Η ΚΡΙΣΗ
Το κόμμα μας βρίσκεται πράγματι σε ιδεολογική σύγχυση, αξιακό τέλμα και οργανωτική αποδιάρθρωση; Είναι πράγματι ένα φθαρμένο υποκείμενο, με κρίση ταυτότητας που έχει πάψει πλέον να συγκινεί και να πείθει; Είναι αλήθεια ότι δεν εκπροσωπεί πλέον μια διακριτή κοινωνική συμμαχία; Μα αν υπάρχουν τόσοι σκελετοί στη ντουλάπα & το προιόν μας είναι τόσο φθαρμένο έχει έννοια να ψάχνουμε για τον ‘ικανό πωλητή’; Απέναντι στην αγωνία των ΠΑΣΟΚτζήδων, απέναντι στην καχυποψία της κοινωνίας, απέναντι στο μέλλον της πατρίδας που βρίσκετε εκ νέου στα χέρια του Καραμανλή, εμείς απαντούμε με το reality των τριών; Θα διώξουμε λοιπόν τον έναν στις 11/11, με κλάμματα, αγκαλίτσες & σαχλαμαρίτσες και μια βδομάδα μετά θα διώξουμε και το δεύτερο ώστε ο τρίτος να άρει το σταυρό των αμαρτιών μας ξανά; Οπότε μέχρι τότε μπορούμε ελεύθερα να ξεκατινιαζόμαστε νυχθημερόν στα γνωστά πανελλάδικα;
Γιατί ο Λαλιώτης λέει: « Οι καιροί ου μενετοί»;
Η ΝΕΑ ΗΤΤΑ
Αφού ο Καραμανλής δεν έπεσε μόνος του, παρά τις προσπάθειες του, εμείς τώρα θα παραμείνουμε στην αμήχανη προσμονή μας περιμένοντας λύση από τη δύναμη της αδράνειας; Μήπως υπάρχει κάποιο κενό στρατηγικής; Γιατί από εκεί που άλλοι ολοφυρόταν ότι το ΠΑΣΟΚ λεηλατούσε το ζωτικό τους χώρο, τα πράγματα αντιστράφηκαν; Γιατί τώρα γίναμε δεξαμενή άντλησης ψήφων από κάθε πικραμένο, εμείς που κατ’ εξοχήν εκφράζαμε ευρείες κοινωνικές συμμαχίες; Τελικά το σύνθημα της ΝΔ για "καθεστώς" ΠΑΣΟΚ μήπως είχε βάση; Είχαμε πράγματι μετατραπεί σε μηχανισμό νομής της εξουσίας; Είχαμε πράγματι μετατραπεί σε καθεστωτικό κόμμα κρατικών αξιωματούχων, χωρίς πολιτικά αντανακλαστικά; Αυτό εξάλλου δεν έκφραζε το «Γιώργο άλλαξε τα όλα»; Αν όμως το 2004 ηττήθηκαν όλα αυτά, στη νέα ήττα μήπως προστέθηκαν κι άλλα; Αν ακούγαμε προσεκτικά όσα εντοπίζουν οι υποψήφιοι για τα αίτια της ήττας και μετά τα προσθέταμε; Αν τυχόν δεν αφαιρέσουμε τίποτε, επειδή τάχα δεν βολεύει τη μία ή την άλλη υποψηφιότητα; Αν τους ευχαριστούσαμε όλους & κρατάγαμε το άθροισμα;
ΟΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ
Μα αν η διαδικασία εκλογής δεν είναι παρά μια άγονη αντιπαράθεση φατριών και μηχανισμών, που δεν αφορά όσους δεν μετέχουν στη νομή της εξουσίας, τότε γιατί δεν αφήνει αδιάφορους τους πολίτες; Συνεχίζουν να προσβλέπουν άραγε σε ένα αγώνα που θα ξαναβάλει το ΠΑΣΟΚ σε τροχιά νίκης και αλλαγής; Αναρωτιούνται αν & πως μπορεί το ΠΑΣΟΚ να γίνει πάλι νικηφόρο; Πώς μπορεί ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά; Μα σε όλα αυτά δεν οφείλουν να απαντήσουν πρώτα από όλα οι υποψήφιοι, προτού εμείς τους απαντήσουμε ποιος είναι ο καταλληλότερος;
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ
Παλιά δεν λέγαμε ότι οι συντηρητικοί είναι που ψάχνουν τη λύση στα πρόσωπα; Που είναι λοιπόν η νέα συλλογικότητα, με αρχές και αξίες; Δεν ισχύει ότι για τους σοσιαλιστές προηγείται η πολιτική; Αλλά μήπως και οι Έλληνες νοιάζονται άραγε για το ποιος κυβερνά ή μόνο για το όφελος που προκύπτει από αυτό, τόσο προσωπικά όσο & συλλογικά; Ποιος ενώνει & πώς; Με τη σιωπή ή με την αντιπαράθεση; Με τη μονολιθικότητα ή με τη πολυχρωμία; Με τη δημιουργική αμφιβολία ή με τη πόλωση; Συγκρουόμαστε για τη πολιτική και τις ανάγκες της κοινωνίας ή για τα προσωπικά μας & το παρελθόν μας; Συγκρουόμαστε για το χατήρι όσων με εκπληκτική ευκολία μεταπηδούν, παρά τω εκάστοτε ισχυρώ; Δεν μας πειράζει που σήμερα βρίσκονται φανατικά στο πλευρό του ενός, εξίσου φανατικά με το χθές που ήταν στο πλευρό άλλου;
Δεν μας παραξενεύει ούτε ότι μεταξύ των μεταπηδήσεων τους δεν μεσολαβεί καν μια παραίτηση, μια διαφωνία, έστω ένα αξιοπρεπές πρόσχημα;
Η ΕΝΟΤΗΤΑ
Υπάρχει ενότητα χωρίς νικηφόρα προοπτική; Το ‘όλοι μαζί’ & το ‘δεν περισσεύει κανείς’ παραμένουν επίκαιρα ή τώρα πια πιστεύουμε πως τον ηγέτη τον κάνουν οι διαγραφές; ποιοι είναι οι νέοι μη προνομιούχοι & τι τους απειλεί; ποιο είναι το περιεχόμενο του πατριωτισμού, σήμερα; Είναι ανανέωση η απολίτικη επιβολή νέων προσώπων σε παλιές διαδικασίες; Ψάχνουμε για στέλεχος κάτω από τα σαράντα & αναρωτιόμαστε μήπως είναι κι ο Ηρώδης βαρόνος του ΠΑΣΟΚ; Όσοι, φίλοι του, φορτώνουν στο Βενιζέλο τη μετεμψύχωση του εκσυγχρονισμού, τον ρώτησαν; Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να ξαναγίνει ελκυστικό χωρίς τη προγραμματική, ηθική & οργανωτική του ανασυγκρότηση, απλώς με αλλαγή βιτρίνας; Η ασκούμενη κριτική στον Παπανδρέου ότι μετέτρεψε το ΠΑΣΟΚ σε μΚΟ, σημαίνει άραγε και έκφραση νοσταλγίας για τα προηγούμενα; Θα συζητήσουμε μέσα στο κόμμα μας, πέραν των εφημερίδων & των τηλεοράσεων, ή θα πρέπει να πάρουμε την άδεια κάποιων; Μας ‘προστατεύουν’ από τους κινδύνους της συζήτησης οι άνθρωποι που πρώτοι σκάψανε χαρακώματα; Μας ‘προστατεύουν’ από τους κινδύνους της συζήτησης οι ίδιοι που γελοιοποιούν κάθε ιδέα δημοκρατίας και σοβαρότητας, σε κάθε διαθέσιμο ραδιοτηλεοπτικό μέσο; Υπάρχει καλύτερος εγγυητής της ενότητας & της συνέχειας από τη βάση του ΠΑΣΟΚ, τη συλλογική της λειτουργία & την ιστορική της συνείδηση;
ΥΓ: Για όσους αρέσκονται σε καταμετρήσεις, τους λέω να μην μπουν στο κόπο. Είναι πενήντα!
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Παναγιώτης Τζανετής" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
