουν, σκεπασμένοι όλοι τους είναι
με αόρατα πέπλα και άθλιους πόνους.

Τα χείλη των ανθών είναι αδρανή,
αρώματα θανατηφόρα διαχέουν τη μέθη τους
στα κοράλλια και τα μαργαριτάρια που της ψυχής είν’ ευρήματα
μιας παλιάς εποχής, μιας αιώνιας και γλυκιάς πληρότητας.

Η Ορχήστρα του Σκότους δεν παίζει αλεγκρέτα,
δεν τραγουδάνε καλά οι χίλιοι έμπειροι τενόροι,
τέλειο είναι το φιάσκο, είναι αυτό που συμβαίνει
όταν τα χείλη σου παραμένουν όμορφα μα αδρανή.

Silentium*

Le labbra del cielo sono inerti,
argenteo silenzio stordisce le montagne celesti.
Dalle selve oscure fino ai remoti deserti
le anime ascoltano oratori modesti.

Le labbra dei mari sono inerti,
gabbiani morenti recitano versi incolori.
I soli non splendono, sono tutti coperti
da veli invisibili e da infami dolori.

Le labbra dei fiori sono inerti,
mortali fragranze diffondono la loro ebbrezza
ai coralli e le perle che dell’anima sono reperti
di un tempo remoto, di un’eterna e dolce pienezza.

L’Orchestra del Buio non suona allegretti,
non cantano bene i mille tenori esperti,
il fiasco è totale, è quanto t’aspetti
se le tue labbra rimangono belle ma inerti.

Silence

The sky’s lips are inert,
a silver silence is deafening the celestial mounts.
From the obscure forests till the remote deserts
souls listen to modest orators.

The sea’s lips are inert,
dying seagulls recite colourless verses.
Suns don’t shine, they are all covered
by invisible veils and infamous pains.

The flowers’ lips are inert,
mortal fragrances spread their elation
to the corals and pearls, soul findings
of long ago, of an eternal and sweet completeness.

The Dark’s Orchestra doesn’t play allegrettos,
the thousand expert tenors don’t sing well,
the fiasco is total, it is what you expect
when your lips remain beautiful yet inert.

Περισσότερα... »
18:55
Σκιά
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Παράξενη μορφή, ζωηρό οινοπνευματώδες,
πνεύμα μομφής άναψε την νύχτα της ανίας μου!
Η ευτυχία και η μέθη είναι ειδεχθείς κολακείες.
Κρίμα για την ψυχή με τους σκαλισμένους στίχους!
Επιστρέφεις κάθε βράδυ, δαίμονα της αδράνειας,
ιππότη του σκότους και μάντη σκληρέ.
Στο σκοτάδι με βρίσκεις και το άπειρο φιλί σου
ζωγραφίζει ξανά τον χαμένο μου ουρανό.
Φάσμα ρομαντικό, πες! Πρέπει πραγματικά να χαθώ;
Αν χάσω τον έρωτά μου, μπορώ μόνο να πεθάνω.
Μίλα μου ξανά, σκιά, λέξεις να εφεύρεις,
το μυστικό του ονείρου πάνω στην καρδιά μου πονάει.
Έλα ένδοξη, σκότωσέ με μες στον νέο μου αναβρασμό,
εσύ, μακάβρια σκιά, τ’ όνομά σου Μαρασμός!

Ombra*

Sagoma strana, acquavite briosa,
spirito biasimo accendi la mia notte noiosa!
Felicità ed ebbrezze sono blandizie efferate.
Peccato per l’anima dalle poesie cesellate!
Ritorni ogni sera demonio torpente,
cavaliere oscuro e crudele veggente.
Nel buio mi trovi e il tuo bacio infinito
dipinge di nuovo il mio cielo svanito.
Romantico spettro, dì! Devo proprio perire?
Se perdo il mio amore, posso solo morire.
Riparlami ombra, inventa parole,
il segreto del sogno sul cuore mi duole.
Arriva gloriosa, ammazzami nel mio nuovo fervore,
tu, macabra ombra, il tuo nome è Languore!

Shadow

Strange outline, spirited brandy,
blame spirit, light up my boring night!
Happiness and thrills are ferocious blandishments.
What a shame for the chiselled poems' soul!
You come back every single evening, inertial demon,
obscure knight and cruel seer.
You find me in the darkness and your endless kiss
paints again my vanished sky.
Romantic spectre, say! Do I have to perish?
If I lose my love, I can only die.
Talk to me again shadow, invent some words,
the dream’s secret is a pain in my heart.
Come glorious, kill me in my new fervour,
you, macabre shadow, your name is Languor!

Περισσότερα... »
Ρέθυμνο, 12.05.2009
18:45
Πρόλογος*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Κορίτσι που έχεις τη νύχτα στα μαλλιά σου,
γλυκά ταξίδεψέ με
σ’ ένα νέο, παρθένο λυκαυγές,
στα νερά που αντανακλούν
τη θηλυκή μαρμαρυγή σου μες στ’ ανείπωτα σκοτάδια,
στην απόκρυφη σιωπή
ενός μεταλλικού, οριακού και απροσπέλαστου Σύμπαντος.

Οι φλόγες της ψυχής μου αχνοφαίνονται στο διάστημα,
στον εφηβικό ορίζοντα μιας μόνης και ακυβέρνητης λαχτάρας
όπου η ασύλληπτη επαφή μου μυστικά σ’ επιθυμεί
και η βελούδινη ματιά σου αργά γλυκοχαράζει,
άγγελέ μου της νυκτός, που έχεις τ΄ αστέρια στα φτερά σου.

Prologo

Ragazza che hai la notte nei capelli,
fammi viaggiare dolcemente
in una nuova, vergine alba,
nelle acque che riflettono
il tuo splendore femminile nelle oscurità indicibili,
nell’arcano silenzio
di un insormontabile, mteallico e critico Universo.

Le fiamme della mia anima si intravedono nello spazio,
all’orizzonte efebico di una brama sola e ingovernabile
dove il mio inconcepibile contatto ti desidera in segreto
e il tuo sguardo vellutato dolce sorge lentamente,
angelo mio della notte, che hai le stelle sulle ali.

Prologue

Girl with the night in your hair,
sweetly travel me
into a new, virgin twilight,
upon the waters that reflect
your female gleam in the untold darkness,
in the arcane silence
of a marginal, metallic, unapproachable Unverse.

The flames of my soul are slightly seen in space,
in the adolescent horizon
of a lonely and ungovernable craving
where my inconceivable touch secretly desires you
and your velvet glimpse slowly and sweetly rises,
my angel of the night, with the stars upon your wings.

Περισσότερα... »
Ρέθυμνο, 15.10.2007
15:44
Νοσταλγικό*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Τα χρυσοκέντητα μαλλιά της,
τα μακριά κι αγαπημένα
κάποιες νύχτες πώς μου λείπουν!

Τα μάτια τ’ άσπιλα που μοιάζουν με σμαράγδια
φεγγοβολούν νοσταλγικά στης σκέψης μου τα βράδια,
σ’ ορίζοντες που αγγίζουν με πάθος κάποιο σώμα,
στα χείλη μου που οργώνουνε τ’ αλάνθαστό της στόμα…

Η αγγελική της η μορφή
κι η χάρη της η τόση
κάποιες νύχτες πώς μου λείπουν!

Από τα χάδια τα μεμπτά έως την άμωμη καρδιάς της
σα να’ μουν άγιος πειρασμός, σα να’ μουν δαίμονα πυξίδα,
προς λίμνες άθεες στεναγμών σκορπούσα τα φιλιά της
που ήτανε κόσμοι, γαλαξίες, που ήταν στ’ αλήθεια μια πατρίδα…

Τα χρυσοκέντητα μαλλιά της,
θήλεα ιστία μες στον αέρα,
και η παρήγορη αγκαλιά της,
λίκνο αυγής μες στην εσπέρα,
κάποιες μέρες πώς μου λείπουν!

Nostalgico

I capelli ricamati d’oro,
lunghi ed amati
alcune notti, quanto mi mancano!

Gli occhi puri che assomigliano a smeraldi
risplendono con nostalgia nelle sere dei miei pensieri,
in orizzonti che toccano con passione qualche corpo,
nelle mie labbra che solcano la sua bocca infallibile…

La sua forma angelica
e la sua tanta grazia
alcune notti, quanto mi mancano!

Dalle colpevoli carezze sino al suo cuore immacolato
come se fossi santa tentazione, bussola di demone,
verso atei laghi di sospiri, i suoi baci diffondevo
che erano mondi, galassie, erano davvero una patria…

I suoi capelli ricamati d’oro,
vele femminili nell’aria,
e il suo abbraccio di conforto,
culla dell’alba nella sera,
alcuni giorni, quanto mi mancano!

Nostalgic

How much I miss some nights
her long and beloved,
gold-woven hair!

Her spotless eyes that look like emeralds
shine with longing over my thoughts’ evenings,
in horizons that with passion touch a body,
upon my lips that plow her infallible mouth…

How much I miss some nights
her angelic form
that's full of grace!

From the blamable caresses till her pure heart
I used to scatter her kisses in atheist lakes of sighs,
like a demon compass, like a saint temptation,
her kisses that were galaxies and worlds,
that were indeed a homeland…

Her gold-woven hair,
female masts in the wind
and her comforting hug,
cradle of dawn at twilight,
oh, some days how much I miss them…

Περισσότερα... »
15:44
Δεσμά Του Κισσού*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Ο Μάης ανοίγει τ’ ανθισμένα μενεξεδένια του φτερά,
μα στου κισσού την αλυσίδα δέσμια έχω την καρδιά.
Όριο απόμακρο το δόγμα, σαν παθιασμένο μαδριγάλι
φυλακίζει το δικό σου κάποτε λεύτερο ακρογιάλι.

Το νυχτολούλουδο της κρίσης, δαίμονας νιότης και ζωής
στα θαλασσόχρωμα τα μάτια, στ’ αγνά λιμάνια της αφής
μέσα απ’ τα χείλη σου περνάω, μέσα απ’ το δέρμα της ψυχής
σαν πρωτοβρόχι φθινοπώρου, σαν λάγνο υγρό μιας προσευχής.

Δειλινό πια προικισμένο με γιρλάντες πειρασμού,
ημιφώτιστα αγιασμένο στο ιερό της αυταπάτης,
μοιάζεις χάρτινο καράβι στ’ ανοιχτά του μισεμού.

Χελιδόνια κουρασμένα, νότες ρέκβιεμ εαρινού
το πορτρέτο σου αγναντεύυυν με τα μάτια της αγάπης
στον ορίζοντα μιας σκέψης, στ’ άδειο πέπλο τ’ ουρανού.

Legami D'Edera

Maggio spiega le sue violette ali fiorite,
ma il mio cuore è prigioniero in una catena d’edera.
Limite distante il dogma, come madrigale appassionato
imprigiona la tua costa che un tempo fu libera.

Il fiore notturno del giudizio, demone di vita e gioventù
negli occhi tuoi marini, nei puri porti del mio tatto
passo attraverso le tue labbra, attraverso la pelle dell’anima
come prima pioggia dell’autunno, come languido umore di una preghiera.

Crepuscolo ormai adornato da ghirlande di tentazione,
santificato a metà luce sull’altare dell’illusione,
sembri una nave di cartone lungi dal commiato.

Rondini stanche, note di un requiem primaverile
guardano il tuo ritratto con gli occhi dell’amore
all’orizzonte di un pensiero, sul velo vuoto del cielo.

Bonds Of Ivy

May spreads it's amaranth flourished wings,
but my heart is captive in an ivy chain.
Distant limit is that dogma, a passionate madrigal
that captures your once free coast.

The night flower of judgment, a demon of youth and life,
I pass through your lips, in sea colored eyes,
in the pure harbors of touch, through the skin of the soul,
like the first autumn rain, like a lustful prayer liquid.

Evening gifted with temptation garlands,
sanctified in a mid-light scenary upon the illusion’s altar,
you look just like a paper ship far away from farewell.

Tired swallows, notes of a spring requiem
are looking at your portrait with the eyes of love
above a thought's horizon, in the sky’s empty veil.

Περισσότερα... »
15:44
Στην Αγκαλιά Μου*
» Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Στην αγκαλιά μου είσαι γυναίκα,
χρυσή φωτιά που καίει τ’ ατίθασά μου δάση,
συνειρμός της αλχημείας που κάθε βλέμμα σου γεννά.
Φιλιά κρυφά και παθιασμένα
ανοίγουν δρόμους μέσα απ’ τα απόκρυφα σημεία σου
όπου τα δάχτυλά μου εισβάλλουν με δίψα για επαφή.

Όνειρό μου της αγάπης κι όνειρο της ηδονής,
ανείπωτη πληρότητα, γαλήνη της σιγής,
κάποιοι γλάροι μας καλούνε στ’ ασημένια δειλινά τους,
κάποιος άνεμος χαράζει στίχους μ’ έρωτα γεμάτους…

Είσαι σταθμός μα και ταξίδι,
λιμάνι γνώριμο, λιακάδα οικεία Εσύ της νιότης,
βροχή και χάδι τ’ ουρανού στο γυάλινο κορμί μου.
Μια αλήθεια βράζει μέσα μου,
η θηλυκότητά σου νόμος και στο ένστικτό μου η Φύση
που πάλλεται και διέπει κάθε φωτισμένη μας στιγμή.

Όνειρό μου της αγάπης κι όνειρο της ηδονής,
ανέκφραστη ωριμότητα, χαμόγελο ζωής,
κάποια αστέρια πια οδηγούνε των χειλιών μας τις εξάρσεις,
κάποιο ρίγος διαπερνάει των καρδιών μας τις επάλξεις…

Nel Mio Abbraccio

Nel mio abbraccio sei donna,
fiamma d’oro che brucia i miei boschi indomabili,
associazione d’alchimia che genera ogni tuo sguardo.
Baci latenti e appassionati
fanno strada attraverso i tuoi punti più nascosti
dove le mie dita t’invadono con sete di contatto.

Sogno mio dell’amore e sogno della voluttà,
indescrivibile pienezza, silenzio di serenità,
alcuni gabbiani ci invitano ai loro crepuscoli d’argento,
versi d’amore pieni sono incisi da un certo vento…

Sei l’arrivo ma anche il viaggio,
porto conosciuto, sole familiare Tu di giovinezza,
pioggia e carezza del cielo sul moi corpo di vetro.
Una verità arde dentro me,
la tua femminilità è legge e nel mio istinto la Natura
che vibra e definisce ogni nostro lucido momento.

Sogno mio dell’amore e sogno della voluttà,
sorriso della vita, mai espressa, tu, maturità,
alcune stelle ormai guidano delle nostre labbra le passioni,
un certo brivido oltrepassa dei nostri cuori quei bastioni…

In My Hug

In my hug you're a woman,
golden fire that burns my rebellious forests,
alchemy's allusion generated by your every single look.
Hidden and passionate kisses
open their way among your secret parts
where my fingers invade you, desiring your contact.

My dream of love and dream of pleasure,
untold completeness, calm of silence,
some seagulls are inviting us to their silver twilights,
a wind is carving verses full of love…

You are the arrival and the voyage,
my familiar harbour, intimate sunshine of youth,
rain and caress of the sky upon my glass body.
A truth is now burning inside me,
your femininity is the law and in my instinct there is Nature
that pulses and governs our every illuminated moment.

My dream of love and dream of pleasure,
unexpressed maturity, smile of life,
some stars are leading now the elations of our lips,
a shiver is trespassing the bastions of our hearts.

Περισσότερα... »

← Νεολα... Οπως τ' �... →

skip to content Rethymno Blogs » Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης
Όλα τα blogs του νομού Ρεθύμνου με μια ματιά Home Search	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Blogging για αρχάριους		Pass Free Internet με Extra! ΝΕΟΣ αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α.

Rethymno Blogs » Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης

Feeds

Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης (25)