Στα απαστράπτοντα μάτια της όμορφης κοπέλας καθρεπτίζεται το Σύμπαν σε όλο του το αξιοθαύμαστο οπτικό μεγαλείο. Ο διασκεδασμός του φωτός, που με τη μοναδική του διττότητα συντελείται στα πρίσματα μιας θηλυκής ίριδας σε επίπεδα πραγματικά και φανταστικά, δημιουργεί την εικόνα και το χρώμα που διέπουν το γεγονός και το όνειρο.
Κάθε ποιητικός τοκετός και όλα τα κλιμακωτά μεγέθη της επιθυμίας και του χρονικού στοχασμού ανακλώνται και διαθλώνται επανειλημμένα και άτακτα μέσα σε βλέμματα ρεαλιστικά και ανεξήγητα, μέσα σε θάλασσες μυστηρίου και συγκίνησης, αφήνοντας που και που κάποια σταγόνα να ξεχειλίσει, μια σταγόνα που δεν είναι ποτέ γλυκιά, είναι ύδωρ θαλασσινό, επαναστατικό και κοσμογυρισμένο. Έχει περάσει μέσα από βουνά και σπήλαια, μέσα από δάση και χωράφια, μέσα από μακρινά αστρικά συστήματα και άγνωστα νεφελώματα, έχει πολεμήσει ανά την Ιστορία στις πιο δύσκολες και επικές μάχες, έχει γευτεί την νίκη και την ήττα στα έργα και τις ημέρες των μεγάλων του παρελθόντος και του μέλλοντος, μέχρι να καταλήξει εκεί και να γίνει ένα μόνο από τα δάκρυά της.
Η μορφή της αποτελεί γεωμετρικό αριστούργημα υπερφίαλου κάλλους, περίτεχνη και πολυσύνθετη λύση του προβλήματος της Χρυσής Τομής, σε κάθε αναλογία, σε κάθε επικαμπύλια μαθηματική και λογοτεχνική απόπειρα. Ολοκλήρωμα πολυδιάστατης συνάρτησης που τρέχει από το αρνητικό στο θετικό άπειρο, κείμενο γραμμένο σε ξεχασμένη και άγνωστη γλώσσα των μυθολογικών αιώνων, είναι η αέναη Στήλη της Ροζέτης που αποκρυπτογραφεί τον κόσμο, έναν κόσμο που βρίσκεται όλος μέσα της, που κτίζεται για πρώτη φορά κι ύστερα αίρεται και επαναπροσδιορίζεται, εξαϋλώνεται και ανατρέπεται, μεγιστοποιείται και στροβιλίζεται, διεγείρεται και μεταμορφώνεται σε πρωτοφανές και ευέλικτο ρευστό που επανακαθορίζει το σχήμα και τη σύστασή του, το ιξώδες και την πίεσή του με μοναδικό κριτήριο εκείνο της Ομορφιάς.
Η μαγεία εκείνου του υψηλού ιδανικού επιστρέφει έτσι στο φυσικό της λίκνο, πάνω στην απαλή και επικίνδυνη επιδερμίδα που λαχταρά την επαφή και τον ιδρώτα, που διακατέχεται από ασύλληπτο σφρίγος και ανυπομονησία, νεότητα και αναβρασμό, που είναι έτοιμη να ανθίσει κάθε φορά για πάντα και αποτελεί μέτρο και κανόνα της εξέλιξης.
Η ηδύτητα και η ζεστασιά που αναδύουν τα χείλη της είναι το πορφυρό βελούδο και το πολύτιμο μετάξι που ντύνουν την ύπαρξη και εκδικούνται έναν κόσμο που επιμένει να είναι αντιαισθητικός, είναι τα έναστρα σεντόνια που σκεπάζουν με αιδώ το αμαρτωλό της σώμα καθώς η αδράνεια της γοητείας μετατρέπεται σε δεύτερη βαρύτητα με ρυθμούς κινηματογραφικούς, αγγίζοντας τα ανυπέρβλητα όρια των φυσικών νόμων.
Η ακαριαία γέννηση του ήχου και η μετενσάρκωσή του σε μουσική περνάνε μέσα από τα μέλη της και την κάθε της κίνηση όπως περνάνε στην ορχήστρα οι κινήσεις του μαέστρου που υπαγορεύει στα όργανα την παρτιτούρα, και οι νότες μαζί με το μέτρο μετουσιώνονται σε κύματα ύλης και μονοχρωματικές ακτινοβολίες που ολοένα και συντονίζονται, επανέρχονται και εναλλάσσονται σαν τη μέρα με τη νύχτα, αδιάκοπα και ακούραστα, σε κάθε κύκλο του ενιαυτού, σε κάθε πτυχή των μαλλιών της όπου οι εποχές ζουν και βασιλεύουν με τη θέλησή της, εκεί όπου οι φάσεις της Σελήνης ξεχνάνε τη σειρά τους και αναπαράγονται τυχαίως, εκεί όπου οι τροχιές των αστεροειδών αποκτούν σπάνια εκκεντρικότητα και οι ισημερινές τους συντεταγμένες χάνουν όλο τους το νόημα, καθώς ένα χάδι γλυκό αναταράσσει την κόμη της και ξυπνάει το πρωτοβρόχι του Οκτώβρη, το μελτέμι του Αυγούστου, την πρωινή δροσιά του Μάη και το χιόνι του Φλεβάρη.
Οι διαβήτες έχουν πλέον χαθεί και τα μοιρογνωμόνια του έρωτα είναι ανίκανα να προσανατολιστούν σ’ αυτή την καταιγίδα των αισθήσεων που με τόσο πόθο ξεσπά πάνω στα σφαιρικά της στήθη και τα καθιστά αλάνθαστα όργανα πλοήγησης, δίδυμους υπολογιστές που προγραμματίζονται με τη γλώσσα της μετάπτωσης των ισημεριών και του ιάμβου, με μια πλεκτή ομοιοκαταληξία και ένα χωροχρονικό διάνυσμα ελεύθερης παρόρμησης.
Ο σπόρος της Ζωής ταξιδεύει έτσι πάνω στους πεπερασμένους ωκεανούς του σώματός της και αναβλύζει από τις απέραντες πηγές της ψυχής της κουβαλώντας το επτασφράγιστο μυστικό του, χαράζοντας τη δική του πορεία στον αγρό της ήβης με απώτερο προορισμό τις ένδοξες κοιλάδες της κοιλίας της, τον ναό εκείνο μέσα στον οποίο θα γίνει καρπός στο αποκορύφωμα της ύστατης και υπέρτατης ιεροτελεστίας του ανθρώπινου είδους, μέσα της, στο ιερό και πανάγιο άβατο του Γαλαξία.
ΙΙ
Το Νόημα της Ζωής, εκείνο το νόημα που η κοπέλα αντικατοπτρίζει σαν Σύμπαν αυτό καθεαυτό και που το αγόρι σαν άνθρωπος ψάχνει απελπισμένα να βρει και να γνωρίσει μέσα από την εμπειρία της ποίησης και της αναζήτησης, της συμπληρωματικότητας των φύλων και της ψυχικής και σωματικής ολοκλήρωσης είναι το νόημα των πάντων, που βαραίνει με τη γνώση και την επίγνωσή του τη γυναίκα και της προσδίδει εκείνη την έμφυτη, γλυκιά μελαγχολία που τη διακρίνει, τη θηλυκότητα των τρόπων της και την ανάπτυξη των ιδεών και της παράλογης λογικής της μπροστά στους αμύητους οφθαλμούς του ανδρός. Είναι η αφηρημένη και απτή εκείνη έννοια που ισορροπεί και ισοσταθμίζει τον ισολογισμό της εντροπίας των πραγμάτων, ένα καυτό και αεικίνητο ηφαιστειακό μάγμα που ψάχνει για μια καταστροφική έξοδο διαφυγής, για μια έκρηξη φιλοσοφίας και αναλυτικής θεωρίας που εκφυλίζει το κορίτσι και τον κόσμο του, που οξύνει εκείνη τη φυσική μελαγχολία μέχρι τα όρια της κατάθλιψης και της αυτοκαταστροφής. Η κοπέλα δεν είναι ποιήτρια, είναι η ίδια το αντικείμενο της ποίησης, είναι η ίδια η ομορφιά και το νόημα που η τέχνη της ποιήσεως αναζητεί σαν φιλόδοξη επιστήμη, είναι το ίδιο το εκστατικό Σύμπαν της Αγάπης, που δε χρειάζεται να ψάξει και να καταλάβει τον εαυτό του μέσα από ποικιλίες έκφρασης και ποταμούς έμμετρης σύνταξης ούτε να δώσει ένα λόγο στην καλλιτεχνική και λογοτεχνική του υπόσταση.
Το χρέος αυτό είναι το χρέος του ανδρός προς την κοπέλα. Πορεύεται λοιπόν προς εκείνη σαν περιηγητής γεμάτος ενθουσιασμό και περιέργεια, έτοιμος να εξερευνήσει και να ανακαλύψει, να γνωρίσει και να γνωριστεί. Γίνεται αυθόρμητος προσκυνητής που εισέρχεται γονυπετής και γεμάτος σεβασμό, με θρησκευτική κατάνυξη, στο Ναό της Ελπίδας και της Παρηγοριάς που εκείνη του προσφέρει, γίνεται νήπιο στην ιερή αγκαλιά της μητρός του, εκεί όπου θα γαλουχηθεί και θα μεγαλώσει μέχρι την πλήρη ωρίμανσή του, μέχρι να γίνει μανιακός αναγνώστης και αλάνθαστος προφήτης, σοφός του παρελθόντος που θα διαβάζει τα αδιάψευστα σημάδια των καιρών και διορατικός στην κάθε του πρόβλεψη για τα μελλούμενα, μάγος της ποίησης που θα στιχουργεί με τα πεφταστέρια και την αστραπή, ειδήμων αστρονόμος, διαστημικός ρήτορας.
ΙΙΙ
Κάθε στιγμή και κάθε ασήμαντη, ανεπαίσθητη επαφή είναι φωτεινός εγκυκλοπαιδικός τόμος γεμάτος γνώση και αλχημεία, ενόραση και προϊστορία, χορός δακτύλων που φλερτάρουν μεταξύ τους, ανταλλαγές των ζωτικών χυμών και των υπερφυσικών ερωτικών ρευστών που δροσίζουν μια για πάντα τις ψυχές. Η κοπέλα αγγίζει το αγόρι και του χαρίζει τη ζωή, του ψιθυρίζει με κάθε τρόπο και από κάθε πόρο του σώματός της το μυστικό της Φύσης και το νόημα της Δημιουργίας. Το αγόρι αγγίζει την κοπέλα και της χαρίζει την αθανασία, αναζητά και βρίσκει μέσα της την αδέσμευτη κι απόλυτη ομορφιά, το ποίημα που ποτέ δεν τελειώνει στους αιώνες και που διαρκεί όσο και η Αγάπη μεταξύ τους, διατηρείται σαν την ενέργεια στο Σύμπαν χωρίς να καταστρέφεται ούτε να δημιουργείται, αλλά αλλάζοντας συνέχεια τη μορφή και την εικόνα της, δίχως όμως ποτέ να αλλάζει την ουσία της.
Είναι το Κοσμικό Εκκρεμές, και αυτή είναι η ατελεύτητη παλινδρομική του κίνηση ανάμεσα στις ακραίες θέσεις του παραδοσιακού αρσενικού και του παραδοσιακού θηλυκού.
Vibrante Visione Del Mondo
Ι
Negli occhi splendenti della bella fanciulla l’Universo si specchia in tutta la sua ammirabile grandezza ottica. La dispersione della luce che, con la sua unica dualità ha luogo nei prismi di un’iride femminile, in livelli reali e immaginari, crea l’immagine e il colore che governano il fatto e il sogno.
Ogni nascita poetica e tutte le grandezze graduate del desiderio e della contemplazione temporale si riflettono e si rifraggono continuamente e in modo caotico in sguardi realistici e inspiegabili, in mari di mistero ed emozione, lasciandosi sfuggire a volte una goccia, una goccia che non è mai dolce, è acqua marina, rivoluzionaria e viaggiatrice. È passata dentro montagne e caverne, da boschi e campi, da lontani sistemi stellari e nebulose ignote, ha combattuto nella Storia le battaglie più epiche e difficili, ha conosciuto il sapore della vittoria e della sconfitta nei giorni e le opere dei grandi del passato e del futuro, prima di arrivare a diventare una sola delle sue lacrime.
La sua forma costituisce un capolavoro geometrico di presuntuosa bellezza, elaborata e complicata soluzione del problema della Sezione Aurea, in ogni rapporto, in ogni curvilineo tentativo matematico e letterario. Integrale di funzione multidimensionale che corre dall’infinito negativo a quello positivo, testo scritto in una lingua antica e dimenticata dei secoli mitologici, è l’eterna Stele di Rosetta che decifra il mondo, un mondo che si trova tutto in lei, che va costruito per la prima volta e poi si annulla e si ridefinisce, si annichila e si capovolge, si massimizza e diventa un vortice, si eccita e si trasforma in un fluido flessibile mai visto prima che ridetermina la sua forma e consistenza, la sua viscosità e pressione con un unico criterio, quello della Bellezza.
La magia di quell’alto ideale ritorna così nella sua culla naturale, sulla tenera e pericolosa pelle che desidera il contatto ed il sudore, posseduta com’è da inconcepibile vitalità ed impazienza, giovinezza e fervore, pronta a fiorire ancora una volta per sempre, essendo misura e regola dell’evoluzione.
La dolcezza e il calore che le sue labbra emanano sono il velluto scarlatto e la seta preziosa che vestono l’esistenza e rivendicano un mondo che insiste nell’essere antiestetico, sono le lenzuola stellate che coprono il suo corpo peccaminoso con pudore mentre l’inerzia del fascino si trasforma in una seconda gravità con ritmo da cinematografo, toccando gli insuperabili limiti delle leggi fisiche.
La nascita istantanea del suono e la sua reincarnazione in musica passano per le sue parti del corpo e da ogni suo movimento, proprio come le note passano all’orchestra da ogni movimento della bacchetta del maetsro che suggerisce la partitura agli strumenti, e le note insieme al metro diventano onde di materia e radiazione monocromatica che si sintonizzano di continuo, ritornano e si alternano come il giorno e la notte, instancabili e ininterrottamente, in ogni ciclo del tempo, in ogni crespa della sua chioma dove le stagioni regnano secondo la sua volontà, dove le fasi lunari dimenticano il loro turno e si riproducono casualmente, e dove le orbite degli asteroidi acquistano una rara eccentricità e le loro coordinate equatoriali perdono ogni senso, mentre una dolce carezza agita i suoi capelli e risveglia la prima pioggia di Ottobre, il vento d’Agosto, la rugiada di Maggio e la neve di Febbraio.
I compassi sono ormai persi e i goniometri dell’amore sono incapaci di orientarsi in questa tempesta di sensazioni che irrompe con tanta passione sui suoi sferici seni e li rende infallibili strumenti di navigazione, calcolatori gemelli programmati con il linguaggio della precessione degli equinozi e dello giambo, con una rima alternata e un vettore spaziotemporale di libero impuslo.
Il seme della Vita viaggia così sugli oceani finiti del suo corpo e sgorga dalle vaste sorgenti della sua anima portando con sé il suo segreto sigillato, facendosi strada nel campo della pubertà con ultima destinazione le gloriose valli del suo ventre, quel tempio dove il seme diverrà frutto all’apice del supremo e ultimo rito della specie umana, in lei, nel sacrosanto altare della Galassia.
ΙΙ
Il Senso della Vita, quel senso che la ragazza rappresenta come un Universo a sé e che il ragazzo, come uomo, cerca disperatamente di scoprire e conoscere tramite l’esperienza della poesia e della ricerca, della complementarità dei sessi e dell’integrazione dell’anima e del corpo, non è altro che il senso di tutto, che grava con la sua consapevolezza sulla ragazza e le dona quell’innata, dolce melancholia che la distingue, la femminilità dei suoi modi e lo sviluppo delle idee e della sua logica irrazionale di fronte agli occhi non iniziati del ragazzo. Ed è proprio quel senso astratto e tangibile che riesce ad equilibrare il resoconto entropico delle cose, un magma vulcanico bollente ed irrequieto alla ricerca di un’uscita distruttiva, di un’evasione, di un’esplosione di filosofia e teoria analitica che degenera la ragazza e il suo mondo, che amplifica quella sua naturale melancholia fino ai limiti dela depressione e dell’autodistruzione. La ragazza non è poetessa, è lei stessa l’oggetto della poesia, è lei la bellezza e il senso che l’arte della poesia cerca come scienza ambiziosa, è lei l’Universo estatico dell’Amore, che non ha bisogno di cercare di capire se stesso tramite varietà d’espressioni e fiumi di sintassi rimata neanche di dare un senso alla sua esistenza artistica e letteraria.
Quel dovere è il dovere del ragazzo verso la ragazza. Si incammina, dunque, verso di lei come viaggiatore pieno d’entusiasmo ed energia, pronto ad esplorare e a scoprire, a conoscere ed essere conosciuto. Diventa pellegrino spontaneo che entra inginocchiato e pieno di rispetto, con religiosa solennità, nel Tempio della Speranza e del Conforto che lei gli offre, diventa infante nel sacro abbraccio della madre, lì dove crescerà e maturerà completamente, sino a diventare un lettore maniacale e un profeta infallibile, un saggio del passato che leggerà gli inconfutabili segni dei tempi, perspicace in ogni sua previsione per il futuro, mago della poesia che compone versi con le stelle cadenti e i fulmini, astronomo esperto, oratore spaziale.
ΙΙΙ
Ogni momento e ogni insignificante, impercettibile contatto sono un luminoso volume enciclopedico pieno di conoscenza ed alchemia, veggenza e preistoria, un ballo di dita che si corteggiano a vicenda, scambi di succhi vitali e di fluidi erotici soprannaturali che rinfrescano le anime per sempre. La ragazza tocca il ragazzo e gli dona la vita, gli sussurra in ogni modo e da ogni poro del suo corpo il segreto della Natura e il senso del Creato. Il ragazzo tocca la ragazza e le dona l’immortalità, cerca e trova in lei l’assoluta e libera bellezza, la poesia che non finisce mai nei secoli e che dura quanto l’Amore tra di loro, si conserva come l’energia nell’Universo senza mai distruggersi né crearsi, ma cambiando continuamente forma e immagine, senza però mai cambiare la sua sostanza.
È il Pendolo Cosmico, e questa è la sua perenne oscillazione tra le posizioni estreme del tradizionale maschile e del tradizionale femminile.
Vibrant Worldview
Ι
In the beautiful girl’s sparkling eyes, the Universe reflects itself in all its remarkable optical greatness. The dissipation of light which, with its unique duality, takes place in the prisms of a female iris in real and imaginary levels, creates the picture and colour that rule the fact and the dream.
Every poetic birth and all the graduated sizes of desire and temporal contemplation reflect and refract themselves randomly and repeatedly in realistic and unexplainable looks, within seas of mystery and thrill, letting a drop overflow every once in a while, a drop that is never sweet, it’s sea water, revolutionary and worldwide traveler. It has passed through mountains and caves, through forests and fields, in distant star systems and unknown nebulas, has fought during History in the most difficult and epic battles, has tasted victory and defeat in the works and days of the great of both past and future, before ending there and become only one of her tears.
Her form is a geometric masterpiece of overweening beauty, elaborate and complex solution of the Golden Section problem, in every proportion, in every curvilinear mathematic and literary attempt. A multidimensional function’s integral running from the negative till the positive infinity, a text written in an unknown and forgotten language of the mythological centuries, she is the eternal Rosetta Stone that decrypts the world, a world that can be found in its integrity inside her, that is built for the first time and then is raised and redefined, annihilated and overthrown, maximized and spinning, excited and then transformed in a flexible fluid never seen before, that redefines its shape and consistence, its viscosity and pressure, in terms only of Beauty.
Therefore the magic of that high ideal returns in its natural cradle, upon the soft and dangerous skin that longs for contact and sweat, that is possessed by an inconceivable vigor and impatience, youth and effervescence, and is ready to flourish forever every time, being both rule and measure of evolution.
Sweetness and warmth that come from her lips are the scarlet velvet and the precious silk that dress existence and avenge a world that insists in being anti-esthetic, they are the starry sheets that cover with shame her sinful body as the inertia of seduction becomes a second gravity with the fastest of rhythms, touching the insuperable limits of the physical laws.
The instant birth of sound and its reincarnation in music pass through her body parts and each one of her moves as they pass to the orchestra by the movements of the maestro that dictates the notation to the instruments, and the notes together with meter are transformed in waves of matter and monochromatic radiation that are constantly synchronized, reverted and alternated like day and night, incessantly and tirelessly, in every circle of time, in every crease of her hair where seasons live and reign with her will, there where the phases of the Moon forget their turn and reproduce themselves casually, where the asteroids’ orbits assume a rare eccentricity and their equatorial coordinates lose all of their meaning, while a gentle caress agitates her hair and awakens the first rains of October, the wind of August, the morning dew of May and the snow of February.
Compasses are now lost and the goniometers of love are incapable of orientation in this storm of sensations which breaks out with so much passion upon her spherical breasts and renders them infallible navigation instruments, twin computers programmed with the language of the precession of equinoxes and iamb, with a knitted rhyme and a free impulse spacetime vector.
The seed of Life travels like this above the finite oceans of her body and wells up from the vast sources of her soul carrying its sealed secret, following its own route in the field of puberty, destined to arrive in the glorious valleys of her venter, in that temple where it will be produced at the apex of the supreme and ultimate rite of human kind, within her, in the sacred and holy altar of the Galaxy.
ΙΙ
The Meaning of Life, that meaning the girl represents as a Universe within a Universe and that the boy as a human attempts desperately to find and comprehend through the experience of poetry and quest, of complementarity of sexes, of body and soul completion, is the meaning of everything, that cumbers the woman with knowledge and awareness and gives her that innate, sweet melancholy that makes her unique, the femininity of her behavior and the development of ideas and of her irrational sense before the uninitiated eyes of men. It is that abstract and tangible meaning that balances and equilibrates the entropy of things, a hot and restless volcanic magma looking for a destructive way out, for an explosion of philosophy and analytical theory that degenerates the girl and her world, that amplifies that natural melancholy until it reaches the limits of depression and self-destruction. The girl is not a poet, she is the object of poetry herself, the beauty and the meaning that the art of poetry is looking for like an ambitious science, she is the Universe of Love herself, and therefore doesn’t need to comprehend its existence through varieties of expression and rivers of rhymed syntax nor to give a reason to its artistic and literary subsistence.
That duty is the duty of men towards the women. The boy marches towards the girl like a traveler full of enthusiasm and curiosity, ready to explore and discover, to know and get known. He becomes a spontaneous pilgrim that enters on his knees and full of respect, with sacrosanct devoutness, the Temple of Hope and Comfort, offered by her, he becomes an infant in the sacred hug of his mother where he will grow up till his complete maturity, and become a maniac reader and an infallible prophet, a wise man of the past that will read the undeniable signs of times and be far-sighted in each of his predictions for the future, a magician of poetry that will compose verses with falling stars and lightning, an expert astronomer, a space orator.
ΙΙΙ
Every moment and every meaningless, slight contact is a shining encyclopedic volume full of knowledge and alchemy, insight and prehistory, a dance of fingers flirting each other, an exchange of vital juices and supernatural erotic fluids that refresh souls forever. The girl touches the boy and gives him life, whispers to him in every possible way and from each single pore of her body the secret of Nature and the meaning of Creation. The boy touches the girl and gives her immortality, seeks and finds inside her true and free beauty, the poem that never ends in centuries and lasts as long as the Love between them, is conserved like energy in the Universe without being destroyed nor created, but changing its form and image all the time, yet without ever changing its substance.
It is the Cosmic Pendulum, and this is its everlasting oscillation between the extreme positions of traditional male and traditional female.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
