Περισσότερα... »
skip to content
Rethymno Blogs » Elpizo | |||
|
Όλα τα blogs του νομού Ρεθύμνου με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! ΝΕΟΣ αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
6348 άρθρα από 69 πηγές
Aa - Zz
(3631)
Αα - Ωω
(2717)

Ας βοηθήσουμε όλοι...όσο μπορούμε...κι ας ακούσουμε τους κτύπους της καρδιάς των κατοίκων της Αϊτής...κι ας δούμε και τα άδολα μάτια των μικρών παιδιών.
Κι ας κατανοήσουμε ότι αυτό σημαίνει αγάπη και αλληλεγγύη...αυτό σημαίνει συμπαράσταση...αυτό σημαίνει συμμετέχω στον πόνο και τη θλίψη του συνανθρώπου μας!
Συγχαρητήρια στους διοργανωτές του μαραθωνίου αλληλεγγύης κι ο Θεός να τους ευλογεί !
Ας βοηθήσουμε όλοι...όσο μπορούμε...κι ας ακούσουμε τους κτύπους της καρδιάς των κατοίκων της Αϊτής...κι ας δούμε και τα άδολα μάτια των μικρών παιδιών.
Κι ας κατανοήσουμε ότι αυτό σημαίνει αγάπη και λληλεγγύη...αυτό σημαίνει συμπαράσταση...αυτό σημαίνει συμμετέχω στον πόνο και τη θλίψη του συνανθρώπου μας!
Συγχαρητήρια στους διοργανωτές του τηλεμαραθωνίου κι ο Θεός να τους ευλογεί !
24 ώρες μετά τον τρομακτικό σεισμό στην Αϊτή που σκόρπισε καταστροφή και χάος, οι ομάδες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ) έχουν περιθάλψει πάνω από 1000 τραυματίες.
Τελικά ,πιο είναι το πραγματικό νόημα μιας τέτοιας επιλογής... Και οι ηγέτες των Kρατών οδηγούν με ασφάλεια τους λαούς τους; Κι ακόμη, γνωρίζουν τι πραγματικά κάνουν... Και γιατί μπερδεύουν τον κόσμο τόσο πολύ...Γιατί του δυσκολεύουν τη ζωή και τη γεμίζουν με αφόρητο άγχος...Και το ζητούμενο, μήπως είναι η συγκέντρωση όλων των εξουσιών στον «ένα»..
Λύτρο της ψυχής είναι η ελεημοσύνη. Γι’ αυτό, όπως οι νιπτήρες γεμάτοι νερό βρίσκονται μπροστά από την είσοδο του ναού, για να πλύνεις τα χέρια σου, έτσι έξω από το ναό κάθονται και οι φτωχοί, για να πλύνεις τα χέρια της ψυχής. Έπλυνες με το νερό τα σωματικά χέρια;
Είναι η ιστορία δύο φίλων που περπατούν στην έρημο. Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο : Αφιέρωμα για τα δυστυχισμέμα παιδιά των πολέμων...και προσεύχομαι ...αυτές τις Άγιες μέρες, η Αγάπη του μικρού Ιησού να απαλύνει τον πόνο και τη δυστυχία τους...
Καλά Χριστούγεννα σ'όλο τον κόσμο ! Καλά Χριστούγεννα σ'όλα τα παιδιά !
Αφιέρωμα για τα παιδιά όλου του κόσμου...και πιότερο για τα παιδιά που στερούνται τα βασικά κι απαραίτητα για τη ζωή τους ... αυτά που εμείς τα πετάμε στα σκουπίδια... και προσεύχομαι , ο μικρός Ιησούς να μας φωτίσει και να μαλακώσει την καρδιά μας, έστω αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων.
Καλά Χριστούγεννα ! Καλά Χριστούγεννα σ' όλο τον κόσμο !
Τα Ναρκωτικά… είναι πλάνη και φυγή από την πραγματικότητα, είναι η καταστροφή της νεότητας, είναι οι ψεύτικες και αβέβαιες Ατλαντίδες ,που μάταια αναζητούν οι νέοι, είναι το περιθώριο, είναι η αρρώστια του σώματος και της ψυχής…
Για να σταματήσουν οι κλοπές και οι ληστείες…
Για να καταπολεμηθεί η τρομοκρατία…
Για τους ταραξίες στις πορείες και τις διαδηλώσεις…
Για την οδική ασφάλεια και την πρόληψη των τροχαίων…
Για τα στάδια και τα γυμναστήρια…
Παντού κάμερες… για την ασφάλεια του πολίτη…έτσι λένε…
Και δεν θα αργήσει να παρακολουθείται το κάθε μας βήμα…
Και οι κοινωνικές συναντήσεις και συναναστροφές μας…
Και οι δοσοληψίες και οι αγορές μας…
Παντού κάμερες…για το καλό του πολίτη…έτσι λένε…
Και θα αρχίσουμε να χάνουμε την πραγματική ελευθερία μας…
Και θα μας κάνουν «πράγμα» και «αριθμό»…
Και θα ψάχνουμε τα απόμερα μέρη για να γελάσουμε…
Για να μιλήσουμε με τους φίλους και αδελφούς μας…
Για να φωνάξουμε…να πούμε τη γνώμη και την άποψη μας…
Παντού κάμερες…για την ευημερία του πολίτη…έτσι λένε…
Και θα χάσουμε την ηρεμία και το χαμόγελό μας…
Και θα αλλοτριωθούμε από την καταπίεση τους…
Και θα αρχίσουμε να κρύβουμε τα συναισθήματά μας…
Και θα γίνουμε τα σύγχρονα «ανθρώπινα» ρομπότ…
Παντού κάμερες…για το καλό και την ασφάλεια των πολιτών...για την προστασία μας...έτσι λένε...έτσι προστάζει ο μεγάλος αδελφός…
Ας δούμε το βίντεο...κι ας κατανοήσουμε τι σημαίνει παγκόσμια τάξη πραγμάτων και παγκόσμιος κυβερνήτης...
Ας δούμε αυτό το βίντεο...για το εμβόλιο της γρίπης των χοίρων...και για την πανδημία που έχουν πάθει οι ηγέτες του κόσμου...
Κι ας μάθουμε να ψάχνουμε...και να βάζουμε κι ερωτηματικά...κι ύστερα ας αποφασίζουμε για μας και για τα παιδιά μας.
Και μπροστά στη γενική φοβία κι απελπισία που διοχετεύεται στους λαούς του κόσμου,με έντεχνο και εξουσιαστικό τρόπο, ας βάλουμε φύλακα της ζωής μας το Χριστό της Αγάπης,την πραγματική ελπίδα μας,το φως και το δρόμο της ζωής μας !
Πέρασαν δύο χιλιάδες χρόνια πορείας Χριστού και ήδη είμαστε στον ένατο χρόνο της 3ης χιλιετίας…
Αλήθεια , μπορεί να φτιάξει ο κόσμος; Δηλαδή, μπορεί να γίνει καλύτερος σε στοργή και συμπόνια; Κι ακόμη, τι είναι αυτό που θα μπορούσε να σταματήσει την πορεία του προς την καταστροφή ; Υπάρχουμε ... υπάρχουμε για να προσπαθούμε... για να θυμόμαστε και τους άλλους...
Υπάρχουμε... για να ποτίζουμε τον κόσμο με την αγάπη...
Υπάρχουμε ...για να δίνουμε τη χαρά ...έστω ,για να ανθίσουμε το χαμόγελο σε πικραμένα παιδικά χείλη...
Υπάρχουμε ...για να κάνουμε τα μάτια των μικρών πεινασμένων παιδιών να λάμψουν έστω για λίγο...
Υπάρχουμε...υπάρχουμε,φίλες και φίλοι μου, κι αυτό μπορούμε να το κάνουμε πράξη...μπορούμε να το δείξουμε...

Λίγα λόγια...κάποιες λέξεις ουράνιες..
Έστω η σιωπή και η περίσκεψη...
Λίγα μικρά αγριολούλουδα....ένα δάκρυ...
Η μουσική του Σταμάτη Σπανουδάκη η ομορφοστολισμένη …
Μια προσευχή προς τον Πανάγαθο Θεό ....
Ας είναι η δική μας μικρή προσφορά !
Λίγα λόγια...κάποιες λέξεις ουράνιες..
Έστω η σιωπή κι η περίσκεψη...
Λίγα μικρά αγριολούλουδα....ένα δάκρυ...
Η μουσική η ομορφοστολισμένη του Σταμάτη Σπανουδάκη…
Μια προσευχή προς τον Πανάγαθο Θεό ....
Ας είναι η δική μας μικρή προσφορά !
Φίλες και φίλοι μου, θα σας μιλήσω απλά, δίχως περιστροφές και λογοτερτίπια…και βέβαια, για τη νέα γρίπη ,για την καινούρια απειλή ,που όπως λένε…έτσι διαλαλείται… θα μας κάνει την επίθεσή της…
Και δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω τις γνώσεις των ειδικών και σέβομαι τους προβληματισμούς και τις εκτιμήσεις τους και υπολογίζω σοβαρά τις συμβουλές και τις προτάσεις τους…
Όμως, όπως κι έρθουν τα πράγματα ,ας μη χάσουμε την ψυχραιμία μας…κι ας διατηρήσουμε την πίστη και την ελπίδα μας…κι ας πετάξουμε μακριά από το φόβο … κι ας γίνουμε ακόμη πιο αισιόδοξοι…
Αυτό είναι το μήνυμά μας… πίστη, ελπίδα και αισιοδοξία !
Λέμε ότι είναι καιρός να γίνουμε υπεύθυνοι και ν' αλλάξουμε συμπεριφορά και φιλοσοφία στην οδήγηση,γιατί,διαφορετικά θα γίνουμε ...αν δεν είμαστε κιόλας,υποψήφια θύματα και αριθμοί σε στήλες στατιστικών πινάκων.
Κι είναι καιρός,όλοι μας,πολίτες και πολιτεία να κάνουμε μια καινούργια αρχή...δίχως φωνές και μεγάλα λόγια...και να ακολουθήσουμε μια καινούργια πορεία ...και για μας τώρα,αλλά και για τα παιδιά μας αργότερα...
Κι αυτή η νέα αρχή ,ας στηρίζεται στη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα της πολιτείας κι ας έχει συνέχεια και συνέχεια κι ελπίζουμε ...ελπίζουμε ότι κι εμείς,όλοιμας,θα γίνουμε παραδείγματα και πρότυπα...
Τι λέτε,λοιπόν, μπορούμε να ελπίζουμε...Ναι,φίλοι μου,μπορούμε !
Εθνικό κτηματολόγιο… και τώρα ανακοινώσεις του Υπουργού Αγροτικής ανάπτυξης κ. Χατζηγάκη για «Γεωργικό κτηματολόγιο» και βέβαια με το αιτιολογικό ότι αυτό θα διασφαλίζει απόλυτα το αγροτικό εισόδημα και κυρίως τις ενισχύσεις…
Αν ένας λαός θέλει να υποδουλώσει έναν άλλο, αρκεί να χρησιμοποιήσει αδίσταχτα τον πόλεμο, αυτό το πανάρχαιο όπλο της βίας και της καταστροφής…κι τότε είναι σίγουρο ,ότι μπορεί να ελέγχει την ελευθερία του, τη γνώση και την πρόοδό του, το είναι του τελικά…
Έτσι, σ’ αυτή την περίπτωση, φίλοι μου, ο εχθρός είναι φανερός…κι αυτό, γιατί ξέρουμε ποιον έχουμε μπροστά μας και τον ζυγίζουμε καλά και τον διαβάζουμε…κι από εκεί και πέρα είναι δικό μας το πρόβλημα…και τότε κανονίζουμε την πορεία μας…και μαζεύουμε τις δυνάμεις μας… κι ορθώνουμε το ανάστημα μας για βωμούς και εστίες και πίστη και οικογένεια κι αγωνιζόμαστε μέχρι θανάτου…
Κι αυτή η πάλη, για αρχές και ιδανικά, εδώ και χιλιάδες χρόνια, είναι πολύ γνωστή στο λαό μας κι έχει γίνει πιστή σύντροφος της ιστορικής πορείας του, μια πορείας για την ελευθερία, ενάντια σε εχθρούς, που πάντοτε ήθελαν να εξαφανίσουν το έθνος μας από το χάρτη του κόσμου…
Όμως, φίλοι μου, στις μέρες μας , αυτές τις πλάνες ώρες της 3ης χιλιετίας ,δεν αντιπαλεύουμε με ορατούς εχθρούς, δε δίνουμε μάχες στήθος με στήθος, δε δεχόμαστε τις επιθέσεις στα ίσια που λέμε…
Στις μέρες μας, ο λαός μας βάλλεται ύπουλα, δίχως σπαθιά και κοντάρια, δίχως τουφέκια…και οι νέοι της πατρίδας μας δηλητηριάζονται με ξενικά «τερτίπια», με απατηλούς μοντερνισμούς, με αισχρά μηνύματα και εικόνες…
Κι αυτά είναι τα αισχρά μηνύματα της λαγνείας και της διαφθοράς ,αυτά τα μηνύματα ντροπής που «κοσμούν» τις σελίδες των «πολιτισμένων» περιοδικών και τα περιεχόμενο των τηλεοπτικών καναλιών ,που πολεμούν ασταμάτητα ,μέρα και νύχτα, αυτόν τον φιλότιμο λαό μας, προσπαθώντας να αλλοιώσουν το ήθος και τις παραδόσεις του…
Κι είναι ένας λυσσαλέος πόλεμος, ένας υπόγειος και ωραιοποιημένος πόλεμος, με πρότυπο τη γυναίκα, που προβάλλεται έντεχνα, σαν το χρηστικό αντικείμενο της λαγνείας, χάριν της ελευθερίας λένε, χάριν της προόδου, χάριν της εποχής μας…ας είναι…
Κι αυτή η προβολή της έντυπης διαφθοράς, αυτή η παρουσίαση των πορνοεντύπων σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας, αυτή η δυσωδία που καταπνίγει και υποβιβάζει τον άνθρωπο, γίνεται μπρος στα αδιάφορα μάτια όλων μας, έτσι, λες και συμφωνούμε ομαδικά, γι αυτή τη σαπίλα της πορνογραφίας…
Και κάθε στιγμή, τα Σόδομα της σαρκολατρείας, μέσα από τη προβολή των εικόνων της τηλεόρασης, έχουν το ελεύθερο να μπαίνουν στα σπίτια μας και να κατατρυπούν την ψυχή μας…και ηθελημένα ή αθέλητα να παραπλανούν και να μολύνουν τα παιδιά μας… και να μας κάνουν να ντρεπόμαστε μπρος σ’ αυτά… κι όλα αυτά χάριν της ελευθερίας της εποχής μας …αυτής της πλανεύτρας εποχής του πανσεξουαλισμού, της εποχής των πολλών θυμάτων…
Η πορνογραφία , λοιπόν, της εποχής μας, είναι το απόστημα της αποστασίας της κοινωνία μας, που έχασε ξαφνικά την τόλμη και τη φωνή της κι άφησε τη συνείδηση της να οδηγείται ανάλογα με τα «καπρίτσια» των έκφυλων και των κερδοσκόπων που πειραματίζονται πάνω στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Κι αλήθεια, που είναι οι φωνές του ελέγχου, οι φωνές της συνείδησης…κι ακόμη αυτή η Ελληνική τόλμη της πίστης και της αναζήτησης του καλού…αλήθεια, γιατί ξεχαστήκαμε…γιατί λιγόστεψαν οι φωνές της ερήμου οι ασκητικές, όλες αυτές οι αγέρωχες φωνές των ιεραρχών μας …
Ειλικρινά, φίλοι μου, αυτό το ξεπούλημα της ανθρώπινης ουσίας, επιτέλους, πρέπει να σταματήσει…κι είναι ώρα να ξυπνήσουμε από τη λήθη της μοντέρνας διαφθοράς, που διαβρώνει σιγά - σιγά, αλλά μεθοδικά, την κοινωνία μας, την οικογένεια και τα παιδιά μας…
Κι αυτή η διάβρωση των παιδιών μας, σημαίνει και διάβρωση της ελπίδας για το Έθνος μας ,για την πορεία του γένους μας, για τον προορισμό της φυλής μας…
Και φίλοι μου, μη νομίζετε ότι γράφω με φανατισμό, ούτε χρησιμοποιώ την πένα μου υπερφίαλα ,καταγράφοντας λόγια μεγάλα .Σας διαβεβαιώ ,ότι αυτό θα ήταν μια υποκρισία και μόνο από μέρους μου και τίποτα άλλο. Όμως ,πώς να το πω…αυτές τις στιγμές θλίβομαι και πνίγομαι από τη δυσωδία, απ’ αυτή τη σαπίλα και τελικά. απ’ αυτή την ανευθυνότητα και την ατολμία μας…
Και θλίβομαι, γιατί βλέπω την πατρίδα μας, αυτά τα όμορφα νιάτα μας, να ποτίζονται με τα μολυσμένα έντυπα , αυτές τις αισχρές εικόνες τη λαγνείας και της πορνείας κι όλοι μας να κλείνουμε τα μάτια…
Και κάποτε, λοιπόν, κάποτε πρέπει να γίνουν τομές, τομές σε έντυπα και τηλεόραση, τομές για την διαφύλαξη της κοινωνίας μας…τέτοιες δράσεις που να παρεμποδίζουν την ασύδοτη μόλυνση και δηλητηρίαση μας…
Κι αυτές οι τομές να είναι ειλικρινείς και να προστατεύουν τον άνθρωπο και πιότερο τα νιάτα, το πιο όμορφο λουλούδι του κόσμου ,που κάποιοι επιμένουν να το ποτίζουν με τα απόνερα της βρωμιάς και της πορνείας…
Γιατί , φίλοι μου, είναι αδιανόητο να αδιαφορούμε μπρος σ΄αυτή την κατάντια, σ’ αυτόν ηθικό ξεπεσμό, που κάποιοι θέλουν να συνηθίσουμε…που θέλουν, τελικά, να μας μάθουν να ζούμε μαζί με τη σαπίλα της λαγνείας…
Και φωνάζω με αγανάκτηση…και διαμαρτύρομαι γι αυτή τη «συνωμοσία της σιωπής»…γι αυτό τον ηθικό ξεπεσμό και το καταρράκωμα της γυναίκας, γι αυτή την ξεδιάντροπη πραγμοποίηση του πιο όμορφου και ευγενικού συντρόφου της ζωής, της μάνας που ξαναγεννά τη ζωή και την ελπίδα…
Γιατί φοβάμαι ,φοβάμαι ότι μέσα στη γενικότερη προπαρασκευαζόμενη παγκόσμια σήψη,θα εκλείψει η ομορφιά στις ανθρώπινες σχέσεις, αυτό το συντροφικό μεγαλείο του άντρα και της γυναίκας, η ομορφιά του σεβασμού και της εκτίμησης, το δάκρυ και το γέλιο… το ουράνιο κοίταγμα της αγάπης, αυτό το άδολο νεανικό διασταύρωμα του έρωτα…του αληθινού έρωτα.
Καλή σας νύχτα ! Κι ελπίζουμε να ξημερώσει…

Μίλησα ξανά για την ανοησία της τρομοκρατίας και σας κάλεσα να αναθεωρήσετε τις απόψεις σας…έστω και την τελευταία στιγμή…κι εσείς…δρώντας στο σκοτάδι…σαν τις σκιές… πήρατε την απόφαση να βάψατε τα χέρια σας με αίμα...και το κάνατε…και γίνατε ανθρωποκτόνοι σαν τον Κάιν…
Κι αφήσατε το δηλητήριο της βίας να μολύνει την καρδιά σας…και δράσατε απάνθρωπα…δολοφονώντας ένα Έλληνα πολίτη κι αστυνομικό…κι αλήθεια ! για ποιο λόγο…
Ειλικρινά, διερωτώμαι αν έχετε, τελικά , καρδιά κι αισθήματα…κι ακόμη, μετά την τερατώδη κι εγκληματική πράξη σας, αν μπορείτε να κοιτάξετε ο ένας τον άλλον στα μάτια…
Η πατρίδα μας, όποιος κι αν κυβερνάει ,κινείται στα πλαίσια της Δημοκρατίας και παλεύει να δώσει ξανά τα φώτα στην ανθρωπότητα… και νάστε βέβαιοι, ότι κανένας ,μα κανένας, δεν θα μπορέσει να σβήσει το φως της…
Σας εύχομαι, λοιπόν, καλό ύπνο…
Κοιτάζω το ρολόι. Τρεις τα μεσάνυχτα. Τα νιάτα τρέχουν, ακολουθώντας τις δέκα μορφές των μικρών Μήτσων, θέλοντας έτσι ,να τονίσουν την παρουσία τους στη μεγάλη πόλη, σε κάθε σύγχρονο στέκι, πίνοντας το ποτό ή τον καφέ τους, με το τσιγάρο στο χέρι, ένα με τον καπνό και τον ήχο, περιπαίζοντας με τα αναρίθμητα χρώματα των φώτων.
Και προετοιμάζονται οι νέοι μας γι αυτήν την τελετουργία ,για το «παρόν» τους,μετά τα μεσάνυχτα, εκεί στα στοιβαχτά, τα νιάτα στα νιάτα, σκιά –σκιά, μισοβλέποντας, με το ποτήρι στο χέρι, το σφηνάκι…με το πλάνο ηδύποτο ,που προετοιμάζει για το επόμενο βήμα, αν προλάβουν, βέβαια…
Αυτά τα νιάτα της πατρίδας μας, τα νιάτα της πόλης μας, η πιο όμορφη λέξη και η πιο ελπιδοφόρα…τα πανέμορφα κορίτσια μας, οι μικροί μαθητές μας, θέλουν και επιζητούν τη γνώση μας, τις αρχές και τα ιδανικά μας, τον συνετό λόγο και το παράδειγμά μας…και ψάχνουν…κι αναζητούν να προσδιορίσουν το είναι τους μετά τα μεσάνυχτα, σ’ αυτό το περιβάλλον που εμείς δημιουργήσαμε…που σε τελική ανάλυση τους υποχρεώσαμε να το ακολουθήσουν…ένα κατασκεύασμα για συνεχή διασκέδαση …ένα δικό μας κακέκτυπο βιβλίο δοσμένο ως πρότυπο και ουσία ζωής…
Και τώρα, αφού βάλαμε τα νιάτα σ’ αυτό τον δρόμο…κι αφού θέσαμε και τη δική μας σφραγίδα την υπογραφή και τη συγκατάθεση μας τα κατηγορούμε…και τα περνάμε από χίλια κόσκινα…εμείς, που ίσως δεν υπήρξαμε ποτέ το παράδειγμα και το πρότυπό τους, έτσι όπως το είχαν ζωγραφίσει στα όνειρά τους…
Τους κατηγορούμε ,λοιπόν, για την κατάντια τους, μιλώντας υπεροπτικά γι αυτούς, χωρίς περιθώρια δικαιολογίας, χωρίς οίκτο, δίχως να τους δίνουμε ελαφρυντικά, υπερτονίζοντας υπεροπτικά το «Εμείς»: ότι δηλαδή την εποχή μας υπήρξαμε…κρυώσαμε…πεινάσαμε…υποφέραμε…
Και πράγματι, αυτή η εξομολόγηση του παλιού προς τη νέα γενιά, σε γενικές γραμμές έχει τη βάση της, γιατί, καλοπροαίρετα, ίσως, εκφράζει την αγωνία για το μέλλον της κοινωνίας μας, την οποία η παλιά γενιά ,με τα μάτια της βλέπει να συντρίβεται…
Όμως, έτσι έχουν τα πράγματα; Κι αυτό το σκηνικό του κόσμου του παραλόγου το δημιούργησαν οι νέοι; Αυτοί πρωτοπόρησαν στις ιδέες; και στην πράξη ,τελικά αυτοί, δίδαξαν;
Τούτες τις στιγμές, όταν το νέο συγκρούεται με το παλιό, όταν ο ενθουσιασμός παρακάμπτει τη σύνεση, τις ώρες που το σφρίγος του σώματος αντιπαλεύει την ωριμότητα του πνεύματος και την εμπειρία, ο Μανόλης Ανδρόνικος, ο επιστήμονας και καθηγητής που βλάστησε τη μνήμη των Ελλήνων, σπάει τα τείχη, αυτά που εμποδίζουν την επικοινωνία και την κατανόηση μεταξύ των γενεών, μόνο με τη σμίλη του λόγου.
Κι αυτός ο λόγος, φίλοι μου, είναι η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ του, όχι μόνο στα νιάτα, αλλά και στις μεγαλύτερες γενιές …κι είναι λόγος βγαλμένος από την ψυχή του, γιατί μόνο αυτή ξέρει να μιλάει έτσι.
Κι σ’ αυτό το σημείο, ευλαβικά, καταγράφω τα βασικά σημεία της ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ του Μανόλη Ανδρόνικου, τα οποία περιέχονται σε άρθρο που δημοσιεύτηκε το Μάρτιο του 1967 στην εφημερίδα «ΒΗΜΑ». Γράφει, λοιπόν, γράφει :
«Όταν βλέπω τα μάτια των νέων καρφωμένα επάνω μου, νιώθω πως βυθίζονται στα έγκατα της ψυχής μου για να ανασύρουν από κει ό,τι έχει μαζευτεί χρόνια τώρα. Αγάπη και κακίες, γνώσεις και όνειρα, ελπίδες και φόβοι. Με ερευνούν και με ελέγχουν και προσδοκούν να πάρουν κουράγιο, για τον δικό τους δρόμο. Τι να τους μαρτυρήσω; Είναι στιγμές που είμαι έτοιμος να τους πω πόσο κουραστήκαμε η γενιά μου, ποια γενιά ; Ας πούμε η γενιά του 40.
Πόσο πολύ πιστέψαμε το φως μέσα στο σκοτάδι και πόσο λίγο ήταν το ψωμί που έθρεψε το κορμί μας στην πρώτη του νιότη. Πόσο ζαλισμένοι ξυπνήσαμε την αυγή της Λευτεριάς για να ψηλαφίσουμε το χώμα και τη θάλασσα, να χτίσουμε ένα σπίτι, να βρούμε μια γυναίκα, να πάρουμε αυτό που λέμε το δρόμο της ζωής. Ποιος μπορεί να πει τι κάναμε, τι πήραμε και τι δώσαμε;
Μας βλέπουν τα νεανικά μάτια ερωτηματικά. Θέλουν να τους θυμίσουμε πως ύψωναν τα παιδιά τα χέρια τους στον περίεργο χαιρετισμό του φασισμού…πως έκλαψαν τον Φρεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.
Ο Σαγγάριος ήταν το πρώτο μας παραμύθι, μαζί ,ε τη φωτιά της Σμύρνης και τους Τσέτες. Δεν είναι γνωστή στα παιδιά μας η λέξη «πρόσφυγας»και του αϊτού ο γιος» δεν τους λέει τίποτα. Κι αν δουν σε κάποιο μουσείο ένα μαύρο δίκοχο δε θα δακρύσουν, αφού δεν έχουν δει τη μορφή εκείνου που το φορούσε.
Τα παιδιά μας δεν είδαν το κίτρινο πεντάλφα των Εβραίων, δεν έχασαν τους φίλους τους στο κρεματόριο. η αγαπημένη τους Ραχήλ δεν έγινε σαπούνι. Όλ’ αυτά δε γίνονται τραγούδι, ούτε θέατρο, ούτε βιβλία. Έχουν γίνει πίκρα μέσα στις καρδιές μας και γεννούν κακούς εφιάλτες τις νύχτες. Στα παιδιά μας μπορούμε να πούμε μονάχα : πεινάσαμε, πονέσαμε, ελπίσαμε. Τώρα ζούμε, τώρα περάσαμε πέρα από την ελπίδα…
Τα μάτια των παιδιών μας ρωτούν. Μπορούμε να ελπίζουμε, μπορούμε να ζήσουμε ;Τι να τους πούμε; Αφού εμείς ζήσαμε και ζούμε, αφού είμαστε ακόμα όρθιοι και κάνουμε όνειρα, θα πεί πως μπορείτε κάτι παραπάνω, πως πρέπει να ζήσετε και να ελπίζετε και να κάνετε όνειρα. Αν δεν είναι καυτός ο ήλιος της χαράς σας, είναι όμως ήλιος, το σκοτάδι το περάσαμε εμείς, εσείς στεκόσαστε γερά στα πόδια σας, τα μάτια σας βλέπουν μπροστά, οι αρμοί σας είναι γεροί για να χορέψετε, να κάνετε έρωτα, να χτίσετε σπίτια, για να σας φέρουν στο φεγγάρι.
Τα μάτια των παιδιών μας κατηγορούν : Για την κακία που βλέπον γύρω τους, για τις αδυναμίες μας , για την απιστία μας, για την υποκρισία μας. Και τα μάτια των παιδιών είναι καθαρά, φωτεινά, έτσι ήταν και τα δικά μας μάτια , έτσι είναι και τώρα όταν μείνουμε μονάχοι στο σκοτάδι και ονειρευόμαστε, έτσι θέλουμε να είναι όλα τα μάτια κι όλες οι καρδιές των ανθρώπων.
Είμαστε λιγότεροι κακοί απ’ όσο μας νομίζουν τα παιδιά μας, είμαστε όμως αδύναμοι. Χρειάστηκαν να ξοδέψουμε τις δυνάμεις μας, όλες μαζί, σε μια μέρα ή σ’ ένα χρόνο, ποιος είχε καιρό να μετράει τότε τις στιγμές. Η Λευτεριά ζητούσε αίμα και πόνο και της τα προσφέραμε αφειδώλευτα, το σκοτάδι ζητούσε φως και το πήραμε από τα δικά μας μάτια, οι άνθρωποι ζητούσαν ψωμί κι ελπίδα και τα σκορπίσαμε όπου βρισκόμασταν. Δουλεύαμε για το μέλλον του ανθρώπου, της πατρίδας, της γης, δε νοιαζόμασταν για το δικό μας μέλλον.
Μπροστά στα εξεταστικά μάτια των παιδιών αισθανόμαστε συχνά ντροπιασμένοι, γιατί και κείνα και μεις πιστέψαμε πως είχαμε ξεπεράσει την ανθρώπινη μοίρα , πως αποκαθαρθήκαμε μέσα στην πυρά της δοκιμασίας από τις μικρότητες και της αδυναμίες της ζωικής μας φύσης. Και μας είναι οδυνηρή η αποκάλυψη πως μείναμε άνθρωποι, με έγνοιες και φροντίδες ασήμαντες, με εγωισμούς και ματαιοδοξίες απροσδόκητες.
Δεν είναι ανάγκη να απολογηθούμε, φτάνει μονάχα η εξομολόγηση. Και φτάνει μονάχα η αγάπη προς τα παιδιά μας, για να τους πείσει πως κάποτε μας αδικούν. Πως δεν τους ωφελεί να παίρνουν μονάχα τη θέση του κατήγορου, έτοιμοι να κεραυνώσουν τους αμαρτωλούς, γιατί μια τέτοια στάση μαρτυρεί πολύν εγωισμό, κάποτε αδικαιολόγητο.
Πιστεύουν πως εκείνοι είναι καλύτεροί μας, αυτό πιστεύουμε κι εμείς. Ξέρουν πως κάναμε λιγότερα απ’ όσα μπορούσαμε , το ξέρουμε και λυπόμαστε γι’ αυτό. Νιώθουν ότι δεν είμαστε όσο θα ήθελαν ειλικρινείς απέναντι τους κι απέναντι στον εαυτό μας, καταλαβαίνουμε το αίσθημά τους αυτό.
Η γενιά μας, ας πούμε η γενιά του 40…δεν είχε προλάβει να κρίνει τους πατέρες της, γιατί πλήρωναν με το αίμα τους πατρικούς λογαριασμούς, δεν είχαν προλάβει να σκεφτούν το μέλλον τους, γιατί είχαν να πολεμήσουν με το τουφέκι στο χέρι γι αυτό, δεν είχαν προλάβει να τραγουδήσουν παρά τραγούδια ηρωικά και πένθιμα, δεν είχα προλάβει να αγαπήσουν τίποτα άλλο από τον άνθρωπο, τη Λευτεριά και το Θάνατο.
Ποιος μπορεί να πει τι κάναμε, τι πήραμε , τι δώσαμε η γενιά μας; Ένα μονάχα μπορούμε να πούμε : Πολύ αγαπήσαμε ,πολύ πονέσαμε και πολλά ελπίσαμε. Κι ελπίζουμε, γιατί μάθαμε να μην απελπιζόμαστε μπροστά σε τίποτα.
Στον Μανόλη Ανδρόνικο, με πολύ σεβασμό ξαναθυμίζω το θαυμάσιο λόγο του, τη μικρή εξομολόγησή του προς τους νέους !

Χριστέ μου! Σήμερα σε υμνούμε ! Υμνούμε την ταφήν σου κι όμως ,η καρδιά μας, πέραν από τον πόνο που φωλιάζει μέσα της, αγαλλιάζει από χαρά κι ελπίδα για το άνοιγμα των ουρανών...για τη μοναδική Θυσία σου !
Χριστέ μου ! Σε υμνούμε για την Αγάπη σου για τον άνθρωπον...για τον ανώνυμο και ελάχιστο άνθρωπο...για τον παραπεταμένο και αποδιωγμένο...για τον φτωχό και το δυστυχισμένο...για κάθε αμαρτωλό μου επιζητά την βοήθεια...για κάθε απελπισμένο...
Χριστέ μου ! Σε υμνούμε ! Υμνούμε την ένδοξη ταφή σου! υμνούμε το φως το ανέσπερον που διέλυσε το σκοτάδι ! Υμνούμε την καλωσύνη και την πραότητα και την Άκρα Ταπείνωση Σου!
Χριστέ ! Σήμερα στις εκκλησιές μικρά παιδιά υμνούν…υμνούν και κλαίνε από χαρά ! Και υμνούν το Άγιο Όνομά σου !
Χριστέ μου ! Σήμερα δεν είναι πένθος...δεν υπάρχει θλίψη και απελπισία...γιατί ...γιατί κι ο Άδης χιλιάδες χρόνια Σε ανέμενεν με ελπίδα ! Ανέμενεν τον Ένδοξον τον πηγαιμό Σου για να καταλύσεις την Πύλες του...για να διδάξει κι εκεί την Αγάπη σου!
Χριστέ μου ! Χριστέ Ιησού της ζωής μας! Ω Γλυκύ μου Έαρ !
Eίμαστε κοντά σας…και σ΄ αυτές τις δύσκολες στιγμές ,η καρδιά μας προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο της δικιά σας καρδιάς...και πονάμε και προσευχόμαστε για σας !
Περί των φ ό ρ ω ν ο λόγος…
Τι να σου στείλω...
Θέλουν λένε ν’ αλλάξουν τον κόσμο… να τον κάνουν καλύτερο…και πιο δίκαιο…Κι έγιναν και δικαστές κι άρχισαν να καταδικάζουν…και προχώρησαν σε προδιαγραφές…και ξεχείλισαν από την εξουσία της ματαιοδοξίας…
Κι έβαλαν απέναντί τους εχθρούς…τους ανθρώπους…τους Έλληνες…τους γείτονες και συνανθρώπους τους …και τους κόλλησαν τις ετικέτες που τις έβγαλαν απ’ το μυαλό και την καρδιά τους…
Κι ότι καλό είχαν μέσα τους το δηλητηρίασαν με μίσος…και άρχισαν να γράφουν …και να καταγράφουν σε ανακοινώσεις τους το χαρακτήρα και την προσωπικότητα τους…
Βέβαια, ξέχασαν ότι έχουμε δημοκρατία… και καθένας δίνει λόγο για τις πράξεις του…και κρίνεται από τους νόμους και τη συλλογική συνείδηση… έστω μέσα από τα πολλά προβλήματα…έστω μέσα από τις δυσκολίες και αδυναμίες του συστήματός μας…όμως κρίνεται…
Και ξέχασαν ότι η δημοκρατία δεν απαντάει στα σκοτεινά…και δρα φανερά…κι αν και εκδηλώνεται πολλές φορές με λανθασμένο τρόπο… όμως, δε της αρέσει το σκοτάδι …κι ακόμη οι αποφάσεις που παίρνονται στα υπόγεια της συνείδησης…
Έτσι, στις μέρες μας και πάλι άρχισε να ξαναγεννιέται το τέρας της τρομοκρατίας…και εγκαινίασε το προφίλ της…και έφτιαξε τον καινούργιο μανδύα της και τον «στόλισε» με περίσσια ανοησία υπερφίαλων λόγων…
Αποφασίζουμε, λοιπόν, και εκτελούμε… κι αυτή την τακτική είχε ο ανά τον κόσμο φασισμός…αυτός ο φασισμός που Θεοποιεί το «εγώ»…και παραθεωρεί βίαια το «εμείς»…κι ακόμη την ελευθερία της βούλησης …και το δικαίωμα για κρίση και δικαιοσύνη…
Αποφασίζουμε, λοιπόν, για τον κόσμο…αποφασίζουμε και χαιρόμαστε…και κάνουμε ιδανικό μας το έγκλημα και τη βία…έτσι λένε…και το διαλαλούν χαιρέκακα κι αδιάντροπα…και καμαρώνουν γι’ αυτό το ολίσθημα και την επιλογή τους…
Τρομοκρατία μέσα στη δημοκρατία…τρομοκρατία σε βάρος θεσμών και ανθρώπων…τρομοκρατία με μίσος και εκδίκηση…τρομοκρατία για την τρομοκρατία…ένας καινούργιος εφιάλτης ενάντια στην κοινωνία και τον πολιτισμό…
Έτσι κτίζεται η εξουσία της ματαιοδοξίας…μια εξουσία, που στηρίζεται στην απειλή και στο φόβο και στο έγκλημα και στις δολοφονίες αθώων ανθρώπων…μια φασιστική εξουσία ενάντια στην ελευθερία και τη δημοκρατία…
Ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας…και ξεφυλλίζω τις σελίδες του χρόνου και ψάχνω…ψάχνω να βρω απαντήσεις για την κατάντια και τον ξεπεσμό…γι αυτό το ανόητο ξεπέταγμα της ανθρώπινης λογικής…
Ναι φίλοι μου, ψάχνω για εξηγήσεις, γι αυτή την απαίσια ανοησία και τρέλα …που το όνομά της είναι τρομοκρατία… που υπερήφανα απειλεί …που διαλαλεί τον τρόμο…που δείχνει τα δόντια και το μισόγελό της απέναντι στην ειρήνη της κοινωνίας…
Κι όσο κι αν προσπαθώ…όσο κι αν επίμονα συνεχίζω την περιπλάνησή μου, δε βρίσκω πουθενά απαντήσεις… δε βρίσκω καμία δικαιολογία…καμία λέξη που να με οδηγεί στο «σκεπτικό» αυτού του παρανοϊκού ολισθήματος…
Έτσι, λοιπόν, σας στέλνω, τα δικά μου μηνύματα…και πριν είναι αργά για τον ίδιο τον εαυτό σας… σας καλώ να το ξανασκεφτείτε…και βάλτε και κάποια ερωτηματικά στην καρδιά σας…και κοιτάξτε τον εαυτό σας στον καθρέπτη…και μιλήστε μαζί του…και κάντε την αυτοκριτική σας…
Και σας διαβεβαιώ, κύριοι … ότι δεν σας απειλώ…ούτε θέλω να σας φοβίσω με τα λεγόμενα μου…αλλά ,απλά, σας μιλώ με αγάπη… με αγάπη Χριστού… και σας προτρέπω να αναθεωρήσετε τις σκέψεις και τις πράξεις σας…και να ξυπνήσετε απ’ αυτή την παραζάλη του φόβου και του μίσους και της εκδίκησης…
Και σας παρακαλώ… μιλήστε ξανά και ξανά με τον εαυτό σας…και σκεφτείτε έστω για λίγο μόνοι σας…και αναλογιστείτε ότι το «κακό» είναι «κακό»…κι ότι ο πόνος που θα προξενήσετε στους ανθρώπους και στην κοινωνία και στην πολιτεία… αυτός ο πόνος θα έρχεται απρόκλητα κάθε βράδυ στο ύπνο σας… και θα σας επισκέπτεται αδιάκοπα …και θα σας ζητά δικαιοσύνη μέσα από τα γιατί των θυμάτων σας….
Οι κοινωνία μας δε διψά για βία και αίμα και έγκλημα… η κοινωνία παλεύει για το καλύτερο…κι αγωνίζεται έντιμα για την καθημερινότητα…και προσπαθεί για την πατρίδα μας και τον κόσμο…έτσι, όπως χιλιάδες χρόνια έπραττε…κι αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι περί την τρομοκρατία οδοιπορούντες…
Και τους λέμε ότι δε θέλουμε τέτοιου τύπου εκδικητές στην πατρίδα μας και στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία, σ΄αυτή τη τίμια γη ,που χρόνια αγωνίζεται εν ειρήνη για τα δίκαια του κόσμου .
Αφήστε, λοιπόν, κατά μέρος αυτό το ρόλο του «Ρομπέν των Δασών» και ξυπνήστε…και μάθετε ότι στη Δημοκρατία μας όλοι δίνουν λόγο…από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο…κι όλοι κρίνονται…κι όσοι αδικούν ελέγχονται και κοινωνικά κι απ’ το νόμο και’ απ’ τη δικαιοσύνη…
Σας καλώ, λοιπόν, και σας καλούμε …σας καλούμε να αναθεωρήσετε τις απόψεις σας…και να βγάλετε από μέσα σας το δηλητήριο της καταστροφής…και να μάθετε ότι στρέφεστε εναντίον ανθρώπων…κι ότι εσείς θέλετε να παίξετε το ρόλο του κριτή…εσείς οι αλάνθαστοι…οι έντιμοι…οι ιδεολόγοι…που φασιστικά και υπεροπτικά επιλέγετε και στόχους και ανθρώπους…έτσι, όπως έκαναν πριν χρόνια οι Χιτλερικοί ,αυτοί που αιματοκύλησαν τον κόσμο…
Ξυπνήστε κύριοι ! Και σας φωνάζω για να το ξανασκεφτείτε… και σας καλώ να αλλάξετε πορεία…και σας καλώ να κάνει καθένας από εσάς την αυτοκριτική του… ένας – ένας…έστω για λίγο…μόνος του κι αντικειμενικά…κι αποφασίστε…
Εμείς, σας μιλάμε με ειλικρίνεια…σας μιλάμε με πραγματική αγάπη…και θεωρούμε ότι πρέπει να σας μιλήσουμε τώρα…αυτή τη στιγμή…για να δείτε κατάματα την πραγματική αλήθεια…για να πείτε όχι σ’ αυτή την ανοησία που αυτοπροσδιορίζεται τρομοκρατία …
Η Δημοκρατία μας, φίλοι μου, η Δημοκρατία μας παλεύει… και παλεύει στο φως…και κρίνεται κι αυτό είναι η πραγματική ομορφιά… ενώ το σκοτάδι …το μίσος, ο φόβος, ο τρόμος, η βία και το έγκλημα είναι αδέλφια του φασισμού και της τρομοκρατία…
Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος...κι αυτή η ελευθερία είναι και η ομορφιά του...κι ακόμη είναι η δύναμη και η αντίστασή του...
Δεν είμαστε,λοιπόν ρομπότ...ούτε λειτουργούμε με παρωπίδες...και μπορούμε να λέμε και το "όχι"...και κάνουμε στην άκρη κάθε ιδεολογία που δηλητηριάζει την ψυχή μας...
Οι μεγάλοι άνθρωποι δε σβήνουν ποτέ από το νου και την καρδιά των ανθρώπων...και πάντοτε θα στηρίζουν και θα καθοδηγούν την πορείας τους...
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πολέμησε για τα νιάτα και την πατρίδα μας και πολεμήθηκε συνάμα...
Και πολεμήθηκε γιατί μιλούσε...για τη γνώμη και την άποψή του...για την παρρησία και την τόλμη του...
Όμως, αγαπήθηκε πιο πολύ...κι έγινε ο Χριστόδουλός μας...ο πατέρας μας...ο καλός μας φίλος...
Κι αγαπήθηκε απ' τους νέους...και θα αγαπηθεί ακόμη πιο πολύ...κι αυτή η αγάπη θα φουντώσει και θα γίνει Αγάπη Χριστού !



Αλήθεια σου λέω,άκουσέ με,
ο χρόνος περνάει,γίνεται χθες,
μικρό κοριτσάκι,κλείσε τα μάτια
κι άκου τον άνεμο,μην κλαις.
Άκου σου λέω,πρόσεξέ με,
οι λέξεις στολίζουν τη ζωή,
λέξεις αγάπης για τους άλλους,
λέξεις στοργής για τη Μαρί.
Αλήθεια σου λέω,μίλησέ μου,
το φως λιγοστεύει,για δες,
τα σπίτια ξασπρίσαν,γέμισαν σκόνη,
μικρή μου Μαρία,ψάξε και βρες.
Σκέψου,λοιπόν,κι άγγιξέ με,
το δάκρυ της Μάνας είναι ζεστό,
έλα κοντά μου,αγκάλιασέ με,
ο χρόνος περνάει,πάψε να κλαις.
Βλέπεις, ξημέρωσε,ήρθε το φως,
φεύγει ο πατέρας,περνάει εμπρός,
τα γέλια αρχίσαν,τα πρώτα φιλιά,
γεννιέται η ελπίδα κι ο χρόνος ξανά.
Μικρή μου Μαρία,καλή μου Μαρί,
άνεμος ήταν,φώς της αυγής,
σκέψεις περίσκεψης κι ελπίδας μαζί,
λέξεις αγάπης, λέξεις ζωής.
Το ποίημα αυτό έχει μελοποιηθεί από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Βενιζέλειου ωδείου Χανίων κ. Ιωάννη Μεντζελόπουλο και είναι καταχωρημένο στο βιβλίο "Γράφοντας στη μητέρα" του Γ.Χ.Καραβιώτη. Αφιερώνεται σε όλα τα παιδιά του κόσμου και στη Μαρία!
Για τα παιδιά όλου τού κόσμου...για την ελπίδα και το φως...γι αυτά τα μικρά και μεγάλα λουλουδάκια...
Η φωτογραφία τα λέει όλα...σ'αυτές τις ανθρώπινες στιγμές... τα σχόλια περιττεύουν...
Ένα λεπτό απ’ τη ζωή μας… για τον Ελληνοαυστραλό συγγραφέα Χάρη Νικολαΐδη…
Ένα λεπτό από το χρόνο μας …για ένα μήνυμα συμπαράστασης …τηλεφωνώντας στο 210 6710155 στην Πρεσβεία της Ταϊλάνδης.
Ένα λεπτό από τα βάθη της καρδιάς μας… για να δώσουμε λίγη ελπίδα…στέλνοντας ένα e-mail στο thaiath@otenet.gr
Ένα λεπτό αγάπης…για να απαλύνουμε το δυσβάστακτο πόνο της φυλακής του…
Ένα λεπτό αλληλεγγύης…για δυναμώσουμε τη φωνή της δικαιοσύνης…
Ένα λεπτό απ’ τη ζωή μας…μικρές σκέψεις…σιωπηλή δράση…για να ξυπνήσουμε συνειδήσεις…
Ένα λεπτό, φίλοι μου, έστω ένα λεπτό…ένα λεπτό για να ακουστούν οι φωνές μας σ’ όλο τον κόσμο…
Ένα λεπτό απ’ τη ζωή μας… ένα λεπτό αγάπης... για τον συγγραφέα Χάρη Νικολαΐδη… για κάθε άνθρωπο που καταδιώκεται τόσο εύκολα…
Ο Χάρης Νικολαΐδης , καταδικάστηκε σε τριετή κάθειρξη από δικαστήριο της Ταϊλάνδης ,γιατί το 2005 έγραψε βιβλίο(νουβέλα) με τίτλο Verisimilitude (Αληθοφάνεια), το οποίο αναφερόταν σε κάποιο ανώνυμο εστεμμένο Ταϊλανδό πρίγκιπα και τη σκανδαλώδη ζωή του και κατά την κρίση των Αρχών πρόσβαλε τη μοναρχία.
Η τελετή ορκωμοσίας προβλέπεται ότι θα κοστίσει επισήμως 47 εκατομμύρια δολλάρια και κατ΄άλλους θα υπερβεί τα 150 εκατομμύρια δολλάρια.
Κι αυτά θα γίνουν, όταν όλοι μιλάνε για την παγκόσμια οικονομική κρίση…αλλά και την οικονομική κρίση στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Όταν άνθρωποι θα χάσουν τη δουλειά και το σπίτι τους…κι ακόμη αυτόν τον επιούσιον…
Όταν άνθρωποι θα πάνε στη φυλακή εξαιτίας των χρεών τους…
Όταν οικογένειες κινδυνεύουν να διαλυθούν και να φθάσουν σε σημείο απελπισίας…
Και είναι πρόκληση αν αναλογιστούμε τα σοβαρά προβλήματα του κόσμου…
Όταν άνθρωποι πεινάνε…όταν υποφέρουν και δυστυχούν…
Και είναι πρόκληση και σπατάλη…γιατί τα «τότε» λεγόμενα του Ομπάμα … προκαλούν τώρα τον Αμερικανικό λαό μ'αυτή την πράξη…όπως τον προκάλεσαν και οι προηγούμενοι Πρόεδροι …
Και είναι πρόκληση…γιατί ο κόσμος πίστεψε στα λόγια του…κι ακόμη, γιατί γέμισε την καρδιά του με ελπίδα…
Τελετή ορκωμοσία του Μπάρακ Ομπάμα, λοιπόν, τελετή ορκωμοσίας των 47 ή 150 εκατομμυρίων δολαρίων…
Τελετή ορκωμοσίας πρόκλησης…τελετή σπατάλης…τελετή μη κατανόησης του κόσμου και της πραγματικότητας..
Γι αυτό…γι’ αυτό καλούμε τον Μπάρακ Ομπάμα να αλλάξει τα πράγματα…κι’ απλά…πολύ απλά να πάει στην ορκωμοσία…
Κι αυτή του η πράξη θα είναι και η καλύτερη πολιτική…το καλύτερο παράδειγμα…
Περιμένουμε, λοιπόν, περιμένουμε…κι η Τρίτη είναι ακόμη μακριά…
Περιμένουμε για κάτι καλύτερο ... για κάτι ομορφότερο για τον κόσμο…


Όταν κάποιος άνθρωπος στον κόσμο έχει ανάγκη…
Όταν κάποιος πεινάει και δυστυχεί στον τόπο του…
Όταν κάποιος είναι μόνος και ξένος και αβοήθητος…
Όταν κάποιος αναγκαστικά γίνεται πάροικος…
Τότε δίνουμε το χέρι και την καρδιά μας…
Όταν ένας λαός διώκεται και πυροβολείται…
Όταν ένας λαός βορβαδίζεται και κατακαίονται οι εστίες του…
Όταν ένας λαός…ένας λαός στη Γάζα δολοφονείται…
Όταν ένας λαός κατακρεουργείται και χάνεται…
Τότε φωνάζουμε και ζητάμε δικαιοσύνη…
Όταν τα μικρά παιδιά σκοτώνονται ανελέητα…
Όταν τα μικρά παιδιά γίνονται θύματα της βαρβαρότητας…
Όταν τα μικρά παιδιά θυσιάζονται χάριν σκοπιμοτήτων…
Όταν τα μικρά παιδιά στερούνται τη θαλπωρή και το χαμόγελο…
Τότε σηκώνουμε τα χέρια στον ουρανό και προσευχόμαστε…
Ας βοηθήσουμε, λοιπόν, όλοι μας…όπως μπορεί καθένας…
κι ας δείξει την Αγάπη του …κι όλοι ξέρουμε τον τρόπο…
Καθώς οι επιθέσεις κρατούν τους ασθενείς στα σπίτια, οι Γιατροί χωρίς Σύνορα φέρνουν τις κλινικές στις γειτονιές.
O άνθρωπος, τελικά, μέχρι τώρα, δε κατόρθωσε να κατανοήσει κάποια βασικά πράγματα, όπως, το τι σημαίνει αγάπη και ειρήνη …
Κι ενώ, όλη η ανθρώπινη ιστορία είναι γιομάτη με χιλιάδες παραδείγματα του «κακού»…συνεχίζουμε, ως άνθρωποι και ως ηγέτες την ίδια αλλοπρόσαλλη πορεία…
Και ως πρώτο μέσον χρησιμοποιούμε τη δύναμη του ισχυρού…και τότε εξαφανίζεται το «καλό»…και χάνεται η αγάπη και η ειρήνη και δικαιοσύνη…
Κι ο κόσμος μας…βάφεται στο αίμα…κι ο θάνατος γίνεται απλά αριθμός…και ψυχραίνεται η καρδιά των ηγετών…και τα όπλα, αυτά τα εργαλεία του θανάτου, θεοποιούνται…
Κι η δυστυχία απλώνεται παντού…και ζωγραφίζεται στα μάτια των μικρών παιδιών ως κλάμα και δάκρυ και απόγνωση και απελπισία…
Και οι ηγέτες…από κάθε πλευρά δεν καταλαβαίνουν…ούτε κατανοούν τον πόνο και την οδύνη που προκαλούν…
Και νομίζουν ότι έτσι δίνουν λύση στο κάθε πρόβλημα…ότι έτσι θα επιτύχουν …με τον φόβο και τον τρόμο…με τη φωτιά και τις καταστροφές…με το ξεσπίτωμα των ανθρώπων από τις εστίες τους …
Όμως, όταν κάποιοι σκέφτονται και ενεργούν μ’ αυτόν τον τρόπο…χρησιμοποιώντας τη βία αντί της αγάπης, τότε ο κόσμος μας ολισθαίνει επικίνδυνα προς την καταστροφή…
Ας σταματήσουν, επιτέλους, οι εκατέρωθεν εγωισμοί…κι ας πρυτανεύσει η λογική και η δικαιοσύνη… και ειρήνη και η ζεστασιά της καρδιάς…κι ας μιλήσουν ξανά…ας δείξουν καλή διάθεση, έστω προς όφελος των λαών τους…
Και μιλάμε για το Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους…και τους καλούμε να ανατρέξουν στο βάθος του χρόνου…και να ψάξουν για τα «καλά» και τα «κακά» των λαών τους…κι ας πάρουν το καλύτερο…κάθε τι που μιλάει για αγάπη και συνάνθρωπο… οτιδήποτε το ειρηνικό και δίκαιο…κι αυτό να χρησιμοποιήσουν αντί για όπλα…
Διαφορετικά ,ξαναγυρνούν τα πράγματα στη νηπιακή ηλικία…στο οφθαλμό αντί οφθαλμού…και στο οδόντα αντί οδόντος…και το αποτέλεσμα…
Και το ξαναλέμε : Ματαιότης…ματαιοτήτων…

Κι αυτή τη μοναξιά...που είναι αποτέλεσμα της αποξένωσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο... έρχεται για να τη γλυκάνει ο μικρός Ιησούς,φέρνοντας την αγάπη,την ελπίδα και την ειρήνη!
Κι αυτά τα Χριστούγεννα… ο μικρός Ιησούς μας επισκέπτεται και κτυπάει ξανά την πόρτα της καρδιάς μας…
Μικρή χώρα,μεγάλη ιστορία... και το χρέος για μας τους νεότερους, για κάθε γενιά, είναι να συνεχίσουμε,ώστε το διάβα μας να είναι και πάλι καρποφόρο και πάλι ωφέλιμο για τον κόσμο...
Ο Χριστός της αγάπης και της ειρήνης ήρθε ταπεινά στον κόσμο,δίχως φωνές και τυμπανοκρουσίες,δίχως τιμές και πολυτέλειες...έτσι ,απλά και φτωχικά...
Κι ο ερχομός του διαλάλησε την ειρήνη από τα στόματα των αγγέλων και μεμιάς φωτίστηκαν οι καρδιές των ανθρώπων...κι η φύση ξαναγεννήθηκε κι έλαμψαν οι ουρανοί και ημέρεψε η θάλασσα...
Κι ο κόσμος χάραξε νέα πορεία...και του δόθηκε η ευκαιρία ν'αλλάξει...κι άρχισε ο αγώνας...
Κι αυτός ο καλός αγώνας μας επιτρέπει να καταξιωθούμε...και μας ανοίγει τους ουρανούς της αιώνιας ζωής...
Αυτή είναι η αλήθεια φίλοιμου...γεννήθηκε ο Χριστός και άνθισε στην καρδιά μας η ελπίδα...
Χιλιάδες τα θύματα...χιλιάδες οι νεκροί και οι ανάπηροι...πολύς πόνος και δυστυχία..απέραντη θλίψη και μοναξιά...πολλά τα γιατί...
Και μετράμε...Ευρώπη 45.000 χιλιάδες νεκροί στην άσφαλτο κάθε χρόνο...Ελλάδα περί τους 2.000 χιλιάδες...Κρήτη 120...
Και το κακό συνεχίζεται...κι εμείς σηκώσαμε τα χέρια και παραδοθήκαμε ...και κλείσαμε τα μάτια μας μπρος το μακελειό που συντελείται...
Και οι αρχές,αυτοί που διαχειρίζονται την εξουσία που τους εκχώρησε ο λαός,κοιτάζουν κοντόφθαλμα το όλο θέμα...και νομίζουν ότι η στρατηγική είναι μια απλή λέξη κι εκεί σταματούν...
Τροχαία ατυχήματα...ένα ωραίο αυτοκίνητο...ωραία αξεσουάρ...μεγάλες δυνατότητες σε ταχύτητες...μεγάλες πιθανότητες ατυχημἀτων...
Λέμε ,λοιπόν, στους οδηγούς,ώρα να ξυπνήσουμε...ώρα για σύνεση και προσχή...ώρα ν' αλλάξουμε συμπεριφορά και φιλοσοφία οδήγησης...
Αυτό να κάνουμε όλοι...να μιλήσουμε στους άλλους...να ενώσουμε τις φωνές μας...να ακουστούμε σ'όλη τη γη...
Γιατί,φίλοι μου, το κακό παράγινε και δεν μπορούμε να μένουμε απλοί θεατές...
Φωνάζουμε,λοιπόν, πολύ δυνατά :ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ !
Κι αυτή είναι η αλήθεια...ο πλανήτης γη...η πατρίδα μας , αυτό το δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο "ξεψυχά" κι εμείς αδιαφορούμε...και κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά και συνεχίζουμε το καταστροφικό έργο μας...
Και λέμε υπάρχει ακόμη καιρός...μπορούμε να σταματήσουμε το κακό...
Μπορούμε, φίλες και φίλοι μου,μπορούμε...




Αφιερώνεται στην Ελληνική Κυβέρνηση...και την καλούμε να κάνει τομές...και να αλλάξει τις απηρχειομένες στρατηγικές...και να κατανοήσει την τραγικότητα της κατάστασης στην πατρίδα μας..
10.000 χιλιάδες νεκροί και χιλιάδες αγνούμενοι ... χιλιάδες άστεγοι...χιλιάδες πεινασμένοι...
Σας λέμε,λοιπόν,όποιος μπορεί ας βοηθήσει...γιατί είναι αδέλφια μας...κι αυτό είναι το μήνυμά μας...
Αφιέρωμα : περί της λιτότητας…![]() |
Copyright © 2008 Rethymno Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 12.03.2010 07:00:14 |
