Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, έτσι και φέτος οι αγρότες απαγόρευσαν πάλι την κυκλοφορία στις εθνικές οδούς. Δυστυχώς, πάλι με τα ίδια αιτήματα: επιδοτήσεις και «εγγυημένο εισόδημα»...(Ό,τι ακριβώς είχα γράψει πέρσι, ισχύει και φέτος. Όποιος/όποια έχει χρόνο ας δει το Αγρότες Vs. Επιδοτήσεις.)
Ειλικρινά δεν ξέρω ποιοι κλείνουν τους δρόμους. Μπορώ όμως να φανταστώ ποιοι δεν τους κλείνουν. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:
Η Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου. Κατάφερε να διαθέτει σήμερα ένα παγκοσμίως πρωτότυπο προϊόν. Από το οποίο παράγει δεκάδες προϊόντα που πουλάει με δικό της δίκτυο (καθετοποίηση).
Ο Συνεταιρισμός Κρόκου του Νομού Κοζάνης. Επένδυσε στον βιολογικό κρόκο (saffron) και τον έκανε παγκοσμίως γνωστό μπαχαρικό. Πρόσφατα το ανέμιξε με δενδρολίβανο, μέλι, τριαντάφυλλο και το έκανε και ρόφημα (κάτι σαν τσάι).
Στον Δήμο Θέρμου, ορισμένες γυναίκες επέλεξαν να μην πάνε να γίνουν υπάλληλοι στο Αγρίνιο, αλλά ίδρυσαν τον Συνεταιρισμό Γυναικών «Αιτωλική Γη». Έκτοτε παράγουν περιζήτητα γλυκά του κουταλιού και λικέρ με πρωτότυπες γεύσεις.
Πρόσφατα στη Δυτική Κρήτη ορισμένοι οινοπαραγωγοί αναζήτησαν την προστιθέμενη αξία που μπορούν να δώσουν στο μοναδικής ποιότητας προϊόν τους. Και ως Δίκτυο Οινοποιών τολμούν σήμερα να αναπτύξουν τον οινοτουρισμό.
Υπάρχουν ακόμα: ο συνεταιρισμός «Άρδας» που καλλιεργεί σπαράγγια στον Δήμο Τριγώνου στον Έβρο και τα πουλάει στη Γερμανία, ο συνεταιρισμός «Δήμητρα» που παράγει ροδάκινα στο Βελβεντό Κοζάνης και τα εξάγει κυρίως στη Ρωσία και δεκάδες ακόμα τέτοιοι συνεταιρισμοί σ’ όλη την Ελλάδα.
Τι έκαναν όλοι αυτοί; Κατ’ αρχάς έμειναν ενωμένοι, δεν παρασύρθηκαν απ’ τους επιτήδειους που επιχείρησαν να σπάσουν το μέτωπο των συνεταιρισμών δελεάζοντας μεμονωμένα τους παραγωγούς με (πρόσκαιρα) υψηλότερες τιμές.
Επιπλέον, όσοι έλαβαν επιδοτήσεις τις επένδυσαν στην ποιότητα, στην καινοτομία και στην εξωστρέφεια. Όχι στην ψευδή δήλωση παραγωγής, ούτε στην ψυχαγωγία...
Είδαν νέα αντικείμενα, νέες ευκαιρίες και τόλμησαν να πάρουν ρίσκο. Έμαθαν να μη χρειάζονται δεκανίκια και να μη ζητάνε «εγγυημένο εισόδημα». Όλοι μαζί, ενωμένοι. Ως συνεταιρισμοί λαϊκής βάσης. Η ισχύς εν τη ενώσει!
Ναι, οι πραγματικοί αγρότες ασκούν ένα πολύ σκληρό επάγγελμα. Αβέβαιο. Που εν πολλοίς εξαρτάται απ’ τον καιρό. Ναι, η παγκοσμιοποίηση έχει βάλει πολλούς παίκτες στο παιχνίδι.
Και ναι, πολλοί επιβουλεύονται τη γη των αγροτών επιδιώκοντας να την απαξιώσουν. Τι κάνουν γι’ αυτό; Τους μαθαίνουν να ζουν μ’ επιδοτήσεις! Και δυστυχώς, οι αγρότες βλέπουν το τυράκι, αλλά δε βλέπουν τη φάκα.
Δεν απαιτούν τη χάραξη μακροπρόθεσμης στρατηγικής για την αγροτική πολιτική. Ούτε τη βελτίωση των υποδομών. Ούτε τον έλεγχο των μεσαζόντων. Απλώς ζητάνε επιδοτήσεις...
Σίγουρα οι αγρότες αξίζουν τον σεβασμό όλων μας, γιατί η διατροφική αλυσίδα τείνει να συγκεντρώνεται σε λίγους κι αυτό δεν είναι καλό. Αλλά οφείλουν κι οι ίδιοι να καταλάβουν ότι τιμωρώντας την κοινωνία, τελικά χάνουν το δίκιο τους.
Ας προτάξουν στα αιτήματά τους το μακροπρόθεσμο κι όχι το βραχυπρόθεσμο. Ας διδαχθούν απ’ τους δεκάδες συναδέλφους τους που επένδυσαν στην καινοτομία. Ας στηριχτούν από το κράτος με ουσιαστικές πολιτικές και ας μπουν κανόνες που όλοι θα σέβονται.
Άλλωστε η παραγωγή ποιοτικών αγροτικών προϊόντων είναι απ’ τις ελάχιστες ευκαιρίες για εξαγωγές στο υπό χρεοκοπία κράτος μας...
[Η γελοιογραφία είναι του Ηλία Μακρή από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ - 21/01/10]
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ikor" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
