τρελοί και Δον Κιχώτες,
με βήμα γρήγορο κι ατάραχο
για την έρημο της πέτρας,
κάτω από τον άκτιστο ουρανό.
Κινήσαμε μαζί
προς τ’ άγρια όρη των Γιγάντων,
να ξαναδούμε τους ναούς
που στέκουν δίχως θόλους,
δίχως τέμπλα, δίχως πένθιμους σταυρούς,
να υψώσουμε τα λάβαρα της πίστης,
να λατρευτούμε από το ανύπαρκτο
και ανάξιο ποίμνιό μας.
Κινήσαμε μαζί
στου γρέγου το μεθύσι,
ελεύθεροι κι αδέσμευτοι,
θεοί, παράλογοι θιασώτες,
για τ’ άγια ερείπια της Ουσίας.
Marcia
Partimmo insieme,
pazzi Don Chisciotte
con passo rapido e imperturbabile
verso il deserto di pietra,
sotto un cielo mai creato.
Partimmo insieme
verso i monti dei Giganti,
per rivedere i templi
che restano senza più cupole,
senza icone e senza croci funerarie,
per innalzare verso il cielo
gli stendardi della fede,
farci adorare dall’inesistente
ed indegno nostro gregge.
Partimmo insieme
nell’ebbrezza del grecale,
liberi e svincolati,
come dèi, assurdi ammiratori
verso le rovine sacre
di ciò che è la Sostanza.
March
We headed off together,
crazy Don Quixotes
with fast and stolid pace,
for the desert of stone
beneath the unbuilt skies.
We headed off together
toward the holy mountains of the Giants,
to see again, once more, the temples
that stand there without domes,
without altars, without sable crosses,
to upraise the banners of our faith
and be worshiped by our nonexistent
and unworthy flock.
We headed off together
in the drunkenness of the north-east wind,
free and unpleadged,
godlike and reasonless, enthusiasts,
towards the holy ruins of Substance.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
