θα συλλαμβάνεις διψασμένα, παρθένα, νέα αριστουργήματα
καθώς τις νύχτες εκείνες των αμαρτωλών σου ρεμβασμών,
των ονείρων των λάγνων που ανομολόγητα έζησες
και που κρατάς στην καρδιά σου, μυστικά και απελπισμένα,
μαζί με την ελπίδα για το Ανέφικτο κι Αδύνατο!
Μάταιος και άχαρος ο αγών σου, κουρασμένε στιχουργέ!
Όσο χρόνο κι αν ξορκίζεις μες στ’ αθάνατο μελάνι,
άλλος τόσος δραπετεύει απ’ τις κλεψύδρες της ζωής!
In Quei Giorni
In quei giorni, quando la Poesia sarà semplicemente un brutto vizio
concepirai, assetato, nuovi vergini capolavori
come in quelle tue notti dalle fantasticherie peccaminose,
dagli innominabili languidi sogni che hai vissuto
e che adesso custodisci nel cuore, disperatamente ed in segreto,
assieme alla speranza dell’Irrealizzabile e dell’Impossibile!
Vana e ingrata la tua lotta, stanco paroliere!
Anche se sfati il tempo nell’inchiostro immortale,
altrettanto tempo evade dalle clessidre della vita!
In Those Days
In those days when Poetry will simply become a bad habit
you’ll be thirstly conceiving new and virgin masterpieces
like in those nights of your sinful reveries,
of lustful dreams you unmentionably lived
and now hold within your heart, secretly and desperately,
coupled with the hope for the Unfeasible and the Impossible!
Vain and mirthless is your battle, tired lyricist!
No matter how much time you exorcise in the immortal ink,
equal time escapes from the hourglasses of life!
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
