Το επίμαχο φιλί στα τρυφερά τα χείλη σου, ο σκοπός μου,
αυτό ήτανε το χρέος μου, αυτός κι ο μισεμός μου.
Δεν ήταν τούτη προδοσία, ήτανε τ’ Άγιο θέλημά σου.
Πιστός σε σένα, Δάσκαλε, την ώρα κείνη τη στερνή,
τη μαύρη ώρα του θανάτου.
Αμνός κι εγώ μαζί σου, σφάγιο στου Πατέρα το βωμό,
αληθής και τίμιος, συνεπής.
Αυτή είν’ η μοίρα μου η σκληρή, να ζω κι εγώ μαζί σου,
και στους αιώνες τρισκατάρατος, σαν τότε, να πονώ.
Καρφί από μέταλλο σκληρό η πίστη κι η ζωή μου,
πέτρα κι η καρδιά μου, του ανθρώπου Γολγοθάς.
Κυλούν τα δάκρυά μου στο κορμί σου,
ιδρώτας κι αίμα που ποτίζουν τον Τίμιο σου Σταυρό.
Πικρό ποτήρι, Δάσκαλε, πικρή κι ετούτη η αριστεία,
να ‘μαι αδερφός πιστός και μόνος, πολύπαθος Μεσσίας,
μα ο ήλιος μέσα μου είσαι εσύ, το φως, τα ουράνια τα πρωτεία,
κι η νύχτα σου είμαι εγώ, αγκάθινο στεφάνι εσχάτης προδοσίας.
Άδοξο τέλος, ω Διδάσκαλε, το τέλος το δικό μου,
για να ‘χεις δόξα μόνο εσύ, κι ο σπόρος σου ν’ ανθίσει.
Δε με προόρισες ποτέ για εικόνες και λατρεία,
για τ’ άγια τέμπλα των ναών, τη μνήμη την αιωνία.
Κι ο Πέτρος ο δειλός ψαρεύει τώρα τις ψυχές.
Αυτός που τρεις θα σ’ αρνηθεί προτού καν ξημερώσει,
κρατά την Εκκλησία σου στο λείψανό του απάνω!
Κι ο άπιστος Θωμάς θα θέλει να σ’ αγγίξει,
αυτός που δεν εδίστασε στιγμή να εγκαταλείψει!
Θα γίνει απόστολος εθνών ακόμα και ο τελώνης,
κι ο άγριος Σαύλος, ο φονιάς, λαούς θα συνεπάρει,
ενώ ο νέος γιος της μάνας σου, ο πράος Ιωάννης,
θα βλέπει τα μελλούμενα στης Πάτμου το σπηλιάρι!
Είμαι θεμέλιο εγώ πολύτιμο, πυλώνας χρέους κι αληθείας,
είμαι μαχαίρι εγώ αναπόσπαστο στον κόρφο του Σωτήρα.
Κι όταν το Πάσχα θα με καίνε, σαν ύστατη κι αχάριστη θυσία,
νεκρών Ανάσταση θα είσαι, κι εγώ η αιώνια, η Πρώτη μαρτυρία.»
Αλάθητος προφήτης των άδικων καιρών μας,
Ιούδας ο Ισκαριώτης
Giuda A Getsemane
«Sempre fedele a te , Maestro, sempre!
Quel bacio ambiguo sulle tue tenere labbra fu il mio scopo,
era quello il mio dovere, ed era quello il mio commiato.
Più che un tradimento, era quella la tua Santa volontà.
Fedele a te, Maestro, in quell’ultimo momento,
nell’ora oscura della morte.
Agnello anch’io assieme a te,
sacrificio sull’altare del Padre,
onesto e vero, coerente.
Questo è il mio crudel destino, vivere con te,
maledetto nei secoli, come allora, sentire quel dolore.
Chiodo di metallo duro è la mia fede e la mia vita,
pietra è il mio cuore, perenne Calvario dell’uomo.
Scorrono sul tuo corpo le mie lacrime,
il mio sangue e il mio sudore bagnano la tua Santa Croce.
Amaro calice, Maetsro, amara fu quest’eccellenza,
essere per te fedele ed unico fratello,
Messia che tantissimo ha sofferto;
ma il sole in me sei tu, la luce, dei cieli il gran primato,
e la tua notte sono io, corona e spine d’alto tradimento.
Ingloriosa, o Maestro, ingloriosa la mia fine
perché la gloria sia con te ed il tuo seme ancor fiorisca.
Non mi hai mai predestinato per il culto delle icone,
la memoria eterna e i sacri altari nei tuoi templi.
Ed ora è Pietro, il vigliacco, che pesca le tue anime.
Colui che volte tre rinnegherà il tuo nome
ancor prima che sia l’alba la tua chiesa tiene sulle ossa!
E Tommaso, l’incredulo infedele, vorrà per se toccarti,
colui che ha esitato mai a voler abbandonarti!
Diventerà delle nazioni un apostolo persino il pubblicano,
e il feroce Saul, l’assassino, incanterà le genti,
mentre il nuovo figlio di tua madre, il benevolo Giovanni,
il futuro per primo lui vedrà, a Patmos, nella grotta!
Sono una base io preziosa, pilastro di dovere e verità,
sono il pugnale necessario che il Salvatore con sé porta.
E quando a Pasqua nelle fiamme,
come sacrificio ultimo ed ingrato per te io brucerò,
la Resurrezione sarai tu
ed io l’eterno, il tuo Primo vero martire.»
Infallibile profeta dei nostri tempi ingiusti,
Giuda l’Iscariota
Judas In Gethsemane
«Loyal to you, Master, loyal to you, always!
That controversial kiss upon your tender lips my goal,
that was my task and that was also my farewell.
It was no treason, but your Holy will.
Loyal to you, Master, on that very last moment,
the terrible black time of your death.
A lamb I am with you, a sacrifice upon your Father’s altar,
honest, reliable and true.
This is my cruel destiny, to live with you,
be cursed and feel the pain forever, just like then.
A nail made of tough metal is my life and my faith,
a rock is this brave heart of mine, the Calvary of man.
My tears are falling upon your body,
like blood and sweat that impregnate your Holy Cross.
A bitter drink, oh Master, so bitter is this excellence,
to be your only and loyal brother, long-suffering Messiah,
yet the sun in me is you, the light, the primacy of heavens,
and I’m your night, the high-treason crown of thorns.
An end inglorious, oh my Master, that’s my end,
so that you can have the whole of glory,
and hopefully your seed again will come to flourish.
Predestined not was I for icons and cult,
the eternal memory or your temples' holy altarpieces.
And now, Peter the coward is the one who's fishing souls.
He who times three shall thou deny before it's even dawn
your very church is holding on his bones!
And Thomas the unbeliever will want to touch you again,
he who, faithlessly, never hesitated to give up!
The tax collector will even become a nationwide apostle,
and Saul, the wild killer, will enchant the gents,
while the new son of your mother, the gentle Paul,
will be the first to see the future, in Patmos, in a cave!
A precious foundation I am,
pillar of truth, duty and devotion,
the necessary knife the Savior has to carry.
And when, in Easter, I will burn
ungrateful and ultimate will be that sacrifice;
the Rising of the dead is you
and I your First, forever martyr.»
Infallible prophet of these unjust times,
Judas the Iscariot
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
