Έναν χρόνο μετά. Όλα μπαίνουν στο μίξερ. Κι ανακατεύονται:Ο σερίφης-δολοφόνος που πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί. Ο υβριστής που δολοφόνησε αμέσως μετά (και) τη μνήμη του. Οι ανεξέλεγκτες καταστροφές που ακολούθησαν. Οι αστυνομικοί που έγιναν στόχος όλοι ανεξαιρέτως σ' ένα αδιέξοδο καρουζέλ βίας.
Έναν χρόνο μετά... Όλα είναι ακόμα τόσο νωπά. Η δολοφονία, η ειρηνική αντίδραση των νέων, η τυφλή βία των κουκουλοφόρων. Και μια συζήτηση για τα ανοιχτά μέτωπα της νέας γενιάς που δεν έγινε ποτέ!
Όλα τ’ ανακατεύει σήμερα το μίξερ της μνήμης. Όλα τα ομογενοποιεί. Όλα;
Όχι. Είναι ένα παγάκι στο κοκτέηλ που δεν σπάει. Ένα παγωμένο βλέμμα...
Είναι μια πέτρα που δεν θρυμματίζεται, δεν ανακατεύεται με των υπολοίπων την «πίκρα». Μια πετρωμένη καρδιά...
Είναι ένα κομμάτι του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που δεν έφυγε στις 6 Δεκεμβρίου 2008. Έμεινε εδώ και λιώνει κάθε μέρα σαν κερί.
Αυτή.
Δε ζητάει εκδίκηση... Δε βλέπει τη βία ως αντιβίωση της βίας... Απαιτεί απλώς να πάψουν να ρίχνουν κι άλλες σφαίρες στο δολοφονημένο της παιδί. Ας τη σεβαστούν όλοι!
Γι’ αυτό όπου κι αν γίνει η δίκη του δολοφόνου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, είτε στον Κορυδαλλό, είτε στην Άμφισσα, είτε στον ...Άρη, ένα είναι βέβαιο: πρέπει να είναι μια δίκαιη δίκη!
Ναι, η παραδειγματική τιμωρία δε θα φέρει πίσω τον Αλέξανδρο. Δε θα απαλύνει καθόλου τον πόνο μιας μάνας που δεν θα δει το παιδί της να μεγαλώνει, να ζει τη ζωή του, να κάνει οικογένεια...
Αλλά θα αποτρέψει μελλοντικά παρόμοια φαινόμενα ασυδοσίας και θα λειτουργήσει ως παράδειγμα προς αποφυγή:
Και σε όσους «σκοτώνουν και δεν πληρώνουν», και σε όσους διψάνε για δημοσιότητα ξεπερνώντας κάθε όριο κυνισμού, και σε όσους χρειάζονται άλλοθι για να συντηρούν ένα γαϊτανάκι τρόμου που κάνει τους ανθρώπους πλαστελίνη.
Κι όταν σταματήσουν οι κραυγές όλων των κομπάρσων, ίσως μετά ακούσουμε τον ψίθυρο και τις αγωνίες των αληθινών πρωταγωνιστών για το μέλλον τους.
[Φωτογραφία από εδώ.]
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ikor" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
