Rethymno Blogs » Ill timed or out of time? http://www.rethymnoblogs.gr/ Rethymno Blogs » Ill timed or out of time? Gregarius 0.5.5 en Ill timed or out of time?: Σκοτάδι στην Επίδαυρο http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/08/19/%ce%a3%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%ac%ce%b4%ce%b9_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%bf Thu, 19 Aug 2010 13:00:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/08/19/%ce%a3%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%ac%ce%b4%ce%b9_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%bf s_pablo
Χωρίς να έχω εντρυφήσει στο ζήτημα, μπορώ να φέρω στο μυαλό μου πολλές παραμέτρους οι οποίες θα πρέπει να ικανοποιηθούν για να υπάρξει ένα επιτυχημένο αποτέλεσμα. Η απόδοση του κειμένου, η διδασκαλία των ηθοποιών, η χρήση του σκηνικού χώρου, η χρήση οπτικοακουστικών τεχνασμάτων για την ισχυρότερη εντύπωση του μηνύματος ή της ψυχολογικής κατάστασης των ηρώων και, φυσικά, η σκηνική τοποθέτηση των ηθοποιών.

Η παράσταση του Οθέλλου που ανέβηκε από την βερολινέζικη Schaubuhne, σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάγιερ, στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου ήταν, σχεδόν, επιτυχημένη. Και λέω σχεδόν γιατί κάποια από τα προαναφερθέντα στοιχεία δεν ικανοποιήθηκαν πλήρως. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.

Ο Οστερμάγιερ δεν διάβασε το σαιξπηρικό δράμα ως μια τραγωδία αντιθέσεων (μαύρο-άσπρο, καλό-κακό, αρσενικό-θηλυκό κλπ). Μπορώ να πω ότι δεν το διάβασε καν ως τραγωδία, και αυτό είναι το πρώτο από τα στοιχήματα που κέρδισε. Σε ένα σκηνικό όπου κυριαρχεί το νερό (μαύρο ή σκοτεινό, διαλέγεις και παίρνεις) όλοι οι ήρωες στέκονται ίσοι, σχεδόν μονίμως πάνω στη σκηνή, με μόνο διαχωρισμό τους τους τίτλους που τους απονέμονται. Ο Οθέλλος, πιο λευκός κι από την Δυσδαιμόνα, βάφεται μαύρος στην αριστουργηματική αρχική σκηνή, ντυμένη με μια, οριακά, τελετουργική μουσική, στην οποία παρακολουθούμε, χωρίς ίχνος προκλητικότητας, το σκανδαλώδες ζεύγος να ολοκληρώνει την πρώτη νύχτα του γάμου. Όταν επανεμφανιστεί θα είναι πάλι λευκός, ντυμένος στην επίσης λευκή ναυτική στολή του.

Ο Ιάγος, ντυμένος κι αυτός στα λευκά, κινείται αποκλειστικά και μόνο στο φως. Η γνωστή σκοτεινή φιγούρα του απόλυτου κακού δεν έχει καμμιά θέση σε μια απογυμνωμένη από μανιχαϊστικά στοιχεία παράσταση. Ένας βαθειά πληγωμένος άνθρωπος είναι ο Ιάγος και τίποτα παραπάνω. Σκοτεινό αντικείμενο του πόθου του δεν είναι μόνο η θέση του υπασπιστή, η οποία στο μυαλό του δικαιωματικά του ανήκει, αλλά και μια θέση στην καρδιά του ατρόμητου μαυριτανού στρατηγού. Γι’αυτό δεν σταματάει τις δολοπλοκίες του όταν ο πρώτος στόχος έχει πια επιτευχθεί. Η ολοκλήρωση του σχεδίου του απαιτεί και την εξόντωση της αγνής και προκλητικής αγάπης του πρωταγωνιστικού ζευγαριού.

Αν υπάρχει μια “ύβρις” στο έργο, αυτή είναι ο έρωτας. Όχι ο έρωτας των ποιητών και των εφηβικών όρκων, αλλά ο βίαιος, σαρκικός έρωτας. Ο ασίγαστος πόθος και το αβάσταχτο πάθος. Από την πρώτη ερωτική συνεύρεση των δύο εραστών ως την, σαν βίαιη ερωτική σκηνή, τελευταία και φονική, τα πάντα διαχέονται από έναν, σχεδόν, ωμό ερωτισμό. Οι γυναίκες φοράνε προκλητικά ρούχα και κάθονται με τα πόδια ανοιχτά, οι άντρες είναι οριακά αμφισεξουαλικοί, κάποιοι από τους διαλόγους συμπληρώνονται από ερωτική προσομοίωση, η γιορτή για την αποβίβαση στην Κύπρο υπονοείται ότι καταλήγει σε ένα μεγάλο όργιο, η ίδια η Κύπρος, μέσω των προβαλλόμενων στο video wall εικόνων, συνδέεται με το Las Vegas και όλα αυτά υπό τους ήχους μιας “παγανιστικής” αφρο-βαλκανικής τζαζ μουσικής (εκπληκτική δουλειά από τους The Polydelic Souls, όποιος ξέρει κάτι παραπάνω ας μου πει κι εμένα).

Συμπαραστάτες του σκηνοθέτη τους, οι ηθοποιοί της παράστασης, έδωσαν ένα πραγματικό ρεσιτάλ. Ένα πραγματικά δεμένο σύνολο χαρισματικών ανθρώπων (ξεχώρισε λόγω και του ρόλου του ο Στέφαν Στερν ως Ιάγος) έπαιξαν με τους ρόλους τους, αλλά και με το κοινό. Άλλο ένα κερδισμένο στοίχημα. Η υποκριτική έδωσε τη θέση της στο παιχνίδι. Χωρίς ευκολίες και χωρίς να εκχυδαΐσουν το κείμενο απάλλαξαν την παράσταση από το βάρος των γνωστών τραγικών ερμηνειών και απέδωσαν τέλεια την ελαφρότητα του παιχνιδιού ανάμεσα στους ήρωες αλλά και, ίσως κυρίως και, ανάμεσα σε αυτούς και το κοινό.

Κάπου εδώ, όμως, έρχεται ο αρχικός προβληματισμός. Εξαιρετική η παράσταση, σίγουρα, και, ίσως, μια από τις καλύτερες που έχω δει στη ζωή μου, όμως έπρεπε να παιχτεί στην Επίδαυρο; Δεν αναφέρομαι στην ιερότητα του χώρου, μακριά από μένα τέτοιες αηδίες, αλλά στην οικονομία του χώρου. Ο γερμανός σκηνοθέτης, είτε από επιλογή είτε επειδή είναι έξω από την κουλτούρα του, αγνόησε τις παραμέτρους που ορίζει το ανοιχτό θέατρο και έστησε μια παράσταση κλειστού χώρου. Είναι γνωστό ότι ο Τσέχωφ έγραφε τα έργα του έχοντας στο μυαλό του τη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας. Ο Οστερμάγιερ δεν “μετέφρασε” το έργο του Σαίξπηρ έχοντας στο μυαλό του τη σκηνή του θεάτρου της Επιδαύρου. Το εικαστικό αποτέλεσμα ήταν άψογο, αλλά αν εξαιρέσεις το τελευταίο μισάωρο που εκτυλίχτηκε στο ημίφως, η σκηνή ήταν αμέτοχη της παράστασης.

Εν κατακλείδι, υπέροχη παράσταση, όμως ευελπιστώ ότι θα μπορέσω να ταξιδέψω στο Βερολίνο αυτόν τον Νοέμβρη, ούτως ώστε να την δω όπως πρέπει. ]]> Ill timed or out of time?: Ελεύθερη Ένωση http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/29/%ce%95%ce%bb%ce%b5%cf%8d%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%b7_%ce%88%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7 Thu, 29 Jul 2010 20:20:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/29/%ce%95%ce%bb%ce%b5%cf%8d%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%b7_%ce%88%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7 s_pablo Με τις σκέψεις θερινών αστραπών
Με μέση κλεψύδρας
Η γυναίκα μου με τη μέση ενυδρίδας ανάμεσα στα δόντια της τίγρης
Η γυναίκα μου με στόμα κονκάρδας και συστάδες αστεριών του μικρότερου μεγέθους
Με δόντια από χνάρια λευκού ποντικού σε λευκή γη
Με γλώσσα τριμμένων κεχριμπαριών και κρυστάλλων
Η γυναίκα μου με γλώσσα μαχαιρωμένου αντίδωρου
Με γλώσσα κούκλας που ανοίγει και κλείνει τα μάτια της
Με γλώσσα πέτρας απίστευτης
Η γυναίκα μου με βλεφαρίδες μπαστουνάκια παιδικής γραφής
Με φρύδια από χείλος φωλιάς χελιδονιού
Η γυναίκα μου με κροτάφους σχιστόλιθου στέγης θερμοκηπίου
Και πάχνης στα παράθυρα
Η γυναίκα μου με ώμους σαμπάνιας
Και κρήνης με κεφάλια δελφινιών κάτω από πάγο
Η γυναίκα μου με καρπούς χεριών από σπίρτα
Η γυναίκα μου με τα δάχτυλα της τύχης και του άσου κούπα
Με δάχτυλα από κομμένο σανό
Η γυναίκα μου με μασχάλες κουναβιού και καρπού οξιάς
Της νύχτας του Αη-Γιάννη
Από αγριομυρτιά και φωλιά αγγελόψαρων
Με μπράτσα από αφρό της θάλασσας και υδατοφράγματα
Και μείγμα σταριού στο μύλο
Η γυναίκα μου με γάμπες πυροτεχνήματα
Με κινήσεις ωρολογιακές και απόγνωσης
Η γυναίκα μου με πόδια από καρδιά κουφοξυλιάς
Η γυναίκα μου με πόδια αρκτικόλεξα
Με πόδια αρμαθιές κλειδιών, με πόδια από πότες εξωτικά πουλιά
Η γυναίκα μου με λαιμό από μαργαριταρένιο κριθάρι
Η γυναίκα μου με λαιμό κοιλάδας χρυσού
Συνάντησης στο λίκνο του ίδιου του χείμαρρου
Με στήθη από νύχτα
Η γυναίκα μου με στήθη θαλασσινές φωλιές τυφλοπόντικα
Η γυναίκα μου με στήθη χοάνες ρουμπινιών
Με στήθη φάσματος ρόδων στη δροσιά
Η γυναίκα μου με κοιλιά που ξεδιπλώνει τη βεντάλια του χρόνου
Με την κοιλιά γιγάντιου γαμψού νυχιού
Η γυναίκα μου με πλάτη από πουλιά σε κάθετη απόδραση
Με πλάτη υδραργύρου
Με πλάτη από φως
Με αυχένα από στρογγυλεμένη πέτρα και υγρή κιμωλία
Και πτώση ποτηριού που μόλις ήπιαμε
Η γυναίκα μου με γοφούς πλοιαρίου
Με γοφούς πολυελαίου και φτερών βέλους
Και μίσχων φτερών από λευκά παγώνια
Μιας αναίσθητης ισορροπίας
Η γυναίκα μου με γλουτούς από ψαμμίτη και αμίαντο
Η γυναίκα μου με γλουτούς ράχης κύκνου
Η γυναίκα μου με γλουτούς από άνοιξη
Με αιδοίο γλαδιόλας
Η γυναίκα μου με αιδοίο φλέβας χρυσού και ορνιθόρυγχου
Η γυναίκα μου με αιδοίο από φύκια και παλιά καραμέλα
Η γυναίκα μου με αιδοίο καθρέφτη
Η γυναίκα μου με μάτια πλήρη δακρύων
Με μάτια ιώδους πανοπλίας και μαγνητικής βελόνης
Η γυναίκα μου με μάτια σαβάνας
Η γυναίκα μου με μάτια από νερό που πίνεις στη φυλακή
Η γυναίκα μου με μάτια από ξύλο πάντοτε κάτω από τσεκούρι
Με μάτια στη στάθμη του νερού στο ύψος του αέρα της γης και της φωτιάς

--------------------------------------------------------------------------------------
Ο Andre Breton δεν είναι από τους αγαπημένους μου, όμως, πριν από χρόνια, διαβάζοντας το Αισθητικό Τρίπτυχο του Γεωργίου Μουρέλου, διάβασα ένα μικρό απόσπασμα αυτού του ποιήματος και συγκλονίστηκα. Εδώ παρουσιάζεται ολόκληρο σε ελληνική μετάφραση. Για τους γαλλομαθείς το αυθεντικό ποίημα μπορεί να διαβαστεί εδώ. ]]> Ill timed or out of time?: Άλλο ένα μουσικό διάλειμμα http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/24/%ce%86%ce%bb%ce%bb%ce%bf_%ce%ad%ce%bd%ce%b1_%ce%bc%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bc%ce%bc%ce%b1 Sat, 24 Jul 2010 15:14:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/24/%ce%86%ce%bb%ce%bb%ce%bf_%ce%ad%ce%bd%ce%b1_%ce%bc%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bc%ce%bc%ce%b1 s_pablo
Κάθισα, λοιπόν, και με πολύ κόπο, ξαναέστησα το μουσικό μου μπλογκ και σκοπεύω να το κρατήσω ενημερωμένο αυτή τη φορά. Όποιος θέλει ρίχνει μια ματιά.

Εν τω μεταξύ, είπα να ανεβάσω και εδώ, άλλη μια από τις, παλιομοδίτικες, συλλογές που έχω φτιάξει, αυτή τη φορά με μουσικές και τραγούδια που έχουν ακουστεί σε ταινίες blaxploitation. Music of My Soul Vol.8: Blaxploitation Themes, λοιπόν, και καλή ακρόαση...


Go To FileFactory.com

Αυτά για την ώρα και αν σας αρέσει κάτι μπορείτε να το βρείτε εδώ.

ΥΓ. Να αφιερώσω και ένα από αυτά τα τραγουδάκια σε μια φίλη που μοιραζόμαστε, κάποια βράδια, τις μουσικές μας? Να το αφιερώσω... ]]> Ill timed or out of time?: Θα έρθει η μέρα? http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/17/%ce%98%ce%b1_%ce%ad%cf%81%ce%b8%ce%b5%ce%b9_%ce%b7_%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1_ Sat, 17 Jul 2010 19:34:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/17/%ce%98%ce%b1_%ce%ad%cf%81%ce%b8%ce%b5%ce%b9_%ce%b7_%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1_ s_pablo
Διπλοτσεκάρουν τα δεσμά του κι αποχωρούν. Μένει μόνος μαζί με τους δώδεκα αποστόλους του, μα, αυτός ο τάλας, δεν λυγίζει. Πιο σκληρός από τον βράχο του, πιο δυνατός από τα δεσμά του, στέκει εκεί στην κορυφή του κόσμου γνωρίζοντας την αμαρτία που τον φυλάκισε, προλέγοντας την αμαρτία που θα τον βασανίσει, αναμένοντας τη λύτρωση, που θ’αργήσει αλλά θα’ρθεί, δεκατρείς γενιές μετά.

Ο Προμηθέας γνωρίζει. Αυτό είναι το μεγάλο αμάρτημα του. Η διάδοση της γνώσης της φωτιάς τον φέρνει σιδηροδέσμιο στην κορυφή του Καυκάσου. Η απόκρυψη μιας άλλης, πιο μυστικιστικής και ζωτικής για τον άρχων του κόσμου, θα τον ρίξει στα Τάρταρα όπου θα βασανίζεται για την ευσπλαχνία του με την συστηματική αφαίρεση ενός εκ των σπλάχνων του. Σε μέλλοντα χρόνο, γνωρίζει και γνωρίζουμε, πως αυτό το ίδιο αμάρτημα θα τον ελευθερώσει και μαζί μ’αυτόν όλους εμάς τους ταπεινούς, εν τη κοινή γνώσει, αδελφούς του.

Για τον Αισχύλο, ο Προμηθέας είναι το όχημα μιας έντονης πολιτικής αντίδρασης σε κάθε τι τυρρανικό, ακόμα κι αν αυτό είναι το θεϊκό δικαίωμα στην εξουσία. Ένα παράδοξο για έναν δημοκράτη, αλλά βαθιά θρησκευόμενο ποιητή, ο οποίος στις Ευμενίδες του περιγράφει τον ίδιο τύρρανο, ως δίκαιο και πάνσοφο θεό. Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε αν στον Προμηθέα Λυόμενο, που ακολουθεί, μαζί με τον ήρωα, λύεται και η παρεξήγηση. Αν ο δίκαιος Ζευς αναγνωρίζει στον Προμηθέα την συμβολή του στην ανάληψη της εξουσίας και στον άνθρωπο το δικαίωμα της γνώσης.

Η παράσταση

Μια γυναίκα καθισμένη σε μια χαμηλή πέτρα, κοιτάζει έντρομη το κενό. Δυο άντρες με καφέ κοστούμια στέκονται στην κορυφή της κερκίδας. Γρήγορα κατεβαίνουν τα σκαλιά και ξαπλώνουν με το πρόσωπο στο χώμα και τα χέρια «δεμένα» πισθάγκωνα. Σιγά σιγά, δέκα ακόμα άντρες παίρνουν τη θέση τους κατάχαμα και ο ήχος αλλεπάλληλων πυροβολισμών γεμίζει τον χώρο. Η παράσταση έχει αρχίσει.

Η προσέγγιση ενός αρχαίου δράματος είναι πάντοτε ένα ζήτημα ατελείωτων συζητήσεων, πολλώ δε μάλλον, όταν την προσέγγιση αυτή την κάνει ένας σκηνοθέτης γνωστός για την επιμονή του στην σωματική ερμηνεία των ηθοποιών, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον στιβαρό λόγο που χαρακτηρίζει, κυρίως, τις αισχυλικές τραγωδίες.

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος, έκανε, στην τρίτη του, μεταφορά του Προμηθέα Δεσμώτη, μια εξ’αρχής και εξ’ορισμού, αμφιλεγόμενη κίνηση. Ξεγύμνωσε τον Προμηθέα από τον οντολογικό προβληματισμό και ανέδειξε μόνο την πολιτική πλευρά του έργου, επιχειρώντας μια σύνδεση της Τιτανομαχίας και των επακολούθων της με τη σημερινή πολιτική κατάσταση.

Όπως ο ίδιος λέει σε μια συνέντευξη του, ο χορός των Ωκεανίδων είναι μια ομάδα εξαθλιωμένων μεταναστών, δεσμωτών της σημερινής εξουσίας οι οποίοι, ενώ ξεκινούν παραδομένοι στην κατήφεια του μαρτυρίου τους, με την είσοδο του Προμηθέα εναντιώνονται στην εξουσία και ορθώνουν και αυτοί το ανάστημα τους, «γίνονται και αυτοί Προμηθείς», απαντώντας καταφατικά στη, λάιτ μότιφ, ερώτηση της παράστασης: «Θα έρθει μια μέρα?».

Για να το επιτύχει αυτό, ακολουθεί μερικούς ακόμη πιο αμφιλεγόμενους δρόμους.

Επιλέγει ένα σύνολο ηθοποιών και την παρουσίαση του κειμένου σε τρεις γλώσσες, ελληνικά, τούρκικα και γερμανικά, δίνοντας μια παγκοσμιοποιημένη ανάγνωση. Και οι τρεις λαοί δοκιμασμένοι σε συνεχείς πολέμους, κατά καιρούς ηττημένοι και ταπεινωμένοι, και σίγουρα συμμέτοχοι του ζητήματος. Πάνω απ’όλα, δίνει τον Προμηθέα σε έναν, εξαιρετικό, Τούρκο ηθοποιό, αναδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο την κοινή μοίρα των, ακόμα και αντιμαχόμενων, λαών.

Ο Ήφαιστος, το Κράτος και ο Ωκεανός, αναδύονται μέσα από τον χορό, υποδεικνύοντας την άμεση σχέση του δέσμιου με τον δεσμοφύλακα του, του πάσχοντα με τον συμπάσχοντα, ενώ η Ιώ, μια κυνηγημένη μετανάστρια κατά τον σκηνοθέτη, έρχεται απ’έξω υπογραμμίζοντας το πρόβλημα της γυναίκας στην σημερινή κοινωνία και την εμπορευματοποίηση της λευκής, ή και μάυρης, σάρκας της.

Ο Ερμής, σε μια απίστευτη σκηνοθετική έμπνευση, εμφανίζεται ξαφνικά μέσα από το κοινό, ανάμεσα στο οποίο βρίσκεται σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Το τσιράκι της εξουσίας, είναι ένας από εμάς. Δεν είμαστε εμείς άμοιροι των ευθυνών μας. Ίσα ίσα, είμαστε μέτοχοι των δεινών τους. Ο Γερμανός ηθοποιός, σαν δεσμοφύλακας στρατοπέδου συγκέντρωσης, περιπαίζει, χτυπάει, βασανίζει τον ταλαιπωρημένο χορό, ο οποίος σε στάση προσοχής, υπομένει, μα δεν λυγίζει.

Τέλος, κι εδώ βρίσκεται και το πιο αμφιλεγόμενο σημείο της παράστασης, ο σκηνοθέτης εισάγει έναν ακόμα χαρακτήρα (ή μήπως είναι η, βουβή στον Αισχύλο, Βία?). Μια γηραιά κυρία καθισμένη σε μια πέτρα, η οποία είναι παρούσα στη σκηνή πριν την έναρξη της παράστασης και παραμένει και μετά το τέλος της. Από το στόμα της δεν βγαίνουν αισχύλεια λόγια, αλλά, στο Α στάσιμο, μια ανάμνηση ενός, εμφυλίου(?), πολέμου και μιας βασανιστικής απαίτησης για προδοσία και, στο Γ στάσιμο, ένα κείμενο για την καταστροφική μανία της φωτιάς, του θείου δώρου, που ο Προμηθέας έκλεψε για εμάς, κι εμείς χρησιμοποιήσαμε με όλους τους λάθος τρόπους.

Η παράσταση κλείνει αμέσως μετά το χειροκρότημα του κοινού. Ο Τούρκος Προμηθέας μας ζητάει να κάνουμε ησυχία και μας ρωτάει, στα ελληνικά: «Θα έρθει μια μέρα?». Κάποιοι απαντούν, κάποιοι άλλοι όχι. Και αυτή, ακριβώς, είναι και η κατακλείδα της παράστασης. Είμαστε όλοι παρόντες στη σημερινή, τραγική, πολιτική κατάσταση. Κάποιοι από εμάς στεκόμαστε βολεμένοι, αδιάφοροι για τον πόνο και την καταστροφή που μας περιβάλει. Κάποιοι άλλοι, ορθώνουν το ανάστημα τους, απαντούν στο ερώτημα των καιρών και είναι έτοιμοι να γίνουν και αυτοί Προμηθείς.

Εν κατακλείδι, αυτού του κειμένου, η παράσταση του Θεάτρου Άττις ήταν μια τυπική τερζοπούλεια παράσταση. Σωματικές ερμηνείες, γεωμετρική διάταξη των ηθοποιών στο χώρο, εξαιρετική χρήση ήχου και φωτισμού και, πάνω απ’όλα, μια διαφορετική, πιο προσωπική, ματιά σε ένα κείμενο ηλικίας δυόμιση χιλιάδων ετών. Το εγχείρημα στέφθηκε με επιτυχία, με μια μόνο, μικρή, ένσταση. Η τραγωδία του Αισχύλου υπήρξε η αφορμή και το μέσον για την επίτευξη ενός στόχου. Ο τίτλος της παράστασης ως «Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου» μοιάζει κάπως παράταιρος. Θεωρώ ότι μια εστιασμένη στο Θέατρο Άττις αναφορά της παράστασης θα ήταν περισσότερο τίμια απέναντι στο, ανυποψίαστο, κοινό. Γιατί το υποψιασμένο, δεν είχε καμμία αμφιβολία για το τι ακριβώς θα παρακολουθούσε.


Ιδιαίτερη αναφορά, τέλος, πρέπει να γίνει στο έργο τέχνης του Γιάννη Κουνέλλη, ενός εκ των σημαντικότερων εκπροσώπων της arte povera παγκοσμίως, που κοσμούσε τους τοίχους του Παλαιού Ελαιουργείου της Ελευσίνας. Μια κατασκευή με σχοινιά και πέτρες ύψους περίπου πέντε μέτρων και συνολικού μήκους περίπου εξήντα, η οποία δέσποζε στον σκηνικό χώρο αναδεικνύοντας τα κοινά, σε όλους μας, δεσμά, αλλά και τον κοινό, μεταξύ μας, δεσμό. ]]> Ill timed or out of time?: Ένα πάρτυ... κάποτε http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/15/%ce%88%ce%bd%ce%b1_%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%84%cf%85..._%ce%ba%ce%ac%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b5 Thu, 15 Jul 2010 22:43:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/15/%ce%88%ce%bd%ce%b1_%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%84%cf%85..._%ce%ba%ce%ac%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b5 s_pablo
Εν τω μεταξύ, σήμερα, από το πρωί μου έχει κολλήσει στο μυαλό αυτός ο πρωτοεφηβικός έρωτας




Και το ένα φέρνει τ'άλλο και θυμάμαι παιδικά πάρτυ.

Η Ελένη τα έφτιαξε με τον Γιάννη και η Μαρίνα, που τον αγαπούσε πριν την Ελένη, κλαίει στη ντουλάπα και είναι η ώρα να χορέψουμε "μπλουζ" κι εγώ θέλω να χορέψω με τη Μαρίνα, αλλά αυτή δεν βγαίνει με τίποτα κι έρχεται η Γεωργία και με παίρνει από το χέρι να χορέψουμε, αλλά εγώ δεν θέλω, όμως αυτή επιμένει και με φιλάει στο μάγουλο και χορεύουμε




αλλά εμένα μου αρέσει το καινούργιο του Πρινς




και αυτός ο χαζός ο ξάδελφος της Μπέτυ, που παίζει μουσική, και πάει στο γυμνάσιο δεν το βάζει και σε λίγο θα ανάψουν τα φώτα για την τούρτα και η Μαρίνα δεν έχει βγει ακόμα κι εγώ δεν θα χορέψω μαζί της ποτέ.

Ποτέ...

Και, "να ζήσεις Μπετούλα και χρόνια πολλά..." και μετά αρχίζει πάλι η μουσική, πιο γρήγορη αλλά εμείς προτιμάμε την τούρτα και τα πατατάκια και ο χαζός ο Βαγγέλης έχει βάλει δυο γαριδάκια στη μύτη του και τα κορίτσια χαζογελάνε γιατί ο Βαγγέλης αρέσει σε όλες, ακόμα κι όταν κάνει τέτοια σιχαμένα και η μουσική παίζει




κι εγώ έχω αρχίσει και βαριέμαι και κάποιος λέει να παίξουμε μπουκάλα, αλλά τα κορίτσια σιχαίνονται και δεν θέλουν και η Μαρίνα βγήκε από τη ντουλάπα και τα έφτιαξε με αυτόν τον χαζό, τον Βαγγέλη, που έβαζε τα γαριδάκια στη μύτη, αλλά εμένα δεν με πειράζει γιατί είμαι και παλιοεγωίσταρος, που λέει και η μαμά μου και η Γεωργία μ'αγαπάει και είναι και πιο όμορφη και καλύτερη και η μαμά της φτιάχνει την καλύτερη σπανακόπιτα (μετά τη μαμά μου φυσικά).

Ήρθε η ώρα να φύγουμε, θα μας πάρει ο μπαμπάς του Μάριου, του διπλανού μου, που είναι ήδη κάτω και χτυπάει το κουδούνι, παίρνω τη Γεωργία από το χέρι, ακολουθώ τον Μάριο στο ασανσέρ και το τραγούδι μας αποχαιρετάει




Και μετά ήρθε το καλοκαίρι και τον Σεπτέμβρη ήμασταν, ξανά, όλοι εκεί. Όλοι εκτός από τη Γεωργία, που αρρώστησε και δεν ξαναήρθε ποτέ στο σχολείο. Και τώρα, καμμιά φορά που την βλέπω στον δρόμο ντρέπομαι να της μιλήσω γιατί ήμουν παιδί και δεν άντεχα την παραμόρφωση της. Και θέλω να της πω ότι, τώρα, καταλαβαίνω, τώρα, δεν με πειράζει, αλλά χαμηλώνω το βλέμμα και επιταχύνω το βήμα. Όχι για να την αποφύγω, αλλά για να αποφύγω εμένα... ]]> Ill timed or out of time?: Φίλα με... http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/12/%ce%a6%ce%af%ce%bb%ce%b1_%ce%bc%ce%b5... Mon, 12 Jul 2010 12:03:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/12/%ce%a6%ce%af%ce%bb%ce%b1_%ce%bc%ce%b5... s_pablo
Τα βήματα σου σε οδηγούν στο τελευταίο καταφύγιο πριν τον τελευταίο πανηγυρισμό. Είσαι ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στη γη, τίποτα δεν μπορεί να σβήσει αυτό το χαμόγελο, και ξαφνικά…

Ένα μικρόφωνο στέκεται ανάμεσα σε σένα και την χαρά σου. Εκείνη είναι επαγγελματίας. Εσύ είσαι ερωτευμένος. Εκείνη είναι συγκρατημένη. Εσύ είσαι γεννημένος νικητής. Εκείνη θα υποχωρήσει…



Είναι αδιαμφισβήτητο.

Ο Iker αγαπάει τη Sara. ]]> Ill timed or out of time?: Αμστελόδαμο http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/10/%ce%91%ce%bc%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%bb%cf%8c%ce%b4%ce%b1%ce%bc%ce%bf Sat, 10 Jul 2010 12:02:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/10/%ce%91%ce%bc%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%bb%cf%8c%ce%b4%ce%b1%ce%bc%ce%bf s_pablo
Κερνάω ένα ποτό. Τζιν τόνικ. Αγγλίδα σκέφτομαι. Ναι, από το Νιούκαστλ. Παράξενο, δεν ακούγεται σαν Geordie. Οι γονείς της ήταν από το Λονδίνο. Ήταν? Η μητέρα της πέθανε όταν ήταν δεκατρία, μισούσε τον πατέρα της, ακόμα τον μισεί. Στα δεκαέξι έφυγε με ένα σακίδιο στην πλάτη για μια καλύτερη ζωή, στα δεκαεννιά ήταν στο Άμστερνταμ. Γιατί να πηδιέται για τα άθλια φιλοδωρήματα μια σερβιτόρας, όταν μπορεί να το κάνει για πολλά περισσότερα. Χαμογελάει ξανά. Μέσα από τα δόντια της, καθώς μιλάει, ένα μικρό φώς μοιάζει να ξεπροβάλλει.

Άλλο ένα ρούμι. Κι ένα τζιν. Πάντα με τόνικ. Είναι καλά. Δουλεύει τα πρωινά σε μια βιτρίνα στην Kreupelsteeg και μερικά βράδια σε ένα μπαρ κοντά στο Vodka Museum, όπου σερβίρει γυμνόστηθη. Σήμερα έχει ρεπό. Θέλει να χορέψει. Πολύ μιλήσαμε.

Το μπαρ είναι χωρισμένο στα τρία. Το πρώτο κομμάτι, σαν εστιατόριο, με τραπέζια για τέσσερις και φτηνά κόκκινα τραπεζομάντιλα. Ζευγάρια, νεαρά και ηλικιωμένα κάθονται, πίνουν συζητώντας τα ποτά τους, κυρίως Oranjeboom. Στο δεύτερο κομμάτι καθόμαστε εμείς. Μια ωοειδής ξύλινη μπάρα στο κέντρο, γεμάτη προσκυνητές που σηκώνουν το κεφάλι μόνο για τη μυστικιστική επίκληση τους στο Άγιο Οινόπνευμα και την αναζήτηση του εξομολογητή με το άσπρο πουκάμισο και το μαύρο παπιγιόν. Το τρίτο κομμάτι είναι κλειστό. Μια τζαμαρία σε αφήνει να δεις, αλλά όχι ν’ακούσεις. Τρία ζευγάρια λικνίζονται στους ρυθμούς μιας μουσικής που μόνο να τη μαντέψεις μπορείς. Η εικόνα είναι αστεία.

Με παίρνει από το χέρι. Χορεύουμε. Δεν ξέρω το τραγούδι, ξέρω, όμως το ρυθμό. Πλησιάζει το σώμα της. Ακουμπάει πάνω μου κι ένα φιλί ξεφεύγει από τα χείλη της και προσγειώνεται στα δικά μου. Το στόμα της ακολουθεί μια περίεργη τροχιά και φτάνει στο αυτί μου. Μένει σε ένα δυαράκι εδώ πιο πάνω με άλλες δυο κοπέλες. Είναι μόνη της απόψε. Οι άλλες δουλεύουν. Μπορούμε να περάσουμε τη νύχτα μαζί. Κοιτάω το πρόσωπο της, πιο φωτεινό κι από την ντεμοντέ ντισκομπάλα που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας. Χαμηλώνει το βλέμμα. Είναι υπέροχη.

Ψελλίζω μια δικαιολογία και την τραβάω έξω από την πίστα. Είμαστε ιδρωμένοι. Ένα ρούμι ακόμα και φεύγουμε. Και ένα τζιν ακόμα. Γελάει. Δεν χρειάζεται να τη μεθύσω. Το ξέρω. Πληρώνω τα ποτά και φεύγουμε. Περπατάμε βιαστικά. Δεν είναι μακριά, εδώ πιο κάτω. Στην επόμενη γωνία στρίβουμε. Στην πόρτα τη φιλάω, ψιθυρίζω μια βιαστική καληνύχτα και φεύγω. Με κοιτάει περίεργα καθώς χάνομαι στο επόμενο στενό σφυρίζοντας. Ανεβαίνει πάνω. Απόψε θα κοιμηθεί μόνη…

Την επόμενη μέρα, τα πόδια μου με σέρνουν προς την Sint Jansstraat. Έχει ένα μικρό coffee shop εκεί που σερβίρει τον καφέ με 2 γκίλντερς μόνο. Χρειάζομαι έναν καφέ επειγόντως. Μια μέρα κουραστική είναι στη μέση της κι εγώ δεν έχω καταφέρει ακόμα να ανοίξω τα μάτια μου. Κοιτάζω δεξιά μου. Ένα μικρό στενό με μια μικρή ταμπέλα. Kreupelsteeg. Τα βήματα μου με οδηγούν ανεπαίσθητα. Προσπερνώ τις βιτρίνες, σχεδόν, αδιάφορα. Την βλέπω. Με κοιτάζει. Είναι δεν είναι δεκαεννιά. Δεν χαμογελάει. Δεν είναι όμορφη. Μπαίνω μέσα. 100 γκίλντερς? 100 γκίλντερς. Βγάζω δυο χαρτονομίσματα και τ’ακουμπάω στο μικρό μπλε κομοδίνο. Περπατάω σιγά προς το κρεβάτι. Οι κουρτίνες κλείνουν και το σκοτάδι απλώνεται στο μικρό δωμάτιο. Γυρίζω προς το μέρος της και το δωμάτιο ξαφνικά γεμίζει με φως. ]]> Ill timed or out of time?: Το Όνομα μου είναι Τριάντα Έξι http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/07/%ce%a4%ce%bf_%ce%8c%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b1_%ce%bc%ce%bf%cf%85_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%ce%a4%cf%81%ce%b9%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1_%ce%88%ce%be%ce%b9 Wed, 07 Jul 2010 16:50:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/07/%ce%a4%ce%bf_%ce%8c%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b1_%ce%bc%ce%bf%cf%85_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%ce%a4%cf%81%ce%b9%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1_%ce%88%ce%be%ce%b9 s_pablo
Δεν με ορίζουν. Μα καθορίζουν την όψη. Μαυρίζουν το άσπρο, ασπρίζουν το μαύρο, γέρνουν τους ώμους, χαμηλώνουν τα βλέφαρα. Μέρα με τη μέρα, αυξάνονται και πληθύνονται. Προστίθενται δεν πολλαπλασιάζονται. Κι εγώ αντιστέκομαι. Τους πολεμώ έναν έναν κι όλους μαζί. Tους εξοντώνω, μα ποτέ μέχρις εσχάτων. Επανέρχονται κάθε πρωί. Μέσα σ’αυτά τα μικρά φινιστρίνια. Πυροδοτούν τη μέρα μου, χαράζουν την τροχιά μου. Αυτοί και όχι η αδράνεια του σύμπαντος, μα δεν με ορίζουν…

Δεν μεμψιμοιρώ. Εγώ είμαι ο Καπετάνιος. Το πλήρωμα μου με ακολουθεί. Πάντα πιστό. Πάντα σε εγρήγορση. Πάντα δικό μου. Πάντα νικητές.

Εν βρασμώ ψυχής, λοιπόν, ξανασυστήνομαι.

Το όνομα μου είναι Έξι…

-----------------------------------------------------------------------------------
καὶ ἐπηρώτα αὐτόν• Τί ὄνομά σοι; καὶ ἀπεκρίθη λέγων• Λεγεὼν ὄνομά μοι, ὅτι πολλοί ἐσμεν.

Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο Κεφ. ε’ Στίχος 9 ]]> Ill timed or out of time?: Το αστείον του πράγματος... http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/04/%ce%a4%ce%bf_%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%bf%ce%bd_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%80%cf%81%ce%ac%ce%b3%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82... Sun, 04 Jul 2010 10:50:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/07/04/%ce%a4%ce%bf_%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%bf%ce%bd_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%80%cf%81%ce%ac%ce%b3%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82... s_pablo
Ο Τράμπο, σεναριογράφος των Kitty Foyle (1940), Spartacus (1960) και The Last Sunset (1961) μεταξύ άλλων, υπήρξε ένας βαθύτατα δημοκρατικός και γενναίος άνθρωπος, ο οποίος γράφτηκε στην αμερικανική (και παγκόσμια) ιστορία ως ένας από τους «Δέκα του Χόλυγουντ», δηλαδή ως ένα από τα δέκα θύματα των Μακαρθικών διώξεων το 1947. Αρκετά χρόνια πριν, το 1939, ο Τράμπο έγραψε μια, επίσης θρυλική, νουβέλα η οποία έτυχε θερμής υποδοχής από κοινό και κριτική και η οποία αποτελούσε για δεκαετίες ευσεβή πόθο για τους περισσότερους κινηματογραφικούς σκηνοθέτες.

Το 1970, αφού ο Τράμπο είχε αποκατασταθεί και του είχε, πλέον, επιτραπεί να εργάζεται ξανά (το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του, όπως και το Brave One (1956) για το οποίο πήρε Oscar, έγινε υπό διάφορα ψευδώνυμα), αποφάσισε ότι το Johnny Got His Gun (για αυτήν τη νουβέλα μιλούσαμε πριν) έπρεπε να γίνει ταινία. Όπως προείπαμε, δεκάδες σκηνοθέτες είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, όμως ο Τράμπο πίστευε, και πολύ καλά έκανε, ότι ο μόνος που θα μπορούσε να αναδείξει το έργο ήταν ο Μπουνιουέλ.

Ο Μπουνιουέλ, ίσως ο μεγαλύτερος κινηματογραφιστής που πάτησε το πόδι του στη γη, σκηνοθέτης των Los Olvidados (1950), Viridiana (1961), Belle De Jour (1967) και Cet Obscur Objet Du Desir (1977) μεταξύ άλλων, υπήρξε ένας βαθύτατα αναρχικός, άθεος και (δεν ξέρω αν και πόσο) γενναίος άνθρωπος, ο οποίος ως μεγαλοφυΐα ήταν και βαθύτατα διαλεκτικός.

Αφού, λοιπόν έγινε η πρώτη επαφή μεταξύ των δύο και, φυσικά, η αρχική συμφωνία, άρχισαν και οι πρώτες συζητήσεις για τη μορφή που θα έπαιρνε το έργο. Όμως ένας δημοκράτης και ένας αναρχικός έχουν ελάχιστα σημεία επαφής. Κάθε φορά που ο Τράμπο ανέφερε τη λέξη «δημοκρατία», ο Μπουνιουέλ ξεσπούσε σε γέλια. Ο εκνευρισμός ήταν διάχυτος. Ο Τράμπο δεν μπορούσε να κατανοήσει το λόγο που ο Μπουνιουέλ γελούσε ακατάπαυστα στο άκουσμα και μόνο της λέξης και ο Μπουνιουέλ, που γνώριζε ότι καμμιά λέξη δεν είναι μονοσήμαντη, δεν μπορούσε να σταματήσει να γελά.

Ο Τράμπο φοβήθηκε, και πολύ καλά έκανε, ότι το αντιπολεμικό αριστούργημα του θα έχανε τα ανθρωπιστικά στοιχεία του στα χέρια του βλάσφημου Ισπανού και ότι το τελικό αποτέλεσμα δεν θα τον αντιπροσώπευε ούτε στο ελάχιστο, οπότε αποφάσισε να διαλύσει τη συνεργασία και να γυρίσει μόνος του την ταινία. Αποτέλεσμα αυτής του της απόφασης ήταν η ειλικρινής, ανθρωπιστική, συγκινητική και μετριότατη, ταινία που τελικά βγήκε στους κινηματογράφους το 1971.

Η ξεροκεφαλιά του Μπουνιουέλ μας στέρησε ένα μεγάλο αριστούργημα… ]]> Ill timed or out of time?: Uncle Sam http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/29/Uncle_Sam Tue, 29 Jun 2010 19:25:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/29/Uncle_Sam s_pablo
Οπότε, πριν μεγαλοπιαστώ με αυτά που δεν θα με πάρει ο χρόνος να διαβάσω και δευτερη φορα, ξανάπιασα κάποια παλιά αγαπημένα, σκονισμένα στα πίσω ράφια της βιβλιοθήκης. Διάβασα δεύτερη φορά τους Νεκρούς και ενταφιάστηκα δίπλα σε έναν έρωτα ακριβοπληρωμένο μια βροχερή νύχτα. Δυο φορές ακόμα το Πέδρο Πάραμο και αφουγκράστηκα τους ψίθυρους και τις κραυγές των παρακείμενων τάφων.

Και τώρα ξαναδιαβάζω το Ο Μαλόν Πεθαίνει. Ο Μπέκετ είναι ο νονός μου. Όχι. Aυτός είναι ο Καμύ. Όταν τον πρωτοσυνάντησα, άλλαξα θρησκεία και όνομα...

Ο Μπέκετ είναι ένας μακρινός θείος. Σαν αυτούς τους θείους, που βρίσκεις σε κάποιες οικογένειες και κανείς δεν μιλά γι'αυτούς. Kι όταν το κάνουν, το κάνουν ψιθυριστά. Σαν μια αρρώστια που αν δεν ακουστεί δυνατά θα φύγει, και ο ταλαίπωρος κρεβατωμένος θα σηκωθεί ως ο παράλυτος της Βηθεσδά. Κι εσυ ρωτάς ποιος είναι αυτός ο θείος και πλάθουν ιστορίες μεγαλείου στις Αμέρικες και δεν μαθαίνεις ότι πήγε για τσιγάρα κι έφυγε ή ότι πήγε για τσιγάρα κι "έφυγε".

Κι όταν ο κόσμος τού του δίνει εξιτήριο κάθεσαι και κοιτάς αποχαυνωμένος αυτό το εξωτικό πλάσμα που ξέβρασε μια θάλασσα που ποτέ δεν γνώρισες κι ακούς μαγεμένος ιστορίες για χώρες που ποτέ δεν υπήρξαν και ξαφνικά ξέρεις ότι είσαι ο μόνος που τον αγαπάς κι ο μόνος που εκείνος αγαπάει, γιατί ποτέ δεν τον κατάλαβες κι αυτός ποτε δεν κατάλαβε εσένα. Κι αυτό σας φτάνει. Κι όταν πεθάνει, γιατί θα πεθάνει, όπως όλοι πριν και όλοι μετά, ξέρεις πως δεν θα κλάψεις

κι αρχίζεις να μιλάς σαν αυτόν και να κοιτάς σαν αυτόν και οι συγγενείς με βλέμμα επιτιμητικό κουνούν το κεφάλι σαν περιστέρια στο Σύνταγμα κι η μάνα σου κλαψουρίζει "σαν τα μούτρα του τον κατάντησε" και ο πατέρας σου καταριέται την ώρα και τη στιγμή, γιατί δεν έγινες γιατρός ή δικηγόρος ή στρατιωτικός, τέλος πάντων ρε αδελφέ, να έχεις ένα σίγουρο μισθό, να κάνεις οικογένεια. Κι αυτό το ένα, τα δύο, άντε το μισό ταλέντο που είχες δεν το καλλιέργησες, δεν το σπούδασες να το κάνεις δίπλωμα στον τοίχο και μετά να το πουλήσεις δυο δραχμές την οκά. Μόνο το έκανες όνειρο.

Ή εφιάλτη.

Δεν έχει σημασία.

Και περιφέρεσαι αδίκως, αναζητώντας και γράφοντας, γράφοντας και αναζητώντας και όταν βρίσκεις αυτό που αναζητάς, σε αποφεύγει, σε υποτιμά, γελάει παιχνιδιάρικα και κρύβεται ξανά. Κι εσένα δεν σε νοιάζει γιατί ο θείος σου, ο αγαπημενος σου θείος, σου άφησε ότι πιο πολύτιμο είχε. Τον πιο φτωχό θησαυρό που θάφτηκε ποτέ σε νησί...

--------------------------------------------------------------------------------
Με διακόπτω για να δηλώσω πως αισθάνομαι σε εξαιρετική φόρμα. Παραλήρημα ίσως.

Μαλόν ]]> Ill timed or out of time?: Αμερικάνικη νύχτα http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/26/%ce%91%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%b7_%ce%bd%cf%8d%cf%87%cf%84%ce%b1 Sat, 26 Jun 2010 13:43:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/26/%ce%91%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%b7_%ce%bd%cf%8d%cf%87%cf%84%ce%b1 s_pablo
Κενό πάλι.

Βάζω μουσική, να χαλαρώσω. Cupid, draw back your bow and let your arrow go...




Τι φωνή, θεέ μου. Την ακούω και νιώθω ερωτευμένος. Χωρίς αντικείμενο έρωτας γίνεται? Όχι, μάλλον. Ανακαλώ κάποιες παλιές αγάπες. Κάτι μικρό. Την Χριστίνα, ας πούμε. Ταιριάζει και με το τραγούδι, δεν έγινε τίποτα μεταξύ μας... Τότε γιατί τη θυμάμαι ακόμα? Δώδεκα χρόνια μετά. Ας είναι... Άλλωστε να γράψω κάθισα. Για ενα χορό κι ενα γοβάκι. Κι ένα γάμο μετά...

Κατ.

Ο Sam συνεχίζει. At first I thought it was infatuation, but, oh, it lasted so long...




Ο χορός...

Μουσική, ρυθμός, δυο σώματα. Αυτά φτάνουν. Α, και κάπου να πατάνε, λίγος χώρος να στροβιλιστούν. Να ακουμπήσει, τυχαία, το χέρι στη μέση της κι αυτή να γείρει, πάλι τυχαία, το κεφάλι στον ώμο του. Να ανταμώσουν τα βλέμματα, ν'ακουμπήσουν τα χείλη, ανεπαίσθητα, σαν από λάθος. Να πλατύνουν τα στόματα, να βρεθούν, κάπου εκεί, στη μέση του σύμπαντος. Να ακουστεί ένας ψίθυρος και να σβήσει η μουσική...

Φοντί ανσενέ.

Ο Sam δίνει το καλύτερο word scatting που ηχογραφήθηκε ποτέ. I know, I know, I know, I love, love, love love, love you and you alone where meant for me. Please, give your loving, loving, loving, loving, loving, loving, loving, loving heart to me...




Το γοβάκι...

Μια υπόσχεση κολλημένη στην πίσσα του κεφαλόσκαλου. Ένα χαμόγελο, δειλό, βιαστικό σαν ένοχο χάδι. Βλέμματα, κρυφά, που διασταυρώνονται σαν από φόβο. Αρώματα βανίλιας και πράσινου τσαγιού. Ένα φευγαλέο άγγιγμα. Στόματα από κανέλλα και μαύρο ρούμι. Ψίθυροι υγροί. Σαν βουητό δυο λέξεις σε μία. Επιτέλους, ενότητα!!! Πύρρειος νίκη...

Φοντί ο νουάρ.

Ο Sam καταλήγει. We'll have our quarrels and you'll upset me, but what can I do...




Ένας γάμος...

Πως το έλεγαν οι παλιοί αριστεροί? Νόμιμη πορνεία. Κυνικοί μπάσταρδοι! Συμβιβασμός. Ναι, αυτό είναι πιο καλό. Λίγο τραχύ, αλλά πιο καλό. Δυο σώματα με εγωισμούς, έτοιμους να υποχωρήσουν υπό το βάρος... Μιας συνήθειας? Κάποιας ανάγκης? Μιας αγάπης που μπορεί να ξεστομίσει χωρίς φόβο, αλλά με περίσσιο πάθος "για πάντα"?

Για πάντα.

Να μια καλή ευχή.

Και μια κατάρα...

Χάπυ εντ. ]]> Ill timed or out of time?: Μουσικόν διάλειμμα http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/25/%ce%9c%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd_%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bc%ce%bc%ce%b1 Fri, 25 Jun 2010 10:27:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/25/%ce%9c%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd_%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bc%ce%bc%ce%b1 s_pablo
Στη διάρκεια των χρόνων αυτών, παρακινούμενος από το μπλογκ μου, έφτιαξα κάποιες συλλογές, μια εκ των οποίων αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας. Music of My Soul Vol. 1, (Funk Your Sexy Body) λοιπόν και ελπίζω να αρέσει έστω και σε έναν.

(Παρένθεση)
Τον τελευταίο καιρό βλέπω κόσμο να μοιράζει μπλογκοδώρα. Πάντα θεωρούσα ότι μόνη μου περιουσία είναι τα βιβλία μου και οι μουσικές μου κι επειδή τα βιβλία δεν περνάνε μέσα από την dsl (δοκίμασα), ας μου επιτραπεί να δωρίσω κάποια από αυτά τα τραγουδάκια σε 2-3 καλούς φίλους. Προς θεού, δεν είναι οι μόνοι που αξίζουν ένα καλό δώρο, αλλά αυτοί μου'ρχονται τώρα, οπότε...

Στον Αστεροειδή το I've Been Watching You (Move Your Sexy Body), γιατί πρώτον, λόγω φωτογραφίας κάτι τέτοια κάνει, δεύτερον, γιατί τον έχω κόψει για χορευταρά (στο μπάνιο του) και τρίτον, γιατί μια ανάρτηση του ήταν το έναυσμα να ανεβάσω αυτή τη συλλογή.

Στην Couλα το Strawbeery Letter 23, γιατί είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια, όπως κι αυτή από τις αγαπημένες μπλογκοφίλες, και οι στίχοι είναι εντελώς couλοί (psychedelic, baby).

Στην Ιφιμέδεια το Gratitude, γιατί σε κάθε ανάρτηση της κάνει λογοτεχνία και ξέρει πόσο πολύ αγαπάω τις λέξεις.

Και τέλος στη Λου το Caribbean Sunset, γιατί όλο γράφει για χαβάες, πάρτυ και ηλιοβασιλέματα και ήθελα να της χαρίσω κι εγώ ένα.
(Κλείνει η παρένθεση)


Go To FileFactory.com

Η συλλογή είναι φτιαγμένη για να χωράει σε ένα cd και για να ακούγεται με αυτή τη σειρά. Φυσικά, αν κάποιος θέλει κάποιο τραγούδι, ή ολόκληρη τη συλλογή, μπορεί να το βρεί εδώ. ]]> Ill timed or out of time?: Του ποδαριού http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/23/%ce%a4%ce%bf%cf%85_%cf%80%ce%bf%ce%b4%ce%b1%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%8d Wed, 23 Jun 2010 21:42:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/23/%ce%a4%ce%bf%cf%85_%cf%80%ce%bf%ce%b4%ce%b1%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%8d s_pablo
Όσο πιο αργά περπατάω, τόσο πιο χαλαρές γίνονται οι σκέψεις. Ήρεμες, κάπου κάπου γαλήνιες, σχεδόν στατικές. Σίγουρα ολοκληρωμένες, σε μια ευθεία, με αρχή, μέση και τέλος.

Καμμία έκπληξη.

Όταν, όμως, περπατάω γρήγορα, οι σκέψεις τρέχουν κι αυτές. Λέξεις, ατάκτως ερριμένες, ανακατεύονται με εικόνες, χρώματα, κίβδηλες αναμνήσεις και γίνονται ποτάμι. Ένα ποτάμι ζωογόνο, ορμητικό, θορυβώδες. Αισθάνομαι ότι γεννήθηκα μέσα σ'αυτή τη βουή. Γίνομαι κτήμα της. Μπαίνω στο νερό. Bγάζω όλον τον αέρα. Bυθίζομαι στον πυθμένα, όπως κάναμε μικροί, εκεί που το μπλε συναντά το μαύρο και οι μορφές τρεμοπαίζουν. Στέκομαι εκεί με τα μάτια ανοιχτά κι όταν πια δε μπορώ άλλο, αφήνω το σώμα μου ν'ανέβει, βίαια, στην επιφάνεια και μένω εκεί. Ώσπου να συναντήσω τη θάλασσα.

Ηλεκτρίζομαι!!!

Ίσως γι'αυτό τρέχω σπανίως...

------------------------------------------------------------------------------------
"Μια ιστορία πρέπει να έχει αρχή, μέση και τέλος... αλλά όχι απαραιτήτως σε αυτή τη σειρά"

Jean-Luc Godard ]]> Ill timed or out of time?: ... http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/22/... Tue, 22 Jun 2010 19:45:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/22/... s_pablo
Καλοκαίρι. Ζέστη. Ήλιος. Θάλασσα. Ίσκιος. Ραστώνη. Ελευθερία. Χρόνος. Ηρεμία. Επιθυμία. Έρωτας. Ευτυχία.

Ευτυχία...

Βαριές κουβέντες. Απ'την αρχή, ξανά. Μα κάτι... Δεν... Μια απουσία.

Καλολογικά στοιχεία. Λίγο χρώμα. Αυτά, ναι...

Έξυπνος άνθρωπος. Κοφτερό μυαλό. Αδέξιο χαμόγελο. Θλιβερό αστείο. Όλα καλά τώρα.

Υπέροχος. Ανυπόφορος. Καυτός. Αγαπημένος. Δροσερός. Διαβρωτικός. Απολαυστικός. Ανυπέρβλητος. Αναπάντεχος. Μεσημεριανός. Κλεμμένος. Ξιπασμένος.

Όλα στη θέση τους. Ανακάτεμα και πάλι από την αρχή...

Ανυπέρβλητο καλοκαίρι... Όχι. Πρώτα η λέξη, μετά το καλολογικό. Καλοκαίρι ανυπέρβλητο.

Καλύτερα τώρα.

Καλοκαίρι ανυπέρβλητο. Ζέστη απολαυστική. Ήλιος αναπάντεχος. Θάλασσα ανυπόφορη. Ίσκιος καυτός. Ραστώνη κλεμμένη. Ελευθερία ξιπασμένη. Χρόνος αγαπημένος. Ηρεμία δροσερή. Επιθυμία υπέροχη. Έρωτας μεσημεριανός. Ευτυχία διαβρωτική.

Όλα καλά καμωμένα. Μα, όχι. Πάλι κάτι... Δεν... Εκεί...

Αύριο πάλι. Καλύτερα... ]]> Ill timed or out of time?: Songs In The Key Of... Summer http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/19/Songs_In_The_Key_Of..._Summer Sun, 20 Jun 2010 01:41:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/19/Songs_In_The_Key_Of..._Summer s_pablo
Βάλθηκα τις τελευταίες μέρες να δω αν μπορώ να φτιάξω μια αξιοπρεπή λίστα με βραζιλιάνικα μπιτάκια, κυρίως μπόσες, με λίγη καλοκαιρινή διάθεση.

Ελπίζω να τα κατάφερα...


Go To FileFactory.com

Αν σας αρέσει κάποιο κομματάκι και το θέλετε, πατάτε εδώ το βρίσκετε και το κατεβάζετε. ]]> Ill timed or out of time?: [nt] http://www.rethymnoblogs.gr/feed.php?channel=86&y=2010&m=06&d=15&iid=1728 Tue, 15 Jun 2010 20:17:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/feed.php?channel=86&y=2010&m=06&d=15&iid=1728 s_pablo




Είναι περίεργο να διαπιστώνουμε ότι η πιο διανοούμενη ζωγραφική, εκείνη που επιδιώκει να περιορίσει την πραγματικότητα στα ουσιαστικά της στοιχεία, δεν είναι, στο τελευταίο της στάδιο, παρά μια οπτική απόλαυση.
Από τον κόσμο κράτησε μόνο το χρώμα.

Albert Camus


Πριν πολλά χρόνια, νεότερος, αναλυτικότερος, αυθαδέστερος, είπα σε κάποιον φίλο, σπουδαστή της Καλών Τεχνών. Τι κάνει αυτό το πράγμα τέχνη? Τι νόημα έχει?


Μα, είναι όμορφο, απάντησε λίγο απορημένος.


Όπως ο κόσμος...




Και τα ταξίδια μας...




Και οι ανησυχίες μας...




Και οι έρωτες μας...




Και μερικές φορές, πέρα από σχήματα και χρώματα, κάποια πράγματα, απλώς μιλούν στην ψυχή μας...

--------------------------------------------------------------------------------
Κατά σειρά οι πίνακες που παρουσιάζονται: Pablo Picasso - Blue Nude, Juan Miro - Blue II,
Wassily Kandinsky - Several Circles, Paul Klee - Tunisian Garden, Giacomo Balla - Pessimism & Optimism, Jackson Pollock - Eyes In The Heat, Van Gogh -Wheat Field With Crows ]]> Ill timed or out of time?: Γαμώ την καταδίκη μου... http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/13/%ce%93%ce%b1%ce%bc%cf%8e_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b4%ce%af%ce%ba%ce%b7_%ce%bc%ce%bf%cf%85... Sun, 13 Jun 2010 13:26:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/13/%ce%93%ce%b1%ce%bc%cf%8e_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b4%ce%af%ce%ba%ce%b7_%ce%bc%ce%bf%cf%85... s_pablo
Λέω να πάω σε κανένα γιατρό, αλλά οι προηγούμενες τρεις απόπειρες πήγαν στράφι. Δεν έχεις τίποτα μου είπαν. Ευχαριστώ, αλλά αυτό το τίποτα με μεταμορφώνει σε Κουασιμόδο και δεν ξέρω και καμμιά Εσμεράλδα να βολευτώ ο άνθρωπος. Οπότε πλακώνομαι στα αντιισταμινικά και περιφέρομαι σαν σφαγμένος κόκκορας από τοίχο σε τοίχο.

Εγώ στη χθεσινή απονομή βραβείων από την Couλα

Όλοι επιμένουν ότι είναι ψυχοσωματικό. Πιάσαμε πάτο δηλαδή. Πέντε μήνες τώρα ζω με τους γονείς μου, άνεργος, τρώω από τα έτοιμα (τα οποία παρεμπιπτόντως τελειώνουν οσονούπω), μου ανέβηκε η χοληστερίνη (72 κιλά απολειφάδι) και έχω κολλήσει και τον αγάμητο. Η μόνη γυναίκα που μ'εχει προσέξει τελευταία είναι η μητέρα μιας γνωστής που με εκθείαζε σε κοινούς μας φίλους. Εντάξει, τη λυπήθηκα τη γυναίκα, ο στραβισμός δεν είναι ασθένεια παίξε γέλασε, αλλά δεν μπορούσε να την κληρονομήσει και η κόρη της μπας και δούμε κι εμείς θεού πρόσωπο? Έστω και μια γωνία ρε παιδί μου.

Όφου (να θυμηθώ λίγο και την Κρήτη) γκρίνια, θα μου πεις. Και καλά θα κάνεις. Καλά περνάω, δεδομένων των καταστάσεων, και παράπονο δεν θα πρεπε να έχω, όμως κάθε ασθένεια νοσταλγεί την υγεία κι αυτή η προσμονή έχει αρχίσει να μου δίνει στα νεύρα. Και όσο νευριάζω, φουντώνω. Και όσο φουντώνω... Φαύλος κύκλος.

Τελείωσε κι ο Παπακαλιάτης κι έχασα την παρηγοριά μου. Αυτός στείρος, άνεργος, υιοθετημένος και τάπας (σαν κι εμένα) και έχει λοφτ με θέα την Ακρόπολη και ζουζουνογκομενίτσα, κάτι θα γίνει και με μένα. Να διαβάσω κανένα Άρλεκιν μπας και ξεχαστώ? Βαριέμαι.

Είπα να κάνω μια λίστα με τα πράγματα που με κάνουν να περνάω καλά ή μου άρεσαν τώρα τελευταία, να κάνουμε λίγο κέφι. Θα την κάνω, αλλά όχι σήμερα. Σήμερα γκρινιάζω...


]]> Ill timed or out of time?: Δεν Υπάρχουν Άγγελοι... http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/07/%ce%94%ce%b5%ce%bd_%ce%a5%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bd_%ce%86%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf%ce%b9... Mon, 07 Jun 2010 13:35:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/07/%ce%94%ce%b5%ce%bd_%ce%a5%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bd_%ce%86%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf%ce%b9... s_pablo Angels in America: A Gay Fantasia on National Themes του Tony Kushner, αποτελεί ένα από τα πλέον πολυβραβευμένα θεατρικά έργα του αιώνα που μας πέρασε και σίγουρα το πλέον πολυβαβρευμένο της τελευταίας εικοσαετίας. Αποτελείται από δύο μέρη, το Millenium Approaches και το Perestroika, το οποίο γράφτηκε ενώ το πρώτο μέρος ήδη παιζόταν. Στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε, το πρώτο μέρος, το 1993 από το "Θέατρο Έρευνας" του Δημήτρη Ποταμίτη.

Η ιστορία είναι απλή. Βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη της ρηγκανικής Αμερικής. Ο Prior Walter μαθαίνει ότι έχει AIDS και το αποκαλύπτει στον Εβραίο σύντροφο του Louis Ironson, ο οποίος ανήμπορος να ανταπεξέλθει στο βάρος της ασθένειας τον εγκαταλείπει.

Παράλληλα, βλέπουμε την ιστορία του Joe Pitt, Μορμόνου Ρεπουμπλικάνου και κρυπτοομοφυλόφιλου (συνδυασμός που σκοτώνει) και της σχέσης του με τον μεγαλοδικηγόρο Roy Cohn (υπαρκτό πρόσωπο, επίσης κρυπτοομοφυλόφιλος και μεγάλο ρεμάλι) και την μισότρελλη και εθισμένη στα βάλιουμ σύζυγο του Harper.

Ο "φόβος" μου πηγαίνοντας να δω την παράσταση που ανέβασε ο Νίκος Μαστοράκης (ο καλός) στο Πειραιώς 260, επειδή δεν είχα, πέραν της υπόθεσης, γνώση του θεατρικού έργου, ήταν ότι θα αντιμετώπιζα ένα παρωχημένο gay έργο, που απευθύνεται σε ένα κάπως αποκλειστικό κοινό.

Περίπου επιβεβαιώθηκα. Το έργο είναι μια gay τραγωδία, αλλά gay με την παλιά έννοια της λέξης, εύθυμη και ανέμελη (απολαυστική, αν και δυσμετάφραστη, η λογοπαικτική συνομιλία του Πράιορ με τον μεσαιωνικό πρόγονο του). Κάθε ίχνος σοβαροφάνειας και συναισθηματικής εκβίασης λόγω του τραγικού γεγονότος μιας θανατηφόρας ασθένειας, θρυμματίζεται από το κοφτερό χιούμορ του Κούσνερ.

Όσο για τα περί παρωχημένου έργου, που διάβασα σε διάφορα σχόλια στο διαδίκτυο, δεν έχω να πω και πολλά. Αν εξαιρέσεις το θέμα του AIDS, που η ιατρική έχει κάνει άλματα από τότε, όποιος πιστεύει ότι τα θέματα που αγγίζονται στο έργο (σοσιαλισμός στην Αμερική, διαφθορά της πολιτικής και της δικαιοσύνης, ρατσισμός, κοινωνική υποκρισία, θρησκευτική μισαλλοδοξία κλπ) είναι ξεπερασμένα ζει σε άλλο πλανήτη, και μάλλον αποτελεί το κύριο θέμα του έργου.

Η παράσταση

Οι μόνες λέξεις που μπορώ να βρω για τον τρόπο που προσέγγισε ο Μαστοράκης το έργο (πάλι μόνο το πρώτο μέρος) είναι "μάθημα σκηνικής εκμετάλευσης". Στο άνοιγμα της αυλαίας, στο βάθος μιας τεράστιας σκηνής βλέπουμε ένα σκηνικό από ατάκτως (?) ερριμένες ηλεκτρικές συσκευές και σκουπίδια, σαν μια σουρεαλιστική φωτογραφία της μεγαλούπολης από ψηλά.

Στη διάρκεια της παράστασης και με την βοήθεια του Σάκη Μπιρμπίλη στους φωτισμούς, κατάφερε, ο σκηνοθέτης, να τεμαχίσει το σκηνικό χώρο με ακρίβεια, δίνοντας μια σαφή εικόνα των διαφορετικών ιστοριών, αλλά και του τρόπου που αυτές περιπλέκονται. Η χρήση των στατικών μικροφόνων βοήθησε σε αυτόν τον τεμαχισμό της σκηνής, στην πιο ανάλαφρη προσέγγιση του θέματος, αλλά και στην ανάδειξη των "αποστάσεων" ανάμεσα στους χαρακτήρες.

Με απόλυτο σεβασμό στο κείμενο, εδώ με τη βοήθεια της καλής μετάφρασης του Γιώργου Δεπάστα, κατάφερε να κρατήσει (τουλάχιστον εμένα) τους θεατές σε πλήρη εγρήγορση, παρά την ιδιαιτέρως μακρά διάρκεια του έργου (τρείς ώρες και κάτι ψιλά κράτησε η παράσταση). Και πάνω απ'όλα ανέδειξε την ανάμειξη του ρεαλιστικού με το ονειρικό, χωρίς εκπτώσεις στην αισθητική του έργου και, κυρίως, χωρίς υποκρισίες που θα χάιδευαν τα αυτιά του ετεροφυλόφιλου κοινού.

Οι ερμηνείες

Στην διδασκαλία των ηθοποιών, η επιτυχία ήταν σχεδόν απόλυτη. Εξαιρετικός ο Νίκος Χατζόπουλος στους ρόλους του κου Ψέμμα, τής μαύρης drag queen και, κυρίως, του μεσαιωνικού προγόνου του Πράιορ, όπως πολύ καλή ήταν και η Σοφία Σεϊρλή στους ρόλους της νοσοκόμας και του αγγέλου.

Η Ζέτα Δούκα χρησιμοποίησε όλες τις ευκολίες που της έδινε ο ρόλος της μισότρελλης νοικοκυράς. Παρ'όλα αυτά ήταν μια ευχάριστη έκπληξη να την βλέπεις έξω από το ρόλο της γυναικάρας, χωρίς μακιγιάζ και ψηλοτάκουνα. Τουλάχιστον δεν ήταν το αγγούρι που βλέπουμε στην TV και μπορώ να πω ότι ήταν, σχεδόν, ερωτεύσιμη.

Ο Θανάσης Ευθυμιάδης προσέγγισε πολύ σωστά τον ρόλο του καταπιεσμένου σεξουαλικά μορμόνου, όμως τα εκφραστικά του μέσα είναι και τα όρια του. Καλή προσπάθεια πάντως.

Ο Ρόι Κον του Δημήτρη Λιγνάδη ήταν μια απόλαυση. Ο πολύ καλός ηθοποιός μοιάζει να έχει φτιαχτεί για ρόλους ανήθικους και αλητήριους. Η σκηνή της αποκάλυψης της διαφθοράς του ήταν σκηνή υψηλής υποκριτικής.

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος είναι ηθοποιός ευρείας γκάμας. Υποψιάζομαι ότι αν του ζητήσουν να παίξει το σκύλο, θα το κάνει με μεγάλη ευκολία. Προσέγγισε τον Λούις με την ελαφρότητα και την αναίδεια που απαιτεί ο ρόλος ενός θρασύδειλου που προδίδει με μέγιστη ευκολία τον σύντροφο του στην πρώτη, έστω και μεγάλη, δυσκολία.

Το μεγάλο ατού, από υποκριτικής απόψεως, της παράστασης είναι ο Χρήστος Λούλης. Άψογη χρήση των εκφραστικών του μέσων, ανάλαφρος αλλά και μελαγχολικός, τρυφερός αλλά και κυνικός εκεί που χρειαζόταν, έδωσε δείγματα μεγάλου ηθοποιού.

Τέλος, για την κυρία Μάγια Λυμπεροπούλου, δεν θα ήθελα να εκφέρω άποψη. Όχι γιατί είναι πάνω από οποιαδήποτε κριτική, αλλά έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου...

Εν κατακλείδι, μια παράσταση που ξεπέρασε τις προσδοκίες μου και με έκανε να αισθανθώ τυχερός που την είδα. ]]> Ill timed or out of time?: Η Οδύσσεια μιας ανάγνωσης http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/05/%ce%97_%ce%9f%ce%b4%cf%8d%cf%83%cf%83%ce%b5%ce%b9%ce%b1_%ce%bc%ce%b9%ce%b1%cf%82_%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7%cf%82 Sun, 06 Jun 2010 01:33:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/05/%ce%97_%ce%9f%ce%b4%cf%8d%cf%83%cf%83%ce%b5%ce%b9%ce%b1_%ce%bc%ce%b9%ce%b1%cf%82_%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7%cf%82 s_pablo
Μου πήρε ώρα να βρω την τέλεια ταξινόμηση (ανά είδος, χρονολογία, μέγεθος?), αλλά κατάφερα βάσει ενός δικού μου, προσωπικού, αξιολογικού συστήματος, να τα τοποθετήσω σε μια σειρά που να με ικανοποιεί. Όλα σε μια σειρά. Όλα εκτός από ένα.

Υπάρχει ένα βιβλίο που κάθεται αναπαυτικά εδώ και 16 χρόνια στο γραφείο μου (σε όποιο σπίτι κι αν έζησα) και το οποίο δεν κατάφερα ποτέ να διαβάσω. Κάθεται εκεί και κάθε φορά που πλησιάζω τα μάτια του συγγραφέα καρφώνονται πάνω μου, σαν να με περιπαίζουν. Είναι η δική μου άσπρη φάλαινα. Ένα απωθημένο τεσσάρων, μέχρι τώρα, αποτυχημένων προσπαθειών με τον σελιδοδείκτη καρφωμένο στη σελίδα 99, κεφάλαιο 5.

Αγόρασα τον Οδυσσέα του Τζέημς Τζόις το 1994, έναντι 8500 δραχμών, αφού είχα διαβάσει τους Νεκρούς και τους Δουβλινέζους και είχα πραγματικά γοητευτεί. Είχα, κατά καιρούς, ακούσει και διαβάσει τα σχόλια που έχουν ειπωθεί για το μεγαλείο αυτού του βιβλίου, οπότε ήμουν σίγουρος ότι αυτό θα ήταν το επόμενο βιβλίο που θα διάβαζα.

Μου αρέσει, όταν διαβάζω κάποιο μυθιστόρημα, αφού έχω ολοκληρώσει τις πρώτες παραγράφους του βιβλίου να γυρίζω στις τελευταίες σελίδες και να διαβάζω και τις τελευταίες. Κάπως έτσι ανακάλυψα ότι η τελευταία παράγραφος πιάνει 27 σελίδες και ότι οι τελευταίες 50 σελίδες (ένα ολόκληρο κεφάλαιο) δεν έχουν σημεία στίξης. Κάπως έτσι τελείωσε η πρώτη απόπειρα ανάγνωσης.

Τις επόμενες φορές αποφάσισα να προχωρήσω πιο ορθολογικά. Διαβάζοντας το δεκαεξασέλιδο σημείωμα του μεταφραστή πρώτα, άφησα το κείμενο να με οδηγήσει μόνο του. Πρόκειται για το πιο πυκνό κείμενο που έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου. Δεν είναι μόνο η πυκνότητα των νοημάτων, αλλά και αυτή των λέξεων. Κάθε πρόταση μοιάζει με τείχος που ορθώνεται και πρέπει να υπερπηδήσεις, μόνο και μόνο για να βρεις το επόμενο ψηλότερο τείχος. Μια πραγματική Οδύσσεια.

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο και με θυμώνει, είναι ότι από τις πρώτες λέξεις καταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι, όντως, μπροστά σε ένα μνημείο του πνεύματος. Οι ενενήντα κάτι σελίδες που έχω διαβάσει με έχουν αφήσει άναυδο, αλλά οι επτακόσιες που ακολουθούν μου φαίνονται γολγοθάς. Σκέφτομαι ότι αφού ο Τζόις κατάφερε να το γράψει, εγώ θα καταφέρω να το διαβάσω.

Μάλιστα πριν δυο χρόνια, στην τελευταία μου απόπειρα, ήμουν τόσο σίγουρος ότι θα το ολοκληρώσω που, ενώ βρισκόμουν στη σελίδα ογδοντα κάτι, διατεινόμουν σε μια συζήτηση στο μπλογκ του Νίκου Δήμου, ότι σε μερικές μέρες θα το τελειώσω και θα ξεκινήσω (ναι σίγουρα!!!) τον Άνθρωπο Χωρίς Ιδιότητες του Ρόμπερτ Μούζιλ (άλλο βουνό αυτό). Είχα μπει και στη λογική της συμβουλής του κου Δήμου, "χαλαρά, ένα βιβλίο είναι", και προχωρούσα ολοταχώς, μέχρι...

Τον τελευταίο καιρό έχω ξεκινήσει πνευματική γυμναστική. Αυτή τη φορά θα τα καταφέρω και ο Οδυσσέας θα μπει στο ράφι, ολοκληρωμένος και χωρίς σελιδοδείκτες. Μερικές ανάσες χαλάρωσης και... ]]> Ill timed or out of time?: Dead Blogging http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/04/Dead_Blogging Fri, 04 Jun 2010 12:26:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/04/Dead_Blogging s_pablo
Ως παιχνίδι, όμως, έχει πλάκα. Παίζω, λοιπόν, Six Degrees Of Separation στη μπλογκόσφαιρα. Άλλες φορές φέρνω εξάρες (οι υπόλοιπες εξάρες είναι στο μπλογκρολ μου), άλλες πάλι, πιο συχνά, ντόρτια (λινκ εδώ δεν έχει).

Βρίσκω αστείο το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές πέφτω σε χιτομπλόγκια, όπου 50+ σχολιαστές αερίζουν και αερίζονται τον κοπανιστό αέρα του/της αεράτου/ης μπλόγκερ. Κάποια, λιγοστά, από αυτά είναι ενδιαφέροντα. Βρίσκω ακόμα πιο αστείο το γεγονός ότι η μπλογκόσφαιρα τείνει προς το άπειρο. Όλοι έχουμε κάτι να πούμε?

Σκέφτομαι εμένα. Ξεκίνησα τούτο το διάολο από μια ανάγκη επικοινωνίας, σε μια εποχή που δεν ημουν μόνος, αλλά μισός. Πήρα φόρα, έγινα επαϊων, τρομάρα μου, έδωσα λύσεις στα προβλήματα της εποχής, ξανά τρομάρα μου, βρήκα αναγνώστες-συνοδοιπόρους, έγινα αναγνώστης-συνοδοιπόρος, χάθηκα, βρέθηκα, ξαναχάθηκα, ξαναβρέθηκα...

Διαβάζω παλιότερες αναρτήσεις μου και για κάποιες αισθάνομαι υπερήφανος, ακόμα και για μερικές της, τότε, επικαιρότητας. Για άλλες πάλι όχι και τόσο. Κάποιες τις σιχάθηκα και τις έσβησα. Ήμουν εγώ που τα έγραφα όλα αυτά?

Έγινα μέρος των παράταιρων καιρών?

"Το παράλογο αποκτά νόημα μόνο όταν δεν συναινούμε σ'αυτό."
"Το παράλογο αποκτά νόημα μόνο όταν δεν συναινούμε σ'αυτό."
"Το παράλογο αποκτά νόημα μόνο όταν δεν συναινούμε σ'αυτό."
"Το παράλογο αποκτά νόημα...

Ξέχασα να απορώ.

Έδωσα απαντήσεις πριν ακόμα ακούσω την ερώτηση. Μερικές φορές έπεσα μέσα. Και λοιπόν? Ξέχασα να απορώ. Αυτό θα έπρεπε να είναι αρκετό για να με βάλει σε σκέψεις. Δεν μ'εβαλε.

Ξέχασα να σκεφτώ?

Η σκέψη φθείρει. Την ψυχή. Γι'αυτό σταματήσαμε να σκεφτόμαστε? Περιγράφουμε, σχολιάζουμε, στοχοποιούμε. Γράφουμε όπως μιλάμε, αλλά δεν μιλάμε όπως γράφουμε. Συναινούμε στο παράλογο, πρωταγωνιστές (ή κομπάρσοι) ενός αποστασιοποιημένου θεάτρου. Αναζητούμε τον άλλο, γιατί δεν υπάρχουμε επειδή σκεφτόμαστε, αλλά επειδή μας βλέπουν, μας διαβάζουν, μας σχολιάζουν.

Τελικά, η κόλαση είναι οι άλλοι, εμείς ή η σιωπή?


]]> Ill timed or out of time?: GaDaZaDa http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/03/GaDaZaDa Thu, 03 Jun 2010 11:49:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/03/GaDaZaDa s_pablo ελευθερίας τόννους σε μία προσπάθεια
στολίσκος που Γάζας προκειμένου νυκτερινή
τόννους μία τον ισραηλινό πλεύσης
στολίσκος να στη το ισραηλινό
της μεταφέρει ακτιβιστές δέκα χιλιάδες σε

σκάφη τα ακτές τις σκάφη
που Γάζα ισραηλινά σκάφη ξημερώματα
στη από τα χιλιόμετρα τις
τις σκάφη Γάζα εκατόν εικοσιτέσσερα τα
που κατευθύνονταν από πολεμικά εκατόν εικοσιτέσσερα
ακτές σκάφη ισραηλινά Γάζα ξημερώματα

ναυτικό της τον τα στον
στον τον πολεμικά να τους
ναυτικό με τον στην αφετηρία
ναυτικό της τους να ακολουθήσει
το ισραηλινό ασύρματο ακολουθήσει Ασντόντ
ισραηλινό επικοινώνησε πρωτοβουλίας τους είτε

προειδοποιήσει τέτοιο το στολίσκος δεν
τέτοιο στη να κάτι αλλά
φθάσει το Ισραήλ δεν θα
φθάσει απόγευμα Γάζα το Ισραήλ
ο αναμενόταν να Ισραήλ δεν
ότι το είχε αλλά Γάζα

]]> Ill timed or out of time?: Ένα Καράβι Και Μια Γάζα http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/01/%ce%88%ce%bd%ce%b1_%ce%9a%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b2%ce%b9_%ce%9a%ce%b1%ce%b9_%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%ce%93%ce%ac%ce%b6%ce%b1 Wed, 02 Jun 2010 02:55:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/01/%ce%88%ce%bd%ce%b1_%ce%9a%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b2%ce%b9_%ce%9a%ce%b1%ce%b9_%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%ce%93%ce%ac%ce%b6%ce%b1 s_pablo
-Γιατί το πλοίο που ηγούταν του στόλου είχε απλωμένη μια τεράστια τουρκική σημαία στο πλάι?


Μήπως γιατί οι Τούρκοι είναι γνωστοί υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή μήπως γιατί είναι γνωστή η τουρκο-ισραηλινή φιλία, οπότε οι ειρηνιστές επιβάτες θεώρησαν ότι έτσι θα εξευμενίσουν τους από καιρό θυμωμένους Ισραηλινούς?

-Οκ, κανείς δεν περίμενε ότι οι Ισραηλινοί θα αντιδρούσαν κάπως έτσι? Δηλαδή, επειδή εμείς θεωρούμε τη Γάζα παλαιστινιακή περιοχή, είναι υποχρεωμένοι να συμμερίζονται και αυτοί τα αισθήματα μας?

-Αν οποιοδήποτε κράτος μάθαινε ότι υπάρχει μια νηοπομπή που κατευθύνεται προς ένα λιμάνι του, χωρίς άδεια, θα το θεωρούσε πολεμική κίνηση ή θα έλεγε "έλα μωρέ παιδιά είναι, άφησε τα να περάσουν..."?

-Αν οι Ισραηλινοί δεν ήταν τόσο τσαμπουκάδες και περίμεναν να μπει η νηοπομπή στα χωρικά τους ύδατα θα νομιμοποιούνταν να συλλάβουν τους ακτιβιστές?

-Γιατί τα θύματα ήταν είκοσι κι έγιναν εννέα? Έχουν κάτι τα νερά εκεί που ανασταίνουν και νεκρούς? Γιατί για τον Λάζαρο άλλη ιστορία μας είπαν.

-Μήπως όλο αυτό (α μπα?) ήταν μια καλοστημένη παγίδα των Τούρκων, όπως λέει ο γάτος αλλά και η κοινή λογική, και τελικά φεύγουμε από τον έναν νταβατζή και πάμε στον άλλον?

-Μήπως, ρε παιδί μου λέω μήπως, παίχτηκε ένα παιχνιδάκι στην πλάτη κάποιων αθώων (ή και ενόχων, δεν ξέρω και πολλά) κι εμείς χειροκροτάμε (ή γιουχάρουμε, αναλόγως πόσο μας άρεσε) σαν μαλάκες?

Τόσες απορίες κι άντε να βρεις απάντηση. Ένα καράβι, λοιπόν, να φύγω και μια γάζα γιατί πληγώθηκε η λογική μου... ]]> Ill timed or out of time?: Πάλι εδώ? http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/01/%ce%a0%ce%ac%ce%bb%ce%b9_%ce%b5%ce%b4%cf%8e_ Tue, 01 Jun 2010 13:48:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/06/01/%ce%a0%ce%ac%ce%bb%ce%b9_%ce%b5%ce%b4%cf%8e_ s_pablo (Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης, Μουσική: Αντρέας Μικρούτσικος, Ερμηνεία: Μανώλης Ρασούλης – Αντρέας Μικρούτσικος)

Να μαστε πάλι εδώ Αντρέα, οι δρόμοι τρέχουν χιαστίσημείο χ και μεις παρέα και ας φύγαν χίλιοι δυο καιροί
Μένω κατάπληκτος Μανώλη, δεν ξέρω αλήθεια τι να πω
Πώς γίνεται ο καθένας όλοι και όλοι πώς γίνονται εγώ

Σαν μια Ιθάκη είναι το τώρα, που όλο γυρίζω να τη βρω
και με των Δαναών τα δώρα, γελώ τον δόλιο μου εαυτό
Αμάν βαριά φιλοσοφία, ας πουμε κατι πιο απλό
καλές οι Η.Π.Α. και η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου και γώ

Μια από τις σχέσεις που δε ξέρεις, μου φώναξε ένα πρωινό
κάνεις εσύ αυτό που θέλεις, γι' αυτό βαθιά και σε μισώ
Και γω δεν είμαι με τη Μαίρη κι όμως μαζί της έχω γιο
με σεργιανά σ' άγνωστα μέρη χάνομαι, βρίσκομαι και ζω

Ελπίδες μέσα στη φορμόλη και πολλαπλάσιοι οι καιροί
άλλαξε τόσο αυτή η πόλη, μα 'μεινε ίδιο κατιτί
Το πρώτο πρώτο μας τραγούδι, αυτο θαρρώ πως θες να πεις
Κάλλιο στο χώμα το λουλούδι παρά σε βάζο περιωπής

Περνούν γερνούν τα γεγονότα, μα είναι καλό που 'μαστε εδώ
Φαντάσου φτάνει και μια νότα κι αλλάζεις όλο το σκοπό
Νομίζω έτσι και η ζωή μας σαν όπως λεν τα πάντα ρει
Στη θαλασσά η εκβολή μας και όμως γυρνάμε στην πηγή

Ναι το ποτάμι δε στερεύει καθάριο τρέχει το νερό
ενώνει δεν μεταναστεύει πηγή και γη με ωκεανό
Κάλλιο που όσο και να κλαίει ο κάθε που θα νοσταλγεί
η ζήση δε γυρνάει replay κι οι δρόμοι τρέχουν χιαστί
]]> Ill timed or out of time?: Η κουρά των αυγών http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/05/31/%ce%97_%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ac_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%b1%cf%85%ce%b3%cf%8e%ce%bd Mon, 31 May 2010 17:30:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/05/31/%ce%97_%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ac_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%b1%cf%85%ce%b3%cf%8e%ce%bd s_pablo
Το σίγουρο είναι ότι κάποιοι εξ ημών, όχι μόνο καταφέρνουν να πιάσουν το αυγό (σιγά το δύσκολο, θα μου πεις), αλλά το κουρεύουν κιόλας.

Είναι πολλοί? Δεν ξέρω. Έχουν τον θαυμασμό μου πάντως.
Αν έχουν και την αγάπη μου? Όχι και τόσο. Όμοιος ομοίω αεί πελάζει, άλλωστε.

Προτιμώ τους ανθρώπους που αφήνουν στ'αυγά τους φαβορίτες...


Απορούν, αναζητούν, ερευνούν και, συχνότατα, αποτυγχάνουν. Και ξαναπροσπαθούν, φωνάζουν, ζητούν βοήθεια, βρίσκουν την εύκολη λύση, μα συνεχίζουν μέχρι να βρουν την κατάλληλη. Κι ύστερα...

Κι ύστερα, απορούν, αναζητούν, ερευνούν και, συχνότατα, αποτυγχάνουν. Και ξαναπροσπαθούν, φωνάζουν, ζητούν βοήθεια, βρίσκουν την εύκολη λύση, μα συνεχίζουν μέχρι να βρουν την κατάλληλη.

Και ποτέ, μα ποτέ, δεν αφήνουν το αυγό να πέσει.... ]]> Ill timed or out of time?: Έκπληξη!!! http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/05/27/%ce%88%ce%ba%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%be%ce%b7!!! Thu, 27 May 2010 16:10:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/05/27/%ce%88%ce%ba%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%be%ce%b7!!! s_pablo
Και μαζί με τις μύγες, πάρτυ κάνουν και οι μικροπολιτικοί, οι μικρόνοες και οι παντός τύπου μικρο-κάτι. Χώρα μικρή δεν είμαστε άλλωστε?

Ο λαός εξεγείρεται, μάλλον επειδή δεν πήρε μέρος στο μοιράδι, και μόνος κερδισμένος είναι ο φασισμός. Μίζερος φασισμός, αριστερός φασισμός, δεξιός φασισμός, καθημερινός φασισμός, στη χώρα της Δημοκρατίας.

Διαβάζω σχόλια στο site των Νέων. "Χούντα μας χρειάζεται" ο ένας, "λιθοβολισμό" ο άλλος, "να λιντσάρουμε τους 300" ο δίπλα, "να του δημεύσουμε την περιουσία" ο παραδίπλα, "ιλιθιοι (επιικος) όσοι ψήφισαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ" ο μέγιστος (η ορθογραφία είναι του μέγιστου). Μου θυμίζουν γελοιογραφία του Altan.


Φωνάζουμε: "Να πάνε σπίτι τους". Μέγιστο πρόβλημα. Ο Μαντέλης έχει 25, σε ποιο να πρωτοπάει? Ο Μη-Έχων-Πέτσα-λνικος σε ποιο χωριό να πάει τώρα που το συνενώσαν και δεν ξέρει τον δρόμο? Μην πω για τον γιο του ταχυδρόμου. Δράμα ανεστίων ή μήπως αστείων?

Και στο κάτω κάτω της γραφής ο κατ'οίκον περιορισμός αποτελεί τιμωρία? Ας ρωτήσουμε το ανθρωπάκι της Michelin που μας κυβερνούσε 5 χρόνια.

Ωχ, δεν μας μιλάει. Θα αποφασίσει αυτός πότε. Μάλλον ψάχνει παλιές βιντεοταινίες με ατάκες του θειου του (ή του Ψάλτη, το ίδιο κάνει), για να μας ενθουσιάσει, για άλλη μια φορά, με τη χαρισματική προσωπικότητα του.

Εν τω μεταξύ ο Σημίτης διαχωρίζει τη θέση του. Το ίδιο κι ο Σαμαράς (το πρώτο σαμάρι ενσωματωμένο στο γαϊδούρι). Ζούμε εποχές διαχωρισμών, κύριοι.

Το παλιό ΠΑΣΟΚ από το νέο ΠΑΣΟΚ, το νέο ΠΑΣΟΚ από το παλιό ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ από τα αστικά κόμματα, το ΚΚΕ από τον ΣΥΡΙΖΑ και τα αστικά κόμματα, οι ριζοσπάστες Συριζαίοι από τους ανανεωτές Συριζαίους, η Μπακογιάννη από τον Σαμαρά, ουφ!!!

Μόνο ο Έλλην Στηβ Ρηβς δεν διαχωρίζει τη θέση του. Σπανίως, μόνο, τη διαχωρίζει από τον εαυτό του κι όταν το κάνει τον πιάνει ίλιγγος.

Και μέσα σ'όλα αυτά οι άνθρωποι των Τεχνών και των Γραμμάτων παρεμβαίνουν. Χα! Οι άνθρωποι των Τεχνών και των Γραμμάτων σιωπούν. Ή δεν υπάρχουν, το ίδιο είναι.

Μόνο ο Λαζόπουλος μιλάει. Αλλά κι αυτός διαχώρισε τη θέση του και από τις Τέχνες και από τα Γράμματα. Διάολε, αυτός διαχώρισε τη θέση του από κάθε διανοητική λειτουργία που δεν αφορά στο μέτρημα (χρημάτων, θεαματικοτήτων, κλπ). Ή μήπως τη διαχώρισαν αυτές?

- Και τι μας έμεινε?
- Ο Αυλωνίτης...


]]> Ill timed or out of time?: Υπάρχει Θεός? http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/05/26/%ce%a5%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%b9_%ce%98%ce%b5%cf%8c%cf%82_ Wed, 26 May 2010 20:06:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/05/26/%ce%a5%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%b9_%ce%98%ce%b5%cf%8c%cf%82_ s_pablo - Είσαι σίγουρός?
- Όχι.
- Κι αν υπάρχει?
- Μάλλον είναι κουφός...



Spacemen 3 - Lord Can You Hear Me? (from Playing With Fire LP)

Lord, help me out
I’d take my life, but I'm in doubt
Just where my soul will lie
Deep in the Earth or way up in the sky

Lord can you hear me when I call?
Lord can you hear me when I call?
Lord can you hear me when I call?
Lord can you hear me, hear me at all?

Oh, oh my love has left my side
Can't get enough of life to keep me satisfied
I lost about everything
Lord, look what state I'm in

Lord can you hear me when I call?
Lord can you hear me when I call?
Lord can you hear me when I call?
Lord can you hear me, hear me at all?

Lord can you hear me when I call?
Lord can you hear me, hear me at all?
]]> Ill timed or out of time?: Wunschkonzert http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/05/19/Wunschkonzert Wed, 19 May 2010 18:11:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/05/19/Wunschkonzert s_pablo
Παραδόξως, αν αποκλείσεις τις ελληνικές αναφορές στην παράσταση που παίζεται στο
Από Μηχανής Θέατρο, δεν θα βρείς παρά ελάχιστες αναφορές στο θεατρικό έργο που έγραψε το 1972 ο Γερμανός συγγραφέας Φραντς Ξάβιερ Κρετζ και το οποίο μας παρουσιάζει μια ώρα από τη ζωή της Φροιλάιν Ρας, μια μοναχικής, βουτηγμένης στην ρουτίνα μιας μηχανικής καθημερινότητας, σαραντάρας γυναίκας.

Στο θεατρικό έργο του Κρετζ δεν ακούγεται ούτε μια λέξη, εκτός από μια γλυκανάλατη "εκπομπή παραγγελιών" στο ραδιόφωνο της ηρωίδας. Οι μόνοι άλλοι ήχοι είναι αυτοί που παράγονται από τις διάφορες συσκευές της ηρωίδας (ψυγείο, καζανάκι, κουζίνα, κλπ) και, φυσικά και αναπόφευκτα, οι ήχοι των θεατών. Εβδομήντα λεπτά πραγματικού χρόνου (το ρολόι που δεν χάνει λεπτό στο τραπεζάκι του σαλονιού είναι ένα εξαιρετικό εύρημα) σε πλήρη αφασία είναι αρκετά για να μας πείσουν ότι "Η Ζωή δεν είναι μια Εκπομπή Παραγγελιών" (Das Leben ist kein Wunschkonzert, το γερμανικό σύνθημα). Μια εκπομπή παραγγελιών, που μοιάζει να είναι η μόνη διέξοδος της ηρωίδας από την βαθιά σε τέλμα, αλλά και σε πλήρη τάξη, ζωή της, μαζί με μια κουβέρτα που πλέκει και ολοκληρώνει, γεμάτη ικανοποίηση, λίγα λεπτά πριν τελειώσει και το έργο. Το τέλος του έργου έρχεται "φυσιολογικά", όπως και κάθε άλλη πράξη της ηρωίδας. Τα πάντα σε πλήρη αρμονία, "καθαρά" και τακτοποιημένα, καμμιά εκκρεμότητα δεν μένει ανοιχτή.

Το τέλος της παράστασης σε αφήνει με μια αίσθηση πληρότητας. Η Ζωή Χατζηαντωνίου, σκηνοθέτις της παράστασης, διάβασε το έργο ακριβώς όπως έπρεπε, πλην μιας ή δύο επιλογών, δεν υπάρχει ούτε μια περιττή στιγμή, ενώ η Δέσποινα Κούρτη, καταπληκτική δεσποινίς Ρας, αν και η ψιλόλιγνη μορφή της αντιβαίνει λίγο την περιγραφή του συγγραφέα (... 40-45 χρόνων, μελαχρινή, περίπου 1,55 στο ύψος, με καλοδιατηρημένο σώμα, εξαιρουμένων των ποδιών της, που είναι αρκετά χοντρά...), απέδωσε το ρόλο της δίνοντας μια πραγματικά μεγάλη ερμηνεία. ]]> Ill timed or out of time?: Νύχτα Στάσου... (Η οικονομική κρίση και η νυχτερινή εκμετάλευση της) http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/05/17/%ce%9d%cf%8d%cf%87%cf%84%ce%b1_%ce%a3%cf%84%ce%ac%cf%83%ce%bf%cf%85..._(%ce%97_%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%b7_%ce%bd%cf%85%cf%87%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%ae_%ce%b5%ce%ba%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7_%cf%84%ce%b7%cf%82) Mon, 17 May 2010 16:22:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/05/17/%ce%9d%cf%8d%cf%87%cf%84%ce%b1_%ce%a3%cf%84%ce%ac%cf%83%ce%bf%cf%85..._(%ce%97_%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%b7_%ce%bd%cf%85%cf%87%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%ae_%ce%b5%ce%ba%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7_%cf%84%ce%b7%cf%82) s_pablo
Δεν ξέρω για τους άλλους, όμως εγώ είμαι. Κυριακή βράδυ στο Bar Belafonte στον Κεραμεικό, ανακάλυψα ότι δέκα ποτά (για δυο άτομα, έχει σημασία) κάνουν 100 ευρώ, η προσκόμιση απόδειξης είναι προαιρετική και αν δεν είσαι φίλος του μπάρμαν, της σερβιτόρας ή του DJ, δεν έχεις ελπίδες να σεβαστούν εσένα ή τα χρήματα που τους καταθέτεις. Κι αν κάνεις το λάθος να παρατηρήσεις την αβλεψία (λέμε τώρα) σου φέρονται σαν να είσαι κανένας ψωμοζήτουλας.

Άντε τώρα να εξηγήσεις ότι δεν είναι για τα λεφτά, αλλά για τον στοιχειώδη σεβασμό στον καλό πελάτη που δεν σου δημιουργεί προβλήματα και θέλεις να ξανάρθει γιατί, στο κάτω κάτω της γραφής, στ'ακουμπάει.

Δυστυχώς, γι' αυτούς, δεν θα ξανάρθει... ]]> Ill timed or out of time?: Akropolis Reconstruction και οι σύγχρονες Ακροπόλεις του Ελληνισμού http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/05/04/Akropolis_Reconstruction_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%bf%ce%b9_%cf%83%cf%8d%ce%b3%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b5%cf%82_%ce%91%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%8d Tue, 04 May 2010 17:18:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/05/04/Akropolis_Reconstruction_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%bf%ce%b9_%cf%83%cf%8d%ce%b3%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b5%cf%82_%ce%91%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%8d s_pablo Stanislaw Wyspianski (Στάνισλαβ Βισπιάνσκι), έγραφε το θεατρικό του έργο Acropolis, οραματιζόταν την αναγέννηση της, κατά την άποψη του, πολωνικής Ακρόπολης, τον λόφο του Βάβελ στην Κρακοβία.

Έξι δεκαετίες αργότερα, ο μεγάλος Πολωνός σκηνοθέτης και θεωρητικός του θεάτρου Jerzy Grotowski (Γιέρζι Γκροτόφσκι) είδε στο έργο του Βισπιάνσκι μια νέα Ακρόπολη, το Άουσβιτς και θέλησε μέσα από την παράσταση του να καταδείξει την πεποίθηση του ότι αυτό "το κοιμητήριο των λαών" είναι η Ακρόπολη του 20ου αιώνα.

Ο εικοστός αιώνας, ο αιώνας των μεγάλων καταστροφών, έφυγε και τώρα, στις αρχές του επόμενου, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός και το Theseum Ensemble ανεβάζουν την ίδια παράσταση, με τι σκοπό άραγε? Υπάρχει σήμερα η ανάγκη ανακατασκευής της Ακρόπολης? Κυρίως εδώ, στην πόλη και την χώρα που η αυθεντική, το αιώνιο σύμβολο στέκει καθημερινά στο κέντρο της και δεσπόζει πάνω από τα κεφάλια μας.

Η σκέψη και μόνο φαντάζει βλάσφημη στο μυαλό του Έλληνα. Δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού, "κατέχουμε" το σύμβολο του και συζητάμε εν έτει 2010 ποια είναι η νέα Ακρόπολη?

Η παράσταση που παίζεται στο θέατρο "Θησείον" δεν δίνει απαντήσεις. Θέτει τις ερωτήσεις. Με τρόπο, βέβαια, που κατευθύνει τη σκέψη και προεκτείνει την προβληματική του Γκροτόφσκι.

Η (αυθεντική) Ακρόπολη

Ακρόπολη ονομαζόταν σε κάθε αρχαία πόλη, ένα ψηλό και δυσπρόσιτο σημείο, το οποίο οριζόταν ως κέντρο της. Στις μέρες μας όταν μιλάμε για την Ακρόπολη, εννοούμε την Ακρόπολη των Αθηνών, η οποία έφτασε στην τελειότερη μορφή της (και περίπου στη μορφή που την ξέρουμε σήμερα) κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα π.Χ.

Η Ακρόπολη είναι το σύμβολο του Δυτικού Πολιτισμού. Αποτελεί ότι πιο καλαίσθητο έχει να παρουσιάσει η τέχνη της αρχιτεκτονικής, αλλά και αντιπροσωπεύει τη δόξα της αρχαίας Αθήνας, της κοιτίδας του πολιτισμού. Για κάποιους άλλους είναι το απόλυτο δείγμα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, ένα έργο μικρό σε κλίμακα που κατάφερε να αντέξει (όχι αλώβητο) 2.500 χρόνια. Δυόμιση χιλιετίες ματαιοδοξίας και καταστροφής.

Και σήμερα? Στέκει ακόμα εκεί, ένας όμορφος βράχος με μερικά σκανδαλιστικά ερειπωμένα κτίσματα πάνω του που μας θυμίζουν τι ήμασταν. Γιατί, αν κάτι μας αποδεικνύει σήμερα η Ακρόπολη αυτό είναι ότι, κάποτε ήμασταν αυτοί που παρήγαγαν πολιτισμό. Τώρα πια δεν είμαστε. Και δεν μιλάω μόνο για τους Έλληνες, αλλά για όλους τους κληρονόμους του αρχαιοελληνικού πολιτισμού.

"Ποια θα μπορούσε να είναι για σας η Ακρόπολη του σύγχρονου ελληνικού έθνους?"

Η ερώτηση απευθύνεται (και κατευθύνεται) από τους ηθοποιούς στους θεατές. Ένας χάρτης με σημειωμένες πάνω του τη Σμύρνη, τη Μακρόνησο, τον Γράμμο και τη Μύκονο, απλώνεται στην σκηνή του θεάτρου. Κάποιοι συμφωνούν, κάποιοι δυσανασχετούν, άλλοι αντιπροτείνουν.

Για τον Γκροτόφσκι, όπως προείπαμε, Ακρόπολη είναι το Άουσβιτς, κορυφαίο σημείο της παρακμής του Δυτικού Πολιτισμού. Για τον Μαρμαρινό είναι τα πολιτικά και πολιτιστικά ερείπια της νεοελληνικής ιστορίας. Εκεί που χάθηκαν (ή χάνονται ακόμα) οι μεγάλες ευκαιρίες του έθνους. Εκεί που στήθηκαν "μνημεία" λήθης. Της λήθης ενός ολόκληρου λαού που χαριεντίζεται με ένα ένδοξο παρελθόν και τρομοκρατείται από ένα αβέβαιο μέλλον, αδυνατώντας να πράξει, έστω και λίγο, στο παρόν.

Όμως, όλα αυτά, πλην της αειθαλούς και πάντοτε σικ (sick) Μυκόνου, μούσας της ακαλαισθησίας και της μοδάτης ανοησίας, ανήκουν στο παρελθόν. Ποια είναι η Ακρόπολη των χρόνων που διανύουμε?

Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο του Economist για το αν οφείλουν οι Ευρωπαίοι (και όχι μόνο) να σώσουν την Ελλάδα λόγω της βαριάς κληρονομιάς της. Βρισκόμαστε στο 1821 ξανά. Τότε οι φιλέλληνες ρομαντικοί πάλευαν για την εδαφική, πολιτιστική και οικονομική απελευθέρωση των παιδιών του Πλάτωνα και του Περικλή, τώρα παλεύουν μόνο για την οικονομική.

Είναι η οικονομία το πεδίο δράσης των λαών πλέον? Η απάντηση μοιάζει, περισσότερο από ποτέ, καταφατική. Τα τελευταία, λοιπόν, χρόνια ποια είναι η δράση μας?

Από τη μεταπολίτευση και μετά η χώρα βρίσκεται σε μια συνεχή ανακατασκευή. Επανήλθε η δημοκρατία, ήρθε για πρώτη φορά το κοινωνικό κράτος, μπήκαμε στην ευρωζώνη, οργανώσαμε Ολυμπιακούς Αγώνες και είχαμε ρυθμούς ανάπτυξης δυτικής χώρας και ξαφνικά...

Ξαφνικά, ήρθε η κατάρρευση. Ο βράχος της "ακρόπολης" αποδείχθηκε γυάλινος, αδύναμος να συγκρατήσει το βάρος της νέας εποχής της αμετροέπειας και των ψευδαισθήσεων μεγαλείου που, κακά τα ψέμματα, πάντοτε χαρακτήριζε αυτόν τον δύστυχο "περιούσιο λαό". Και μέσα από τη σκόνη και τα θρυμματισμένα γυαλιά αναδείχθηκε η νέα μας Ακρόπολη. Το έργο όλων των Ελλήνων, πλούσιων και φτωχών, ελεύθερων και σκλάβων.

Το Δημόσιο Χρέος της χώρας μας είναι η μόνη σταθερά στη ζωή μας τα τελευταία 30 χρόνια. Είναι το μόνο πραγματικό Έργο που παράξαμε όλοι μαζί, λιθαράκι λιθαράκι δημιουργήσαμε μια δυσθεώρητη οικονομική "μαύρη τρύπα" που συνεχώς μεγαλώνει και συνεχώς μας παρασύρει μέσα της και ο καθένας από εμάς, αλλός με την ανοχή του και άλλος με τη συννενοχή του χρόνια τώρα την τροφοδοτεί ολοένα και περισσότερο, να μεγαλώσει κι άλλο.

Το Δημόσιο Χρέος είναι η σύγχονη Ακρόπολη του Ελληνισμού... ]]> Ill timed or out of time?: Το Κτήνος στο Φεγγάρι και η Αρμένικη Τραγωδία http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/26/%ce%a4%ce%bf_%ce%9a%cf%84%ce%ae%ce%bd%ce%bf%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%a6%ce%b5%ce%b3%ce%b3%ce%ac%cf%81%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%b7_%ce%91%cf%81%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%b7_%ce%a4%cf%81%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b4%ce%af%ce%b1 Mon, 26 Apr 2010 17:08:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/26/%ce%a4%ce%bf_%ce%9a%cf%84%ce%ae%ce%bd%ce%bf%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%a6%ce%b5%ce%b3%ce%b3%ce%ac%cf%81%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%b7_%ce%91%cf%81%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%b7_%ce%a4%cf%81%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b4%ce%af%ce%b1 s_pablo Βλέπετε στην Τουρκία το 1893, πριν καν γεννηθούν ο Αράμ και η Σέτα, έγινε μια έκλειψη σελήνης. Στα χωριά και τις πόλεις, οι Τούρκοι βγήκαν μέσα στη νύχτα και με τα κανόνια και τα όπλα τους άρχισαν να πυροβολούν "το άγριο κτήνος" στον ουρανό που σκέπαζε το φεγγάρι. Κάποιοι άλλοι πάσκιζαν να διώξουνε το κτήνος με φωνές. Οι Αρμένιοι παρακολουθούσαν. Κι έπειτα, δυο χρόνια αργότερα, το 1895, ο Σουλτάνος, ανήσυχος για μερικούς ανυπάκουους Αρμένηδες, κύρηξε Ιερό Πόλεμο, ένα Τζιχάντ και αμέσως οι Τούρκοι ξαναβγήκαν μέσα στη νύχτα κι άρχισαν να πυροβολούν, αλλά όχι το "κτήνος στο φεγγάρι". Πυροβολούσαν τους γείτονες τους, τους Αρμένηδες που κλείστηκαν όπως όπως σε ντουλάπες και χώθηκαν μέσα σε χαντάκια και κρύφτηκαν σε γωνίες. Αλλαλάζοντας οι Τούρκοι, βγήκαν στους δρόμους και τους σκότωσαν. Ο Αράμ και η Σέτα έρχονται από έναν συγκεκριμένο τόπο και μια συγκεκριμένη εποχή. Τα χρόνια πέρασαν κι εγώ ακόμα προσπαθώ να καταλάβω.
Ρίτσαρντ Καλινόσκι - Το Κτήνος στο Φεγγάρι (μετ. Δημήτρης Τάρλοου)
Μια μικρή Αρμένικη Ιστορία{1}

Gar oo chugar. Μια φορά κι έναν καιρό, στ'αρμένικα... Έτσι αρχίζει το, γραμμένο το 1995, δραματικό έργο του πολωνικής καταγωγής Αμερικανού συγγραφέα Ρίτσαρντ Καλινόσκι, "Το Κτήνος στο Φεγγάρι".

Gar oo chugar, λοιπόν, υπήρχε ένας λαός στους πρόποδες του όρους Αραράτ, απόγονοι του Χαϊκ που εμείς τους μάθαμε ως Αρμένιους. Από το 600 π.Χ. που ιδρύθηκε το Βασίλειο της Αρμενίας μέχρι το 95 π.Χ., όταν ο Τιγράνης ο Μέγας έφερε την Αρμενία στη μέγιστη ακμή της, η χώρα γνώρισε δυο μεγάλες εισβολές από τους Πέρσες και τους Έλληνες, χωρίς ποτέ να υποδουλωθεί, αλλά λειτουργώντας ως αυτόνομο προτεκτοράτο των δυο αυτοκρατοριών.

Το 301 μ.Χ. ο βασιλιάς Τιριδάτης ο Τρίτος, ανακηρύσσει ως επίσημη θρησκεία των Αρμενίων τον Χριστιανισμό, 30 χρόνια πριν βαφτιστεί ο Μέγας Κωνσταντίνος, και μαζί με τον επίσκοπο Γρηγόριο έχτισε τον πρώτο καθεδρικό ναό της χριστιανοσύνης, δημιουργώντας μια τεράστια αρχιτεκτονική παράδοση που πέρασε στο Βυζάντιο και από κει στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Το 645 μ.Χ. όταν η μεγάλη Αραβική Αυτοκρατορία έφτασε στους πρόποδες του Αραράτ, το ισχυρό Βασίλειο της Αρμενίας, όπως πολλά βασίλεια πριν από αυτό, είχε ήδη διαλυθεί. Όμως οι Άραβες δεν μπόρεσαν ποτέ να υποτάξουν πλήρως τον αρμένικο λαό, παραχωρώντας τους έτσι αυτονομία μέσα στα πλαίσια της αυτοκρατορίας τους.

Τετρακόσια χρόνια μετά, η επέλαση των Σελτζούκων Τούρκων διέλυσε κάθε ίχνος του Βασιλείου της Αρμενίας, εκτοπίζοντας τους Αρμένιους, οι οποίοι κατέφυγαν στην οροσειρά του Ταύρου στη σημερινή νοτιοανατολική Τουρκία, όπου και δημιούργησαν, υπό τον βασιλιά Ρούμπεν τον Πρώτο, το Αρμένικο Βασίλειο της Κιλικίας. Η έλευση των πρώτων σταυροφόρων βρήκε τους Αρμένιους ισχυρούς άρχοντες να βοηθούν τους "αδελφούς χριστιανούς" της μακρινής Δύσης, δημιουργώντας άρρηκτες σχέσεις φιλίας ανάμεσα στους Αρμένιους και τους Γάλλους που επισφραγίστηκαν με μια σειρά γάμων ανάμεσα σε ευγενείς των δύο χωρών.

Διακόσια και πλέον χρόνια μετά, το Βασίλειο της Αρμενίας παρέμενε το μοναδικό χριστιανικό κράτος στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, όταν και υπετάχθη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. "Πιστό Έθνος" ονόμαζαν οι Τούρκοι τους Αρμένιους, οι οποίοι κατάφεραν να ενσωματωθούν στους μηχανισμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είτε ως δημόσιοι υπάλληλοι, είτε ως αυτόνομοι επιστήμονες (γιατροί, συμβολαιογράφοι, αρχιτέκτονες κλπ), χωρίς όμως να αποκτήσουν ποτέ πλήρη δικαιώματα, λόγω της χριστιανικής τους θρησκείας.

Στα τέλη του 18ου αιώνα άρχισε να τίθεται από τις ευρωπαϊκές χώρες το λεγόμενο Αρμένικο Ζήτημα. Η παροχή, δηλαδή, στοιχειωδών ελευθεριών στους Αρμένιους. Τότε, τα Χριστούγεννα του 1895, το "κτήνος" κατέβηκε για πρώτη φορά από το φεγγάρι, στέλνοντας εκατοντάδες χιλιάδες Αρμένηδων στον θάνατο.

Το 1908, ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ ο Β', ανατράπηκε από την Επανάσταση των Νεοτούρκων, οι οποίοι, στηριζόμενοι και από τους Αρμένιους ηγέτες δημιούργησαν το νέο Τουρκικό κράτος. Η αρμένικη κοινότητα για πρώτη φορά μετά από 400 χρόνια άρχισε να πιστεύει ότι η συνύπαρξη μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών ήταν πλέον εφικτή. Όμως. στις 24 Απριλίου 1915, με αφορμή την ύπαρξη σώματος Αρμενίων εθελοντών στον Ρωσικό στρατό, 600 σημαίνοντες Αρμένιοι εκτοπίζονται από την Κωνσταντινούπολη, μια κίνηση που θεωρείται η έναρξη της Γενοκτονίας των Αρμενίων, η οποία ολοκληρώθηκε με την ψήφιση του νόμου περί "μετακίνησης των αρμενικών πληθυσμών" στις 29 Μαΐου 1915.

Κατά τη διάρκεια της "μετακίνησης" αυτής, 1.500.000 Αρμένιοι βρήκαν τον θάνατο (οι τουρκικές πηγές κατεβάζουν αυτόν τον αριθμό σε 600.00 - 800.000), ενώ αμέτρητες γυναίκες βιάσθηκαν και παιδιά πουλήθηκαν σε σκλαβοπάζαρα.{2}

Το έργο

Παιδιά "εκτοπισμένων" Αρμένηδων είναι και ο Αράμ με τη Σέτα, οι δύο ήρωες του έργου. Οι γονείς του Αράμ (εξαιρετικός ο Δημήτρης Τάρλοου ισορροπεί ανάμεσα στον "νέο" Αμερικανό και τον "παλιό" Αρμένη), καθώς και τα δυο αδέλφια του, αποκεφαλίστηκαν ενώ αυτός κρυβόταν κάτω από το παλιό παλτό του πατέρα του. Η μητέρα της Σέτα (η Ταμίλα Κουλίεβα πείθει με κάθε σπιθαμή του σώματος της ότι είναι, όντως, μια υποσιτισμένη έφηβη) σταυρώθηκε από τους Τούρκους και η μεγαλύτερη αδελφή της βιάσθηκε μπροστά στα μάτια της εννιάχρονης, τότε, κοπέλας που εμείς βλέπουμε να μπαίνει στη σκηνή 15 χρονών, νύφη φωτογραφίας και δια αλληλογραφίας, άρτι αφιχθείσα στο Γουισκόνσιν της Αμερικής, νέα πατρίδα του φωτογράφου Αράμ.

"Το κτήνος στο φεγγάρι" from elculture.gr on Vimeo.

Το έργο όλο, λειτουργεί κάτω από το βάρος της τραγωδίας που κουβαλούν μέσα τους οι δύο αυτοί άνθρωποι. Η προσκόλληση της Σέτα στην κούκλα που της χάρισε η μητέρα της και η αντίστοιχη του Αράμ στο παλιό παλτό του πατέρα του είναι η προσκόλληση τους στην παιδική ηλικία και η μη αποδοχή της νέας τους ταυτότητας. Το ζευγάρι επικοινωνεί μηχανικά, κρατώντας τους τύπους σε όλα ακόμα και στην συζυγική κλίνη, όπου ο έρωτας μετατρέπεται σε μια μηχανική πράξη αναπαραγωγής και η Σέτα το σκεύος μέσα από το οποίο θα ανα-δημιουργηθεί η παλιά αρμένικη οικογένεια. Μια οικογένεια, μονίμως παρούσα σε μια παλιά κορνιζαρισμένη φωτογραφία της οικογένειας του Αράμ, ο οποίος έχει αφαιρέσει από αυτή τα κεφάλια των εικονιζομένων με μόνο σκοπό να συμπληρώσει τα κενά με τα κεφάλια της καινούργιας που θα δημιουργήσει με τη Σέτα.

Σταδιακά, βλέπουμε το ζευγάρι να έρχεται πιο κοντά. Δεν είναι ο έρωτας που τους κρατά ενωμένους. Είναι η δέσμευση που δημιουργείται μέσα από μια πραγματική φιλία, αλλά και η "υπόσχεση" μιας ολοκληρωμένης οικογένειας. Μια υπόσχεση που μένει στα λόγια καθώς η στειρότητα της Σέτα (απότοκο και αυτή του "εκτοπισμού") εμποδίζει την εκπλήρωση της. Και οι δύο προσπαθούν να κρατήσουν την οικογένεια τους ενωμένη, αλλά ο καθένας τους με διαφορετικό τρόπο και σκοπό. Ο Αράμ πασχίζει να διατηρήσει την "αρμενικότητα" του, αρνούμενος να αποδεχτεί, ακόμα και μετά από δώδεκα χρόνια προσπαθειών, το γεγονός ότι η γυναίκα του είναι στείρα, ενώ η Σέτα, μέλος πια του νέου κόσμου στον οποίον ζει προσπερνά τα βιώματα και θέτει τις βάσεις για τη δημιουργία μιας νέας "αμερικανικής" οικογένειας μαζί με τον άντρα της.

Το έργο κλείνει με μια φωτογραφία. Ο Αράμ, η Σέτα και ο Βίνσεντ, το ορφανό Ιταλών μεταναστών που περιμαζεύει η Σέτα και λειτουργεί ως ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, στέκονται δίπλα στο τραπέζι (κυρίαρχο μέρος του σκηνικού γύρω από το οποίο εκτυλίσσεται όλη σχεδόν η δράση). Η Σέτα και ο Βίνσεντ χαμογελούν πλατιά, ενώ στο πρόσωπο του Αράμ σχηματίζεται ένα αβέβαιο, "μισό", χαμόγελο. Η παλιά κορνιζαρισμένη φωτογραφία έχει πλέον αντικατασταθεί, αλλά αυτός βρίσκεται (και πάλι) στην αρχή...

---------------------------------------------------------------------
{1} Πηγή: Jacques Der Alexanian - Ο ουρανός ήταν μαύρος πάνω απ'τον Ευφράτη. Η τραγική ιστορία των Αρμενίων, Εκδόσεις Λιβάνη.

{2} [...] Το τελευταίο και χειρότερο μέτρο κατά των Αρμενίων ήταν η ομαδική εκτόπιση όλου του πληθυσμού που ξεριζώθηκε για να σταλεί στην έρημο και να υποστεί όλων των ειδών τις φρικαλεότητες. Δεν είχαν ληφθεί μέτρα για την μεταφορά και την διατροφή τους. Τ α θύματα, μεταξύ των οποίων ήταν καλλιεργημένοι άνδρες και γυναίκες της ανώτερης κοινωνίας, χρειάστηκε να περπατούν συνέχεια εκτεθειμένοι στις επιδρομές των συμμοριών που γι'αυτόν τον σκοπό είχαν δημιουργηθεί. Τα σπίτια κυριολεκτικά ρημάχτηκαν. Οι οικογένειες χώρισαν. Οι άνδρες σκοτώθηκαν, οι γυναίκες και οι νέες κοπέλες βιάσθηκαν καθ'οδόν ή κλείστηκαν στα χαρέμια, τα παιδιά πετάχτηκαν στα ποτάμια ή πουλήθηκαν σε ξένους από τις μητέρες τους, για να μην πεθάνουν από την πείνα.

Τα γεγονότα που περιγράφονται στις αναφορές που έχουν φτάσει στην Πρεσβεία, από απολύτως αξιόπιστους μάρτυρες ξεπερνούν τις πιο κτηνώδεις και διαβολικές θηριωδίες που διαπράχθηκαν ή επινοήθηκαν ποτέ στην ιστορία του κόσμου. [...]
(Henry Morgenthau - Αμερικανός Πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη)

[...] 'Ετσι τον Ιούνιο του 1915, άρχισαν οι φρικαλεότητες που όμοιες τους δεν έχει άλλες η ιστορία. Από όλα τα χωριά και τις πόλεις της Κιλικίας, της Ανατολίας και της Μεσοποταμίας, οι Χριστιανοί Αρμένιοι υποχρεώθηκαν ν'ακολουθήσουν την πορεία του θανάτου τους. Ήταν μια μεθοδική δουλειά, ξεκαθάρισμα της μιας περιοχής μετά την άλλη άσχετα αν ήταν κοντά σε εμπόλεμη περιοχή ή εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. [...]
[...] Τα δυστυχή πλάσματα συγκεντρώθηκαν από τα διάφορα χωριά και οδηγήθηκαν ανάμεσα από τα βουνά στις στέπες της Αραβικής ερήμου όπου δεν υπήρχε καμμιά πρόβλεψη για την υποδοχή και τη συντήρηση τους, όπως δεν είχε ληφθεί καμμιά πρόνοια για τον επισιτισμό τους καθ'οδόν. Η σκέψη ήταν ότι όσοι δεν πέθαιναν ή δεν σκοτώνονταν στον δρόμο έπρεπε οπωσδήποτε να πεθάνουν από πείνα. [...]
[...] Όσους δεν ήταν πια σε θέση να προχωρήσουν τους ξέκαναν με βουρδουλιές ή τους σκότωναν. Τα καραβάνια μίκραιναν όλο και πιο πολύ καθώς η πείνα, η δίψα, η αρρώστια και ο φόνος τα αποδεκάτιζαν. Νέες γυναίκες και κοπέλες βιάζονταν ή τις πουλούσαν σε δημοπρασία.
Στις 31 Αυγούστου 1915 ο Ταλαάτ Μπέης (υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας) δήλωνε στον Γερμανό Πρέσβη "Το Αρμενικό Ζήτημα δεν υπάρχει πιά". Αυτό που έλεγε ήταν αλήθεια γιατί μέχρι τότε είχαν πραγματοποιηθεί όλες οι εκτοπίσεις. [...]
[...] Το όλο σχέδιο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα ψυχρό πολιτικό μέτρο, που είχε σαν αντικειμενικό σκοπό την εξόντωση ενός ανώτερου στοιχείου μέσα στον πληθυσμό που μπορούσε να είναι επικίνδυνο. Και σε αυτό πρέπει να προστεθεί η απληστία.[...]
(Fridjtof Nansen - Ύπατος Αρμοστής Προσφύγων Κοινωνίας των Εθνών) ]]> Ill timed or out of time?: Bring Them Back - Το απαγορευμένο βίντεο http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/22/Bring_Them_Back_-_%ce%a4%ce%bf_%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf_%ce%b2%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bf Fri, 23 Apr 2010 01:21:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/22/Bring_Them_Back_-_%ce%a4%ce%bf_%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf_%ce%b2%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bf s_pablo καμπάνιας για την επιστροφή των μαρμάρων και βγάζει το εξής εκπληκτικό:
Μέρος του περιεχομένου αυτού του μηνύματος έχει αναφερθεί ως υβριστικό από τους χρήστες του Facebook.
Προκαλώ τον βλάκα, διότι περί βλακός πρόκειται, που το ανέφερε και τον ακόμα μεγαλύτερο βλάκα του facebook που το απαγόρευσε να βρει την ύβρι σε αυτό το κείμενο.
Reunite Them! “BRING THEM BACK!” Thousands of pieces of Greek antiquities are hosted in the British Museum. Our campaign does not ask for the return of those. We ask for the return of the Parthenon Marbles in Greece and the Reunification of the Monument. We, the users of the Internet obtain power and we are able to mobilize the international public opinion. Our goal can be achieved this way. Do you believe this is fair? If yes, help this goal come true. Say your own “BRING THEM BACK!”
Τέλος πάντων, πριν απαγορευτεί και από τον blogger, προσφορά το απαγορευμένο βίντεο.


]]> Ill timed or out of time?: The High Priestess of Soul (21/02/1933 - 21/04/2003) http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/21/The_High_Priestess_of_Soul_(21_02_1933_-_21_04_2003) Wed, 21 Apr 2010 12:52:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/21/The_High_Priestess_of_Soul_(21_02_1933_-_21_04_2003) s_pablo

Nina Simone - Don't Let Me Be Misunderstood (Live, late 60's)

Να πεθάνεις στον ύπνο σου μετά από μια ταραχώδη ζωή σημαδεμένη από την διπολική διαταραχή, τον πολιτικό ακτιβισμό και, κοντά στο τέλος, τον καρκίνο του στήθους, μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει και ευλογία για μια γυναίκα που όντως ήταν "Νέα, χαρισματική και Μαύρη"...



Nina Simone - To Be Young, Gifted & Black (Live, 1969)
]]> Ill timed or out of time?: Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, μέρος Αααα "Η Στατιστική (Αν)Αξιοπιστία" http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/20/%ce%a0%cf%81%cf%8c%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1_%ce%a3%cf%84%ce%b1%ce%b8%ce%b5%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%91%ce%bd%ce%ac%cf%80%cf%84%cf%85%ce%be%ce%b7%cf%82,_%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%91%ce%b1%ce%b1%ce%b1____%ce%97_%ce%a3%cf%84%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae_(%ce%91%ce%bd)%ce%91%ce%be%ce%b9%ce%bf%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%af%ce%b1_ Tue, 20 Apr 2010 14:41:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/20/%ce%a0%cf%81%cf%8c%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1_%ce%a3%cf%84%ce%b1%ce%b8%ce%b5%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%91%ce%bd%ce%ac%cf%80%cf%84%cf%85%ce%be%ce%b7%cf%82,_%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%91%ce%b1%ce%b1%ce%b1____%ce%97_%ce%a3%cf%84%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae_(%ce%91%ce%bd)%ce%91%ce%be%ce%b9%ce%bf%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%af%ce%b1_ s_pablo
Το Πρόγραμμα Σταθερότητας όπως φάνηκε και από την προηγούμενη ανάρτηση μου χωρίζεται σε εννέα θεματικές ενότητες, τις οποίες και (ξανα)απαριθμώ στα γρήγορα:

1. Στατιστική Αξιοπιστία
2. Παρακολούθηση Εκτέλεσης Προϋπολογισμού
3. Κατάρτιση Προϋπολογισμού
4. Περιορισμός μισθολογικών δαπανών και προσωπικού στο Δημόσιο
5. Περαιτέρω μείωση κρατικών δαπανών
6. Ασφαλιστική μεταρρύθμιση
7. Φορολογική πολιτική
8. Καταπολέμηση φοροδιαφυγής
9. Ανταγωνισμός, ανάπτυξη και απασχόληση

Όπως κάθε καλός μαζοχιστής που σέβεται τον εαυτό του, υπάρχουν και ψήγματα σαδισμού μέσα μου οπότε, όποιος κάνει το λάθος και πατήσει το πόδι του εδώ θα υποβληθεί στο μαρτύριο της μελέτης του προγράμματος μαζί μου.

Ξεκινάμε λοιπόν με το πρώτο (από τα εννέα) μέρος της ελεγείας της αυτοταπείνωσης...

Α. Στατιστική αξιοπιστία.

Δηλαδή η ξεφτίλα του αιώνα (και τουτουνού και του προηγούμενου, άντε και του προ-προηγούμενου). Μια χώρα που μέσα στο 2010 πρέπει να κάνει ενέργειες για να είναι στατιστικά αξιόπιστη, είτε βρίσκεται στην αφρικανική ενδοχώρα είτε δεν βρίσκεται στο 2010.

Τέλος πάντων, τρεις ενέργειες χρειάζονται, σύμφωνα με την κυβέρνηση, για να επιτευχθεί ο στόχος και μοιάζουν ικανές.

α) Ανεξάρτητη Στατιστική Υπηρεσία

Έχει ήδη δημοσιευθεί ο νόμος 3832/2010, ο οποίος ορίζει τη σύσταση της νέας στατιστικής υπηρεσίας, ονόματι ΕΛ.ΣΤΑΤ, τη σύσταση του Συμβουλίου του Ελληνικού Στατιστικού Συστήματος (ΣΥ.ΕΛ.Σ.Σ.), καθώς και το Ελληνικό Στατιστικό Πρόγραμμα (ΕΛ.Σ.Π.), το οποίο θα έχει τριετή ισχύ.

Η ΕΛ.ΣΤΑΤ. συγκροτείται από επτά μέλη. Τα τέσσερα επιλέγονται από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής με πλειοψηφία 4/5 ύστερα από δημόσια προκήρυξη και εισήγηση του Υπουργού Οικονομικών. Από αυτούς τους τέσσερις βγαίνει ο Πρόεδρος, ο οποίος πρέπει να έχει διδακτορικό (έλεος ακόμα και γι'αυτο το απλό πρέπει να προβλέπει ο νόμος???) και ο Αντιπρόεδρος. Ένα μέλος υποδεικνύει η Τράπεζα της Ελλάδος, άλλο ένα ορίζει ο εκάστοτε Υπουργός Οικονομικών και τέλος ένα μέλος ορίζουν οι εργαζόμενοι της ΕΛ.ΣΤΑΤ.

Τα μέλη της ΕΛ.ΣΤΑΤ. ορίζονται για πενταετή θητεία και έχουν δικαίωμα ανανέωσης της θητείας τους για άλλη μια φορά. Από αυτούς μόνο ο Πρόεδρος είναι full time, ενώ οι άλλοι έξι θεωρούνται part time και μπορούν να κάνουν και άλλες δουλειές (εκτός από τις προφανείς ασυμβίβαστες).

Να τονίσω εδώ ότι στο αρχικό σχέδιο νόμου ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος ορίζονταν απευθείας από τον Υπουργό και διορθώθηκε αυτή η ανοησία μετά τις παρεμβάσεις των συναδέλφων σαδομαζοχιστών στην online διαβούλευση. Βέβαια, μπορεί κάποιος να πει ότι βρε αδελφέ ούτως ή άλλως ο Υπουργος δεν εισηγείται ποιοί θα είναι υποψήφιοι προς επιλογή? Εγώ όμως πιστεύω ότι κανείς δεν θα το πει, γιατί όποιος το κάνει είναι κακοπροαίρετος και τέτοιους δεν έχουμε εμείς εδώ...

Το ΣΥ.ΕΛ.Σ.Σ., τώρα είναι μια άλλη ιστορία. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα γνωμοδοτικό συμβούλιο το οποίο απαρτίζεται από πόσα μέλη κι εγώ δεν κατάλαβα, τα οποία ορίζονται από διάφορους φορείς, άσχετους και σχετικούς (π.χ. εκτός από διάφορα οικονομικά και στατιστικά Κέντρα και Ινστιτούτα, μέλη ορίζουν η ΓΣΕΕ και η ΠΑΣΕΓΕΣ). Δουλειά του ΣΥ.ΕΛ.Σ.Σ. είναι να γνωμοδοτεί σε θέματα απορρήτου, κανονισμών και για το ΕΛ.Σ.Π.

Α, ξέχασα ότι ένα μέλος του ΣΥ.ΕΛ.Σ.Σ., φυσικά, ορίζεται από τη Eurostat. Σιγά μην έχαναν την κωμωδία...


β) Δημιουργία Γραφείου Προϋπολογισμού στη Βουλή

Αν θυμάμαι καλά είχε γίνει θέμα από τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί δεν συμμετέχει η Βουλή στην κατάρτιση και τον έλεγχο του προϋπολογισμού, όπως συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη και, νομίζω, στο Ευρωκοινοβούλιο. Προφανώς, γιατί δεν "ανήκομεν εις την Δύσιν" θα έλεγα εγώ.

Τέλος πάντων, το γραφείο, λέει, υλοποιείται (τώρα βάφουν τους τοίχους) και θα το δούμε με το νέο έτος...


γ) Εισαγωγή αποτελεσματικών ελέγχων (checks and balances) κατά την παραγωγή και δημοσιοποίηση των δημοσιονομικών στατιστικών

Τώρα εδώ τι να πω? Έπρεπε αυτό το πράγμα να έχει ήδη υλοποιηθεί μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2010. Αντιθέτως, πηγαινοερχόμαστε στη Eurostat και αναμένουμε το τελικό αποτέλεσμα στις 15 Μαϊου. Πολύ φοβάμαι ότι όταν κάτι ακούγεται τόσο συγκεχυμένο, είναι συγκεχυμένο και δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει αποτελεσματικός έλεγχος και ποιος κρίνει την αποτελεσματικότητα των ελέγχων αυτών.

Εν κατακλείδι, ένα βήμα μπροστά κάναμε (εκτός αν μπρος είναι ο γκρεμός, οπότε κάναμε ένα βήμα πίσω) με αυτές τις τρείς κινήσεις που υλοποιήθηκαν ή, τέλος πάντων, βρίσκονται σε στάδιο υλοποίησης. Δυστυχώς, σε αυτή τη χώρα τα λόγια (και οι νόμοι) είναι συνήθως κενά. Μένει σ'εμάς να διατηρήσουμε την αξιοπιστία των νομοσχεδίων και να μην αφήσουμε κάποια σωστά πράγματα που γίνονται να "λαμογιοποιηθούν".

*Στο επόμενο επεισόδιο, η "παρακολούθηση εκτέλεσης του προϋπολογισμού" ή αλλιώς "πως να μάθεις στους υπουργούς να μη χαλάνε το χαρτζηλίκι τους όλο σε χαρτάκια και καραμέλες και μετά δεν έχουν λεφτα για παγωτό" ]]> Ill timed or out of time?: Αύριο με τον κηδεμόνα σας, ο Πάγκαλος μοιράζει ελέγχους http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/19/%ce%91%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%bf%ce%bd_%ce%ba%ce%b7%ce%b4%ce%b5%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%b1_%cf%83%ce%b1%cf%82,_%ce%bf_%ce%a0%ce%ac%ce%b3%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%82_%ce%bc%ce%bf%ce%b9%cf%81%ce%ac%ce%b6%ce%b5%ce%b9_%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%b3%cf%87%ce%bf%cf%85%cf%82 Mon, 19 Apr 2010 20:30:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/19/%ce%91%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%bf%ce%bd_%ce%ba%ce%b7%ce%b4%ce%b5%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%b1_%cf%83%ce%b1%cf%82,_%ce%bf_%ce%a0%ce%ac%ce%b3%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%82_%ce%bc%ce%bf%ce%b9%cf%81%ce%ac%ce%b6%ce%b5%ce%b9_%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%b3%cf%87%ce%bf%cf%85%cf%82 s_pablo κύριο Πάγκαλο και ως γνήσιος μαζοχιστής έκατσα και το διάβασα. Ομολογώ ότι αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με το Πρόγραμμα Σταθερότητας και μπορώ να πω ότι υπάρχουν πράγματα που διαφωνώ και πράγματα που συμφωνώ, αλλά το θέμα μας εδώ είναι η άτυπη βαθμολογία που βγαίνει από αυτό το δελτίο τύπου.

Για να δούμε λοιπόν...

Αποτίμηση ανά τομέα:

1. Στατιστική αξιοπιστία. Μηδέν από μηδέν μηδέν. Έχει γίνει το σχέδιο νόμου, αλλά ακόμα δεν έχει οριστεί ο πρόεδρος. Έτερον ουδέν...

2. Παρακολούθηση Εκτέλεσης Προϋπολογισμού. Έχουν βγει τα διαδικαστικά από τη μέση (καλό αυτό), αλλά η δημιουργία Ενιαίας Αρχής Πληρωμών και το σύστημα παρακολούθησης των δαπανών υπουργείων και δημοσίων υπηρεσιών (που μου φαίνονται πιο σημαντικά) έχουν οριστεί για το επόμενο τρίμηνο. Άντε να δούμε.

3. Κατάρτιση Προϋπολογισμού. Ναι καλά. Εδώ δεν ξέρουμε αν θα χουμε λεφτά σε ένα μήνα και θα αρχίσουμε να καταρτίζουμε τριετείς προϋπολογισμούς. Υπό το μηδέν...

4. Περιορισμός μισθολογικών δαπανών και προσωπικού στο Δημόσιο. Εδώ τρέχουν με χίλια. Μείωση των επιδομάτων και μερικές καλές ρυθμίσεις για τον περιορισμό του δημόσιου τομέα, αλλά το σημαντικό και λιγότερο αντικοινωνικό, οπώς είναι η μείωση του αριθμού επιτροπών επί πληρωμή, για κάποιον λόγο είναι το μόνο που καθυστερεί.

5. Περαιτέρω μείωση κρατικών δαπανών. Μφχχχ. Γκουχ γκουχ. Εεεεεεε!!!!

6. Ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Άστο, μη βιαζόμαστε κιόλας...

7. Φορολογική πολιτική. Εντάξει, αυξήθηκαν οι φόροι στα τσιγάρα, τα ποτά και τα καύσιμα. Θέλετε κι άλλα?

8. Καταπολέμηση φοροδιαφυγής. Μάλλον δεν βιαζόμαστε γιατί όλα έχουν προγραμματιστεί για το επόμενο εξάμηνο.

9. Ανταγωνισμός, ανάπτυξη και απασχόληση. Οκ, 44 θέματα έχουν να λύσουν εδώ και για κάποιο λόγο τα έχουν αφήσει για μετά, κυρίως τα θέματα της αγροτικής ανάπτυξης.

Αποτίμηση ανά υπουργείο:

Υπουργείο Οικονομικών. Το υπουργείο με την περισσότερη δουλειά, αλλά μάλλον η προσπάθεια για ανεύρεση δανεικών έχουν φέρει τον κύριο υπουργό σε σύγχυση. 14 στα 26 για τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, δηλαδή 10,77/20. Με το ζόρι βάση...

Υπουργείο Εσωτερικών. Επτά δουλειές είχε να κάνει ο κος Ραγκούσης (τις δύο σε συνεργασία με το Οικονομικών) και έχει φέρει εις πέρας τις πέντε, δηλαδή 14,28/20. Πολύ καλά, λέω...

Υπουργείο Οικονομίας. Επτά και για την κα Κατσέλη και δεν έχει προχωρήσει μόνο μία (σε συνεργασία με Οικονομικών και Δικαιοσύνης), οπότε 17,14/20. Θα είχε 20/20 αν δεν καθυστερούσε τη ρύθμιση των οφειλών φυσικών προσώπων η Ε.Κ.Τ. Μπράβο Λούκα, σημαιοφόρο σε βλέπω...

Υπουργείο Εργασίας. Δύο στα δύο για τον κο καθηγητή κι αν αναλογιστούμε ότι έχει το πιο #@$%@&*@ υπουργείο, μπράβο του. 20/20 και περαστικά.

Υπουργείο Παιδείας. Ένα πράγμα είχαμε να κάνουμε Αννούλα και δεν το κάναμε. 0/20 και θα σ'έκοβα αν δεν μας έλεγες ότι ετοιμάζεις σούπερ νομοσχέδια τους επόμενους μήνες. Μετεξεταστέα για το επόμενο τρίμηνο, λοιπόν.

Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Ναι καλά, υπουργείο Αγροτικής Υπανάπτυξης κα Μπατζελή μου που κάνεις και ωραίες πίττες. Καμμία από τις δυο δουλειές δεν έχεις τελειώσει ακόμα. 0/20 και περιμένω τις γωνίες από την επόμενη πίττα σου για να κάνω τα στραβά μάτια.

Υπουργείο Περιβάλλοντος. Δύο στα δύο για την κάζουαλ Τίνα, χωρίς πολλά λόγια γιατί πάει και τζυμ είναι και σινγκλ μάδερ, γράφει και τα λογάκια του Τζώρτζ. 20/20 και εις ανώτερα.

Υπουργείο Υγείας. Η κα Ξενογιαννακοπούλου δεν έχει μπει ακόμα στη διαδικασία αξιολόγησης. Όλες οι επεμβάσεις της που αφορούν τη μείωση των εξόδων υγείας (δεν θα θελα να είμαι στη θέση της) έχουν χρονοδιάγραμμα υλοποίησης το πρώτο εξάμηνο, οπότε αναμένουμε. Φαίνεται να δουλεύει πάντως, οπότε θα τα πούμε σε δυο μηνάκια Μαριλίζα.

Τα υπόλοιπα υπουργεία δεν παίζουν ιδαίτερο ρόλο στο Πρόγραμμα Σταθερότητας, οπότεκαι δεν αξιολογούνται για την ώρα...

Συνολική αποτίμηση: Από τις 45 ενέργειες που είχαν προγραμματιστεί για το πρώτο 3μηνο οι 27 έχουν πραγματοποιηθεί, ενώ οι υπόλοιπες 18 καθυστερούν, με τις περισσότερες καθυστερήσεις (επτά) στο θέμα της φορολογικής πολιτικής. 12/20 και το Δ.Ν.Τ. έρχεται για να μας σκίσει (λέμε τώρα)...

Αυτά για την ώρα, ελπίζω όποιος το διαβάσει να το βρει χρήσιμο και έπεται και σήκουελ... ]]> Ill timed or out of time?: Lady Day (April 7, 1915 – July 17, 1959) http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/07/Lady_Day_(April_7,_1915_%e2%80%93_July_17,_1959) Wed, 07 Apr 2010 21:40:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/07/Lady_Day_(April_7,_1915_%e2%80%93_July_17,_1959) s_pablo

Χωρίς άλλα λόγια...




Lyrics | Billie Holiday Lyrics | Strange Fruit Lyrics
]]> Ill timed or out of time?: Μικρός Οδυσσεύς http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/04/%ce%9c%ce%b9%ce%ba%cf%81%cf%8c%cf%82_%ce%9f%ce%b4%cf%85%cf%83%cf%83%ce%b5%cf%8d%cf%82 Mon, 05 Apr 2010 01:14:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2010/04/04/%ce%9c%ce%b9%ce%ba%cf%81%cf%8c%cf%82_%ce%9f%ce%b4%cf%85%cf%83%cf%83%ce%b5%cf%8d%cf%82 s_pablo

Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης, Μουσική: Στέφανος Κορκολής - First Touch, Video: ALEXIAPREV


Νοσταλγός ποιας πατρίδας, βρέθηκα ξανά να γράφω ανάμεσα στις γραμμές τούτου του ηλεκτρονικού τετραδίου, εγώ ο άπατρις;

Απορία ψάλτου βηξ.

Ας είναι, λέω, για την ώρα, να μείνω εδώ μήπως και ο βηξ γίνει λόγος και ο λόγος η αφορμή, η αιτία και το μέσο που θα με μεταφέρει πίσω στην πατρίδα που κάποτε χάθηκε...
]]> Ill timed or out of time?: Τα Πάθη του Χριστού (The Movie) http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/04/23/%ce%a4%ce%b1_%ce%a0%ce%ac%ce%b8%ce%b7_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%a7%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d_(The_Movie) Wed, 23 Apr 2008 19:22:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/04/23/%ce%a4%ce%b1_%ce%a0%ce%ac%ce%b8%ce%b7_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%a7%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d_(The_Movie) s_pablo
Στον αντίποδα αυτού του αριστουργήματος, βρίσκεται μια από τις χειρότερες ταινίες (αν όχι η χειρότερη) που τα μάτια μου έχουν υποστεί. "Τα Πάθη του Χριστού" σε "σκηνοθεσία" (μόνο σε εισαγωγικά μπορεί να μπει αυτό το πράγμα) Mel Gibson.

Η αλήθεια είναι ότι, αν και έχω επιχειρήσει αρκετές φορές, δεν έχω καταφέρει ακόμα να δω αυτήν την ταινία ολόκληρη. Κάθε φορά βλέπω και λίγο περισσότερο και κάθε φορά κλείνω το DVD λίγο πιο εκνευρισμένος. Στην αρχή πίστεψα ότι ήταν η βία, αλλά κατόπιν σκέψεως κατέληξα αλλού.

Ο Gibson επέλεξε, προφανώς για λόγους ρεαλισμού, να γυρίσει την ταινία στα Αραμαϊκά, Λατινικά και Εβραϊκά (μάλιστα επέμενε ότι η ταινία θα έπρεπε να βγεί στις αίθουσες χωρίς υπότιτλους, κάτι που κάνει προφανείς και τις προθέσεις του). Αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να μείνει όσο γίνεται πιστότερος στην ιστορική αλήθεια. Ποια αλήθεια όμως?

Οι ιστορικές αναφορές στο πρόσωπο του Χριστού είναι ελάχιστες και δεν υπάρχει κάποια πλήρης καταγραφή της ζωής του από κάποιον ιστορικό, οπότε ο "σκηνοθέτης" στράφηκε σε ένα βιβλίο που έγραψε μια καθολική καλόγρια η οποία έζησε γύρω στα 1770 και υποστήριζε ότι της εμφανίστηκε ο ίδιος ο Χριστός και της περιέγραψε τι ακριβώς συνέβη. Οπότε, ολόκληρη η ταινία, η οποία δεν έχει καμμία σχέση με τα Ευαγγέλια, βασίζεται σε αυτήν την "ιστορική" αναφορά.

Το αποτέλεσμα είναι να παρακολουθούμε επί της οθόνης την ιστορία ενός ανθρώπου ο οποίος ξυλοφορτώνεται επί 100 περίπου λεπτά κινηματογραφικού χρόνου και το μόνο που μπορούμε να αισθανθούμε είναι συμπάθεια και οίκτο. Συμπάθεια και οίκτο, που θα νοιώθαμε για οποιονδήποτε υπέφερε αυτά τα μαρτύρια, είτε ήταν ο υιός του Θεού είτε ο υιός κάποιας Μαρίας.

Κι εδώ ακριβώς είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας. Ο Gibson αφαιρεί από τον Χριστό κάθε πνευματικότητα και τον παρουσιάζει ως τον γιο κάποιας Μαρίας. Δεν είναι θεάνθρωπος, δεν είναι ο πνευματικός ηγέτης της μεγαλύτερης θρησκείας στον πλανήτη. Ο Λόγος είναι περιττός (γι'αυτό δεν χρειάζονταν οι υπότιτλοι). Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι ο γιος κάποιας μητέρας πονάει και βασανίζεται επειδή, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, όλοι τον μισούν. Πρέπει να τον λυπηθούμε.

Τελικά, μια "χριστιανική" ταινία (εγκεκριμένη από το Βατικανό) είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από χριστιανική. Προωθεί τη βία, το μίσος, τον θυμό και τη μισαλλοδοξία αντί για την αγάπη, που είναι το κυρίως μήνυμα του χριστιανισμού.

Με λίγα λόγια ο Mel Gibson σε αυτήν την ταινία αποδεικνύει αυτό που ήταν προφανές από την ηθοποίια του. Εκτός από ατάλαντος είναι και βλάξ. Και είναι κρίμα ο θεός 2 δισεκατομμυρίων ανθρώπων να υποφέρει στα χέρια ενός βλάκα. ]]> Ill timed or out of time?: Ανήλικη Τρομοκρατία http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/03/29/%ce%91%ce%bd%ce%ae%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%b7_%ce%a4%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%af%ce%b1 Sat, 29 Mar 2008 21:21:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/03/29/%ce%91%ce%bd%ce%ae%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%b7_%ce%a4%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%af%ce%b1 s_pablo
Οι ισχυροί της Ε.Ε. πρότειναν, και όπως φαίνεται πέτυχαν, να αρχίσει η λήψη και καταγραφή των δακτυλικών αποτυπωμάτων όλων των παιδιών από 6 (αριθμός έξι) έτων και πάνω, ούτως ώστε να είναι πλέον ολοκληρωμένη η αντιτρομοκρατική βάση δεδομένων, που τόσο χρήσιμη μας έχει φανεί ως τώρα.

Οι πληροφορίες μου λένε (αυτό το έχω κλεμμένο από τους πανελίστες) ότι το νέο μέτρο θα χρησιμοποιηθεί και στην πάταξη της σχολικής εγκληματικότητας που μαστίζει διεθνώς τα δημοτικά και τα νηπιαγωγεία. Έκλεψε ο Νικολάκης το τοστ της Μαρίας? Τα δακτυλικά αποτυπώματα θα τον αποκαλύψουν. Έσπασε ο Γιαννάκης την κούκλα τρανσφόρμερ του Κωστάκη? Δακτυλικά αποτυπώματα και στο μπαλαούρο.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ αισθάνομαι ήδη ασφαλέστερος.

Υ.Γ. Εν τω μεταξύ, οι νέες ταυτότητες ετοιμάζονται. Θα είναι σε μέγεθος πιστωτικής και θα περιέχουν μικροτσίπ με όλα τα στοιχεία μας.

Πως είπατε? Δεν έχετε μεγάλο αδελφό? ]]> Ill timed or out of time?: Πίσω από τις λέξεις... http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/03/19/%ce%a0%ce%af%cf%83%cf%89_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%b9%cf%82_%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82... Wed, 19 Mar 2008 22:48:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/03/19/%ce%a0%ce%af%cf%83%cf%89_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%b9%cf%82_%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82... s_pablo
Αυτόν τον Αλέξη τον ξέρω. Όχι προσωπικά, διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας, αλλά ποτέ δεν συναντηθήκαμε. Γεννηθήκαμε την ίδια χρονιά και 17 χρόνια αργότερα κατεβήκαμε κι οι δυο σε μια πορεία. Αυτός ενεργό μέλος των καταλήψεων στην κορυφή, εμείς φτιάχναμε σατιρικά συνθηματάκια στην ουρά. Δεν ξέρω που ήταν όταν άρχισαν οι ανοησίες (ξέρεις τώρα, ρίξτε εσείς κανένα καπνογόνο, να κάψουμε εμείς το Κ. Μαρούση) και ειλικρινά δεν με νοιάζει. Το πιθανότερο είναι ότι και να είχαμε συναντηθεί δεν θα αλλάζαμε δεύτερη ματιά.



Άλλα 17 χρόνια πέρασαν κι ακόμα να συναντηθούμε με τον Αλέξη. Αυτός έγινε πρόεδρος κόμματος, αρέσει στις γυναίκες και το 17% των Ελλήνων τον θεωρούν καταλληλότερο για πρωθυπουργό. Εγώ είμαι ακόμα στην ουρά, αρέσω και δεν αρέσω και μόνο η μαμά μου θα με ψήφιζε για πρωθυπουργό.



Το κακό είναι ότι δεν τον ζηλεύω. Δεν τον ζηλεύω γιατί ακόμα μιλάει όπως τότε, μόνο που ακούγεται πολύ πιο γερασμένος. Γιατί τσιτάρει Σαββόπουλο εν μέσω λαϊκών κινητοποιήσεων (μάλλον γιατί δεν έχει κάτι να πει ο ίδιος), πηγαίνει στο προεδρικό μέγαρο με μηχανή για να δείξει ότι είναι μοντέρνος, αλλά τελικώς μόνο μοδάτος δείχνει. Στην τελική δεν τον ζηλεύω γιατί μοιάζει να είναι ένα ακόμα ωραίο πρόσωπο και όσο (και όπως) και να απέτυχα στη ζωή μου, τέτοια απογοήτευση δεν την έζησα ακόμα.

Ελπίζω Αλέξη (μου επιτρέπεις να σε λέω Αλέξη) ότι δεν θα χρειαστούν άλλα 17 χρόνια για να συναντηθούμε επιτέλους. ]]> Ill timed or out of time?: Τα όρια της σάτιρας http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/03/16/%ce%a4%ce%b1_%cf%8c%cf%81%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%83%ce%ac%cf%84%ce%b9%cf%81%ce%b1%cf%82 Sun, 16 Mar 2008 18:17:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/03/16/%ce%a4%ce%b1_%cf%8c%cf%81%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%83%ce%ac%cf%84%ce%b9%cf%81%ce%b1%cf%82 s_pablo
Δυστυχώς για τον κύριο Λαζόπουλο, τα όρια της σάτιρας δεν τα θέτει η ίδια, αλλά ο σατιρικός καλλιτέχνης, ή μάλλον τα όρια (πνευματικά ή ηθικά) του σατιρικού καλλιτέχνη. Προσωπικώς, δεν με απασχολούν καθόλου τα ηθικά όρια. Αν κάποιος βρεθεί θιγμένος μπορεί να το αντιμετωπίσει, είτε ευθέως, όπως ο Σπύρος Παπαδόπουλος, είτε πλαγίως, όπως η Έφη Σαρρή. Αυτό που με απασχολεί, και μάλιστα πολύ, είναι τα πνευματικά όρια της σάτιρας, κυρίως όταν μιλάμε για σάτιρα η οποία φροντίζει να είναι διδακτική και καταφέρνει να διαμορφώνει απόψεις.

Παρακολούθώ το Αλ Τσαντίρι Νιούζ για πολλούς λόγους. Πρώτον, είναι αστείο. Το ταλέντο του Λαζόπουλου στην εξιστόρηση ανεκδότων είναι εξαιρετικό. Δεύτερον, είναι ένας ευχάριστος τρόπος να ενημερωθείς για κάποια πράγματα και τέλος, αυτή η "χαζή" πλευρά της καθημερινότητας με αποσπά, έστω για ένα δίωρο, από την άλλη, την πιο δύσκολη πλευρά της. Μέχρι εδώ όλα είναι καλά, όμως η εκπομπή δεν σταματά εκεί.

Στο τελευταίο Τσαντίρι έκανα μια μικρή παρατήρηση, η οποία αφορά απ'ότι κατάλαβα σε όλη τη σειρά εκπομπών. Το μεγαλύτερο μέρος της εκπομπής ασχολείται με την πινακοθήκη της αθλιότητας που εκτίθεται καθημερινά στα σαλόνια μας μέσω της τηλεόρασης, διάφορες τηλεπερσόνες της κακιάς ώρας, εύκολα θύματα της ειρωνίας ενός εύστροφου ανθρώπου. Σε ένα άλλο μεγάλο μέρος της εκπομπής ο κύριος Λαζόπουλος περιλαμβάνει το εύκολο θύμα των ημερών, τον Γιώργο Παπανδρέου (αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αν δεν το θυμόμαστε), σε ένα μικρότερο μέρος διάφορα κυβερνητικά στελέχη και, τέλος, αφιερώνει μια με δυο προτάσεις για τον Κώστα Καραμανλή (πρωθυπουργό της χώρας, αν δεν το θυμόμαστε).

Αυτή η παρατήρηση με προβλημάτισε. Αν η σάτιρα είναι εδώ για να ελέγχει, μέσω του χιούμορ, τα κακώς κείμενα της εξουσίας και της καθεστηκυίας τάξεως, προς τι αυτή η "ηχηρή" απουσία του πρώτου κύριου αυτής της χώρας? Μπορώ να σκεφτώ, τρεις απαντήσεις η μια χειρότερη από την άλλη.

Είτε ο κύριος Λαζόπουλος κινούμενος από προσωπική αντιπάθεια προτιμά ως "θύμα" τον κύριο Παπανδρέου, είτε αποτελεί μέρος μιας κρυφής ατζέντας που σκοπό έχει την διατήρηση του πρωθυπουργού στο απυρόβλητο, οπότε και αποπροσανατολίζει το κοινό του στοχεύοντας τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ (κάτι που δεν μπορώ να πιστέψω), είτε έχει πέσει ο ίδιος θύμα αυτής της ατζέντας και σατιρίζει την εξουσία, αδυνατώντας να αγγίξει αυτόν που κατέχει την εξουσία.

Η εξίσωση είναι απλή. Ο κύριος με το τεντωμένο δάχτυλο θέτει ο ίδιος τα όρια της σάτιρας του. Είτε κινείται από προσωπικές εμπάθειες, είτε αδυνατεί να καταλάβει. Καταφέρνει να παίξει τον έξυπνο σε ανθρώπους στα όρια της κακομοιριάς, να ειρωνευτεί τα "κουσούρια" τους και, μερικές φορές, να παίξει στα όρια του ρατσισμού (κυρίως όσον αφορά στους ομοφυλόφιλους), αλλά δεν μπορεί να κάνει αυτό το οποίο επαγγέλεται, να σατιρίσει. ]]> Ill timed or out of time?: Είμαι αξιοπρεπής και αξιόπιστος blogger? http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/02/28/%ce%95%ce%af%ce%bc%ce%b1%ce%b9_%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%bf%cf%80%cf%81%ce%b5%cf%80%ce%ae%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%b1%ce%be%ce%b9%cf%8c%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%82_blogger_ Thu, 28 Feb 2008 18:56:00 -0500 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/02/28/%ce%95%ce%af%ce%bc%ce%b1%ce%b9_%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%bf%cf%80%cf%81%ce%b5%cf%80%ce%ae%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%b1%ce%be%ce%b9%cf%8c%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%82_blogger_ s_pablo
Δεύτερον, αδιαφορώ πλήρως για τα νέα της ημέρας.

Τρίτον, δεν εκβιάζω κανέναν.

Τέταρτον, θεωρώ σημαντικότερη την καθημερινοτητά ΜΟΥ από την καθημερινότητα ΤΟΥΣ.

Πέμπτον, μου λείπει, αλλά πρέπει (και θα) να την σβήσω (κωδικοποιημένο μήνυμα, μόνο για μυημένους).

Έκτον, δεν έχω κωδικό (καλά τα λέω κύριε Χατζηνικολάου μου?)

Τελευταίον, ακόμα δεν έχω γράψει τίποτις για τον Μάκη, τον Θέμο, τον Ζαχόπουλο και τους λοιπούς αγίους. ]]> Ill timed or out of time?: Είναι οι Αμερικανοί βλάκες? http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/02/18/%ce%95%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%ce%bf%ce%b9_%ce%91%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af_%ce%b2%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b5%cf%82_ Mon, 18 Feb 2008 18:40:00 -0500 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/02/18/%ce%95%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%ce%bf%ce%b9_%ce%91%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af_%ce%b2%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b5%cf%82_ s_pablo


Ευτυχώς, βιντεάκι για μας δεν έχουν βγάλει ακόμα...

Και μια που το φερε η κουβέντα σε εκπομπή στον ΣΚΑΙ ήθελαν να κάνουν συζήτηση για το ασφαλιστικό και ποιον κάλεσαν για να μας το εξηγήσει?

Ναι, αυτόν... ]]> Ill timed or out of time?: Ψαρονίκος (7/7/1936 - 8/2/1980) http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/02/08/%ce%a8%ce%b1%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82_(7_7_1936_-_8_2_1980) Fri, 08 Feb 2008 21:01:00 -0500 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/02/08/%ce%a8%ce%b1%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82_(7_7_1936_-_8_2_1980) s_pablo
Χωρίς άλλα λόγια!!! ]]> Ill timed or out of time?: Τι είν' ο Χριστόδουλος και τι το ζουμί του? http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/01/31/%ce%a4%ce%b9_%ce%b5%ce%af%ce%bd__%ce%bf_%ce%a7%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%b4%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%af_%cf%84%ce%bf%cf%85_ Thu, 31 Jan 2008 18:00:00 -0500 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/01/31/%ce%a4%ce%b9_%ce%b5%ce%af%ce%bd__%ce%bf_%ce%a7%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%b4%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%af_%cf%84%ce%bf%cf%85_ s_pablo
Τι ήταν ο Χριστόδουλος?

Η αντιπάθεια μου προς το πρόσωπο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος (πλην ορισμένων τεμαχίων γης που δεν έφτανε η χειρ του) ήταν μεγάλη σχεδόν από την πρώτη μέρα που ανέλαβε. Οι λοξές ματιές προς την κάμερα, το υποκριτικό χαμόγελο της συγκατάβασης και το ψευτοταπεινό τρέμουλο της φωνής που συνεπήραν τα πλήθη, εμένα προσωπικά με ξένισαν και, για να είμαι ειλικρινής, μεγάλωσαν την αποστροφή που ήδη είχα για την εκκλησία. Η συνέχεια, δυστυχώς, ήταν ακόμη χειρότερη. Όσο η δημοτικότητα ανέβαινε, τόσο η χειραγώγηση του πλήθους γινόταν σημαντικότερη για τον ίδιο, με αποκορύφωμα την ύψωση επαναστατικών λαβάρων (εναντίον ποιου άραγε) εν μέσω λαϊκών συλλαλητηρίων για τις ταυτότητες.

Κατά καιρούς, ο Χριστόδουλος έβαλε κατά του Διαφωτισμού, της λογικής, της Ευρώπης κλπ, όμως αυτές οι βολές ήταν κατά το μάλλον αναμενόμενες και, μπορούμε να πούμε, καθόλου ξένες προς όλα όσα πρέσβευε ο μακαριστός και διδάσκει η θρησκεία. Αυτό που για μένα είναι ασυγχώρητο είναι οι εξ ανακλάσεως βολές προς την ίδια την χριστιανική πίστη που η ατιθάσευτη φιλοδοξία του έστελνε κατά ριπάς με κάθε κοσμική εκδήλωση του.

[...]ευκόλως δια της τρυμαλιάς της βελόνης κάμηλος εισελεύσεται ή πλούσιος
εις την βασιλείαν του θεού[...]

Όμως το αρχιεπισκοπικό μέγαρο είναι απαραίτητο για την καλή λειτουργία της εκκλησίας, οι ιερείς χρειάζονται πριμ παραγωγικότητας (μετά το εργατιά-αγροτιά έχουμε και το εργατιά-παπαδαριό) και ο ίδιος απαιτεί και το πράττει να ζει πλουσιοπάροχα κάνοντας "ιερές" κρουαζιέρες με επιχορηγήσεις του υπουργείου απολιτίστων.

[...]Απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ[...]

Όμως η απαίτηση για, σχεδόν, συγκυβέρνηση τουλάχιστον επί των θεμάτων που θεωρούσε ότι τον αφορούσαν (θρησκευτικά και εθνικά) ήταν έντονη και καθημερινή. Ο περί "δεξιάς του Κυρίου" λόγος του θα παραμείνει ως μια από τις πλέον επαίσχυντες παρεμβάσεις της Εκκλησίας στα πολιτικά ζητήματα του τόπου, το θέμα των ταυτοτήτων ξεπερνά ακόμα και την κοινή λογική, ενώ οι συνεχείς, συνήθως εμπρηστικές, παρεμβάσεις του σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ευτυχώς δεν ζημίωσαν τον τόπο (προφανώς επειδή οι ξένοι ηγέτες δεν τους έδιναν ιδιαίτερη σημασία)

[...]Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον[...]Ου λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω[...]

Όμως προέταξε το δικό του είδωλο, το διαμόρφωσε και το περιέφερε από άμβωνος και τηλεοράσεως και σε κάθε μα κάθε ευκαιρία χρησιμοποιούσε το όνομα του Κυρίου (όπως προείπαμε και την δεξιά του) για να επιβάλει το δίκιο του επί όλων υμών των απίστων.


[...]Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος[...]

Όμως αμέσως μετά την διαπίστωση της ασθένειας του, ξεκίνησε ένας αγώνας άνευ προηγουμένου για την ίαση της. Δεκτή η αγωνία του ανθρώπου, πως όμως διδάσκεις ότι η ζωή επί της γης είναι πεπερασμένη και αυτό που έχει σημασία είναι η μετά θάνατον ζωή "εν τόπω χλοερό, εν τόπω αναψύξεως, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός" και ταυτοχρόνως σκορπάς εκατομμύρια από τα χρήματα των φορολογούμενων πιστών και μη, μόνο και μόνο για να παρατείνεις μερικούς ακόμα μήνες την ταπεινή ζωή σου?

Στο τέλος υπερίσχυσε η ανάγκη της υστεροφημίας. "Ταπεινός αντίκρυσε τον θάνατο" μας πληροφορούν, όμως γιατί είναι τόσο αναγκαία η υστεροφημία, εφόσον είναι εξασφαλισμένη μια θέση στον παράδεισο?

Και τι θα γίνει τώρα με το ζουμί του?

Όταν επιλέγεις να ζεις μέσα στην ματαιότητα της αυτοπροβολής, πρέπει να περιμένεις ότι αυτοί που σου προσέφεραν το βήμα θα σε στίψουν μέχρι να σε στραγγίξουν. Ξαφνικά ο τεθνεώς δεν δεδικαίωται απλώς, αλλά εξυμνήται και σχεδον καθαγιάζεται. Τα αφιερώματα, η δήθεν οδύνη και η εκ του μαϊντανού μπουρδολογία έδωσαν και πήραν (δείτε και το εξαιρετικό ποστ της βαζελόγατας), φτάνοντας σε σημείο να δούμε από την κρατική τηλεόραση μέχρι και ντοκυμαντερ με τίτλο "Η ζωή του Χριστόδουλου".

Οι κραυγές για τον "σπουδαιότερο Έλληνα που υπήρξε ποτέ" σκέπασαν ξαφνικά τους στίχους του Σεφέρη, του Ρίτσου και του Σολωμού, έσβησαν τους πίνακες του Θεόφιλου και του Τσαρούχη, έπνιξαν τις πολιτικές καινοτομίες του Καποδίστρια και του Βενιζέλου (του Ελευθέριου, όχι του άλλου με τα ρεύματα), κατέστειλαν τις επαναστάσεις του Κολοκοτρώνη του Ρήγα και του Κανάρη και σε λίγο θα απαλείψουν και την τελευταία ικμάδα αξιοπρέπειας που είχε μείνει στο πρόσωπο του.

Το πλέον λυπηρό είναι ότι οι ίδιοι οι παραληρούντες πιστοί και οι σκοπίμως παραληρούντες δημοσιογράφοι προσβάλουν, άθελα τους λέω εγώ, την μνήμη όλων των προηγούμενων Αρχιεπισκόπων και Πατριαρχών, τον ίδιο τον σημερινό Πατριάρχη, ακόμα ακόμα και τον Άγιο Νεκτάριο (τον τελευταίο άγιο της ορθόδοξης εκκλησίας και μοναδικό απ'όσο γνωρίζω νεοέλληνα άγιο) μέσα στην υπερβολή τους.

Προφανώς κάποιοι κερδίζουν από αυτό. Προφανώς κάποιοι θέλουν να βράσουν πολλά κόκκαλα μέσα σ' αυτό το ζουμί. Το ίδιο πλήθος που χρησιμοποίησε ο Χριστόδουλος όσο ήταν Αρχιεπίσκοπος έγινε πλέον ο ιδανικός πελάτης για τους απανταχού αριβίστες δημοσιογράφους της κακιάς ώρας.

Θέλω να πιστεύω (δεν ξέρω αν μπορώ, αλλά θέλω) ότι ο Χριστόδουλος ήξερε ότι όλα αυτά ήταν, είναι και θα είναι υπερβολές. Θέλω να πιστεύω (είπαμε...) ότι αν ήταν εδώ θα τους έβαζε στη θέση τους. Δυστυχώς, πιστεύω ότι αυτός τους έβαλε σε αυτήν τη θέση που βρίσκονται τώρα, αυτός τους έδωσε το τσεκούρι για να πελεκύσουν τη βελανιδιά που έπεσε και τώρα πια είναι πολύ αργά για να το πάρει πίσω. ]]> Ill timed or out of time?: Ζήτω ο ηλεκτρισμός της σκέψης!!! http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/01/28/%ce%96%ce%ae%cf%84%cf%89_%ce%bf_%ce%b7%ce%bb%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%b7%cf%82!!! Mon, 28 Jan 2008 18:47:00 -0500 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/01/28/%ce%96%ce%ae%cf%84%cf%89_%ce%bf_%ce%b7%ce%bb%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%b7%cf%82!!! s_pablo
Φήοντορ Ντοστογιέφσκι

Η "Ήμερη", ένα μικρό δίηγημα που ο Ντοστογιέφσκι έγραψε στα τέλη του 1876, αποτελεί το δικό του περί αυτοκτονίας "δοκίμιο", μόνο που όπως είναι φυσικό ο συγγραφέας δεν την χρησιμοποιεί παρά μόνο ως αφορμή, ως έναυσμα για να διεισδύσει για άλλη μια φορά στα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής. Το έργο είναι εμπνευσμένο από μια σειρά αυτοκτονιών που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, υπέπεσαν στην αντίληψη του συγγραφέα (για όποιον ενδιαφέρεται μπορεί να διαβάσει περισσότερα εδώ), όμως, όπως είναι φανερό και από το σημείωμα που προηγείται, αποτελείται από τον μονόλογο του συντετριμμένου συζύγου της αυτόχειρος. Ενός ενεχυροδανειστή (έμπορου της φτώχειας και της μιζέριας), ο οποίος με την αλλαζονεία ενός Μεφιστοφελή αποπλάνησε την δεκαεξάχρονη πελάτισσα του, μόνο και μόνο για να πέσει τελικά θύμα της ίδιας του της αλλαζονείας. Μέσα από το κείμενο αντιλαμβανόμαστε ότι ο άνδρας τελικά αποπλανάται από την "ήμερη" σύζυγο του και τελικά ο ίδιος της ομολογεί ότι την αγαπά. Είναι πλέον δικός της.

"Όταν την πάρουν τι θ' απογίνω" είναι η αρχή και το τέλος του μονολόγου. Ο ερωτευμένος σύζυγος συνειδητοποιεί ότι όσο το, έστω και νεκρό, σώμα της αγαπημένης του βρίσκεται στο σπίτι, εκείνη είναι ακόμα μαζί του και αυτός δεν είναι μόνος.

Ο Λευτέρης Βογιατζής είναι ίσως ο μόνος (ως ηθοποιός, αλλά και ως σκηνοθέτης) που θα μπορούσε να αποδώσει θεατρικά ένα τέτοιο δίηγημα. Βουτηγμένος καθώς είναι μέσα στον περφεξιονισμό και τις εμμονές, μεταφράζει και σκηνοθετεί το ντοστογιεφσκικό κείμενο, καταφέρνοντας να μην προδόσει ούτε κόμμα από την σκέψη του συγγραφέα.

Κατ'αρχάς, ενσωματώνει το "λυσάρι"-σημείωμα μέσα στο κείμενο. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας (το σκηνικό μετατρέπεται όποτε χρειάζεται σε γιγαντοοθόνη, ενώ σε όλη τη διάρκεια της παράστασης δύο τηλεοράσεις αναπαράγουν βιντεοσκοπημένα αποσπάσματα του ίδιου του κειμένου), αποδίδει πλήρως το διχασμό του ήρωα του, ενώ, τέλος, σοφά σκεπτόμενος βάζει τον ήρωα του να απασχολείται, σωματικά, με ασήμαντες μικρολεπτομέρειες του καθημερινού του βίου (ξυρίζεται, πλένεται, ντύνεται κλπ). Όσο είναι αυτή εκεί, τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Αισθητικώς, η παράσταση που είχα την τύχη να δω στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, είναι ένα κομψοτέχνημα σκηνοθετικής ενορχήστρωσης. Πνευματικώς, είναι ένας ιδανικός τρόπος να δεις δραματοποιημένη τη σκέψη ενός εκ των μεγαλυτέρων συγγραφέων. ]]> Ill timed or out of time?: Τι γράφεις μετά από απουσία 2 μηνών? http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/01/15/%ce%a4%ce%b9_%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1_2_%ce%bc%ce%b7%ce%bd%cf%8e%ce%bd_ Tue, 15 Jan 2008 18:07:00 -0500 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2008/01/15/%ce%a4%ce%b9_%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1_2_%ce%bc%ce%b7%ce%bd%cf%8e%ce%bd_ s_pablo
Εύχεσαι χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλους.

Το παίζεις λίγο ινδιάνος και κάνεις μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε, αλλά τι στο διάολο μας έμαθε το 2007?

Μας έμαθε ότι ο μεγαλύτερος υπέρμαχος της αθανασίας της ψυχής και της μετά θάνατον ζωής μπορεί να ξοδέψει εκατομμύρια από τα χρήματα του ποιμνίου του μόνο και μόνο για να παρατείνει για μερικούς μήνες την επί της γης ζωή του.

Ότι είναι σεμνό και ταπεινό να κάνεις υπουργό έναν ήδη εμπλεκόμενο σε σκάνδαλο εξουσίας πρώην υπουργό, μόνο και μόνο για να τον "παραιτήσεις" ξανά αφου ξανακάνει τα ίδια.

Ότι μερικά εκατομμύρια στρέμματα καμμένου δάσους και 6 νεκροί κοστίζουν 3.000 ευρώ το κεφάλι και 4% στις εκλογές.

Ότι υπάρχει κίνημα των bloggers (χαχαχαχα!!!!!)

Ότι η ταχεία προώθηση των μεταρυθμίσεων που θα σώσουν τη χώρα δεν περιλαμβάνει το πρώτο τετράμηνο μιας διακυβέρνησης.

Ότι ένας πολιτικός έχει ρεύμα εφόσον αν του πετάξεις ένα ποτήρι καφέ βραχυκυκλώνει.΄

Ότι υπάρχει ανεξάρτητο κράτος λίγο κάτω από την κορυφή του Ψηλορείτη.

Ότι υπάρχουν Έλληνες με ονοματεπώνυμα όπως Τριανταπεντάχρονη Συμβασιούχος, Γνωστός Ηθοποιός, Διάσημος Τραγουδιστής, Κομιστής Ντιβιντή κλπ. Αυτοί οι συνάνθρωποι μας συνήθως εμπλέκονται σε παράνομες δραστηριότητες και στις περισσότερες περιπτώσεις βγαίνουν "λάδι".

Τέλος μας θύμισε ότι η αχαριστία είναι το μεγαλύτερο προσόν, αν θέλεις να πας μπροστά στη ζωή σου και μας επιβεβαίωσε ότι η αναλογία αξιόλογων ανθρώπων:βλακών και αναξιοπρεπών είναι πολύ μεγαλύτερη από την χρυσή αναλογία (1:1,618 για όσους δεν θυμούνται) και αυτό κάνει τον κόσμο μας πολύ άσχημο.

Καλή χρονιά με μια ευχή. Το 2008 να μας μάθει λιγότερα... ]]> Ill timed or out of time?: 14+1 Εκλογικά Συστήματα (ή Πως να Εξαθλιώσετε την Δημοκρατική Αντιπροσώπευση) http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/10/15/14_1_%ce%95%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%a3%cf%85%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1_(%ce%ae_%ce%a0%cf%89%cf%82_%ce%bd%ce%b1_%ce%95%ce%be%ce%b1%ce%b8%ce%bb%ce%b9%cf%8e%cf%83%ce%b5%cf%84%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%94%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%91%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%8e%cf%80%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7) Tue, 16 Oct 2007 01:35:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/10/15/14_1_%ce%95%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%a3%cf%85%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1_(%ce%ae_%ce%a0%cf%89%cf%82_%ce%bd%ce%b1_%ce%95%ce%be%ce%b1%ce%b8%ce%bb%ce%b9%cf%8e%cf%83%ce%b5%cf%84%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%94%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%91%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%8e%cf%80%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7) s_pablo
Δυστυχώς, το βιβλίο (μαζί με άλλα του καθηγητή, και όχι μόνο) έχει παραμείνει σε μια κούτα στο πατρικό μου σπίτι στην Αθήνα και θα μπορέσω να το έχω στα χέρια μου πολύ αργά, οπότε αποφάσισα λίγο από μνήμης, λίγο με τη βοήθεια του διαδικτύου και λίγο χονδρικά να κάνω ένα top ten των εκλογικών συστημάτων, βάσει των οποίων διεξήχθησαν οι βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα. Λάθη και παραλείψεις σίγουρα θα υπάρχουν και επιφυλάσσομαι να κάνω κάποιες μελλοντικές διορθώσεις.

Να σημειώσω εδώ ότι από το 1844 που είχαμε τις πρώτες εκλογές μέχερι και σήμερα έχουν διεξαχθεί 60 διαφορετικές εκλογικές αναμετρήσεις, ενώ στις 27 τελευταίες φορές το εκλογικό σύστημα έχει αλλάξει 18 φορές (είναι ένα άτυπο παγκόσμιο ρεκόρ).

(Κύριο θέμα είναι ο εκλογικός νόμος και όχι η κρισιμότητα ή το παρασκήνιο της κάθε εκλογικής αναμέτρησης και τέλος η σειρά είναι αξιολογική και σαφέστατα υποκειμενική.)


14) Στη θέση αυτή βρίσκουμε δικαιωματικά το απλούστερο εκλογικό σύστημα. Στις 7 Νοεμβρίου 1926 έγιναν οι πρώτες εκλογές με απλή αναλογική. Φυσικά δεν υπήρξε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Για την ιστορία πρώτο κόμμα βγήκε το Κόμμα των Φιλελευθέρων υπό τη διαρχία Καφαντάρη - Μιχαλακόπουλου και πρωθυπουργος της οικουμενικής κυβέρνησης ο Αλέξανδρος Ζαϊμης. Απλή αναλογική είχαμε και στις εκλογές του 1932, του 1936 (η εκκίνηση, ουσιαστικά, της δικτατορίας του Μεταξά), του 1946 (πρώτες μεταπολεμικές εκλογές, 10 χρόνια μετά τις προηγούμενες με μεγάλη αποχή και την αρχή του εμφυλίου) και τέλος του 1950.

13) Η "ενισχυμένη" αναλογική. Στις 17 Νοεμβρίου 1974 γίνονται οι πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές (ή αλλιώς οι εκλογές του "Καραμανλής ή Τανκς") με το σύστημα της αναλογικής με πλειοψηφική κλίση, όπως είναι το πιο σωστό ή της ενισχυνένης αναλογικής, όπως είναι ευρύτερα γνωστό.

Το συγκεκριμένο εκλογικό σύστημα μεγάλωσε τις γενιές μας και φαίνεται σαφώς (κυρίως σε σχέση με αυτά που ακολουθούν στη λίστα μας) πιο οικείο. Διαμάντια βέβαια υπάρχουν και κρύβονται στις λεπτομέρειες. Το διαμαντάκι ονομάζεται δεύτερη κατανομή και για να μπεις σε αυτή χρειάζεσαι 17% στην επικράτεια. Μόνο δυο κόμματα το καταφέρνουν στις συγκεκριμένες εκλογές (Νέα Δημοκρατία και Ένωση Κέντρου).

Το εκλογικό αποτέλεσμα φυσικά δεν αντέχει σε οποιαδήποτε κριτική. Ο Καραμανλής παίρνει 54,37% (219 έδρες) και τα τανκς 45,63%. Ουσιαστικά μέχρι τις εκλογές του 1989 δεν έχουμε καμιά τρομερή αλλαγή στο εκλογικό σύστημα, αν και πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση ο εκλογικός νόμος αλλάζει στις μικρολεπτομέρειες.

12) Οι πρώτες κοινοβουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα διεξήχθησαν το 1844 και έγιναν με ένα σχετικά δίκαιο εκλογικό σύστημα (ίσως το διικαιότερο και προοδευτικότερο της εποχής) και ίσως θα έπρεπε να είναι μια θέση πιο κάτω, αλλά παρακάτω εξηγώ τους λόγους της ανόδου ένα βήμα από το top ten.

Εκλογική περιφέρεια οριζόταν κάθε επαρχία και ανάλογα με τον πληθυσμό της κάθε περιφέρειας εκλέγονταν και οι βουλευτές. Στις επαρχίες με λιγότερους από 10.000 κατοίκους ένας βουλευτής, εώς 20.000 κατοίκους δύο, εώς 30.000 κατοίκους τρεις και πάνω από 30.000 κατοίκους τέσσερις. Εξαίρεση έγινε για την Ύδρα, όπου εξελέγησαν τρεις βουλευτές και τις Σπέτσες, όπου εξελέγησαν δύο, ενώ δύο βουλευτές εξέλεξαν και οι Ψαριανοί κάτοικοι της Ελλάδας και έναν οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η τρέλα του εν λόγω εκλογικού νόμου ήταν ότι ενώ όριζε ότι οι εκλογές πρέπει να διεξαχθούν σε οχτώ ημέρες, δεν όριζε ότι αυτό θα έπρεπε να γίνει σε όλη την επικράτεια. Αποτέλεσμα ήταν οι εκλογές να διεξαχθούν σε ένα διάστημα περίπου έξι μηνών, διαφορετική ημερομηνία σε κάθε επαρχία. Όπως ήταν φυσικό ο διορισμένος πρωθυπουργός της χώρας κατά τη διάρκεια των εκλογών, Ιωάννης Κωλέτης εκμεταλεύθηκε το γεγονός αυτό και με το πολυαγαπημένο στη χώρα μας σύστημα της βίας και νοθείας νίκησε κατά κράτος τον μεγάλο αντίπαλο του, Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.

11) Μια πιο απαρχαιωμένη μορφή "ενισχυμένης" αναλογικής, και γι αυτό ίσως και αποτυχημένη, εμφανίστηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1951. Το σύστημα αυτό ήταν αναλογικό μεν, αλλά ενίσχυε τα τρία πρώτα κόμματα, ενώ τα υπόλοιπα έμπαιναν σε λογική πλειοψηφικού, άρα και εκτός βουλής. Η πριμοδότηση των τριών πρώτων κομμάτων (και όχι μόνο του πρώτου) εμπόδισε τη δημιουργια αυτοδύναμης κυβέρνησης, δημιούργησε κυβέρνηση συμμαχίας Πλαστήρα-Φιλελευθέρων και τελικά την επόμενη χρονιά έγιναν με πλειοψηφικό σε στενή περιφέρεια, οι διάσημες από το σύνθημα του ΚΚΕ "Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος" εκλογές με νικητή τον Παπάγο.

10) Είσοδος στα πρώτα δέκα με ένα σύστημα που δεν είναι και πολύ κακό, αλλά στα μάτια μας φαντάζει λίγο περίεργο και απαρχαιωμένο. Μια παραλλαγή του με ψηφοδέλτιο θα μπορούσε να είναι ένα από τα καλύτερα συστήματα ακόμα και για τη σημερινή εποχή. Μιλάμε φυσικά για το φοβερό και τρομερό σφαιρίδιο, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε στις 14 Μαϊου 1865.

Σε κάθε εκλογικό τμήμα υπήρχαν τόσες κάλπες όσοι και οι υποψήφιοι βουλευτές. Κάθε κάλπη είχε δυο τρύπες, η μία ήταν το "άσπρο" και οι άλλοι το "μαύρο". Ο ψηφοφόρος περνούσε μπροστά από κάθε κάλπη, ο αντιπρόσωπος του κάθε βουλευτή φώναζε το όνομα του και ο καθένας υπερψήφιζε ή καταψήφιζε (μαύριζε, κατά το κοινώς λεγόμενο) κατά βούληση. Μετά το τέλος της εκλογικής διαδικασίας γινόταν καταμέτρηση και αν ο αριθμός των σφαιρδίων ξεπερνούσε τον αριθμό των ψηφισάντων, τα περίσσια σφαιρίδια αφαιρούνταν από τη "λευκή" κάλπη.

Βουλευτές ανακηρύσσονταν όσοι είχαν τα περισσότερα σφαιρίδια στη λευκή μεριά και εκλέγονταν όσοι αναλογούσαν σε κάθε περιοχή. Το σύστημα αυτό, που ονομάστηκε πλειοψηφικό επιμεριστικό και στην ουσία είναι πλειοψηφικό σε ευρεία και στενή περιφέρεια με ένα μικρό αναλογικό touch (κι εμένα με μπερδεύει ομολογώ) ίσχυσε μέχρι και τις εκλογές του 1920 (για τις οποίες κατά παρέκβαση υπάρχει ειδική αναφορά σε υψηλότερη θέση).

Κορυφαία εκλογική αναμέτρηση με αυτό το σύστημα πρέπει να θεωρηθεί η πρώτη αναθεωρητική του 1910, όταν ο Βενιζέλος ανακυρήχθηκε πρωθυπουργός, χωρίς να είναι καν αρχηγός κόμματος.

Η ιστορία έχει, χονδρικά, ως εξής. Κάποιος δήλωσε τον Βενιζέλο υποψήφιο στην Αττικοβοιωτία, όπου από 38.000 ψηφοφόρους πήρε 32.765 ψήφους. Εν τω μεταξύ εκλέχτηκαν και περίπου 160 ανεξάρτητοι βουλευτές που δήλωναν "θαυμαστές Βενιζέλου". Όταν ο βασιλιάς κατάλαβε τι είχε συμβεί, κάλεσε τον Βενιζέλο που ανυποψίαστος (???) ζούσε στην Ελβετία και του έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.

9) Μια θέση πιο πάνω το αγνό και αμόλυντο πλειοψηφικό σύστημα, εδώ στην εκδοχή του της στενής (ας πούμε ολιγοεδρικής) περιφέρειας, όπως πρωτοπαρουσιάστηκε στις 19 Αυγούστου 1928. Δεν χρειάζονται πολλά να ειπωθούν, για ιστορικούς λόγους αναφέρουμε ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος τις σάρωσε τις εν λόγω εκλογές κερδίζοντας 178 έδρες σε σύνολο 250.

8) Στις 16 Δεκεμβρίου 1923 έχουμε τις πρώτες εκλογές με εκλογικό σύστημα mix grill. Ψηφοδέλτιο σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και στην υπόλοιπη Ελλάδα με το πολυαγαπημένο σφαιρίδιο. Η χώρα χωρίστηκε σε δυο εκλογικές περιφέρειες την παλιά Ελλάδα και τη νέα Ελλάδα και τελίκώς ο καταποντισμένος (θα δούμε πως αργότερα) το 1920 Βενιζέλος εξέλεξε 250 βουλευτές σε σύνολο 397, μόνο και μόνο για να παραιτηθεί ένα χρόνο αργότερα.

7) Είσοδος του πλειοψηφικού σε ευρεία (πολυεδρική) περιφέρεια με τις εκλογές που έγιναν στις 9 Ιουνίου 1935. Η αδικία του εν λόγω συστήματος φαίνεται από το αποτέλεσμα των εκλογών όπου ο Παναγής Τσαλδάρης με 65% καταφέρνει και κερδίζει το 96% των βουλευτικών εδρών. Κανονική κοινοβουλευτική δικτατορία δηλαδή.

6) Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στις τελευταίες εκλογές που διεξήχθησαν αποκλειστικά με σφαιρίδιο στη 1 Νοεμβρίου 1920. Πρόκειται για τις πρώτες στην ελληνική ιστορία με μονάχα δυο υποψήφια κόμματα, τους Φιλελεύθερους του Ελευθέριοιυ Βενιζέλου και την Ηνωμένη Αντιπολίτευση του Δημητρίου Γούναρη. Εδώ φαίνεται για πρώτη φορά ο παραλογισμός του αναλογικο-πλειοψηφικού συστήματος του σφαιριδίου. Οι Φιλελεύθεροι λαμβάνουν το 50,31% των ψήφων (καθαρή πλειοψηφία δηλαδή), αλλά εκλέγουν μόλις 110 βουλευτές, ενώ το αντίπαλο κόμμα με 7.125 λιγότερες ψήφους εκλέγει 260.

Ο λόγος απλός. Ο Βενιζέλος κυριάρχησε στις περιοχές της νέας Ελλάδας (Κρήτη, Θράκη, Ανατολική Θράκη η οποία συμμετείχε για πρώτη και τελευταία φορά, Ήπειρο κλπ) και καταποντίστηκε στις περιοχές της παλιάς Ελλάδας. Εξέλεξε άνετα βουλευτές, δηλαδή, στις μικρές περιφέρειες, αλλά στις μεγαλύτερες απέτυχε, οπότε και κοινοβουλευτικώς καταποντίστηκε.

5) Επιστροφή στην απλή αναλογική with a twist είχαμε στις 18 Ιουνίου 1989. Ουσιαστικά πρόκειται για μια ενισχυμένη παραλλαγή της απλής ή απλοποιημένη παραλλαγή της ενισχυμένης (διαλέγετε και παίρνετε). Το μεμπτόν στην όλη ιστορία δεν βρίσκετε στο ίδιο το εκλογικό σύστημα, αλλά στον χρόνο επιλογής του και στις επιπτώσεις που είχε για τη χώρα. Αν κάποιος δεν γνωρίζει ή ξέχασε να του υπενθυμίσω.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, βέβαιος υπό το βάρος των σκανδάλων και της σκανδαλολογίας ότι θα χάσει τις εκλογές, επιβάλλει το αναλογικότερο σύστημα από τη μεταπολίτευση για να εμποδίσει τον μεγάλο αντίπαλο του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να δημιουργήσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Αποτέλεσμα η σχεδόν ακυβερνησία για ένα χρόνο. Η σκοτεινότερη περίοδος της μεταπολίτευσης είναι έργο δυο "μεγάλων" ανδρών.

4) Στις 10 Οκτωβρίου 1993 διεξάγονται εκλογές με τον περίφημο νόμο Κούβελα. Ενισχυμένη αναλογική με εξομάλυνση. Κλασική ενισχυμένη, δηλαδή, με τον όρο ότι τα κόμματα πρέπει να πάρουν το 70% των εδρών που θα τους αναλογούσε αν ίσχυε η απλή αναλογική.

Μέχρι εδώ καλά κι όλα άγια φτιαγμένα, όμως το 1989 το μουσουλμανικό κόμμα "Εμπιστοσύνη" παρουσίασε ένα ψηφοδέλτιο μόνο στο νομό Ροδόπης, όπου και επέτυχε το εκπληκτικό 32,62% και αν και στην επικράτεια αυτό αναλογεί στο 0,5% κατάφερε να εκλέξει ένα βουλευτή. Αυτό το γεγονός προβλημάτισε τα μεγάλα μυαλά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τα οποία κατέφυγαν σε μια πονηριά των καλών μας φίλων και γειτόνων, των Τούρκων.

Οι Τούρκοι, υπό τον φόβο μιας ισχυρής ελληνικής και κουρδικής εκπροσώπησης (πριν αρχίσουν τις εκκαθαρίσεις και τους εκτοπισμούς) στο δικό τους κοινοβούλιο σκαρφίστηκαν το όριο του 10%. Δηλαδή, ένα κόμμα για να μπορέσει να εκπροσωπηθεί στο κοινοβούλιο, θα πρέπει στην επικράτεια να έχει ποσοστό μεγαλύτερο από αυτό το όριο. Οι δικοί μας, υπό το φόβο της αντίδρασης της αριστεράς, χαμήλωσαν αυτό το όριο στο 3% κι έτσι κατάφεραν να εκτοπίσουν από τα βουλευτικά έδρανα τον ενοχλητικό Αχμέτ Σαδίκ. Η μπάλα σε αυτήν την περίπτωση πήρε και τον Συνασπισμό, ο οποίος έχασε τη δυνατότητα εκλογής για 0,06% των ψήφων.

Ο νόμος του λαπαδοφάγου πρώην υπουργού 'ισχυσε μέχρι και την τελευταία εκλογική αναμέτρηση.

3) Φτάσαμε στις μεγάλες στιγμές του Κώστα Σκανδαλίδη. Στις τελευταίες εκλογές στις 16 Σεπτεμβρίου 2007 εμφανίστηκε μια ενισχυμένη αναλογική με υπερπριμοδότηση του πρώτου κόμματος, τέτοια που του επιτρέπει να δημιουργήσει αυτοδύναμη κυβέρνηση ακόμα και με διαφορά μιας ψήφου. Θα μιλούσαμε ίσως για ένα από τα δικαιότερα εκλογικά συστήματα πλειοψηφικής κλίσης, αν δεν υπήρχε το κόλπο του 3%.

Ποιο είναι αυτό? Ο νόμος Σκανδαλίδη όχι μόνο δεν καταργεί την άδικη ρύθμιση του ορίου του 3%, αλλά ορίζει (ουσιαστικά) αυτό το όριο ως ρυθμιστή της αυτοδυναμίας ή μη του πρώτου κόμματος, αφού στην τελική κατανομή των εδρών το ποσοστό των κομμάτων που δεν αντιπροσωπεύεται στη βουλή δεν λαμβάνεται υπόψη. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται δυο προβλήματα, ένα ηθικό και ένα... ανήθικο.

Το ηθικό πρόβλημα είναι ότι αποδυναμώνεται η ψήφος στα μικρά κόμματα και αυτή καθεαυτή αλλά και το νόημα της. Είτε κάποιος ψηφίζει ένα μικρό κόμμα επειδή πιστεύει στις ιδέες του, είτε ως ψήφο διαμαρτυρίας, τελικά αυτό που κάνει είναι να στηρίζει το πρώτο κόμμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα σε αυτές τις εκλογές οι ψήφοι που έλαβαν οι Οικολόγοι Πράσινοι, οι οποίοι έφτασαν το 1,05%. Σε μια έντονα φορτισμένη περίοδο για τα περιβαλλοντικά θέματα 75.529 άνθρωποι διαμαρτυρήθηκαν για την αδιαφορία των τελευταίων κυβερνήσεων και τελικά άθελα τους έδωσαν κυβερνητική αυτοδυναμία σε μια από τις πιο βάναυσα αντι-οικολογικές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Αντιπροσωπευτική δημοκρατία?

Το "ανήθικο" πρόβλημα είναι ότι ευνοεί τις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις. Κόμματα μπορεί να εμφανιστούν από το πουθενά μόνο και μόνο για να μεγαλώσουν το ποσοστό της αναντιπροσώπευτης ψήφου και να ευνοήσουν έτσι το πρώτο κόμμα ή κόμματα μπορεί να πριμοδοτηθούν με ψήφους, ούτως ώστε να πιάσουν το όριο και να αποδυναμώσουν έτσι το πρώτο κόμμα. Για την πρώτη περίπτωση, έχουμε απτό παράδειγμα την επανενεργοποίηση του κόμματος Παπαθεμελή και δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Για τη δεύτερη περίπτωση, ας κάνουμε μια υπόθεση. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι το ΠΑΣΟΚ ζούσε σε αυτόν τον κόσμο και είχε πάρει είδηση ότι οι εκλογές ήταν χαμένες εξ αρχής. Θα μπορούσε μέσω ενός ισχυρού κομματικού μηχανισμού (που διαθέτει, άλλωστε) να αφήσει να διαρρεύσουν 150.000 ψήφοι προς τους Οικολόγους, δίνοντας τους έτσι ένα ευπρεπέστατο 3% και εμποδίζοντας με αυτόν τον τρόπο την δυνατότητα δημιουργίας αυτοδύναμης κυβέρνησης. Επικίνδυνα πράγματα.

2) Η 1 Μαϊου 1958 ήταν μια ιστορική μέρα για την αριστερά στην Ελλάδα. Προκηρύχθηκαν πάλι εκλογές με σύστημα αναλογικό πλειοψηφικής κλίσης (ενισχυμένη αναλογική), όπως είχε γίνει και το 1951 (θέση 11), όμως αυτή τη φορά με μια εξαιρετική έμπνευση του μεγάλου σεφ Κωνσταντίνου Καραμανλή, με την αμέριστη συμπαράσταση του σου-σεφ Σοφοκλή Βενιζέλου.

Το μυστικό της μεγάλης επιτυχίας βρίσκεται στην άγρια πριμοδότηση των δυο πρώτων κομμάτων εις βάρος του τρίτου. Σκοπός του παιχνιδιού ήταν να αποδυναμωθεί η ΕΔΑ, η οποία περιλαμβάνει και την εκτός νόμου αριστερά. Όλα βαίνουν καλώς για την ΕΡΕ, η οποία κερδίζει με άνετη πλειοψηφία (41,16% και 171 βουλευτές), αλλά ο Ιωάννης Πασαλίδης κάνει την έκπληξη και η ΕΔΑ βγαίνει δεύτερο κόμμα (για πρώτη και τελευταία φορά η αριστερά βρίσκεται στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης) με 24,42% και 79 βουλευτές.

Ο Σοφοκλής το φυσάει και δεν κρυώνει, αφού έπεσε στην παγίδα που ο ίδιος έστησε και ενώ συγκέντρωσε το εξαιρετικό ποσοστό του 20,67% κατάφερε να εκλέξει μόνο 36 βουλευτές, αποδεικνύοντας ότι η καλή συνταγή θέλει και καλή εκτέλεση, αλλά να έχεις και το νου σου, γιατί αν σου αρπάξει η κατσαρόλα κάηκες πριν καν το πάρεις χαμπάρι.

Στις επόμενες τρεις εκλογικές αναμετρήσεις (1961, 1963 και 1964) το εκλογικό σύστημα παρέμεινε ενισχυμένη αναλογική, αυτή τη φορά με μονάχα το πρώτο κόμμα ευνοούμενο (όπως είναι και το φυσιολογικό σε αυτές τις περιπτώσεις), με μια μικρή εξασθένηση της ενίσχυσης του πρώτου κόμματος στις τελευταίες πριν τη δικτατορία εκλογές.

1) Ταρατατζούμ ταρατατζούμ (Ιαχές πλήθους, καμπάνες χτυπάνε, βεγγαλικά φωτίζουν τον ουρανό). Φτάσαμε στις μεγαλειώδης εκλογές στις 19 Φεβρουαρίου 1956.

Οι εκλογές που κερδίζουν ανέτως και χωρίς συναγωνισμό το βραβείο "Χρυσός Σκούφος" των εκλογομαγειρείων. Ένα απίστευτο, όσο και μεγαλειώδες, εκλογικό σύστημα που ονομάστηκε "τριφασικό" με εμπνευστή των μέγιστο λάτρη των θεσμών (από εκεί κληρονόμησε τον αντίστοιχο σεβασμό και ο ανηψιός) Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Ποια είναι η συνταγή για το τριφασικό? Παίρνουμε ως βάση το πλειοψηφικό, το οποίο το εφαρμόζουμε απαλά στις περιφέρειες που πλειοψηφεί η ΕΡΕ, προσθέτουμε ελάχιστη ενισχυμένη αναλογική εκεί που υπερτερεί γερά η ΕΡΕ και τέλος πασπαλίζουμε με απλή αναλογική εκεί που υπερτερεί η Δημοκρατική Ένωση.

Αποτέλεσμα: ΕΡΕ 47,38% και 165 έδρες, Δημοκρατική Ένωση 48,15% και 132 έδρες, τρείς έδρες πηγαίνουν σε ανεξάρτητους βουλευτές και για δεύτερη φορά (πρώτη εσκεμμένα από τον εκλογικό νόμο) έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση από το δεύτερο κόμμα. Μια από τις πραγματικά μεγάλες στιγμές του Μεγάλου Εθνάρχη (ουγκ).

Όμως δεν τελειώσαμε εδώ. Έχω υποσχεθεί και αυτό το +1, το οποίο είναι μια εξαιρετική περίπτωση που έδωσε ο θεός και δεν την είδαμε ποτέ να εφαρμόζεται.

Το 1954 η κυβέρνηση Παπάγου ψήφισε την αγριότερη μορφή πλειοψηφικού σε ευρεία περιφέρεια. Ουσιαστικά αυτό που έκανε ήταν να διαιρέσει την επικράτεια σε 14 μόνο περιφέρειες. Δυνητικά θα μπορούσε να υπάρξει (με τον κατάλληλο διαχωρισμό των περιφερειών) ακόμα και μονοκομματική βουλή. Φαντάζομαι τη μαγεία ενός τέτοιου εγχειρήματος, το οποίο μοιάζει ακόμα πιο φρικαλέο κι από το τριφασικό.

Σημειώσεις:

1) Τα εκλογικά συστήματα χωρίζονται κατά βάση σε τρείς κατηγορίες.

α) Πλειοψηφικό σύστηµα. Είναι το σύστηµα, κατά το οποίο σε κάθε εκλογική περιφέρεια εκλέγεται ο συνδυασµός ή ο υποψήφιος που παίρνει την πλειοψηφία των ψήφων. Το σύστηµα αυτό συνδυάζεται τόσο µε τη στενή εκλογική περιφέρεια και ιδίως εκείνη που εκλέγει ένα µόνο βουλευτή (µονοεδρική εκλογική περιφέρεια), όσο και µε την ευρεία εκλογική περιφέρεια που εκλέγει περισσότερους βουλευτές (πολυεδρική εκλογική περιφέρεια). Το πλειοψηφικό δίνει κυβερνήσεις με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά κοινοβούλιο με μικρή αντιπροσωπευτικότητα.

β) Αναλογικό σύστηµα. Λέγεται το σύστηµα, κατά το οποίο οι έδρες κάθε εκλογικής περιφέρειας κατανέµονται στους συνδυασµούς και τους µεµονωµένους υποψηφίους, οι οποίοι µετέχουν στις εκλογές, ανάλογα µε τις ψήφους που έλαβαν. Το σύστημα αυτό συνδυάζεται μόνο με την ευρεία περιφέρεια. Το αναλογικό σπανίως δίνει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αλλά είναι το σύστημα με την ευρύτερη αντιπροσωπευτικότητα.

γ) Μικτό σύστημα (γνωστό ως ενισχυμένη αναλογική). Πρόκειται για έναν συνδυασμό των δυο προαναφερθέντων συστημάτων. Έχουμε, δηλαδή, ένα σχετικά αναλογικό σύστημα στην επικράτεια και ένα σχετικά πλειοψηφικό σύστημα στην εκάστοτε περιφέρεια. Το σύστημα αυτό συνδυάζεται τόσο με την στενή περιφέρεια, όσο και με την ευρεία. Τα μικτά συστήματα προσπαθούν να επιτύχουν και την ισχυρή κυβέρνηση του πλειοψηφικού, αλλά και την ευρεία ποικιλία πολιτικών σχηματισμών του αναλογικού. ]]> Ill timed or out of time?: Οι Πάνθηρες των Δρόμων http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/10/13/%ce%9f%ce%b9_%ce%a0%ce%ac%ce%bd%ce%b8%ce%b7%cf%81%ce%b5%cf%82_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%94%cf%81%cf%8c%ce%bc%cf%89%ce%bd Sun, 14 Oct 2007 04:13:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/10/13/%ce%9f%ce%b9_%ce%a0%ce%ac%ce%bd%ce%b8%ce%b7%cf%81%ce%b5%cf%82_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%94%cf%81%cf%8c%ce%bc%cf%89%ce%bd s_pablo


Ήξερα για την ύπαρξη των Streetpanthers, ήξερα κι ότι υπήρχαν εδώ στο Ρέθυμνο 2-3 που έκαναν αυτή τη δουλειά, αλλά δεν το είχα ξαναδεί live.

Αφού τελείωσε η καζούρα και τα γελάκια, ρώτησα το΄"θύμα" αν τον είχε ενοχλήσει. Γελώντας μου απάντησε ότι εκεί που είχε παρκάρει καλά του έκαναν και ήταν όντως γάιδαρος. Τώρα θα προσπαθεί να είναι πιο προσεκτικός και να ψάχνει λίγο περισσότερο για θέση παρκαρίσματος.

Όντως αν το καλοσκεφτούμε είναι ένας ωραίος τρόπος να την πεις στον άλλον με χιούμορ, χωρίς ηλίθιους τσακωμούς. Βέβαια δεν ξέρω αν κάποιοι σαν τον γάιδαρο του μήνα Ιουνίου



θα φιλοτιμηθούν την επόμενη φορά να κάνουν μια βόλτα παραπάνω, η αν ο κύριος με το παπάκι



θα το ξανασκεφτεί πριν πιάσει με το τεράστιο όχημα του μια ολόκληρη αναπηρική θέση πάρκινγκ, αλλά τουλάχιστον κάποιοι από εμάς κάνουν μια ενεργή προσπάθεια για να καλυτερεύσουν τη ζωή στις πόλεις μας και τους αξίζει ένα μπράβο.



Υ.Γ. Επειδή έχω κάποια μικρή γνώση των τιμών εκτύπωσης, μπορώ να βεβαιώσω ότι το κόστος των αυτοκολλήτων είναι μικρό και περίπτωση λαμογιάς δεν φαίνεται να υπάρχει. Ευτυχώς!!! ]]> Ill timed or out of time?: Αναζητώντας το χαμένο ποστ http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/10/11/%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%b6%ce%b7%cf%84%cf%8e%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82_%cf%84%ce%bf_%cf%87%ce%b1%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf_%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84 Thu, 11 Oct 2007 16:46:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/10/11/%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%b6%ce%b7%cf%84%cf%8e%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82_%cf%84%ce%bf_%cf%87%ce%b1%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf_%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84 s_pablo
Nίκησε ο Ολυμπιακός στας Ευρώπας, η Πασοκική διαμάχη μαίνεται αμείωτη, η κυβέρνηση παίρνει πίσω όσα υποσχέθηκε πριν τις εκλογές του... 2004 και η μεγάλη κυβερνητική παράταξη παρουσίασε το πρώτο της ρήγμα ονόματι Καράογλου (κάτι πρέπει να κάνουν στη ΝΔ με τους βορειοελλαδίτες που το όνομα τους αρχίζει από Κ, δεν μπορεί να είναι σύμπτωση), τα αμερικανά αναγνώρισαν τη γενοκτονία των Αρμενίων, ο Χριστόδουλος είναι στα τελευταία του και οι γιατροί ήδη κανιβαλίζουν το πτώμα του και μέσα σε όλα αυτά διάβασα και μια ενδιαφέρουσα ιστορία για το σύστημα υγείας στην Κούβα (παρεμπιπτόντως σήμερα βγαίνει στις αίθουσες και το Sicko, ενώ αναμένεται και το αντι-Sicko που τα χώνει στον Moore).

Έλα όμως που αυτό που τώρα μου συμβαίνει (μέγας Τζορντανέλι) με έχει ρίξει στο καναβάτσο και δεν μπορώ να πιάσω ούτε την λευκή πετσέτα...

Για να μην πολυλογώ, εδώ και δέκα μέρες περίπου, έπιασα "κανονική" δουλειά, όπερ εστί δουλειά πρωινή (9 to 5 τρόπον τινά). Σιγά τα ωά και δεν είμαι κι ο πρώτος. Ταυτοχρόνως, όμως, διατηρώ και τη νυχτερινή μου δουλειά, το οποίο σημαίνει ότι δουλεύω συνεχώς από τις 23:30 έως τις 16:00 της επομένης. Φαγάκι, μπανάκι (αν προκάμω ο βρωμιάρης) και ύπνος για κανά πεντάωρο, αν είμαι τυχερός.

Ομολογώ ότι η νυχτερινή δουλειά είναι χαλαρή και μου επιτρέπει πρόσβαση σε υπολογιστή και απεριόριστο χρόνο για γράψιμο, αλλά οι ρυθμοί των τελευταίων ημερών μου έχουν κάνει το μυαλό πουρέ και μπορώ να ασχοληθώ μόνο με την αβάσταχτη ελαφρότητα του ποδοσφαίρου, οπότε βγάζω το άχτι μου στο blog της gatti, αφού έχω ορκιστεί ότι για μπάλα στο δικό μου blog δεν θα γράψω ποτέ.

Σήμερα ύπνο δεν έχω (τι άθλια έκφραση 5 το απόγευμα) και είπα να ασχοληθώ λίγο με το μπλογκάκι μου, αλλά...

Λέω να κάνω υπομονή για μια βδομάδα ακόμη (τότε τελειώνει η νυχτερινή) κι αν καταφέρω κανένα βραδάκι να συγκροτήσω μια ολοκληρωμένη σκέψη, χωρίς να αρχίσω να βλέπω, πράσινες, κόκκινες και κίτρινες πεταλούδες, να ποστάρω επιτέλους (αυτό με την Κούβα και τον δολοφόνο του Γκεβάρα με έχει εξιτάρει). Άσε που οραματίζομαι ένα αύριο λίγο πιο δραστήριο και ευχάριστο για μένα και έχω βαλθεί να το οργανώσω.

Τέλος πάντων, λέω να πάω για ύπνο τώρα... ]]> Ill timed or out of time?: Doncat & Friends http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/10/03/Doncat___Friends Thu, 04 Oct 2007 00:46:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/10/03/Doncat___Friends s_pablo Doncat & Friends. Είχα διαβάσει στα Επίκαιρα για τις σκέψεις αυτές και αφού βρήκα μια πρόσκληση και στο δικό μου έτερο blog, αποφάσισα να το επισκεφθώ, να χαιρετήσω την πρωτοβουλία και μετά να έρθω εδώ να γράψω για τις σκέψεις και τους δισταγμούς μου.

Κατ' αρχάς, να πω ότι από τους bloggers που ανέλαβαν την πρωτοβουλία, έναν δεν τον γνωρίζω καθόλου, με τρεις έχω αναπτύξει κάποια "σχέση" και τους υπόλοιπους τους έχω σε ιδιαίτερη, διαδικτυακή εκτίμηση. Είμαι σίγουρος ότι θα αντιμετωπίσουν το blog αυτό ως forum όπου όλοι οι συνομιλητές θα είναι ισότιμοι και εφόσον θα είναι "κλειστό", ΔΕΝ (επαναλαμβάνω ΔΕΝ) θα υπάρχει moderation.

Ο αρχικός μου προβληματισμός για ένα blog για τον Δήμου, χωρίς τον Δήμου ξεπερνιέται εύκολα, αφού αναλογίζομαι ότι το 95% των σχολίων μου στο doncat απευθυνόταν ούτως ή άλλως σε άλλους σχολιαστές και όχι στον ίδιο.

Ο δεύτερος προβληματισμός μου, που αφορούσε στον ίδιο τον Δήμου, ξεπερνιέται ακόμα πιο εύκολα, αφού ο ίδιος εγκρίνει μια τέτοια κίνηση. Βέβαια, αυτή η κίνηση παραμένει ελαφρώς "αγιογραφική", αλλά από την άλλη μεριά, στο doncat είχε μαζευτεί μια ενδιαφέρουσα παρέα, μοναδικός συνδετικός κρίκος της οποίας ήταν ο Δήμου. Ευτυχώς ή δυστυχώς, αν θέλουμε να ξαναμαζευτούμε, μόνο κάτω από την ευρεία έννοια του doncat θα μπορούσε να γίνει.

Τρίτος προβληματισμός, που δεν ξεπερνιέται εύκολα, είναι ότι το εγχείρημα κινδυνεύει να γίνει, εν τη γεννέσει του, ένα κλειστό club ολίγων φίλων (με μυστικές χειραψίες, κωδικά ονόματα τύπου "κεραμιδόγατος" και ύμνο το "νιάου νιάου βρε γατούλα". Αν μπορώ εγώ που είμαι φίλος να το διακωμωδήσω, φανταστείτε τι θα κάνουν οι... οχτροί). Αυτό είναι και το πιο δύσκολο να ξεπεραστεί.

Πρέπει το blog αυτό να είναι μόνο για μέλη? Λέω ναι. Γιατί έτσι θα μπορεί να διασφαλιστεί από τα πολυώνυμα και τους κακεντρεχείς και πάνω απ' όλα να βγάλει το moderation από τις πλάτες μας. Όμως αν το doncat π.χ. ήταν "μόνο για μέλη" θα έχανε την αξία του, την δημιουργικότητα του και πάνω απ' όλα τους "φρέσκους" σχολιαστές που ολοένα και προστίθεντο (ένας από αυτούς, άλλωστε, είμαι κι εγώ). Επίσης σε ανύποπτες στιγμές εμφανίζονταν κάποιοι, τυπικά, αναγνώστες με μαργαριταρένια σχόλια τα οποία και ομόρφαιναν κάθε φορά τη συζήτηση. Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά?

Διάβασα ότι μέσα στις προθέσεις είναι η δημιουργία ενός mirror blog, στο οποίο θα υπάρχουν όλα τα κείμενα και τα σχόλια. Μια καλή ιδέα για να ξεπεραστεί η"κλειστότητα" του εγχειρήματος είναι να υπάρχει σε αυτό το mirror blog η προτροπή για συμμετοχή. Αρχικά με email και στη συνέχεια με κανονική συμμετοχή.

Θεωρώ ότι η κίνηση των παιδιών (ο θεός να τους κάνει παιδιά, αν εξαιρέσεις τον ρηάκτορα που είναι πιπίνι οι υπόλοιποι όταν λένε σαμπάνια εννοούν τήλιο) γίνεται με αγνές προθέσεις και πάνω απ' όλα τον ευσεβή πόθο της επαναδραστηριοποίησης του Δήμου. Ελπίζω ότι ως εγχείρημα θα πετύχει τους στόχους του, δεν θα γίνει κενό γράμμα κι επιτέλους θα μπορέσω πάλι να τσακωθώ ως άνθρωπος.

Φοβάμαι, όμως, ότι θα λείψει ένα πράγμα, το σημαντικότερο. Κι αυτό, φυσικά, είναι ο ίδιος ο γάτος και το κύρος του.

Τέλος πάντων καλή αρχή και τα φοντανάκια κερασμένα από εμένα!!! ]]> Ill timed or out of time?: Life's A Piece Of Shit, When You Look At It http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/24/Life_s_A_Piece_Of_Shit,_When_You_Look_At_It Tue, 25 Sep 2007 01:41:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/24/Life_s_A_Piece_Of_Shit,_When_You_Look_At_It s_pablo
Επειδή καμιά φορά ξεχνιέμαι, υπάρχει κάτι που να μου το θυμίζει



Η ζωή ακόμα κι όταν γίνεται κηδεία, έχει πολύ μεγάλη πλάκα κι ακόμα και πάνω στο σταυρό του μαρτυρίου μια ανάσα χρειάζεται για να μπορείς να σφυρίξεις...


]]> Ill timed or out of time?: My Brown Eyed Girl http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/22/My_Brown_Eyed_Girl Sat, 22 Sep 2007 20:44:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/22/My_Brown_Eyed_Girl s_pablo


]]> Ill timed or out of time?: Πανωδεξιός ή κατωαριστερός? http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/19/%ce%a0%ce%b1%ce%bd%cf%89%ce%b4%ce%b5%ce%be%ce%b9%cf%8c%cf%82_%ce%ae_%ce%ba%ce%b1%cf%84%cf%89%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%cf%8c%cf%82_ Thu, 20 Sep 2007 03:17:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/19/%ce%a0%ce%b1%ce%bd%cf%89%ce%b4%ce%b5%ce%be%ce%b9%cf%8c%cf%82_%ce%ae_%ce%ba%ce%b1%cf%84%cf%89%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%cf%8c%cf%82_ s_pablo Κουσουράτου
έλαβα γνώση μιας, ας την πούμε, πιο επίπεδης αντίληψης του πολιτικού φάσματος, που αντικαθιστά την γνωστή ευθεία γραμμή (πολλή γεωμετρία έπεσε) που ορίζεται από την αριστερά και τη δεξιά.

Προσπερνώ τις κουσούρικες αντιρρήσεις θεωρώντας ότι το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα συντεταγμένων που προτείνεται με ικανοποιεί (άλλωστε λοιπές παράμετροι που απουσιάζουν από το σύστημα, όπως οικολογία, θρησκεία κλπ, μπορούν να μπουν σε μια πό τις δυο συντεταγμένες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) και παραθέτω τα δυο επίπεδα συστήματα που βρήκα στο blog του Σπύρου Ντόβα, πολιτευόμενου με την Φιλελεύθερη Συμμαχία.

Το πρώτο είναι ένας πονηρός ρόμβος, σχετικά αναξιόπιστος, που εμφανίζει τους φιλελεύθερους πάνω, τους κρατιστές κάτω, τους αριστερούς... αριστερά και τους δεξιούς... δεξιά, αφήνοντας ένα ωραίο τετραγωνάκι στο κέντρο για τους (ναι, το μαντέψατε) κεντρώους.



Η κόκκινη κουκίδα στην εικόνα είναι η αφεντομουτσουνάρα μου. Αν θέλετε να γίνετε κι εσείς κόκκινη κουκίδα κάντε το κουίζ των δέκα ερωτήσεων

Το δεύτερο είναι ένα πιο αναλυτικό και αρκετά πιο σοβαρό σύστημα, που δεν έχει ρομβοποιηθεί για να εμφανίζει τους φιλελεύθερους πάνω από τους άλλους, και στον οριζόντιο (οικονομικό) άξονα έχει τον κλασικό αριστερά-δεξιά διαχωρισμό, με τον κομμουνισμό ως αριστερά και τον νεο-φιλελευθερισμό ως δεξιά, ενώ στον κάθετο (κοινωνικό) άξονα έχει τον διαχωρισμό απολυταρχικός-ελευθερόφρων, με τον φασισμό πάνω και τον αναρχισμό κάτω.



Όπως βλέπουμε το τετράγωνο στην πάνω αριστερά γωνία τοποθετούμε τις σοσιαλιστικές δικτατορίες π.χ. Πολ Ποτ ή Στάλιν, στην πάνω δεξιά δικτατορίες της ελεύθερης οικονομίας π.χ. Πινοσέτ, στην κάτω δεξιά τους αναρχο-φιλελεύθερους και στην κάτω αριστερή τους αναρχο-κομμουνιστές. Οι δύο τελευταίοι δεν έχουν κάνει ακόμα κυβερνήσεις.

Για να μην γεμίζώ το κείμενο με εικόνες, σχηματικά μπορούμε να τοποθετήσουμε στο πάνω δεξιά κομμάτι όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, πάνω πάνω και στη μέση τους Ναζί και κάτω αριστερά αναρχοκομμούνια σαν τον Γκάντι, τον Μαντέλα και τον... S_Pablo



Πάλι κόκκινη κουκίδα? Ας είναι, στο site PoliticalCompass μπορείτε να κάνετε κι εσείς το τεστ, να δείτε που βρίσκονται πολιτικοί, προσωπικότητες και κόμματα (δεν πιστεύω να αναρωτιέστε που βρίσκονται οι δικοί μας ηγέτες. Πάνω δεξιά, πάντα), καθώς και να βρείτε την πολιτική βιβλιογραφία που σας ταιριάζει (γενικώς αρκετά σωστή, μέχρι και Κροπότκιν προτείνει στους κατωαριστερούς)

Τέλος, κάτι ακόμα ενδιαφέρον που βρήκα στο blog του κυρίου Ντόβα είναι ένα ερωτηματολόγιο για τις Ολλανδικές εκλογές που βοηθάει τους ψηφοφόρους να κατανοήσουν ποιο κόμμα τους αντιπροσωπεύει περισσότερο. Να μια χρήσιμη ιδέα για τις επόμενες εκλογές (αν και θα είναι δύσκολο να έχουμε ξεκάθαρες απαντήσεις για όλα τα θέματα). ]]> Ill timed or out of time?: Bye Bye Life (and All That Jazz) http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/18/Bye_Bye_Life_(and_All_That_Jazz) Tue, 18 Sep 2007 13:37:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/18/Bye_Bye_Life_(and_All_That_Jazz) s_pablo
Εν μέσω εκλογών και για την ακρίβεια το πρωί των εκλογών, στο ζάπινγκ ανάμεσα στα πρωινά πάνελ, το Μακεδονία TV έκανε την έκπληξη προβάλλοντας την ταινία All That Jazz του Bob Fosse (ελλ. τίτλος "Η Παράσταση Αρχίζει") και δόξα τω θεώ μου θύμισε αυτό το πραγματικά μεγάλο αριστούργημα.

Η ταινία αφορά στην ιστορία ενός σκηνοθέτη-χορογράφου, του Joe Gideon (Roy Scheider), ο οποίος ετοιμάζει την επόμενη παράσταση του στο Broadway, ενώ παράλληλα τελειώνει την κινηματογραφική του ταινία.

Εν μέσω υπερκόπωσης, ναρκωτικών, αλκοόλ και ατελείωτου sex παθαίνει έμφραγμα και παρά τις απέλπιδες προσπάθειες της πρώην γυναίκας του (Leland Palmer), της κόρης του (Erzsebet Foldi) και της φίλης του (Ann Reinking) να τον φέρουν στον "ίσιο" δρόμο, τελικά πεθαίνει.

Η ταινία ουσιαστικά πραγματεύεται το αδιέξοδο του ίδιου του Fosse, στην προσπάθεια του να ολοκληρώσει την ταινία του Lenny (με θέμα τη ζωή του κωμικού Lenny Bruce) και παράλληλα να ανεβάσει στο θέατρο την παράσταση του Chicago και τα αυτοβιογραφικά στοιχεία δεν τελειώνουν εκεί, αφού η Reinking υπήρξε όντως ερωμένη του, ενώ ο Cliff Gorman, που παίζει τον ήρωα της ταινίας που σκηνοθετεί ο Gideon ήταν ο πρωταγωνιστής του θεατρικού Lenny (στην ταινία τον υποδύθηκε ο Dastin Hoffman).

Το All That Jazz, συχνά συγκρίνεται με το 8 1/2 και όχι άδικα αφού είναι σαφείς οι επιρροές από την ταινία του Fellini, αν και κατά την ταπεινή μου άποψη ο μεγάλος Fosse ξεπερνά τον μεγάλο ιταλό σκηνοθέτη.

Ένα κύριο χαρακτηριστικό της ιδιοφυίας του Fosse σε αυτήν την ταινία είναι ο τρόπος που ενσωματώνει τα χορευτικά. Συνήθως τα μιούζικαλ κουράζουν και εκνευρίζουν με τα αναίτια ξεσπάσματα των χαρακτήρων σε χορούς και τραγούδια, που αντικαθιστούν τους διαλόγους.

Ο Fosse το ξεπερνά αυτό αφού τα χορευτικά είναι είτε μέρος της παράστασης που ανεβάζει, όπως το εκπληκτικό Take Off With Us (προσέξτε την αλλαγή από τη μέση και μετά με το Air-Otica και τα μούτρα των παραγωγών)



Take Off With Us
Uploaded by AGA_TGB είτε παιχνίδια που παίζουν οι ήρωες μεταξύ τους, όπως αυτή η σκηνή όπου η φίλη και η κόρη του Gideon κάνουν μια αυτοσχέδια παράσταση (Everything Old Is New Again - Peter Allen)



είτε (κι εδώ είναι το πραγματικά ιδιοφυές κομμάτι) μέσα στις παραισθήσεις που έχει ο ήρωας του λόγω των ναρκωτικών και της ασθένειας του, όπως αυτές οι σκηνές μέσα στο νοσοκομείο (You Better Change Your Ways - Ann Reinking και Some Of These Days - Erzsebet Foldi)






και φυσικά η μεγαλειώδης 10λεπτη σεκάνς του τέλους όπου ο Gideon πεθαίνει διασκευάζοντας μαζί με τον εξαιρετικό Bob Vereen το Bye Bye Love σε Bye Bye Life (εκπληκτικός ο Vereen και ως περφόρμερ, αλλά και με τη σάτιρα των celebrity εκπομπών)



All That Jazz - Bye bye life
Uploaded by taodan Αν προσέξατε σε αυτή τη σκηνή την Jessica Lange, παίζει τον Θάνατο (απίστευτο σκηνοθετικό έυρημα, αν είναι έτσι ο θάνατος πάρε με τώρα) ο οποίος σε όλη την ταινία παίζει φλερτάρωντας με τον παραπαίοντα Gideon. ]]> Ill timed or out of time?: Εκλογές: Αλήθειες και Συμπεράσματα. http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/16/%ce%95%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ad%cf%82:_%ce%91%ce%bb%ce%ae%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b5%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%a3%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%ac%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1. Mon, 17 Sep 2007 02:18:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/16/%ce%95%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ad%cf%82:_%ce%91%ce%bb%ce%ae%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b5%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%a3%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%ac%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1. s_pablo
Ξεκαθαρίζω εξ αρχής ότι εμένα προσωπικά ο Γ. Παπανδρέου με είχε πείσει, όχι με τις εξαγγελίες για τις συντάξεις και άλλες παροχές, αυτά ακούγονται από όλους πριν τις εκλογές. Αυτό που με έπεισε ήταν προτάσεις όπως η επιχορήγηση επιχειρηματικών σχεδίων βάσει της δυναμικής τους και όχι της πιστωτικής ικανότητας του επιχειρηματία ή η "αποποινικοποίηση" του επιχειρείν με διευκολύνσεις σε ανθρώπους που απέτυχαν (χαρακτηριστική φράση: η αποτυχία σε ένα επιχειρηματικό σχέδιο πρέπει να θεωρείται προσόν, γιατί πλέον έχει μάθει από τα λάθη του). Γιατί δεν έπεισε και τους υπόλοιπους θα αναλυθεί από άλλους καλύτερα.

Αλήθειες

1. Ο δικομματισμός ζει και βασιλεύει. Τα δύο κόμματα πήραν συνολικά περίπου 80%, το οποίο είναι μεν χαμηλότερο από το 86% των προηγούμενων εκλογών, αλλά είναι το ίδιο με αυτό των εκλογών του 96. Υπενθυμίζω ότι και τότε μιλούσαμε για τον επερχόμενο θάνατο του δικομματισμού και το τέλος της μεταπολίτευσης με αποτέλεσμα στις επόμενες δυο αναμετρήσεις το συνολικό ποσοστό των δυο μεγάλων κομμάτων να πιάσει την κορυφή του.

2. Η τιμωρία των δυο μεγάλων κομμάτων εξαντλήθηκε στο ένα από αυτά. Παραδόξως μέσα σε ένα άθλιο πολιτικό σκηνικό το κόμμα της αντιπολίτευσης θεωρήθηκε υπεύθυνο για όλα τα κακά του τόπου και το ποσοστό του συρρικνώθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό.

3. Τα περί απαξίωσης του πολιτικού σκηνικού αποδείχθηκαν μπαρούφες ολκής. Η αποχή κυμάνθηκε σε φυσιολογικά επίπεδα (περίπου 26%) που σημαίνει ότι ο κόσμος δεν αδιαφόρησε.

4. Αυτονόητο είναι ότι κερδισμένοι της όλης υπόθεσης (τουλάχιστον σε δύναμη βουλευτών) είναι τα μικρά κόμματα (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ), αλλά και οι Οικολόγοι Πράσινοι που έπιασαν το 1%, ενώ η κίνηση του Παπαθεμελή καταποντίστηκε όπως ήταν αναμενόμενο.

5. Στις πληγείσες περιοχές (Στύρα, Ζαχάρω, Αρχαία Ολυμπία, Μεγαλόπολη, Μάνη, Αίγιο) οι οποίες είναι παραδοσιακά νεοδημοκρατικές η κυβέρνηση διατήρησε την πρωτιά με μικρή μείωση του ποσοστού της ενώ το ΠΑΣΟΚ είχε μεγαλύτερες απώλειες.


Συμπεράσματα

1. Το τέλος της μεταπολίτευσης δεν ξέρω αν έρχεται, σίγουρα όμως έρχεται το τέλος της πολιτικής. Η Ν.Δ. κέρδισε τις εκλογές χωρίς πρόγραμμα, με απολογίες για τις παραλείψεις του παρελθόντος, "επετεία" για μια δεύτερη ευκαιρία και μπόλικο λαϊκισμό.

Το αποτέλεσμα θα είναι (μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά δεν βγήκα την πρώτη φορά γιατί να βγω τώρα?) μια τετραετία όπου τίποτα δεν πρόκειται να γίνει, η οποία θα περάσει και ο κόσμος θα στραφεί για μια αλλαγή στον... Βενιζέλο, ο οποίος με τη σειρά του θα κερδίσει, χωρίς σοβαρό πρόγραμμα, χωρίς τις τομές που χρειάζεται το κράτος και, φυσικά, με μπόλικο λαϊκισμό. Στις επόμενες εκλογές το κλίμα θα είναι φορτισμένο, οι συσπειρώσεις μεγάλες και το 86% θα έρθει με τον πιο φυσικό τρόπο.

Ένα παράδοξο είναι η σύγκριση των ποσοστών των δυο κομμάτων με τις εκλογές του 96. Θυμίζω ότι τότε έλαβαν ΠΑΣΟΚ 41,49% και Ν.Δ. 38,12%. Αυτό το 38% μοιάζει να είναι και ο πάτος των δυο κομμάτων.

2. Η πολιτική της Ν.Δ. αυτά τα 3,5 χρόνια που πέρασαν ήταν αντιπολιτευτική της αντιπολίτευσης. Ούτε μια μέρα δεν πέρασε που να μη μας θυμίσουν πόσο κακό ήταν το ΠΑΣΟΚ. Φτάσαμε στο σημείο, αμέσως μετά τις φωτιές στην Πάρνηθα και κατά τη διάρκεια της συζήτησης για το θέμα αυτό, ο Καραμανλής να βγάλει από το βήμα της Βουλής στη σέντρα τον γραμματέα του Παπανδρέου για οικονομικό σκάνδαλο, ισοφαρίζοντας τις εντυπώσεις για τα ομόλογα και, φυσικά, βάζοντας στο περιθώριο τα ζητήματα του περιβάλλοντος.

Ο πρωθυπουργός, με το δόγμα "εγώ απλώς προεδρεύω" του Ανδρέα Παπανδρέου, δεν ασχολήθηκε πραγματικά με τίποτα, μένοντας ο ίδιος στο απυρόβλητο, φροντίζοντας σε κάθε κρίση και αστοχία να διαρρέει την ενόχληση του. Έτσι παρέμεινε φρέσκος και άφθαρτος, απέναντι στους εδώ και καιρό ανεπανόρθωτα φθαρμένους αντιπάλους του.

3. Ο κόσμος συνεχίζει να συμμετέχει στις εκλογές, μένοντας αμέτοχος στα πολιτικά πεπραγμένα. Πιστεύω ότι μια μεγαλύτερη αποχή θα ήταν καλή για δυο λόγους. Πρώτον θα ταρακουνούσε λίγο το πολιτικό σκηνικό και δεύτερον οι ψηφοφόροι που θα συμμετείχαν θα ήταν περισσότερο συνειδητοποιημένοι.

4. Μεγάλος ρυθμιστής των εκλογών ήταν η αριστερά. Η πτώση του ποσοστού των δυο κομμάτων απορροφήθηκε σχεδόν εξολοκλήρου από το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ (μπορούμε να προσθέσουμε και τους οικολόγους στην ομάδα της αριστεράς για να έχουμε μια καλύετρη εικόνα).

Αν προσέξουμε τις απώλειες της Ν.Δ. είναι πρακτικώς αδύνατον να πήγαν όλες στο ΛΑΟΣ. Προφανώς υπήρχε κινητικότητα των ψηφοφόρων της και προς το ΠΑΣΟΚ, το οποίο όμως είχε υπερβολικά μεγάλες διαρροές προς τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, κυρίως στις παραδοσιακά "δικές του" περιοχές όπως η Β Αθήνας και η Β Πειραιά (χαρακτηριστικότερη όλων η Β Αθήνας όπου το ΠΑΣΟΚ έπαθε πανωλεθρία χάνοντας 6 ποσοστιαίες μονάδες).

Ο άλλος μεγάλος ρυθμιστής και αυτός που έδωσε την αυτοδυναμία στην κυβέρνηση ήταν ο Παπαθεμελής. Αυτό το 0,79% αν παρέμενε στο ΠΑΣΟΚ ή κατευθυνόταν στο ΛΑΟΣ θα μπορούσε να στερήσει τη δυνατότητα αυτοδυναμίας από τη Ν.Δ (στο παζλ αυτό μπαίνουν και οι Οικολόγοι με την άρνηση τους να συμμετάσχουν στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ).

5. Αυτό που σε κάποιους ανθρώπους (μιλάω για τα σκεπτόμενα άτομα) φαίνεται μεγάλο, για την πλειοψηφία του κόσμου είναι μηδαμινό. Πέθαναν 64 άνθρωποι, κάηκε η Αρχαία Ολυμπία, περιουσίες καταστράφηκαν και όμως τα ίδια τα θύματα αυτής της καταστροφής αποφάσισαν ότι δεν υπάρχει λόγος να αποδώσουν ευθύνες σε κάποιον ή μάλλον αποφάσισαν να τις αποδώσουν σε "ασσύμετρους" εχθρούς.

Αυτό που προκαλεί οργή, τουλάχιστον σε μένα, είναι ότι με ένα τριχίλιαρο, έναν τηλεμαραθώνιο και δέκα κούφιες εξαγγελίες ξεχνάμε τα πάντα. Έβλεπα τους ανθρώπους στα καμμένα χωριά να φωνάζουν για την εγκατάλειψη της πολιτείας και να απαιτούν ένα καλύτερο αύριο και πίστευα ότι έβλεπα μια δύναμη που θα σαρώσει το πολιτικό σκηνικό, τουλάχιστον σε τοπικό επίπεδο. Τώρα με συντριπτικά ποσοστά στο κόμμα που αδιαφόρησε για την προστασία των δασών και των σπιτιών τους, τι μπορούν να απαιτήσουν?

Εν κατακλείδι

Αυτές οι εκλογές παρουσιάστηκαν, και ίσως ήταν, ως οι εκλογές που θα αποφασίσουν ποιο κόμμα θα προχωρήσει την Ελλάδα μπροστά σε μια εποχή που τα διακυβεύματα δεν είναι πια πολιτικά, αλλά πρακτικά. Το ασφαλιστικό, η υγεία, η παιδεία, το περιβάλλον είναι κρίσιμα θέματα τα οποία αυτή η κυβέρνηση θα κληθεί να λύσει οριστικά.

Πολύ φοβάμαι ότι αυτή η κυβέρνηση είναι ανίκανη να το κάνει για πολλούς λόγους. Ο ένας είναι αδυναμία του πρωθυπουργού να διοικήσει τη χώρα. Όσες φορές χρειάστηκε να το κάνει βγήκε (και μαζί του η χώρα) χαμένος. Ψάχνω απεγνωσμένα μια φωτογραφία του με ξένο ηγέτη στην οποία να μην λέει ανέκδοτα και δυστυχώς δεν βρίσκω. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως οι Times του Λονδίνου τον μπέρδεψαν με τον υπουργό Εξωτερικών του Ουζμπεκιστάν. Είναι μονίμως απών.

Άλλος ένας λόγος είναι ο πρότερος βίος μιας κυβέρνησης που αρνήθηκε να κάνει έστω και μια κίνηση προς επίλυση αυτών των προβλημάτων. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε 3,5 χρόνια παρουσίας η χώρα μας άσκησε ένα και μόνο βέτο στην Ε.Ε. Ήταν για την κατάργηση των μονοπύθμενων τάνκερ, τα οποία είναι εξαιρετικά ευάλωτα σε διαρροές και πρέπει να απαγορευτούν άμεσα. Σε μια καπιταλιστική Ευρώπη είμαστε οι μόνοι που αποφασίσαμε ότι το συμφέρον των πλοιοκτητών είναι σημαντικότερο από το θαλάσσιο περιβάλλον.

Τέλος, τα αξιόλογα πρόσωπα που στελεχώνουν τη Ν.Δ. φαίνεται να μη χαίρουν της εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού. Τόσο καιρό γκρινιάζαμε για το βαθύ ΠΑΣΟΚ, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να δούμε και τη βαθειά Ν.Δ. Μια ελπίδα είναι να δώσει ο Καραμανλής τα κλειδιά σε αυτά τα αξιόλογα άτομα (όπως π.χ. ο Κώστας Χατζηδάκης) και να προεδρεύει από τη Ραφήνα, όπου είναι και περισσότερο χρήσιμος (τα δίδυμα μεγαλώνουν και η γιατρός Νατάσσα θα έχει χειρουργεία).

Τα εν οίκω

Να δούμε λίγο και το Ρέθυμνο κι αυτό για δυο λόγους. Πρώτον είναι το σπίτι μου και δεύτερον είναι ένα εκλογικό αξιοπερίεργο. Είναι ο μοναδικός νομός (μαζί με τη Μεσσηνία) όπου η Ν.Δ αύξησε το ποσοστό της. Και αν για τη Μεσσηνία αυτό ακούγεται φυσιολογικό, για το Ρέθυμνο ακούγεται εξωπραγματικό, ιδίως αν σκεφτούμε ότι ο νομάρχης και ο δήμαρχος, που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ, βγήκαν με πολύ ισχυρές πλειοψηφίες.

Ένας λόγος που εξηγεί το φαινόμενο είναι αυτός που προείπαμε. Το ΠΑΣΟΚ είχε μεγάλες διαρροές προς όλα τα μικρά κόμματα συμπεριλαμβανομένων και των Οικολόγων αλλά και της Δημοκρατικής Αναγέννησης.

Ο άλλος λόγος ήταν η αποπομπή Νεονάκη από τα ψηφοδέλτια, κάτι που οι Ρεθεμνιώτες πήραν λίγο προσωπικά και αν δεν ήταν και η υποψηφιότητα του γιατρού Ηλία Λαμπίρη, θα κόστιζε πολύ περισσότερο στο ΠΑΣΟΚ.

Από την άλλη μεριά η Ν.Δ. εισέπραξε ένα μέρος αυτής της δυσαρέσκειας, χωρίς να έχει απώλειες προς το ΛΑΟΣ, αφού η ρητορική του Καρατζαφέρη δεν πιάνει και πολύ τόπο στην Κρήτη.

Προσέχωντας λίγο και ανα περιοχή τις ψήφους, βλέπουμε ότι η Ν.Δ. αυξάνει τη δύναμη της ακόμα κι εκεί που υπολείπεται του ΠΑΣΟΚ, ενώ στους δήμους Λαππαίων, Ζωνιανών και Κουλούκωνα κυριολεκτικά σαρώνει.

Update (08:20): Εδώ υπήρχε μια άστοχη πρόβλεψη-ερμηνεία για τις ψήφους που θα κέρδιζε η Όλγα Κεφαλογιάννη. Με μεγάλη μου ευχαρίστηση μαθαίνω ότι η κληρονόμος της βουλευτικής έδρας των Κεφαλογιάννηδων-Βαρδινογιάννηδων είναι δεύτερη σε σταυρούς πίσω από τον Κωστή Σχοινά και περιμένουν την καταμέτρηση των ψήφων των ετεροδημοτών για να βγει το τελικό αποτέλεσμα. Αν τελικά βγεί ο Σχοινάς και δεν γίνει τίποτα περίεργο στα εκλογοδικεία θα μιλάμε για μια ιστορική νίκη ενάντια στους κομματικούς μηχανισμούς και τη δημοσιογραφική υπερπροβολή που πρέπει να κάνει τους Ρεθεμνιώτες υπερήφανους. (Απορία άσχετου. Γιατί ο Κώστας Χατζηδάκης δεν πολιτεύτηκε στο Ρέθυμνο? Γεννημένος και μεγαλωμένος εδώ είναι.)

Όπως ήταν αναμενόμενο ο Ηλίας Λαμπίρης κατέλαβε την πρώτη εκλόγιμη θέση από πλευράς ΠΑΣΟΚ, κάτι που με χαροποιεί επίσης. ]]> Ill timed or out of time?: Εν αναμονή... http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/16/%ce%95%ce%bd_%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ae... Sun, 16 Sep 2007 21:37:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/16/%ce%95%ce%bd_%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ae... s_pablo
Αυτά που περιμένω να δω με τα επίσημα αποτελέσματα είναι τρία πράγματα. Πρώτον το μέγεθος της αποχής. Αποχή μεγαλύτερη του 30% θα σημαίνει πολλά, αποχή μικρότερη θα σημαίνει ακόμα περισσότερα.

Δεύτερον τα τελικά αποτελέσματα της Ν.Δ. Αν η πτώση είναι μεγαλύτερη του 4%, τότε η λαϊκή εντολή που ζήτησε ο πρωθυπουργός δεν δόθηκε ποτέ και απομένει να δούμε το ηθικό (χα) ανάστημα του Καραμανλή.

Τέλος, το σημαντικότερο, αν θα επιτευχθή η αυτοδυναμία και με πόσες έδρες. Από κει και πέρα ξεκινάει μια ολόκληρη ιστορία που έχει να κάνει με τη δέσμευση του πρωθυπουργού ότι δεν θα συνεργαστεί με κανέναν.

Εν αναμονή των αποτελεσμάτων λοιπόν, για να βγάλουμε τα τελικά συμπεράσματα και να δούμε αν τελικά ο λαός σε αυτή τη χώρα έχει πραγματικό λόγο ή αν άγεται και φέρεται από τους διάφορους πολιτικούς. ]]> Ill timed or out of time?: Η κοινή γνώμη και το μέλλον της χώρας http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/14/%ce%97_%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%ae_%ce%b3%ce%bd%cf%8e%ce%bc%ce%b7_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%ce%bc%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%bd_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%b1%cf%82 Fri, 14 Sep 2007 19:21:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/14/%ce%97_%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%ae_%ce%b3%ce%bd%cf%8e%ce%bc%ce%b7_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%ce%bc%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%bd_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%b1%cf%82 s_pablo
Ένα δωδεκάχρονο παιδί ρωτάει τον πατέρα του τι είναι η πολιτική. Ο πατέρας, εμφανώς ικανοποιημένος που ο γιός του αρχίζει να ενδιαφέρεται του απαντάει με ένα παράδειγμα.

"Άκου παιδί μου. Μια χώρα είναι σαν την οικογένεια μας. Η μαμά είναι η κυβέρνηση, κανονίζει τα πάντα. Εγώ είμαι το μεγάλο κεφάλαιο, φέρνω τα χρήματα. Η υπηρέτρια είναι η εργατική τάξη, κάνει όσες δουλειές χρειάζονται να γίνουν. Εσύ είσαι η κοινή γνώμη, βλέπεις και κρίνεις και τέλος το μωρό μας είναι το μέλλον.

Σκέψου τα αυτά που σου είπα και το ξανασυζητάμε αύριο."

Κατά τη διάρκεια της νύχτας ο μικρός ακούει το μωρό να κλαίει και τρέχει να δει τι συμβαίνει. Βλέπει ότι το μωρό έχει "λερωθεί" και πηγαίνει να το πει στους γονείς του, όμως όταν φτάνει στο δωμάτιο τους, βλέπει τη μαμά να κοιμάται και τον μπαμπά να λείπει. Ακούει εκείνη τη στιγμή θόρυβο από το δωμάτιο υπηρεσίας, πηγαίνει να δει και βλέπει τον μπαμπά του και την υπηρέτρια στα τέσσερα.

Πανικόβλητος σκέφτεται τι να κάνει. Να διακόψει τον πατέρα του και να τον ενοχλήσει ή να ξυπνήσει τη μητέρα του με τον κίνδυνο να μάθει την απιστία του πατέρα? Τελικώς, αποφασίζει να κάνει την πάπια και να πάει για ύπνο.

Την επόμενη μέρα πηγαίνει ο πατέρας στον γιό και τον ρωτάει αν σκέφτηκε αυτά που είχαν πει τη χτεσινή μέρα.

"Βέβαια πατέρα και κατέληξα στα εξής. Όταν η κυβέρνηση κοιμάται, το μεγάλο κεφάλαιο πηδάει την εργατική τάξη, η κοινή γνώμη σιωπά και το μέλλον της χώρας είναι βουτηγμένο στα σκατά" ]]> Ill timed or out of time?: Each Man Kills the Thing He Loves http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/09/Each_Man_Kills_the_Thing_He_Loves Sun, 09 Sep 2007 11:05:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/09/Each_Man_Kills_the_Thing_He_Loves s_pablo



ξέρεις ότι αυτό το ποίημα μιλάει στην καρδιά σου. (Το απόσπασμα είναι από τον Καυγατζή του Φασμπίντερ)

Η Μπαλάντα των Φυλακών του Ρήντιγκ ήταν το τελευταίο γραπτό έργο του Oscar Wilde, το οποίο δεν χωράει εδώ, αλλά για όποιον ενδιαφέρεται υπάρχει εδώ. Το έγραψε υπό το όνομα C.3.3 (κτίριο, όροφος, κελί) μετά από την φυλάκιση του στις φυλακές του Ρήντινγκ, αφού είχε κριθεί ένοχος για ομοφυλοφιλία (η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή) και έμπνευση του υπήρξε ο συγκρατούμενος του Charles Wooldridge, ο οποίος εκτελέστηκε εκείνη την περίοδο για τον φόνο της γυναίκας του.

Το "επίσημο" θέμα του ποιήματος είναι η θανατική ποινή:

For oak and elm have pleasant leaves
That in the spring-time shoot:
But grim to see is the gallows-tree,
With its adder-bitten root,
And, green or dry, a man must die
Before it bears its fruit!

βλέποντας με κάποιον θαυμασμό τον μελλοθάνατο που αναμένει καρτερικά την τελευταία του μέρα:

He did not wring his hands nor weep,
Nor did he peek or pine,
But he drank the air as though it held
Some healthful anodyne;
With open mouth he drank the sun
As though it had been wine!

αλλά βασικό μοτίβο του είναι η συγχώρεση, η οποία κατά τον Wilde είναι περισσότερο αναγκαία, όσο μεγαλύτερο είναι το έγκλημα:

For each man kills the thing he loves,
Yet each man does not die.

Φυσικά ο δικός του, προσωπικός πόνος για τις συνθήκες φυλάκισης δεν λείπει:

I walked, with other souls in pain

και

Upon that little tent of blue
Which prisoners call the sky,
And at every wandering cloud that trailed
Its raveled fleeces by.

όμως τελικά αυτό το ποίημα είναι μια ακόμα κατηγορία κατά του Λόρδου Alfred Douglas, αλλά και όλων αυτών που σκοτώνουν ότι αγαπούν:

And all men kill the thing they love,
By all let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword! ]]> Ill timed or out of time?: Nevermore!!! http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/06/Nevermore!!! Thu, 06 Sep 2007 09:05:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/06/Nevermore!!! s_pablo
Αφού (ξανα)βρήκα την παιδική μου αθωότητα, είπα να (ξανα)βρω και την παιδική μου... ενοχή. Την ατελείωτη λατρεία για τις φανταστικές ιστορίες τρόμου.

Και ποια η καλύτερη εισαγωγή στον τρόμο για ένα παιδί, από τον πολυαγαπημένο Edgar Allan Poe και φυσικά το πιο διάσημο ποίημα του The Raven. Έπεσα λοιπόν σε αυτήν την απαγγελία από τον, σκιαχτικό από μόνο του, Christopher Walken και τη μεταφέρω κι εδώ, εξαιρετικά αφιερωμένη στη δική μου Lenore.



Once upon a midnight dreary, while I pondered weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
'Tis some visitor,' I muttered, 'tapping at my chamber door -
Only this, and nothing more.'

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -
For the rare and radiant maiden whom the angels named Lenore -
Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating
'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -
This it is, and nothing more,'

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
'Sir,' said I, 'or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you' - here I opened wide the door; -
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before
But the silence was unbroken, and the darkness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, 'Lenore!'
This I whispered, and an echo murmured back the word, 'Lenore!'
Merely this and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
'Surely,' said I, 'surely that is something at my window lattice;
Let me see then, what thereat is, and this mystery explore -
Let my heart be still a moment and this mystery explore; -
'Tis the wind and nothing more!'

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore.
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door -
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door -
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore,
'Though thy crest be shorn and shaven, thou,' I said, 'art sure no craven.
Ghastly grim and ancient raven wandering from the nightly shore -
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!'
Quoth the raven, 'Nevermore.'

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning - little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door -
Bird or beast above the sculptured bust above his chamber door,
With such name as `Nevermore.'

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only,
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered - not a feather then he fluttered -
Till I scarcely more than muttered 'Other friends have flown before -
On the morrow will he leave me, as my hopes have flown before.'
Then the bird said, 'Nevermore.'

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
'Doubtless', said I, 'what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore -
Till the dirges of his hope that melancholy burden bore
Of "Never-nevermore."'

But the raven still beguiling all my sad soul into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird and bust and door;
Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore -
What this grim, ungainly, gaunt, and ominous bird of yore
Meant in croaking 'Nevermore.'

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!

Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor.
'Wretch,' I cried, 'thy God hath lent thee - by these angels he has sent thee
Respite - respite and nepenthe from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe, and forget this lost Lenore!'
Quoth the raven, 'Nevermore.'

'Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -
Whether tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted -
On this home by horror haunted - tell me truly, I implore -
Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!'
Quoth the raven, 'Nevermore.'

'Prophet!' said I, 'thing of evil! - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us - by that God we both adore -
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels named Lenore -
Clasp a rare and radiant maiden, whom the angels named Lenore?'
Quoth the raven, 'Nevermore.'

'Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked upstarting -
'Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!'
Quoth the raven, 'Nevermore.'

And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted - nevermore!

Κι επειδή μπορεί να σκιαχτήκατε, έψαξα και βρήκα ένα μικρό ταινιάκι που είχε φτιάξει ο Tim Burton το 1982, με την τεχνική του stop motion, για το μεγάλο ίνδαλμα του, τον Vincent Price, ο οποίος και συμμετέχει σε αυτό το μικρό αριστούργημα.

]]> Ill timed or out of time?: Παλιμπαιδισμός http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/03/%ce%a0%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82 Tue, 04 Sep 2007 02:24:00 -0400 http://www.rethymnoblogs.gr/Ill_timed_or_out_of_time_/2007/09/03/%ce%a0%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82 s_pablo
Όμως σήμερα, εν μέσω χαλαρών συζητήσεων, περιμάζεψα ένα μπλε αδέσποτο γατί, χαμένο σε διαδικτυακά σοκάκια και ξαναγέλασα. Σαν παιδί και πάλι. Μετά βρήκα κι αυτό το εξαιρετικό βιντεάκι



και θυμήθηκα όλα αυτά τα μικρά ανόητα πραγματάκια που κάνουν τη ζωή ομορφότερη. Αυτά τα πραγματάκια που μου έκλεψαν γυναίκες βρυκόλακες και φίλοι κόλακες κι έφυγαν χωρίς ένα ευχαριστώ ή μια συγγνώμη.

Δεν ξέρω αν τους συγχωρώ, σήμερα που είμαι και πάλι παιδί. Σίγουρα, όμως, τους αγνοώ.

Παίζω με το γατάκι, σιγοτραγουδώ τους στίχους, χαμογελάω...


]]>