μα στου κισσού την αλυσίδα δέσμια έχω την καρδιά.
Όριο απόμακρο το δόγμα, σαν παθιασμένο μαδριγάλι
φυλακίζει το δικό σου κάποτε λεύτερο ακρογιάλι.
Το νυχτολούλουδο της κρίσης, δαίμονας νιότης και ζωής
στα θαλασσόχρωμα τα μάτια, στ’ αγνά λιμάνια της αφής
μέσα απ’ τα χείλη σου περνάω, μέσα απ’ το δέρμα της ψυχής
σαν πρωτοβρόχι φθινοπώρου, σαν λάγνο υγρό μιας προσευχής.
Δειλινό πια προικισμένο με γιρλάντες πειρασμού,
ημιφώτιστα αγιασμένο στο ιερό της αυταπάτης,
μοιάζεις χάρτινο καράβι στ’ ανοιχτά του μισεμού.
Χελιδόνια κουρασμένα, νότες ρέκβιεμ εαρινού
το πορτρέτο σου αγναντεύυυν με τα μάτια της αγάπης
στον ορίζοντα μιας σκέψης, στ’ άδειο πέπλο τ’ ουρανού.
Legami D'Edera
Maggio spiega le sue violette ali fiorite,
ma il mio cuore è prigioniero in una catena d’edera.
Limite distante il dogma, madrigale appassionato
che imprigiona la tua costa un tempo libera.
Il fiore notturno del giudizio, demone di vita e giovinezza
negli occhi tuoi marini, nei puri porti del mio tatto
passo in te tra quelle labbra ed attraverso la pelle dell’anima
come prima pioggia dell’autunno, come languido umore di preghiera.
Crepuscolo ormai adornato da ghirlande di tentazione,
santificato a metà luce sull’altare dell’illusione,
sembri una nave di cartone lungi dal commiato.
Rondini stanche, note di un requiem primaverile
guardano il tuo ritratto con gli occhi dell’amore
all’orizzonte di un pensiero,
sul vuoto velo di questo cielo.
Bonds Of Ivy
May spreads it's amaranth flourished wings,
but this heart of mine is captive within an ivy chain.
A distant limit is that dogma, passionate madrigal
that captures your once free coast.
The night-flower of judgment, a demon of youth and life,
I pass throughout your lips, in your sea-colored eyes,
within the pure harbors of touch and through the skin of the soul
like the first rains of autumn or a lustful prayer's liquid.
Evening adorned with garlands of temptation,
sanctified in a mid-light scenary upon the illusion’s altar,
you resemble a ship made of paper
far away from farewell.
Tired swallows, notes of a spring requiem,
are looking at your portrait with the eyes of love
above one single thought's horizon,
within this sky’s empty veil.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
