Πού του πελάγους έπεσες;"
Οβίδιος, Μεταμορφώσεις
Από το σπήλαιο τούτο
με θαυμασμό κοιτάζω τους αιθέρες
και τον αέρινο χορό θαλασσαετών και γλάρων.
Μαζεύω τα φτερά τους, τα ελεύθερα φτερά της φύσης,
για να φτιάξω μια μέρα τα δικά μας,
να δραπετεύσουμε απ’ τον άνθρωπο, από την άδικη κι αιώνια φυλακή του,
για να χαράξουμε πορεία προς τα πρώτα αστέρια του Βοώτη.
Με κερί θα τα κολλήσω,
με κλωστές και με καλάμια θα τα δέσω, Ίκαρε, στους ώμους μας!
Ουρανοδρόμοι άρχοντες θα γίνουμε,
ισόθεοι πρωτοπόροι κι ιπτάμενοι φυγάδες
στα γαλάζια μονοπάτια των καιρών.
Στερνή παραγγελιά, μονάκριβέ μου γιε,
εμέ ν’ ακολουθείς, με σύνεση και σθένος
γιατί είν’ ο δρόμος άβατος και δύσκολος.
Ποτέ κοντά στη θάλασσα, ποτέ κοντά στον ήλιο!
Οι πρώτες πτέρυγες της νιότης ανοίγουν εύκολα κι αφήνονται
στων ελιγμών και των στροφών την έκσταση του ύψους,
μα τ’ ανεμοδαρμένα της ωριμότητας φτερά τη μέθη αυτή περάσαν
κι είν’ οι φτερούγες μου βαριές και συνεπείς στ’ απρόοπτα του αγέρα…
Il Primo Volo
"Icare… Ubi es?
Qua te regione requiram?"
Ovidio, Metamorfosi
Da questa caverna
osservo con ammirazione i cieli
e il ballo etereo dei gabbiani e delle aquile.
Raccologo le loro penne, le ali libere della natura,
per costruire un giorno le nostre proprie ali,
evadere dall’uomo, dalla sua ingiusta ed eterna prigione,
e far rotta verso le prime stelle del Boote.
Con la cera le farò incollare,
con fili e canne le legherò, Icaro, alle nostre spalle!
Diventeremo Signori del Cielo,
pionieri pari a dèi e volanti fuggitivi
nei sentieri azzurri del tempo.
Il mio ultimo avvertimento, figlio mio,
segui sempre me, con buonsenso e volontà
perché la via è difficile e insidiosa.
Mai troppo vicino al mare, mai vicino al sole!
Le prime ali della giovinezza si spiegano facilmente
e si lasciano poi all’estasi d’altezza
delle manovre e delle giravolte,
ma le esperte ali della maturità,
già esposte a tanti venti,
hanno ormai scordato quell’ebbrezza.
Pesanti sono ora le mie ali,
e coerenti con gli imprevisti del vento…
The First Flight
"…Where are you Icarus?
In what place shall I seek you?"
Ovid, Metamorphoses
From within this cave
I look at the skies with admiration
and see the aerial dance of eagles and seagulls.
I gather their feathers, the free wings of nature,
to make our wings someday,
to escape from man, from this unjust and eternal human prison,
and make our way towards the first stars of Bootes.
I’ll glue them with wax,
fasten them with threads and canes, Icarus, upon our shoulders!
We’ll be skywalker lords, my son,
god-like pioneers and flying fugitives
in time's blue paths.
My last advice, beloved son,
always follow me, with sense and strength
because the way is difficult and rough.
Never too close to the sea, never close to the sun!
The first wings of youth easily spread
and loose themselves within the spins and turns,
in the ecstasy of heights,
yet the wuthering wings of maturity
have already tasted such a pleasure,
so now heavy are my feathers
and reliable in the abruptness of winds…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ξενοφών Ιούλιος Χατζηγρηγόρης" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
