Απόγευμα μιας από τις δύο μέρες που η καλή μου με την δουλειά της, μου επιβάλει το ευχάριστο καθήκον να κλείνω το ιατρείο, για να φροντίσω τα πιτσιρίκια μας. Την γλυκιά συμμορία των δύο, που έχουν εισβάλει στη ζωή μας τα τελευταία 3χρόνια.
Έχει προγραμματιστεί από τοπικούς παράγοντες μια πορεία συμπαράστασης στον Θεοδόση. Πρόκειται για έναν απεργό πείνας, που το μόνο που διεκδικεί ξαπλωμένος έξω από το Δημαρχείο Ρεθύμνου είναι το δικαίωμα να δουλεύει για να θρέφει την οικογένεια του.
Παίρνω αγκαλιά τα μικρά μου και με ύφος λες και θα τα πάω τουλάχιστον στο παιδότοπο τους λέω:
«θέλετε να πάμε μαζί στη πορεία για τον Θεοδόση;» για να τους ακούσω με ενθουσιασμό να φωνάζουν «ΝΑΙ!!!»
Ντυθήκαμε, φορέσαμε τα καπελάκια μας, και να ‘μαστε μπροστά-μπροστά στην πορεία…«Από μικρά στα βάσανα…», μαντεύω τη σκέψη κάποιων από εσάς και σας θυμίζω ότι από μωρά με το καρότσι τα παίρναμε στις πορείες. Ονειρεύομαι να τους δω ενεργούς πολίτες, καλύτερους από εμένα, να παλεύουν για ένα καλύτερο κόσμο.
Θλίβομαι, να ακούω για απογοήτευση εκφρασμένη με ψήφο στην …παραλία! Για απαξίωση της δύναμης σου. Για παραίτηση, αφήνοντας να αποφασίζουν άλλοι για εσένα.
Θλίβομαι, να εισπράττω καθημερινά στο ιατρείο, το θυμό για την κατάντια των ασφαλιστικών ταμείων (το ΤΑΞΥ διέκοψε τις συμβάσεις με τους ιδιώτες ιατρούς γιατί το ΙΚΑ έχει πλέον στελεχωθεί ικανοποιητικά και θα καλύπτει τις ανάγκες και του ΤΑΞΥ!!! όποιος γνωρίζει, χαμογελά με πικρία…), σε μια οικονομική συγκυρία που αφήνει πίσω της άνεργου
ς, ενώ ταυτόχρονα τα εκατομμύρια ευρώ από μίζες, σε κόμματα και πολιτικούς, περνάνε από μπροστά μας σαν τα πεσμένα από τον αέρα φθινοπωρινά φύλλα, προειδοποιώντας για το χειμώνα που ακολουθεί. Πλούτος υπάρχει, όμως βρίσκεται σε λάθος χέρια. Και παρόλα αυτά και πάλι, οι πολλοί θα προτιμήσουν τους «μπλε και πράσινους κόκκους», αυτούς που μας κατάντησαν έτσι! Βλέπεις, η πολιτική στην Ελλάδα, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το φανατισμό του ποδοσφαίρου. Γεννήθηκες πράσινος ή μπλε, θα πεθάνεις με αυτό το χρώμα.Θλίβομαι τέλος, να διαπιστώνω για πολλοστή φορά, ότι τα «κόλπα» του συστήματος πιάνουν. Ξαφνικά, αγώνες καθημερινοί για την οικολογία στην Ελλάδα και την Ευρώπη (όποιος γνωρίζει τι ήταν ο Παπαγιαννάκης στην ευρωβουλή, συμμερίζεται την θλίψη), να τους καρπώνονται κάποιοι «επ’ ονόματι», χωρίς συμβατή πολιτική προϊστορία (ή μήπως χωρίς καθόλου πολιτική ιστορία). Στην γειτονιά μου, ένας τυχοδιώκτης εισοδηματίας, αποφάσισε να φτιάξει «το κόμμα των αγροτών» ή κάπως έτσι. Τον ξέρω γιατί τον ζω καθημερινά, και πιστέψτε με, καμία σχέση δεν έχει με αγρότη. Και όμως, έχω ακούσει άτομα που από αντίδραση, «θα ψηφίσουν» λέει «το κόμμα των αγροτών»!
Κάτι μέσα μου, τρέμει.
Θα σας φανεί αστείο, όμως ακόμα, μετά από δύο χρόνια αναρτήσεων, φοβάμαι την έκθεση. Ειδικά όταν απομακρύνομαι από τη συνηθισμένη μου θεματολογία.
Το έχω πάρει απόφαση πολλές φορές (μου θυμίζω αυτούς που είναι καλοί στο να κόβουν το τσιγάρο), να γράφω στο blog, μόνο για τα παιδιά. Δεν είναι όμως όλα αυτά για τα παιδιά; Η οικολογία, η οικονομία, ο πολιτισμός, το αύριο αυτού του τόπου;
Ένιωθα την ανάγκη, ίσως πιο σωστά την υποχρέωση, να τα μοιραστώ μαζί σας. Μήπως βοηθήσω λίγο και εγώ, να βαρύνει περισσότερο η μεθαυριανή μας ψήφος, μια που πιστεύω ότι…
αξίζει να χάσουμε ένα μπάνιο για να χάσουν κάποιοι τον ύπνο τους…
Πες τε με υπερβολικό, όμως πιστεύω ότι το χρωστάμε στα παιδιά μας
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Pediatre" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
