20 χρόνια πριν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου.
Ίσως ήταν η πρώτη έκφανση της τηλεοπτικής παγκοσμιοποίησης. Ακόμα και τα 12χρονα παιδιά τότε κατάλαβαν αμέσως ότι δεν κατεδαφιζόταν απλώς ένας τοίχος, αλλά κάτι σημαντικότερο.
Το έβλεπες στα μάτια των απλών ανθρώπων:
(Δείτε επίσης εδώ κι εδώ.)
Κυριολεκτικά και μεταφορικά, μου είναι πολύ ευχάριστο να βλέπω τείχη να πέφτουν! Γιατί τα τείχη συμβολίζουν τη διαίρεση, το μίσος, τη βίαιη ανάγκη να μπουν διαχωριστικές γραμμές.
Δεν είναι ότι θέλω να ξαπλώσουμε όλοι σε μια προκρούστειο κλίνη και να λέμε τα ίδια. Προτιμώ όμως να μας χωρίζουν δρόμοι, παρά τοίχοι. Γιατί οι δρόμοι δε σε εμποδίζουν να δεις απέναντι. Δεν σου κρύβουν (από φόβο;) την αντίθετη άποψη.
Εκτός βέβαια από το τείχος του Βερολίνου, που έπεσε κάτω από την λαϊκή αντίδραση, υπάρχουν ακόμα πολλά ορατά τείχη που δεν πέφτουν: στην Κύπρο, στην Παλαιστίνη και αλλού...
Όμως τα τείχη σήμερα δεν είναι μόνο ορατά. Υπάρχουν και τείχη αόρατα. Που δεν καταλαβαίνεις ότι πρέπει να πέσουν, γιατί δεν τα είδες ποτέ να χτίζονται. Γιατί δεν καταλαβαίνεις ποτέ ότι πέφτεις πάνω τους.
Τέτοια "τείχη" είναι σήμερα η έλλειψη ίσων ευκαιριών κι οι τεχνητές διαχωριστικές γραμμές. Είναι τα μικρά-μεγάλα οχυρωμένα φρούρια, τα παλιά κάστρα με τους αειθαλείς φεουδάρχες και τους μεγαλοπαράγοντες.
Υπάρχουν μόνο και μόνο για να φοβίζουν και να οδηγούν σε "εξοπλισμούς".
«Μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες για λίγο, ή τους λίγους για πάντα. Αλλά δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες για πάντα.» Γι' αυτό κι η λογική βάσει της οποίας χτίστηκε το Τείχος του Βερολίνου δεν άντεξε για πάντα.
Ας το έχουν αυτό στο νου τους οι θιασώτες του αυτισμού και της απομόνωσης, οι οπαδοί της περιχαράκωσης και της πανάκριβης ...πολεμίστρας:
Στο τέλος, όλα τα τείχη έχουν την ίδια τύχη!
[Η φωτογραφία είναι από εδώ.]
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ikor" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
