urn:www-rethymnoblogs-gr:feeds:atom Rethymno Blogs » Ikor Rethymno Blogs » Ikor 2010-09-09T15:00:19-04:00 http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2010/05/31/%ce%9c%ce%ac%ce%b9%ce%bf%cf%82_2010 Ikor: Μάιος 2010 2010-05-31T23:52:00-04:00 2010-05-31T23:52:00-04:00 Όταν έκανα πέρσι την «πρόταση», δεν το περίμενα. Ότι ο Μάιος του 2010 θα φύγει με τέτοια συναισθήματα.

Όταν έκανα την «πρόταση», δεν περίμενα ότι το στεφάνι μας θα βρει τη χώρα ένα βήμα πριν (ή μετά;) απ’ τη χρεοκοπία.

Ότι θα γίνουμε ακόμα και μάρτυρες δολοφονίας ανθρώπων που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στους «πάντα γελαστούς και γελασμένους».

Ο Μάιος του 2010 ήταν για μένα μια τραμπάλα:

Μαζί με το «Έθηκας επί την κεφαλήν αυτών στεφάνους», η αγωνία μιας χώρας για το αύριο, η δυσωδία σκανδάλων, το κάψιμο τεσσάρων συνανθρώπων μας στο κέντρο της Αθήνας, η δολοφονία ανθρωπιστών σε διεθνή χωρικά ύδατα...

Όλα στο μίξερ. Όλα στο πλυντήριο. Ρούχα μαζί που πλύθηκαν. Στιγμές που αντάλλαξαν θετική κι αρνητική ενέργεια.

Για να γίνουμε πιο ευαίσθητοι ή πιο χοντρόπετσοι; Κανείς ακόμα δεν έχει καταλάβει...

Στον καθρέφτη να βλέπεις προβληματισμό. Για τη φυγόκεντρο δύναμη που θα μας πετάξει, όταν σταματήσει να γυρίζει η σφαίρα στον ρυθμό που όλοι μας της είχαμε μάθει να το κάνει.

Αλλά μέσα σου να βλέπεις χαρά και λαχτάρα. Για τη νέα αρχή. Για τη νέα ζωή. Που θες να ζήσεις και να φέρεις.

Ναι, δεν είμαι ο πρώτος που το ζει. Αλλά εγώ το ζω πρώτη φορά. Κι ήθελα να το μοιραστούμε.. ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2010/05/05/%ce%91%cf%83%cf%86%cf%85%ce%be%ce%af%ce%b1 Ikor: Ασφυξία 2010-05-06T00:16:00-04:00 2010-05-06T00:16:00-04:00
Δάκρυα, δάκρυα, δάκρυα... Κροκοδείλια, χημικά ή πηγαία.

Λέξεις, λέξεις, λέξεις... Εκατομμύρια λέξεις που θα γραφτούν και θα ειπωθούν για τον θάνατο 3 εργαζόμενων συμπολιτών μας στις 5/5/10.

Αρκεί όμως νομίζω μόνο μια λέξη για το κακό που εδώ και καιρό μας απειλεί: ασφυξία!

Ασφυξία για τον νέο που δε βλέπει ανάπτυξη. Που αγωνιά φοβισμένος, αν τα εφόδια που έχει είναι αρκετά για μια αξιοπρεπή ζωή. Που συμβιβάζεται. Που υποκλίνεται. Που ετοιμάζεται να φύγει στο εξωτερικό.

Ασφυξία για τον οικογενειάρχη που νιώθει ότι πάλι αυτός πρέπει να τιμωρηθεί. Που θα δουλεύει μια ζωή για να πάρει το σπίτι «του» από την τράπεζα. Που βλέπει τον ΦΠΑ κάθε μήνα ν’ ανεβαίνει.

Ασφυξία για τον συνταξιούχο. Που στοχοποιείται πάλι σαν ο υπαίτιος της «κρίσης». Που βλέπει τις εισφορές του (=κόποι μιας ζωής) ν’ αλλάζουν χέρια μέσω δομημένων ομολόγων και πληρώνει και τον λογαριασμό.

Ασφυξία. Για μια κοινωνία που τιμωρείται από λάθη ολίγων. Και βλέπει τους υπαίτιους όχι μόνο να μένουν ατιμώρητοι, αλλά να το παίζουν και τιμητές!

Ασφυξία. Για την πλειοψηφία που υπομένει (σιωπηλά, αλλά όχι άκριτα) τη ληστεία μιας αδίστακτης μειοψηφίας.

Η ατιμωρησία των υπευθύνων είναι το λίπασμα. Όσο κανείς δεν τιμωρείται για τις μικρές ή μεγάλες ληστείες του δημόσιου πλούτου, τόσο η εμπιστοσύνη του κόσμου στο έως σήμερα γνωστό πολιτικό σύστημα θα κλωνίζεται. Και τόσο η οργή θα συσσωρεύεται.

Πότε θα βρεθούν και θα τιμωρηθούν όσοι φταίνε που φτάσαμε ως εδώ; Με πράξεις όμως, όχι με λόγια ή βερμπαλισμούς.

Ο τρόπος άσκησης της εξουσίας ως «δούναι και λαβείν», από το πιο μικρό στο πιο μεγάλο επίπεδο, δεν είναι κάτι αόριστο. Έχει ονοματεπώνυμα. Πρέπει να τα μάθουμε. Διαφορετικά η σκυτάλη θα περνάει από γενιά σε γενιά.

Γιατί τιμωρία δεν είναι μια ήττα σε εκλογές. Τιμωρία είναι να παταχθεί ό,τι δε γίνεται σωστά στην άσκηση της εξουσίας από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα. Κι αυτό θα γίνει, μόνο αν προσωποποιηθεί.

Όπως ακριβώς τιμωρία είναι να βρεθούν και να φυλακιστούν οι φονιάδες που έκαψαν 3 ανθρώπους ζωντανούς στο κέντρο της Αθήνας. Αντί να έχουν τον γενικό και αόριστο τίτλο του «κουκουλοφόρου» ή του «προβοκάτορα».

Οξυγόνο ψάχνουμε. Απεγνωσμένα. Μάταια; ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2010/04/02/%ce%a0%ce%ac%cf%83%cf%87%ce%b1_2010:_%ce%b5%cf%85%cf%87%ce%ad%cf%82_%ce%bc%ce%b5_%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%82 Ikor: Πάσχα 2010: ευχές με μαντινάδες 2010-04-02T16:07:00-04:00 2010-04-02T16:07:00-04:00
Ως αναστήθηκ’ ο Χριστός,

ετσά ν’ αναστηθούνε,

όνειρα που δεν έλαχε,

ίσαμ’ εδά να βγούνε.


Καλή Ανάσταση! Με υγεία!

(Παύλο, σ’ ευχαριστώ και φέτος!) ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2010/03/31/%ce%a7%ce%b1%ce%bc%cf%8c%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf_%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af_%cf%86%cf%8c%ce%b2%ce%bf%cf%85 Ikor: Χαμόγελο αντί φόβου 2010-03-31T23:43:00-04:00 2010-03-31T23:43:00-04:00
Έγιναν τόσα πολλά αυτές τις 40 μέρες που είχα να γράψω. Τι να ξεχωρίσεις...

Τα μέτρα; Την παγκόσμια διαπόμπευση της Ελλάδας; Την προσπάθεια να σώσουμε ό,τι σώζεται τώρα πια;

Το ότι 2 παιδιά Αφγανών γλίτωσαν απ’ τις βόμβες στην Καμπούλ, αλλά πέθαναν και τυφλώθηκαν από έκρηξη βόμβας ψάχνοντας φαΐ στα σκουπίδια της Αθήνας;

Φοβάμαι ότι βαδίζουμε σε αλλαγή νοοτροπίας. Φοβάμαι ότι ο φόβος νικάει.

Απαντάμε όμως με χαμόγελο! Γι' αυτό αναρτώ μερικές γελοιογραφίες του τελευταίου τριμήνου, με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση. Για να ελαφρύνει λίγο το κλίμα. Για να προβληματιστούμε, χωρίς να αφήσουμε τη μιζέρια να μας κυριεύσει:



Το πρώτο τραγούδι είναι το «Police on my back» των Clash. Ένα τραγούδι καταδίωξης που νομίζω ότι μας ταιριάζει απόλυτα.

Το δεύτερο είναι το «Ένα γουρούνι λιγότερο» σε στίχους και μουσική του Λουκιανού Κηλαηδόνη, τραγουδισμένο από τον ίδιο. Αφιερωμένο σε όλους όσους μας αποκαλούν «pigs» εδώ και 3 μήνες κι απ’ τη μανία τους τσακώθηκαν ακόμα και με ...αγάλματα!

Οι γελοιογραφίες είναι των εξαιρετικών γελοιογράφων: Ηλία Μακρή και Ανδρέα Πετρουλάκη (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ), Γιάννη Ιωάννου (http://yannis-ioannou.com), Γιάννη Καλαϊτζή-ΣΤΑΘΗ-Διογένη Καμμένου (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ), Κώστα Μητρόπουλου-Δημήτρη Χαντζόπουλου-Τάσου Αναστασίου (ΤΑ ΝΕΑ), ΚΥΡ (ΤΟ ΒΗΜΑ) και Πάνου Μαραγκού (ΕΘΝΟΣ).

Αρκεί το χαμόγελο για να νικηθεί ο φόβος; Σίγουρα όχι. Αν όμως χαθεί και το χαμόγελο, δεν έχουμε να ελπίζουμε και σε πολλά.

Επιπλέον, όταν δεχόμαστε ενέσεις φόβου, καλό είναι να χαμογελάμε. Εκεί που πρέπει να φοβόμαστε είναι όταν μας καθησυχάζουν πως όλα είναι καλά!

Σας ευχαριστώ πολύ όλους και όλες που περνάτε απ’ την ηλεκτρονική μου γωνιά!

[Το σκίτσο της ανάρτησης είναι του ΚΥΡ από ΤΟ ΒΗΜΑ - 14/3/10] ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2010/02/22/%ce%9d%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82_%ce%9e%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b7%cf%82:_30_%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1_%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac Ikor: Νίκος Ξυλούρης: 30 χρόνια μετά 2010-02-22T23:01:00-05:00 2010-02-22T23:01:00-05:00
Χθες βράδυ πήγα στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ, στη συναυλία-αφιέρωμα για τα 30 χρόνια από τότε που έφυγε ο Νίκος Ξυλούρης.

Ο Ξυλούρης δεν είναι απλώς μια εμβληματική φιγούρα για τους απανταχού Κρητικούς. Είναι κάτι παραπάνω. Είναι σύμβολο.

Όμως όσο περισσότερα λόγια προσπαθήσεις να γράψεις για ‘κείνον, τόσο πιο πολύ καταλαβαίνεις ότι είναι προτιμότερο ν’ αφήσεις τη μουσική να μιλήσει.



Ή την κυρία Ουρανία, τη γυναίκα του: «Ανασταίνεις κάποιον όσο τον αγαπάς.»
Ανεβάζω δυο από τα βίντεο που τράβηξα με το κινητό απ’ τη χθεσινή υπέροχη βραδιά. Στην οποία τραγούδησαν οι Ψαραντώνης, Ψαρογιάννης, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Ross Daly, Χαράλαμπος Γαργανουράκης, Μαρία Σουλτάτου (πολύ σπουδαία φωνή), Νίκος Ανδρουλάκης, Μίλτος Πασχαλίδης, Μάνος Μουντάκης, Βασίλης Καρεφιλάκης, Στέλιος Πετράκης υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Χρήστου Λεοντή.





(Οι χορωδίες των Δήμων Ηρακλείου, Αθηναίων και Κηφισιάς πραγματικά έκλεψαν την παράσταση. Πόσες πρόβες άραγε να είχαν κάνει;)

Μπράβο στην Ένωση Κρητών Αμαρουσίου και στις Νομαρχίες Ρεθύμνου, Ηρακλείου και Αθηνών που διοργάνωσαν και στήριξαν την εκδήλωση. (Η οποία σημειωτέον είχε δωρεάν είσοδο!) Μπράβο και στον κόσμο που γέμισε το υπέροχο «Καλατραβάκι», όπως μ’ αρέσει να λέω το Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ.

Αλήθεια, τα Ολυμπιακά Ακίνητα γιατί δε φιλοξενούν πιο συχνά τέτοιες εκδηλώσεις; Είναι ανάγκη να γίνουν όλα “Mall”; «Κερδοφόρο» για μια κοινωνία είναι μόνο ό,τι βγάζει χρήματα;

Ο κόσμος σέβεται κι εκτιμά πολύ τέτοιες προσπάθειες. Είδα οικογένειες, ζευγάρια, φίλους. Κι ούτε έναν δεν είδα να καπνίζει ή να πετάει σκουπίδια κάτω. Πώς να το κάνουν σ' αυτό το στολίδι;

Όχι, δε χρειαζόμαστε απαγορεύσεις ή πειθαναγκασμούς. Θετικά πρότυπα χρειαζόμαστε. Να νιώσουμε σεβασμό. Να νιώσουμε άνθρωποι. Και τότε και η οικονομία και το κράτος μας θα γίνουν πολύ καλύτερα. Στην εποχή της αρνητικής παρακίνησης, μόνο τα θετικά πρότυπα θα παρακινήσουν θετικά και τους υπόλοιπους. Ας τα αναζητήσουμε.

Επίλογος τα σεμνά λόγια του Νίκου Ξυλούρη (σε μια εποχή που έκαναν τη σεμνότητα ανέκδοτο): «Άλλοι έχασαν τη ζωή τους στη Χούντα. Εγώ απλώς τραγουδούσα. Δε θεωρώ ότι έκανα κάτι σπουδαίο.» ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2010/02/02/%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%ba%cf%8d%ce%ba%ce%bb%cf%89%cf%83%ce%b7_%ce%9f%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%b4%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd_%ce%a5%ce%bb%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd Ikor: Ανακύκλωση Οικοδομικών Υλικών 2010-02-02T23:45:00-05:00 2010-02-02T23:45:00-05:00
Ξέρετε πόσα οικοδομικά υλικά κατεδάφισης και άλλα απόβλητα οικοδομικών εργασιών παράγονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα; 5,5 εκ. τόνοι! Μόνο στην Αθήνα παράγονται καθημερινά 5.000 τόνοι, όταν όλα τα οικιακά απορρίμματα είναι 6.500 τόνοι!

Το μεγαλύτερο ποσοστό απ' αυτά καταλήγει σε ρέματα, ΧΥΤΑ και παράνομες χωματερές (π.χ. λατομεία Μαρκοπούλου).

Στην Ευρώπη, ήδη από το 1975, έχουν εντάξει τα υλικά αυτά στα υλικά που πρέπει να ανακυκλώνονται. Σήμερα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν μπορεί να γίνει κανένα οικοδομικό, οδικό ή άλλο έργο, αν δεν υπάρχει βεβαίωση και άδεια για την κατάληξη των αποβλήτων.

Για να μη μιλήσουμε για την Ιαπωνία όπου από το 2002 ανακυκλώνεται το 95% των παραγόμενων οικοδομικών αποβλήτων!

Στην Ελλάδα προφανώς όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα. Ενώ έχει ψηφιστεί ο νόμος 2939 το 2001, δεν υπογράφηκε ποτέ το αντίστοιχο Προεδρικό Διάταγμα!

Ήταν έτοιμο στις αρχές του 2004, υποβλήθηκε τον Δεκέμβριο του 2004 στο ΣτΕ, επέστρεψε με παρατηρήσεις και από τότε αγνοείται η τύχη του. Τον Μάιο του 2007 ο τότε Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ δήλωσε ότι το υπέγραψε. Έκτοτε έχει «κολλήσει» στο (πρώην) Υπουργείο Ανάπτυξης...

Έτσι σήμερα λειτουργούν στη χώρα εγκεκριμένα συστήματα εναλλακτικής διαχείρισης για: συσκευασίες, ελαστικά, οχήματα, ηλεκτρικό και ηλεκτρονικό εξοπλισμό, ηλεκτρικές στήλες, συσσωρευτές και απόβλητα λιπαντικών ελαίων.

Το μόνο που δεν ανακυκλώνεται είναι τα οικοδομικά υλικά!

Ας δούμε όμως τι οφέλη θα μπορούσαμε να αποκομίσουμε από την ανακύκλωση των οικοδομικών υλικών:

Κατ’ αρχάς, θα μειώναμε την περιβαλλοντική επιβάρυνση που σήμερα προκαλούμε με την αλόγιστη διάθεση των αποβλήτων από οικοδομικές εργασίες. Μια επιβάρυνση που είναι μη αναστρέψιμη οικολογικά και αισθητικά, καθώς πρόκειται κυρίως για μη βιοδιασπώμενα υλικά.

Επιπλέον, τα ανακυκλωμένα υλικά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε πλήθος έργων, μειώνοντας έτσι την ανάγκη για λατόμευση και τη λεηλασία πλουτοπαραγωγικών πηγών (π.χ. αμμοληψίες από ποτάμια).

Έπειτα θα καταναλώναμε λιγότερη ενέργεια για την παραγωγή πρώτων υλών. Ο παρακάτω πίνακας είναι ενδεικτικός:

Πηγή: Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη

Τέλος, θα μπολιάζαμε με περιβαλλοντική συνείδηση τον οικοδομικό κλάδο. Έναν κλάδο που συχνά αναπτύσσεται χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η περιβαλλοντική διάσταση κατά τον σχεδιασμό και την εκτέλεση των έργων. Κι ενώ παράγει έργα που βελτιώνουν τη ζωή του πολίτη, δημιουργεί απόβλητα που υποθηκεύουν το μέλλον όλων μας.

Όλα τα οικοδομικά υλικά μπορούν σήμερα να ανακυκλωθούν! Ενδεικτικά:

Το χώμα και η άργιλος μπορούν να χρησιμοποιηθούν για υγιή ανάπλαση λατομείων, αποκατάσταση ΧΥΤΑ, χωματουργικά έργα και έργα οδοποιίας.

Από παλιά πλαστικά μπορούμε να φτιάξουμε προϊόντα πλαστικής ξυλείας, διαχωριστικά αυτοκινητοδρόμων, κώνους ρύθμισης κυκλοφορίας.

Ανακυκλώνοντας το γυαλί μπορούμε να φτιάξουμε ίνες γυαλιού για νέα θερμομονωτικά και ηχομονωτικά φύλλα, κεραμικά πλακάκια με επιπλέον γυαλάδα, ακόμη και άσφαλτο!

Από αλουμίνιο, χάλυβα και άλλα μέταλλα μπορούμε να παράξουμε νέο αλουμίνιο και νέο σιδηρό οπλισμό.

Από το σκυρόδεμα μπορούμε να φτιάξουμε νέα αδρανή υλικά, βάση ασφαλτικού τάπητα, υλικά επίχωσης, υλικά για πεζοδρόμια.

Ανακυκλώνοντας τούβλα και κεραμικά μπορούμε να παράξουμε δρόμους ήπιας κυκλοφορίας, να καλύψουμε λάκκους από έργα για δίκτυα κοινής ωφέλειας, να φτιάξουμε νέα τούβλα, ακόμα και άμμο για χωμάτινα τερέν ή υπόστρωμα για φυτά.

Η ανακύκλωση ξύλου οδηγεί σε συμπιεσμένα φύλλα μεσαίας πυκνότητας από ίνες μαλακής ξυλείας, ξύλινα δάπεδα ή σανίδες κόντρα πλακέ, νέα συνθετικά υλικά, εξαρτήματα αυτοκινήτων και παγκάκια εξωτερικών χώρων.

Ενώ η ανακύκλωση μονωτικών υλικών μπορεί να παράξει νέο πετροβάμβακα και νέα υλικά από πολυστερίνη.

Δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία για περαιτέρω κωλυσιεργία. Δεν έχουμε άλλο περιθώριο να ανεχόμαστε την επιβάρυνση που προκαλούν τα απόβλητα οικοδομικών εργασιών και να αγνοούμε τα ωφέλη από την ανακύκλωσή τους.

Αλήθεια, αν δεν μας επιβληθεί πρώτα κάποιο ευρωπαϊκό πρόστιμο δεν μπορούμε από μόνοι μας να κάνουμε κάτι επωφελές για την υγεία και το περιβάλλον μας;


[Ενδιαφέρον σχετικό: Αυτή είναι η πολιτική μας για τα μπάζα, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10-10-09] ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2010/01/27/%ce%a4%ce%b1%ce%bc%ce%b5%ce%af%ce%bf Ikor: Ταμείο 2010-01-27T23:56:00-05:00 2010-01-27T23:56:00-05:00 Απόψε στη Βουλή, ο βουλευτής Μεσσηνίας Δημήτρης Κουσελάς αποκάλυψε ότι τον Απρίλιο του 2008 διεγράφη πρόστιμο ύψους 5.511.351.867 ευρώ που είχε επιβληθεί σε χρηματιστηριακή εταιρία, εμπλεκόμενη στο σκάνδαλο των ομολόγων!

Αναρωτιέται λοιπόν εύλογα ο κάθε Έλληνας πολίτης απ’ τον οποίον σήμερα ζητούνται νέες θυσίες: «άραγε μετά την απομάκρυνση απ’ το Ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται;»

Αλήθεια, ο Γιώργος Αλογοσκούφης που ήταν τότε υπουργός Οικονομικών δεν ξέρει τίποτα; Επειδή έχει λήξει η θητεία του, δε φέρει πλέον καμία ευθύνη; Η μη επανεκλογή του ήταν αρκετή τιμωρία;

Αν οποιοσδήποτε άλλος πολίτης αυτού του κράτους ευθυνόταν για την απώλεια 5,5 δις Ευρώ, θα αντιμετωπιζόταν ομοίως; Πού είναι η ισονομία κι η ισοπολιτεία που ευαγγελίζεται το Σύνταγμα;

Με το σκάνδαλο των ομολόγων χάθηκαν δισεκατομμύρια ευρώ από τα ασφαλιστικά ταμεία, υποθηκεύοντας το μέλλον της χώρας μας. Τεράστια ποσά πήγαν σε τσέπες ημετέρων και σήμερα αναζητούνται από όλους τους υπόλοιπους πολίτες.

Και η ομίχλη της λήθης φαίνεται πως αθωώνει όλους όσους ενεπλάκησαν. Καθώς ούτε αυτό το σκάνδαλο απέκτησε ονοματεπώνυμα...

Οργή! Δεν υπάρχει άλλη λέξη γι’ αυτό που νιώθει ο κάθε πολίτης που μαζεύει μια-μια τις αποδείξεις και μετράει ένα-ένα τα ευρώ.

Οργή! Για την αναλγησία και το θράσος του κυρίου Καραμανλή και της παρέας του.

Που λεηλάτησαν τα ταμεία, τους οργανισμούς, το κράτος και την αξιοπρέπειά μας. Που τσαλάκωσαν κάθε έννοια σχετική με τη «διαφάνεια» και την «ηθική» της πολιτικής.

Που έπεισαν και τον τελευταίο πολίτη ότι «εξουσία=αρπαχτή». Που εμπέδωσαν στον λαό ότι «πολιτική=επάγγελμα». Που δημιούργησαν την πεποίθηση ότι όλα στην πολιτική είναι εύκολα, χάρις στον «αυτόματο πιλότο». Άρα όποιος θέλει ν' ασχοληθεί με τα κοινά έχει μόνο δικαιώματα...

Που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού, προσθέτοντας τη ματαιοδοξία και την ανεπάρκειά τους στην ολιγωρία και την αναποφασιστικότητα ορισμένων προηγουμένων.

(Το πλέον χαρακτηριστικό είναι ότι έφτασαν το χρέος από 160 δις Ευρώ σε 300 δις Ευρώ και μας έλεγαν ότι το έκαναν για να πληρώσουν τους τόκους του παρελθόντος! Μα, αν όσα δανείστηκαν πήγαιναν όντως στην αποπληρωμή του υφιστάμενου χρέους, το χρέος θα έμενε τουλάχιστον σταθερό!)

Η Ελλάδα πριν μερικά χρόνια ήταν μια χώρα αισιόδοξη. Σήμερα κυριεύεται από φοβικά σύνδρομα και καλοβλέπει τον ρατσισμό ως αποδεκτή άποψη.

Έχουμε σχεδόν χρεοκοπήσει: ηθικά, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά. Μάλλον θα μας σώσουν, ως κράτος, γιατί αλλιώς θα κινδυνεύσει το ευρώ και δεν θα πάρουν ποτέ τα δανεικά που μας δίνουν τόσα χρόνια.

Αλλά είναι βέβαιο ότι από ‘δώ και πέρα, κάθε ευρώ που δανειζόμαστε οφείλουμε να το επενδύουμε σε τομείς που θα αποδίδουν ποσοστιαία περισσότερο απ’ όσο είναι το επιτόκιο με το οποίο δανειζόμαστε. Κι όσο δεν το κάνουμε, τόσο θα φτωχαίνουμε!

Η αναφορά σε σκάνδαλα απ' τα οποία όλοι χάσαμε χρήματα δεν πρέπει βέβαια να γίνει άλλοθι για την περαιτέρω φοροδιαφυγή των πολιτών. Δεν πρέπει να γίνει αντιπερισπασμός για ολιγωρία από κανέναν υπεύθυνο στην κρίσιμη τούτη στιγμή.

Ωστόσο αν και αυτήν τη φορά ισχύσει το «μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται», αν και αυτήν τη φορά καταπιούμε σα να μη συμβαίνει τίποτα την ευχαριστήρια επιστολή ολόκληρου πρωθυπουργού προς κατήγορο για μίζες, τότε η λαϊκή οργή θα εκτονωθεί κατά ...αδίκων!

[Σκίτσο του ΚΥΡ από ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/01/10] ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2010/01/25/%ce%91%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bb%ce%b5%ce%b3%ce%b3%cf%8d%ce%b7_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%91%cf%8a%cf%84%ce%ae Ikor: Αλληλεγγύη στην Αϊτή 2010-01-25T20:49:00-05:00 2010-01-25T20:49:00-05:00
Εμείς οι μηχανικοί παλεύουμε με τη φύση προσπαθώντας να χτίσουμε άφθαρτες κατασκευές. Σπουδάζουμε, μελετάμε, κατασκευάζουμε, αγχωνόμαστε, εφ όρου ζωής. Ξέρουμε ότι η μάχη είναι άνιση, αλλά πάντα θα προσπαθούμε.

Πάντα θα οχυρωνόμαστε για ‘κείνη την απευκταία στιγμή. Θα μαθαίνουμε ότι όλα πρέπει να γίνουν σωστά στην ώρα τους, γιατί την ώρα του σεισμού δεν μπορείς πια να κάνεις τίποτα...

Όταν όμως βλέπεις τ’ αποτελέσματα απ’ τον σεισμό στην Αϊτή, τότε η σκέψη σταματάει. Τότε θυμάσαι ότι είσαι θνητός, ότι η φύση είναι πάνω από σένα...

- Το ξέρω, και πέρσι για τηλεμαραθώνιο σας μίλησα. Για ανθρώπους που «σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ’ τον χάρτη»...
- Ε, ναι ikor. Κι έχουμε χάσει πια την εμπιστοσύνη μας στους τηλεμαραθώνιους...
- Αλήθεια, δεν ξέρω κι εγώ πού πάνε τα λεφτά. Αλλά δίνω για μένα, για να νιώσω πως βοηθάω...

Γιατί σήμερα διάβασα κάτι που με άφησε με το στόμα ανοιχτό: αυτό.

Ναι, απ’ τον σεισμό των 7,3 ρίχτερ της 12ης Ιανουαρίου 2010 στην Αϊτή υπάρχουν έως τώρα 150.000 νεκροί και 200.000 αγνοούμενοι... Άνθρωποι...

Από έναν σεισμό όμως δεν υπάρχουν μόνο εκείνοι που φεύγουν. Υπάρχουν κι εκείνοι που μένουν. Εκείνοι που είχαν την τύχη να μείνουν ζωντανοί, αλλά ζουν πλέον έναν εφιάλτη.

Ας κάνουμε κάτι γι' αυτούς τους ανθρώπους. Ό,τι μπορεί και νομίζει ο καθένας. Δεν είναι τόσο μακριά, όσο φαίνεται!

Π.χ. γι’ αυτούς τους ανθρώπους, τους άρρωστους, τους άστεγους, τους σοκαρισμένους, αυτές τις μέρες, η UNICEF κι ο ΣΚΑΪ διοργανώνουν έναν μαραθώνιο.

Ακόμα και 3 ή 5 ευρώ, είναι σημαντική βοήθεια.

Περισσότερα εδώ.

Είναι πολύ απλό να βοηθήσουμε. Αρκεί να το θέλουμε!


Υ.Γ.: Κάθε λαός που δοκιμάζεται αξίζει συμπαράσταση κι αλληλεγγύη. Ακόμα περισσότερο, αν στο παρελθόν έδειξε κι αυτός αλληλεγγύη απ’ το υστέρημά του:

Το 1804, οι κάτοικοι της Αϊτής κατάφεραν να διώξουν τους Γάλλους εισβολείς και ίδρυσαν το πρώτο ανεξάρτητο κράτος εγχρώμων στο Νέο Κόσμο.
Μόλις η Αϊτή τελείωσε τον δικό της απελευθερωτικό πόλεμο εναντίον των Γάλλων αποικιοκρατών, κατεστραμμένη οικονομικά, έστειλε στο Παρίσι, στον Αδαμάντιο Κοραή, 25 τόνους καφέ να εκποιηθούν, για να αγορασθούν όπλα για τον ελληνικό αγώνα. Επίσης, έστειλε 100 εθελοντές μαύρους στρατιώτες να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων.
Μάλιστα, αξίζει να σημειωθεί ότι η Αϊτή υπήρξε η πρώτη χώρα στον κόσμο που αναγνώρισε την Ελληνική Επανάσταση και την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος.

Πηγή: wikipedia


[Η φωτογραφία είναι από εδώ.] ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2010/01/21/%ce%a3%ce%b5%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82_%ce%b1%ce%b3%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b5%cf%82 Ikor: Σεβασμός από και προς τους αγρότες 2010-01-21T23:55:00-05:00 2010-01-21T23:55:00-05:00 Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, έτσι και φέτος οι αγρότες απαγόρευσαν πάλι την κυκλοφορία στις εθνικές οδούς. Δυστυχώς, πάλι με τα ίδια αιτήματα: επιδοτήσεις και «εγγυημένο εισόδημα»...

(Ό,τι ακριβώς είχα γράψει πέρσι, ισχύει και φέτος. Όποιος/όποια έχει χρόνο ας δει το Αγρότες Vs. Επιδοτήσεις.)

Ειλικρινά δεν ξέρω ποιοι κλείνουν τους δρόμους. Μπορώ όμως να φανταστώ ποιοι δεν τους κλείνουν. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

Η Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου. Κατάφερε να διαθέτει σήμερα ένα παγκοσμίως πρωτότυπο προϊόν. Από το οποίο παράγει δεκάδες προϊόντα που πουλάει με δικό της δίκτυο (καθετοποίηση).

Ο Συνεταιρισμός Κρόκου του Νομού Κοζάνης. Επένδυσε στον βιολογικό κρόκο (saffron) και τον έκανε παγκοσμίως γνωστό μπαχαρικό. Πρόσφατα το ανέμιξε με δενδρολίβανο, μέλι, τριαντάφυλλο και το έκανε και ρόφημα (κάτι σαν τσάι).

Στον Δήμο Θέρμου, ορισμένες γυναίκες επέλεξαν να μην πάνε να γίνουν υπάλληλοι στο Αγρίνιο, αλλά ίδρυσαν τον Συνεταιρισμό Γυναικών «Αιτωλική Γη». Έκτοτε παράγουν περιζήτητα γλυκά του κουταλιού και λικέρ με πρωτότυπες γεύσεις.

Πρόσφατα στη Δυτική Κρήτη ορισμένοι οινοπαραγωγοί αναζήτησαν την προστιθέμενη αξία που μπορούν να δώσουν στο μοναδικής ποιότητας προϊόν τους. Και ως Δίκτυο Οινοποιών τολμούν σήμερα να αναπτύξουν τον οινοτουρισμό.

Υπάρχουν ακόμα: ο συνεταιρισμός «Άρδας» που καλλιεργεί σπαράγγια στον Δήμο Τριγώνου στον Έβρο και τα πουλάει στη Γερμανία, ο συνεταιρισμός «Δήμητρα» που παράγει ροδάκινα στο Βελβεντό Κοζάνης και τα εξάγει κυρίως στη Ρωσία και δεκάδες ακόμα τέτοιοι συνεταιρισμοί σ’ όλη την Ελλάδα.

Τι έκαναν όλοι αυτοί; Κατ’ αρχάς έμειναν ενωμένοι, δεν παρασύρθηκαν απ’ τους επιτήδειους που επιχείρησαν να σπάσουν το μέτωπο των συνεταιρισμών δελεάζοντας μεμονωμένα τους παραγωγούς με (πρόσκαιρα) υψηλότερες τιμές.

Επιπλέον, όσοι έλαβαν επιδοτήσεις τις επένδυσαν στην ποιότητα, στην καινοτομία και στην εξωστρέφεια. Όχι στην ψευδή δήλωση παραγωγής, ούτε στην ψυχαγωγία...

Είδαν νέα αντικείμενα, νέες ευκαιρίες και τόλμησαν να πάρουν ρίσκο. Έμαθαν να μη χρειάζονται δεκανίκια και να μη ζητάνε «εγγυημένο εισόδημα». Όλοι μαζί, ενωμένοι. Ως συνεταιρισμοί λαϊκής βάσης. Η ισχύς εν τη ενώσει!

Ναι, οι πραγματικοί αγρότες ασκούν ένα πολύ σκληρό επάγγελμα. Αβέβαιο. Που εν πολλοίς εξαρτάται απ’ τον καιρό. Ναι, η παγκοσμιοποίηση έχει βάλει πολλούς παίκτες στο παιχνίδι.

Και ναι, πολλοί επιβουλεύονται τη γη των αγροτών επιδιώκοντας να την απαξιώσουν. Τι κάνουν γι’ αυτό; Τους μαθαίνουν να ζουν μ’ επιδοτήσεις! Και δυστυχώς, οι αγρότες βλέπουν το τυράκι, αλλά δε βλέπουν τη φάκα.

Δεν απαιτούν τη χάραξη μακροπρόθεσμης στρατηγικής για την αγροτική πολιτική. Ούτε τη βελτίωση των υποδομών. Ούτε τον έλεγχο των μεσαζόντων. Απλώς ζητάνε επιδοτήσεις...

Σίγουρα οι αγρότες αξίζουν τον σεβασμό όλων μας, γιατί η διατροφική αλυσίδα τείνει να συγκεντρώνεται σε λίγους κι αυτό δεν είναι καλό. Αλλά οφείλουν κι οι ίδιοι να καταλάβουν ότι τιμωρώντας την κοινωνία, τελικά χάνουν το δίκιο τους.

Ας προτάξουν στα αιτήματά τους το μακροπρόθεσμο κι όχι το βραχυπρόθεσμο. Ας διδαχθούν απ’ τους δεκάδες συναδέλφους τους που επένδυσαν στην καινοτομία. Ας στηριχτούν από το κράτος με ουσιαστικές πολιτικές και ας μπουν κανόνες που όλοι θα σέβονται.

Άλλωστε η παραγωγή ποιοτικών αγροτικών προϊόντων είναι απ’ τις ελάχιστες ευκαιρίες για εξαγωγές στο υπό χρεοκοπία κράτος μας...

[Η γελοιογραφία είναι του Ηλία Μακρή από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ - 21/01/10] ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2010/01/05/%ce%9d%ce%ad%ce%b1_%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%ae Ikor: Νέα αρχή 2010-01-05T17:03:00-05:00 2010-01-05T17:03:00-05:00
Νέα δεκαετία, νέα χρονιά, νέα αρχή για όλους και όλες μας. Με ένα νέο φορολογικό σύστημα εν όψει. Του οποίου η διαβούλευση διεξάγεται αυτές τις μέρες στο OpenGov.

Για την ακρίβεια, πρόκειται για tabula rasa, όπου οι πολίτες, για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, λέμε τη γνώμη μας στην ελληνική κυβέρνηση για το πώς βλέπουμε το φορολογικό μας σύστημα.

Ως εδώ όλα καλά. Το ερώτημα όμως παραμένει: ποια Ελλάδα θέλουμε να χρηματοδοτήσουμε με τους φόρους μας;

Όλοι μιλάμε εδώ και χρόνια για «σπατάλες». Το 2004 ακούσαμε για «επανίδρυση του κράτους», αλλά επανίδρυση προφανώς δεν είδαμε. Αντίθετα, είδαμε βαθύτερο κομματικό κράτος, υπέρογκο δανεισμό και ξεπούλημα ακόμα και κερδοφόρων κρατικών επιχειρήσεων, για να χρηματοδοτήσουμε την αλόγιστη σπατάλη...

Κάπως έτσι όμως φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού. Άρα αν αυξάνουμε στο εξής μια φορά τα έσοδα του προϋπολογισμού, πρέπει να περιορίζουμε δυο φορές τα περιττά έξοδα του κράτους!

Γιατί κανείς δε γοητεύεται στην ιδέα ότι θα αυξηθεί η φορολογία του, ώστε να βρει το κράτος χρήματα για επιτροπές που δε συνεδριάζουν, για κρατικά οχήματα που εξυπηρετούν ιδιωτικές ανάγκες αξιωματούχων, για ανεξέλεγκτα «εκτός έδρας», για πλουσιοπάροχες κρατικές «δεξιώσεις», για σπατάλες σε προμήθειες...

Ας δούμε ένα παράδειγμα:

Χθεσινό δημοσίευμα της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ κάνει λόγο για κύκλωμα που προωθούσε συγκεκριμένα φάρμακα.

Μάλιστα συμμετείχαν σ’ αυτό γιατροί, φαρμακοποιοί, πολιτικοί παράγοντες (του προηγούμενου υπουργείου Υγείας) και πολλοί άλλοι. Λίγο-πολύ όλοι υποψιαζόμαστε ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει, δεν πέσαμε κι απ’ τα σύννεφα.

(Πέσαμε βέβαια απ’ τα σύννεφα όταν ακούσαμε ότι τα ντοκουμέντα που αναφέρουν τα ονοματεπώνυμα όσων συμμετείχαν στο κύκλωμα τεμαχίστηκαν και πετάχτηκαν στα ...σκουπίδια! Έγιναν όμως γνωστά από έναν μανιώδη του garbology.)

Ορισμένα τέτοια κυκλώματα ευθύνονται που πληρώνουμε στην Ελλάδα π.χ. ένα απλό (μη φαρμακευτικό) στεντ προς 1.600-2.200 ευρώ, όταν το ίδιο στεντ στη Γερμανία και στην Ιταλία τιμάται 150-250 ευρώ...

Ναι, η υπόθεση πήγε αμέσως στον εισαγγελέα. Αυτά τα νέα ήθη (και η πρόσφατη επανεισαγωγή της λίστας φαρμάκων) είναι ενθαρρυντικά, ειδικά όταν έχεις συνηθίσει επί 5,5 χρόνια έναν ανούσιο βερμπαλισμό του τύπου «μηδενική ανοχή», «όλα στο φως» και άλλα παρόμοια χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Αυτό όμως δεν αρκεί!

Αν οι πολίτες δεν πειστούν ότι έσπασε αυτό το απόστημα, τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Όσες αποδείξεις κι αν μαζέψουμε. Όσοι εισαγγελείς κι αν κάνουν έρευνα πριν βάλουν μια ύποπτη υπόθεση «στο αρχείο».

Ο κόσμος δέχεται να αυξηθούν οι φόροι σε ποτά και τσιγάρα για να προσληφθούν νοσοκόμες σε Δημόσια Νοσοκομεία. Δέχεται να περιοριστεί η φοροδιαφυγή για να βελτιωθεί η Δημόσια Παιδεία, η έρευνα κι η καινοτομία.

Δεν δέχεται όμως να χρηματοδοτεί άλλο τον κουτσαβακισμό! Δεν δέχεται να σπαταλούν τον πλούτο του οι μεσάζοντες και τα πιράνχας! Και μετά να μένουν ατιμώρητοι.

Αυτή είναι η βασική αιτία της φοροδιαφυγής. Γι’ αυτό οι πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στο κράτος. Συνεπώς, αν συνεχίσουμε να χρηματοδοτούμε τη σπατάλη, βουλιάζουμε.

Όλοι μαζί! ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/12/30/%ce%a0%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ac_2010:_%ce%b5%cf%85%cf%87%ce%ad%cf%82_%ce%bc%ce%b5_%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%ac%ce%b4%ce%b1 Ikor: Πρωτοχρονιά 2010: ευχές με μαντινάδα 2009-12-30T18:38:00-05:00 2009-12-30T18:38:00-05:00
Ορτάκι* νά ‘χεις τη χαρά

κι αλάργο σου τον πόνο,

έτη καλά σου εύχομαι

για τον καινούριο χρόνο.


*ορτάκι=σύντροφος


(Παύλο Δ., μαντιναδολόγε, να είσαι πάντα καλά!)

Και κάτι για τον χρόνο, που είναι πάντα σφιχτός ο παντέρμος:

]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/12/28/%ce%91%ce%bd%ce%b1%cf%83%ce%ba%cf%8c%cf%80%ce%b7%cf%83%ce%b7_2009_%ce%bc%ce%b5_%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf%ce%b9%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b5%cf%82 Ikor: Ανασκόπηση 2009 με γελοιογραφίες 2009-12-28T19:59:00-05:00 2009-12-28T19:59:00-05:00 (Σκίτσο του ΣΤΑΘΗ - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 03/2/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 01/3/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 08/3/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 22/3/09)

(Σκίτσο του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 24/4/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/5/09)

(Σκίτσο του ΣΤΑΘΗ - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 03/6/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/6/09)

(Σκίτσο του Δ.Χαντζόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 06/6/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 07/6/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 07/6/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/6/09)

(Σκίτσο του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/7/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 02/8/09)

(Σκίτσο του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/8/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 30/8/09)

(Σκίτσο του Σ.Βαρελά - http://barelskitsa.blogspot.com, 02/9/09)

(Σκίτσο του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/9/09)

(Σκίτσο του ANKYR - http://ankyr.blogspot.com, 07/9/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/9/09)

(Σκίτσο του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 24/9/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 04/10/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 07/10/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/10/09)

(Σκίτσο του Δ.Χαντζόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 10/10/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/10/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/10/09)

(Σκίτσο του Γ.Ιωάννου - http://yannis-ioannou.com , 31/10/09)

(Σκίτσο του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 02/11/09)

(Σκίτσο του Δ.Χαντζόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 06/11/09)

(Σκίτσο του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/11/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/11/09)

(Σκίτσο του Δ.Χαντζόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 23/11/09)

(Σκίτσο του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 25/11/09)

(Σκίτσο του Δ.Χαντζόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 30/11/09)

(Σκίτσο του Γ.Ιωάννου - http://yannis-ioannou.com , 02/12/09)

(Σκίτσο του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 02/12/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/12/09)

(Σκίτσο του Ε.Ξένου - ΤΟ ΒΗΜΑ, 06/12/09)

(Σκίτσο του Δ.Χαντζόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 07/12/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 20/12/09)

(Σκίτσο του Τ.Αναστασίου - ΤΑ ΝΕΑ, 22/12/09)

(Σκίτσο του Δ.Καμμένου - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 23/12/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 24/12/09) ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/12/24/%ce%a7%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%b1_2009:_%ce%b5%cf%85%cf%87%ce%ad%cf%82_%ce%bc%ce%b5_%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%ac%ce%b4%ce%b1! Ikor: Χριστούγεννα 2009: ευχές με μαντινάδα! 2009-12-24T17:28:00-05:00 2009-12-24T17:28:00-05:00
Τσι πλια καλύτερες ευχές

από καρδιάς σας στέλνω,

έτη καλά σας εύχομαι

μέρες των Χριστουγέννω.


Υ.Γ.1: Τα καράβια τα προτιμώ από τα δέντρα, ως στολισμό Χριστουγέννων. Συνυπάρχουν πάντως και τα δυο στον φετινό στολισμό της Πλατείας Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη.


Υ.Γ.2: Παύλο, σ’ ευχαριστώ. Αφιερωμένη σε σένα η φωτογραφία απ’ το καράβι που φωταγωγήθηκε φέτος στους 4 Μάρτυρες στο Ρέθυμνο:
]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/12/21/%ce%9d%ce%b5%ce%bf%ce%ba%ce%bb%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%ba%cf%84%ce%af%cf%81%ce%b9%ce%b1_%ce%98%ce%b5%cf%83%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7%cf%82 Ikor: Νεοκλασικά κτίρια Θεσσαλονίκης 2009-12-21T23:34:00-05:00 2009-12-21T23:34:00-05:00 Απομεινάρια μιας άλλης εποχής, τα νεοκλασικά κτίρια είναι πραγματικά στολίδια μέσα στις πόλεις μας. Μαρτυρούν ότι υπήρξε μια εποχή που η αρχιτεκτονική είχε στυλ.

Φυσικά το «όμορφο» είναι υποκειμενικό. Αλλά ακόμα κι αν ένα νεοκλασικό κτίριο το θεωρήσει κανείς "ετερόκλητο μίγμα διαφορετικών τεχνοτροπιών", δεν μπορεί να μην παραδεχτεί ότι είναι καλύτερο από τα άχρωμα κουτιά της δόμησης του ’50.

Η κερδομανία του ’50 ισοπέδωσε τα περισσότερα νεοκλασικά κτίρια στις πόλεις μας. Στη Θεσσαλονίκη, για παράδειγμα, η Βασιλίσσης Όλγας υπήρξε κάποτε ένα ζωντανό αρχιτεκτονικό μουσείο. Σήμερα βέβαια τα νεοκλασικά στην πόλη είναι λίγα.

Ναι, επρόκειτο κυρίως για επαύλεις των εύπορων τάξεων. Κτίρια που σήμερα τα θαυμάζουμε, αλλά στην εποχή τους σίγουρα γεννούσαν τον φθόνο των ασθενέστερων.

Όμως «πολιτιστική κληρονομιά» δεν είναι μόνο ό,τι έχει κατασκευαστεί στην αρχαιότητα. Είναι και ό,τι επιχειρεί έναν σύγχρονο αρχιτεκτονικό «διάλογο» με το κλασικό της αρχαιότητας.

Τα νεοκλασικά κτίρια αποτελούν τυπικό δείγμα αρχιτεκτονικής αρχοντιάς. Ψηλοτάβανα, χωρίς «οριζόντιες ιδιοκτησίες», χωρίς φειδώ σε καινοτόμα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Άλλοτε λιτά κι άλλοτε πιο ελεύθερα. Πάντοτε όμως διαφορετικά το ένα από το άλλο.

Στην εποχή του copy-paste, αυτήν τη μοναδικότητα είναι που θαυμάζω περισσότερο απ’ όλα σ’ ένα νεοκλασικό κτίριο. Αυτήν την ανθρώπινη κλίμακα κι αυτήν τη διάθεση του αρχιτέκτονα να δημιουργήσει, όχι απλώς να χτίσει.

Είναι αλήθεια πως στις αρχές του ’80 μπήκαν απ' τον Αντώνη Τρίτση κάποιοι περιορισμοί που έσωσαν ό,τι μπορούσαν να σώσουν. Επίσης, με τη μεταφορά του Συντελεστή Δόμησης σώθηκαν ακόμα μερικά νεοκλασικά που αφήνονταν να γίνουν επικίνδυνα για να τα κατεδαφίσουν, ώστε να χτιστούν μεγαλύτερα κτίρια. Ενώ με τον ΓΟΚ του 2000 ακόμα και ολόκληρα οικιστικά σύνολα μπορούν πλέον να χαρακτηριστούν διατηρητέα.

Εκείνο όμως που κυριολεκτικά «έκοψε την όρεξη» και τις κακόβουλες σκέψεις των ιδιοκτητών είναι η διάταξη του ΓΟΚ 2000 που αναφέρει ρητώς ότι «τα νεοκλασικά που κρίνονται “επικινδύνως ετοιμόρροπα” κατεδαφίζονται, αφού όμως πρώτα έχει γίνει συστηματική καταγραφή των αρχιτεκτονικών τους στοιχείων, ώστε το ακίνητο να ανακατασκευαστεί στην αρχική του μορφή».

Όσα νεοκλασικά έχουν ανακαινιστεί προσφέρουν οάσεις καλαισθησίας μέσα στις πόλεις μας. Αλήθεια, αυτό πόσο αξίζει; Πόσο αξίζει να ζεις σε μια πόλη που ο κτιριοδομικός της πλούτος σου φτιάχνει τη διάθεση;

Όσο για ‘κείνα που έχουν αφεθεί στη μοίρα τους, σίγουρα μπορούν να αξιοποιηθούν: ως πολιτιστικοί χώροι, ως ξενώνες για τους άστεγους, ως στέκια νέων. Εκείνο που χρειάζεται είναι πολιτική βούληση.

Πρόσφατα βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη και θα ήθελα να μοιραστούμε μερικές εικόνες από νεοκλασικά κτίρια της πόλης:


]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/12/14/6%ce%bf%cf%82_%ce%a0%ce%bf%ce%b4%ce%b7%ce%bb%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82_%ce%b3%cf%8d%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%a1%ce%b5%ce%b8%cf%8d%ce%bc%ce%bd%ce%bf%cf%85 Ikor: 6ος Ποδηλατικός γύρος Ρεθύμνου 2009-12-14T22:33:00-05:00 2009-12-14T22:33:00-05:00
Χθες το πρωί έγινε ο καθιερωμένος τα τελευταία 6 χρόνια ποδηλατικός γύρος του Ρεθύμνου.

Η αλήθεια είναι ότι πάντα κυκλοφορούσαν πολλά ποδήλατα στο Ρέθυμνο. Σ’ αυτό βοηθούσαν ανέκαθεν το ήπιο ανάγλυφο του Ρεθύμνου, ο καλός καιρός και τα στενά σοκάκια της παλιάς πόλης.

Όμως τα τελευταία χρόνια αυξάνεται διαρκώς η χρήση ποδηλάτων στο Ρέθυμνο. Δεν είναι μόνο τα δεκάδες χιλιόμετρα ποδηλατοδρόμων που έχουν στο μεταξύ κατασκευαστεί σε όλη την πόλη.


Είναι κι η αλλαγή νοοτροπίας πολλών κατοίκων και φοιτητών της πόλης. Που αφήνουν τα αυτοκίνητα και χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο τα ποδήλατα. (Καλά, όχι όλοι...)

Γι’ αυτό αξίζει ένα μπράβο στον Δημοτικό Αθλητικό Οργανισμό Ρεθύμνου. Γιατί με τέτοιες δράσεις τονώνεται η χρήση του ποδηλάτου κι έτσι οι ποδηλατόδρομοι χρησιμοποιούνται για οικολογικές μετακινήσεις, δεν είναι έργα βιτρίνας.

Αυτός νομίζω πως είναι σήμερα ο ιδεατός ρόλος ενός Δημοτικού Αθλητικού Οργανισμού: να προάγει τον μαζικό αθλητισμό.

Γιατί σήμερα, όταν ακούμε «αθλητισμός» όλοι καταλαβαίνουμε «πρωταθλητισμός». Κάπως έτσι μάθαμε όλοι να είμαστε καλοί θεατές, αλλά δε συμμετέχουμε σε καμία σχεδόν αθλητική δραστηριότητα.

Το αντίβαρο είναι η μαζική άθληση. Η μαζική συμμετοχή, ειδικά των νέων, σε μαζικές αθλητικές δράσεις που δημιουργεί θετικά πρότυπα και υγιείς οργανισμούς.

Συγχρόνως βέβαια χρειάζονται και σύλλογοι πολιτών που μοιράζονται το ίδιο όραμα. Η αυτοοργάνωση αυτών των πολιτών αποδεικνύει πως είναι ένα απλό άλλοθι υπεκφυγής όλων των υπολοίπων ότι «για όλα φταίει το κράτος»....

Μακάρι το παράδειγμα Δήμων και πολιτών της ελληνικής περιφέρειας να το μιμηθούν εκείνοι που στα μεγάλα αστικά κέντρα αρνούνται κοντόθωρα ακόμα και την κατασκευή ποδηλατόδρομων...

Γιατί μόνο η αυτοοργάνωσή μας μπορεί να οδηγήσει σε νέα μοντέλα άθλησης. Πιο μαζικά και πιο συμμετοχικά. ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/12/06/%ce%88%ce%bd%ce%b1%cf%82_%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82_%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac Ikor: Ένας χρόνος μετά 2009-12-06T14:53:00-05:00 2009-12-06T14:53:00-05:00 Έναν χρόνο μετά. Όλα μπαίνουν στο μίξερ. Κι ανακατεύονται:

Ο σερίφης-δολοφόνος που πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί. Ο υβριστής που δολοφόνησε αμέσως μετά (και) τη μνήμη του. Οι ανεξέλεγκτες καταστροφές που ακολούθησαν. Οι αστυνομικοί που έγιναν στόχος όλοι ανεξαιρέτως σ' ένα αδιέξοδο καρουζέλ βίας.

Έναν χρόνο μετά... Όλα είναι ακόμα τόσο νωπά. Η δολοφονία, η ειρηνική αντίδραση των νέων, η τυφλή βία των κουκουλοφόρων. Και μια συζήτηση για τα ανοιχτά μέτωπα της νέας γενιάς που δεν έγινε ποτέ!

Όλα τ’ ανακατεύει σήμερα το μίξερ της μνήμης. Όλα τα ομογενοποιεί. Όλα;

Όχι. Είναι ένα παγάκι στο κοκτέηλ που δεν σπάει. Ένα παγωμένο βλέμμα...

Είναι μια πέτρα που δεν θρυμματίζεται, δεν ανακατεύεται με των υπολοίπων την «πίκρα». Μια πετρωμένη καρδιά...

Είναι ένα κομμάτι του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που δεν έφυγε στις 6 Δεκεμβρίου 2008. Έμεινε εδώ και λιώνει κάθε μέρα σαν κερί.

Αυτή.

Δε ζητάει εκδίκηση... Δε βλέπει τη βία ως αντιβίωση της βίας... Απαιτεί απλώς να πάψουν να ρίχνουν κι άλλες σφαίρες στο δολοφονημένο της παιδί. Ας τη σεβαστούν όλοι!

Γι’ αυτό όπου κι αν γίνει η δίκη του δολοφόνου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, είτε στον Κορυδαλλό, είτε στην Άμφισσα, είτε στον ...Άρη, ένα είναι βέβαιο: πρέπει να είναι μια δίκαιη δίκη!

Ναι, η παραδειγματική τιμωρία δε θα φέρει πίσω τον Αλέξανδρο. Δε θα απαλύνει καθόλου τον πόνο μιας μάνας που δεν θα δει το παιδί της να μεγαλώνει, να ζει τη ζωή του, να κάνει οικογένεια...

Αλλά θα αποτρέψει μελλοντικά παρόμοια φαινόμενα ασυδοσίας και θα λειτουργήσει ως παράδειγμα προς αποφυγή:

Και σε όσους «σκοτώνουν και δεν πληρώνουν», και σε όσους διψάνε για δημοσιότητα ξεπερνώντας κάθε όριο κυνισμού, και σε όσους χρειάζονται άλλοθι για να συντηρούν ένα γαϊτανάκι τρόμου που κάνει τους ανθρώπους πλαστελίνη.

Κι όταν σταματήσουν οι κραυγές όλων των κομπάρσων, ίσως μετά ακούσουμε τον ψίθυρο και τις αγωνίες των αληθινών πρωταγωνιστών για το μέλλον τους.

[Φωτογραφία από εδώ.] ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/11/23/%ce%94%ce%b9%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82 Ikor: Διάλογος 2009-11-23T23:15:00-05:00 2009-11-23T23:15:00-05:00
Σίγουρα το Ασφαλιστικό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα.

Ο συνδυασμός υπογεννητικότητας, εισφοροδιαφυγής, έλλειψης ρεαλιστικής μεταναστευτικής πολιτικής και χαλάρωσης των εργασιακών σχέσεων μας έχουν φέρει σήμερα σε πολύ δυσχερή κατάσταση.

Ο ένας δρόμος είναι να μην αλλάξει τίποτα! Να μείνουν τα πράγματα ως έχουν:

Να μη δοθούν κίνητρα στους νέους γονείς. Να συνεχίσει να είναι απαγορευτικό το οικονομικό κόστος απόκτησης παιδιών.

Να μην αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η εισφοροδιαφυγή. Να συνεχίσουν να χρωστούν τις ασφαλιστικές τους εισφορές οι εταιρίες, χωρίς κυρώσεις.

Να μην ενταχθούν ποτέ στην ελληνική κοινωνία οι μετανάστες που εργάζονται ανασφάλιστοι. Να γυρνάμε διαρκώς την πλάτη στη νέα γενιά των μεταναστών.

Να συνεχίσουμε να έχουμε προγράμματα stage και στρατιές ανασφάλιστων. Να μην επιδοτούνται οι ασφαλιστικές εισφορές των νέων.

Η άλλη λύση ποια είναι; Δύσκολο να το πει κανείς, χωρίς δημογραφικά και δημοσιονομικά στοιχεία. Γιατί είναι δύσκολο να βρεθούν λύσεις, αν πρώτα δε συζητήσει το κράτος με τους εκπροσώπους των εργαζομένων.

Κι όμως! Στην Ελλάδα του 2009 ο διάλογος απαγορεύεται! Και κανείς δε φαίνεται να ενοχλείται! Αυτό είναι κακός οιωνός...

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ο καθένας μπορεί να πιστεύει οτιδήποτε για τις (κακές) προθέσεις των άλλων. Δε χρειάζονται καν αποδείξεις στην πολιτική, αρκούν τα επιχειρήματα. Κι όποιον πείσεις, έπεισες.
Επιπλέον, ο κόσμος έχει κριτική σκέψη και μπορεί να καταλάβει ποιος διάλογος χρησιμοποιείται σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τη λήψη επικίνδυνων μέτρων. Έχουμε την ικανότητα να κρίνουμε και τις προθέσεις των υπουργών και την ικανότητα των συνδικαλιστών να προασπίσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Προτού λοιπόν λοιδορήσεις σύσσωμους τους δημοκρατικά εκλεγμένους φορείς της πολιτείας μας, οφείλεις πρώτα ν’ αποδείξεις τις δικές σου καλές προθέσεις και να καταθέσεις τις δικές σου προτάσεις. Αν έχεις...

Διότι η σημερινή απαγόρευση της έναρξης του διαλόγου για το ασφαλιστικό τι άλλο προσφέρει εκτός από τη διαιώνιση του σημερινού αδιέξοδου status quo;

Μήπως όμως τελικά αυτός είναι ο στόχος; Μήπως για κάποιους θα ήταν ευκταίο να χρεοκοπήσει η χώρα; Μήπως κάποιοι θέλουν να μην αλλάξει τίποτα, για να καταρρεύσει το ασφαλιστικό;

Ο εξαθλιωμένος πολίτης είναι σαν την πλαστελίνη: τον κάνεις ό,τι θέλεις! Ο απεγνωσμένος πολίτης ψάχνει εναγωνίως για σωτήρες... Για τον εξαθλιωμένο πολίτη, «όλοι ίδιοι είναι»...

Άρα, μια χρεοκοπημένη Ελλάδα, μια χώρα που δεν θα μπορεί να πληρώσει συντάξεις, ένα κράτος που θα γυρνάει διαρκώς την πλάτη στην άποψη των πολιτών του είναι ό,τι καλύτερο για όσους επενδύουν την πολιτική τους ύπαρξη στην ανθρώπινη μιζέρια.

Δεν ξέρουμε ποιοι μπορούν ν’ αλλάξουν τη δυσμενή κοινωνική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Σήμερα όμως είδαμε ποιοι δεν το θέλουν...
[Η φωτογραφία είναι από εδώ.] ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/11/17/%ce%a4%ce%bf_%ce%a0%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b5%ce%af%ce%bf_%cf%89%cf%82_%ce%b2%ce%b1%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b1%cf%82 Ikor: Το Πολυτεχνείο ως βατήρας 2009-11-17T23:28:00-05:00 2009-11-17T23:28:00-05:00
Η κουβέντα για το Πολυτεχνείο εξαντλείται συνήθως γύρω από τα ίδια θέματα: Είχε κόσμο η πορεία; Έγιναν επεισόδια; Πού είναι σήμερα η γενιά του Πολυτεχνείου; Πόσοι εξαργύρωσαν την τότε πορεία τους;

Αντί προλόγου λοιπόν: Ναι, είχε πολύ κόσμο η φετινή πορεία κι ήταν πολύ ήρεμη. Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι κυρίως η σημερινή μεσαία τάξη. Κάποιοι έγιναν όντως «μεγάλοι» οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά. Και, ναι, κάποιοι «εξαργύρωσαν» κιόλας τη συμμετοχή τους. Αλλά αυτοί τουλάχιστον ήταν εκεί! Γιατί την «αντιστασιακή» τους δράση την εξαργύρωσαν κι αρκετοί που προτίμησαν τότε να μείνουν σπίτι τους...

Πάμε παρακάτω λοιπόν. Νομίζω πως σήμερα άλλο είναι το κύριο ερώτημα: μπορεί άραγε το «Πολυτεχνείο» να γίνει βατήρας για το αύριο; Ή θα εκφυλιστεί σιγά-σιγά σε μια επέτειο που θ’ αποκτήσει τελικά χαρακτήρα μνημόσυνου;

Με δέος αντιμετωπίζω κάθε χρόνο τη θυσία εκείνου του Νοέμβρη. Την αυθόρμητη, ακηδεμόνευτη και γνήσια αντίσταση εκείνων των νέων. Που έσπασαν τον «γύψο» και βγήκαν απ’ τα καλούπια που ήθελαν τότε να τους βάλουν.

Αυτό μπορεί να γίνει και τώρα! Αρκεί να δούμε ποια είναι σήμερα τα καλούπια μας. Και να θελήσουμε να τα σπάσουμε κι εμείς. Πρώτα η νέα γενιά.

Μια νέα γενιά που κατακερματίζεται σήμερα σε μεμονωμένα άτομα, μεμονωμένων επαγγελματικών κλάδων. Που είναι μεν μορφωμένη, αλλά δεν είναι αυτόφωτη. Που έχει πολιτικό κριτήριο, αλλά μαθαίνει να χρειάζεται δημοσκοπήσεις για να εκφράσει πολιτική άποψη.

Επειδή η αστικοποίηση που ακολούθησε το 1974 έχει οδηγήσει σ’ ένα συντηρητικό μοντέλο υπερπροστατευτισμού. Κι αυτό γαλουχεί συνειδήσεις που εύκολα μπαίνουν σε καλούπι. Καλλιεργεί την άποψη ότι οι νέοι είναι εύθραυστοι.

Το αντίβαρο σ’ αυτήν την τάση, που σήμερα φαίνεται μη αναστρέψιμη, είναι μια νέα γενιά δημιουργική, κινηματική, μορφωμένη και υγιής. Μια νέα γενιά που θα πιστέψει ξανά στη δύναμη της αυτοοργάνωσης και θα δει κριτικά ό,τι της πλασάρεται ως αυτονόητο.

Με στόχους επίκαιρους. Με μια νέα περιβαλλοντική συνείδηση, με καλλιέργεια πνεύματος επιχειρηματικότητας, με χώρο και διάθεση για ρίσκα. Χωρίς την ασφάλεια κηδεμόνων και καθοδηγητών. Χωρίς τη σιγουριά της καρέκλας.

«Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή», είπε ο Ελύτης. Κι είναι σωστό: τίποτα δεν προσφέρεται άκοπα σ’ όποιον δεν διεκδικήσει την ανατροπή της μοιρολατρίας του!

Ο σπόρος του «Πολυτεχνείου» δεν είναι ακόμα μεταλλαγμένος. Αλλά δεν είναι κι αυτονόητο ότι θα καρποφορεί για πάντα.

[Το σκίτσο είναι του Κώστα Μητρόπουλου από ΤΑ ΝΕΑ - 17/11/09] ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/11/12/%ce%a3%cf%85%ce%bd%ce%ad%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%b5%cf%82_%ce%b1%cf%85%ce%b8%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b4%cf%8c%ce%bc%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%82 Ikor: Συνέπειες αυθαίρετης δόμησης 2009-11-12T23:47:00-05:00 2009-11-12T23:47:00-05:00 Στη συζήτηση για τις αιτίες της αυθαίρετης δόμησης είδαμε ποιες είναι οι κυριότερες ρίζες του προβλήματος. Η σημασία όμως του προβλήματος φαίνεται από τις συνέπειες που έχει για όλους μας.

Η σημερινή γιγάντωση της αυθαίρετης δόμησης έχει ήδη επιφέρει δυσμενείς κοινωνικές, οικονομικές και πολεοδομικές επιπτώσεις. Τέσσερις νομίζω πως είναι οι κυριότερες:

1) Κατ’ αρχάς, ισοπεδώνεται ο νομοταγής πολίτης με τον αυθαιρετούντα. Πολλές φορές μάλιστα η κοινωνία αντιμετωπίζει σαν «κορόιδο» αυτόν που δεν αυθαιρετεί! Αυτό, σε συνδυασμό με τη νομιμοποίηση της χθεσινής αυθαιρεσίας (των ολίγων) είναι τα θεμέλια για την αυριανή αυθαιρεσία (των πολλών).

2) Τα αυθαίρετα κτίσματα δεν έχουν ούτε επαρκή στατική ευστάθεια έναντι σεισμικών δράσεων, ούτε επαρκή προστασία έναντι ενεργειακών απωλειών. Γιατί οι κατασκευές γίνονται βιαστικά και χωρίς τις αντίστοιχες μελέτες, ώστε να προλάβουν οι αυθαιρετούντες τον πιθανό έλεγχο.

3) Οι Έλληνες μηχανικοί ασκούν το επάγγελμά τους μέσα σε καθεστώς πλήρους ανομίας, αδιαφάνειας και αθέμιτου ανταγωνισμού. Ο μηχανικός που λέει το εύκολο «ναι» στην αυθαιρεσία προτιμάται συνήθως έναντι εκείνου που αντιστέκεται.

4) Δυσχεραίνεται ο πολεοδομικός σχεδιασμός των πόλεων και μετατρέπονται υπαίθριες ζώνες σε άναρχο ημιαστικό χώρο, με ανεπανόρθωτη καταστροφή του περιβάλλοντος.

Ας δούμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα για το τελευταίο:

Το κλείσιμο των ημιυπαίθριων χώρων, ένα μικρό μόνο κεφάλαιο στο βιβλίο «Αυθαίρετη Δόμηση», αυξάνει κατά 20% περίπου τη δόμηση ολόκληρων περιοχών.

Αν το δει κανείς αυτό σε επίπεδο σπιτιού, δημιουργείται «απλώς» ένα επιπλέον δωμάτιο. «Κανένα πρόβλημα», θα πει κάποιος...

Αν όμως το δούμε μακροσκοπικά, το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα μεγάλο!

Π.χ. σε ένα οικόπεδο όπου μπορούσε κάποιος να χτίσει 500 τ.μ. βάσει συντελεστή δόμησης, θα έφτιαχνε νομίμως 5 διαμερίσματα των 100 τ.μ.

Χωρίς έλεγχο όμως, κατασκευάζει συνολικά 600 τ.μ. (500 τ.μ. εντός συντελεστή δόμησης + 100 τ.μ. παράνομα κλεισμένους ημιυπαίθριους χώρους, μοιρασμένους σε κάθε όροφο) τα οποία δημιουργούν τελικά 6 διαμερίσματα των 100 τ.μ.!

Δηλαδή προσελκύει σε μια γειτονιά 1 παραπάνω νοικοκυριό, με 2-3 περισσότερα αυτοκίνητα και 3-4 περισσότερους κατοίκους. Οι ανάγκες αυτές δεν έχουν μελετηθεί στον σχεδιασμό των πόλεών μας (απαιτούμενοι ελεύθεροι χώροι, σχολεία κλπ.).

Έτσι, το οδικό δίκτυο που εξυπηρετεί περιοχές με έντονη αυθαίρετη δόμηση φτάνει γρήγορα σε επίπεδα κορεσμού. Με αποτέλεσμα να υπάρχει πίεση για χωρίς πλάνο επέκτασή του, που τελικά οδηγεί σε νέο όργιο αυθαίρετης δόμησης.

Αυτός ο φαύλος κύκλος υποθηκεύει το μέλλον μας. Το πρόβλημα εντείνεται, όταν σε περιόδους κρίσεων δεν υπάρχει πολιτική βούληση και χωροταξικός σχεδιασμός.

Καταλαβαίνουμε τώρα γιατί δεν υπάρχουν επαρκείς ελεύθεροι χώροι για όλους; Καταλαβαίνουμε γιατί παρατηρείται κυκλοφοριακή συμφόρηση; Γιατί οι αυθαίρετες κατασκευές και αλλαγές χρήσης επιβαρύνουν συνολικά το κοινωνικό σύνολο.

Γι’ αυτό πιστεύω πως ήρθε η ώρα να πάψουμε να θεωρούμε «κοινωνικό αίτημα» την αντιμετώπιση της έως τώρα αυθαίρετης δόμησης και να παραδεχτούμε ότι το μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα είναι η αυθαίρετη δόμηση αυτή καθεαυτή.

Προέχει λοιπόν να σταματήσουμε άμεσα το φαινόμενο και μετά θα δούμε πώς αντιμετωπίζουμε την υφιστάμενη κατάσταση.
Γιατί αν συνεχίσουμε να κρύβουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί, σύντομα οι επιπτώσεις στην ποιότητα της ζωής μας θα αυξάνονται εκθετικά και κατά τρόπο μη αναστρέψιμο.

Εσείς ποιες πιστεύετε ότι είναι οι κυριότερες συνέπειες της αυθαίρετης δόμησης;

[Η φωτογραφία είναι από εδώ.] ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/11/09/%ce%a4%ce%b5%ce%af%cf%87%ce%b7 Ikor: Τείχη 2009-11-09T22:51:00-05:00 2009-11-09T22:51:00-05:00
20 χρόνια πριν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου.

Ίσως ήταν η πρώτη έκφανση της τηλεοπτικής παγκοσμιοποίησης. Ακόμα και τα 12χρονα παιδιά τότε κατάλαβαν αμέσως ότι δεν κατεδαφιζόταν απλώς ένας τοίχος, αλλά κάτι σημαντικότερο.
Το έβλεπες στα μάτια των απλών ανθρώπων:



(Δείτε επίσης εδώ κι εδώ.)

Κυριολεκτικά και μεταφορικά, μου είναι πολύ ευχάριστο να βλέπω τείχη να πέφτουν! Γιατί τα τείχη συμβολίζουν τη διαίρεση, το μίσος, τη βίαιη ανάγκη να μπουν διαχωριστικές γραμμές.

Δεν είναι ότι θέλω να ξαπλώσουμε όλοι σε μια προκρούστειο κλίνη και να λέμε τα ίδια. Προτιμώ όμως να μας χωρίζουν δρόμοι, παρά τοίχοι. Γιατί οι δρόμοι δε σε εμποδίζουν να δεις απέναντι. Δεν σου κρύβουν (από φόβο;) την αντίθετη άποψη.

Εκτός βέβαια από το τείχος του Βερολίνου, που έπεσε κάτω από την λαϊκή αντίδραση, υπάρχουν ακόμα πολλά ορατά τείχη που δεν πέφτουν: στην Κύπρο, στην Παλαιστίνη και αλλού...

Όμως τα τείχη σήμερα δεν είναι μόνο ορατά. Υπάρχουν και τείχη αόρατα. Που δεν καταλαβαίνεις ότι πρέπει να πέσουν, γιατί δεν τα είδες ποτέ να χτίζονται. Γιατί δεν καταλαβαίνεις ποτέ ότι πέφτεις πάνω τους.

Τέτοια "τείχη" είναι σήμερα η έλλειψη ίσων ευκαιριών κι οι τεχνητές διαχωριστικές γραμμές. Είναι τα μικρά-μεγάλα οχυρωμένα φρούρια, τα παλιά κάστρα με τους αειθαλείς φεουδάρχες και τους μεγαλοπαράγοντες.
Υπάρχουν μόνο και μόνο για να φοβίζουν και να οδηγούν σε "εξοπλισμούς".

«Μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες για λίγο, ή τους λίγους για πάντα. Αλλά δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες για πάντα.» Γι' αυτό κι η λογική βάσει της οποίας χτίστηκε το Τείχος του Βερολίνου δεν άντεξε για πάντα.

Ας το έχουν αυτό στο νου τους οι θιασώτες του αυτισμού και της απομόνωσης, οι οπαδοί της περιχαράκωσης και της πανάκριβης ...πολεμίστρας:

Στο τέλος, όλα τα τείχη έχουν την ίδια τύχη!



[Η φωτογραφία είναι από εδώ.] ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/11/07/%ce%91%ce%b9%cf%84%ce%af%ce%b5%cf%82_%ce%b1%cf%85%ce%b8%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b4%cf%8c%ce%bc%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%82 Ikor: Αιτίες αυθαίρετης δόμησης 2009-11-07T15:36:00-05:00 2009-11-07T15:36:00-05:00
Η αυθαίρετη δόμηση είναι μια απ' τις μεγαλύτερες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας. Έχει μακρόχρονο παρελθόν, ένοχο παρόν και (αν δε δράσουμε άμεσα) δυσοίωνο μέλλον.

Η έως σήμερα ενασχόληση της Πολιτείας με την αυθαίρετη δόμηση εξαντλείται στην προσπάθεια να βρεθεί τρόπος νομιμοποίησης ή έστω μονιμοποίησης των υφιστάμενων αυθαιρέτων.

Δεν είναι τυχαίο ότι τις τελευταίες 4 δεκαετίες, η σχετική νομοθεσία για την αυθαίρετη δόμηση αποσκοπούσε είτε στη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων (1968, 1983), είτε στην εξαίρεσή τους από κατεδάφιση (1977), είτε στην είσπραξη προστίμων (1968, 1974, 1977, 1983, 1985, 2004, 2009).

Όλοι οι νόμοι έρχονταν ως απότοκο της αυθαιρεσίας του χθες. Ποτέ δεν είχαμε νόμους πρόληψης της αυθαιρεσίας του αύριο!

Απαιτείται όμως τώρα ένας νέος χωροταξικός και πολεοδομικός σχεδιασμός, με στόχο την προσαρμογή του δημόσιου και ιδιωτικού χώρου σε μια νέα ισορροπία: οικονομική, οικολογική, κοινωνική και αισθητική.

Μόνο αφού αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της μελλοντικής αυθαίρετης δόμησης ριζικά και προληπτικά, θα μπορέσουμε να δούμε τι θα κάνουμε με τις αυθαιρεσίες του χθες!

Ας δούμε όμως πρώτα τι είναι αυθαίρετη δόμηση.

Σύμφωνα με το άρθρο 22 του ισχύοντος ΓΟΚ, αυθαίρετη είναι κάθε κατασκευή η οποία εκτελείται:
Α) Χωρίς νόμιμη άδεια.
Β) Με υπέρβαση της νόμιμης άδειας.
Γ) Με άδεια η οποία ανακλήθηκε.
Δ) Κατά παράβαση των πολεοδομικών διατάξεων.
Ε) Αυθαίρετη είναι επίσης κάθε αλλαγή χρήσης του κτιρίου ή τμήματος αυτού.

Η διαπίστωση της αυθαίρετης κατασκευής μπορεί να γίνει οποτεδήποτε, ακόμα και μετά την αποπεράτωσή της. Ακόμα και η χρήση (ή λειτουργία της) δεν εμποδίζουν την επιβολή των συνεπειών.

Πριν μιλήσουμε για λύσεις, είναι βασικό να δούμε τις αιτίες της αυθαίρετης δόμησης. Κατά τη γνώμη μου είναι τέσσερις:

1) Αδιέξοδο και απροετοίμαστο μοντέλο ανάπτυξης
Η μονοδιάστατη βιομηχανική ανάπτυξη των αστικών κέντρων, ο μαρασμός της υπαίθρου και η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο ώθησαν τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις προς τις πόλεις.

Οι πόλεις όμως δεν είχαν ούτε την τεχνική, ούτε τη θεσμική δυνατότητα να υποδεχτούν τόσους ανθρώπους. Επιπλέον, δεν υπήρξε καμία οργανωμένη και σχεδιασμένη στεγαστική πολιτική. Δεν υπήρξε τέλος καμία πολιτική γης από το κράτος.

2) Έλλειμμα Χωροταξικού Σχεδιασμού
Έως σήμερα, ο χωροταξικός σχεδιασμός και τα ρυθμιστικά σχέδια έρχονταν συνήθως να περιγράψουν απλώς τις ήδη διαμορφωμένες καταστάσεις. Ακόμα κι όταν υπήρχε οραματικός χαρακτήρας, η πλημμελής παρακολούθηση της εφαρμογής οδηγούσε σε ασυδοσία και αυθαιρεσίες.

Επίσης, οι επεκτάσεις των σχεδίων πόλης καθυστερούν αδικαιολόγητα. Από το 2004 μέχρι σήμερα, εκατοντάδες Πολεοδομικές Μελέτες ΓΠΣ και ΣΧΟΟΑΠ σκονίζονται στα ντουλάπια του πρώην ΥΠΕΧΩΔΕ.

Απαιτείται λοιπόν σήμερα όσο ποτέ να μπει τάξη στον χώρο!

3) Αδυναμία ελέγχου από την κεντρική διοίκηση
Η κρατική διοίκηση απέτυχε να εφαρμόσει την (πολυδαίδαλη) υφιστάμενη νομοθεσία. Επιχείρησε να αντιμετωπίσει το φαινόμενο είτε με νόμους που προέβλεπαν την εξαίρεση από κατεδάφιση, είτε με νόμους που είχαν μόνο εισπρακτικό χαρακτήρα. Ευθύνες σε αυτό έχουν και ορισμένοι ΟΤΑ.

4) Έλλειψη κοινωνικής βούλησης για την προστασία του περιβάλλοντος
Δεν υπήρξε μέχρι σήμερα η πολιτική και κοινωνική βούληση για την προστασία του περιβάλλοντος και τη διαφύλαξη των φυσικών πόρων.

Αντίθετα, το περιβάλλον συχνά αντιμετωπίστηκε ως «εμπόδιο» για την ανάπτυξη και αφέθηκε να καταστραφεί. Επίσης, οι βλαβερές συνέπειες της αυθαίρετης δόμησης για το κοινωνικό σύνολο δεν έγιναν αντιληπτές από τους πολίτες.

Κάπως έτσι φτάσαμε να μιλάμε για αυθαίρετη δόμηση. Αντί να μιλάμε για αυθαίρετες πολιτικές και αυθαίρετες νοοτροπίες. Αν όμως δε δούμε στ' αλήθεια τι φταίει, δεν θα λύσουμε στ' αλήθεια το πρόβλημα.

Εσείς τι πιστεύετε ότι φταίει για την αυθαίρετη δόμηση στην Ελλάδα; ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/11/01/%ce%95%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7_%ce%93%ce%bb%cf%85%cf%80%cf%84%cf%8e%ce%bd_%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b8%ce%b5%ce%bd%cf%8e%ce%bd%ce%b1 Ikor: Επανένωση Γλυπτών Παρθενώνα 2009-11-01T23:41:00-05:00 2009-11-01T23:41:00-05:00

Τα μέλη του Keep on blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφάσισαν να δράσουν όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα Κυριακή 1 Νοεμβρίου το παρακάτω κείμενο:

"Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης.
Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.

Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο, όταν είναι ολοκληρωμένα.
Επειδή τα κενά στις μετώπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα.
Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει.
Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη.
Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν.

Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα.

The members of Keep on blogging, in an attempt to support the return of the Parthenon Sculptures to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday November 1st, the text below:

Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum.
Some of us have also visited the pieces held at the British Museum.

Since all works of art are more valuable, when they are united.
Since now exists a warm and hospitable place to host the sculptures.
Since it’s high time that Melina Mercouri’s battle and the expectations of all Greeks were realized.

We say YES to the Reunification of the Parthenon Sculptures in Greece."

Η προσπάθεια για την Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Τώρα όμως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.

Το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης είναι ένα υπέροχο κτίριο. Όταν επανενωθούν τα διασπασμένα γλυπτά, θα λάμψει!

Θα μπορούσε να γίνει μια συμφωνία με το Βρετανικό Μουσείο, έτσι ώστε να φιλοξενεί περιοδικά εκθέσεις από όλες τις περιόδους της ελληνικής αρχαιότητας, ως αντάλλαγμα για την επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Αθήνα.

Επίσης, η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 από το Λονδίνο είναι ένα χρονικό ορόσημο που δεν πρέπει να μας αφήσει αδιάφορους.

Οι Βρετανοί το 2012 θα έχουν μια ιστορική ευκαιρία να αποδείξουν ότι δεν επιθυμούν άλλο να φιλοξενούν τα κλοπιμαία της αποικιοκρατίας. Θα έχουν μια ιστορική ευκαιρία να αποκαταστήσουν την ενότητα του Παρθενώνα.

Με μεθοδική δουλειά, η Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα δεν είναι ανέφικτη.


Υ.Γ.1: Συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία στα μέλη του Keep on Blogging. Νομίζω βέβαια ότι πρόκειται για Γλυπτά, όχι για μάρμαρα. Είναι έργα τέχνης, όχι κομμάτια πέτρας. Είναι έκφραση κίνησης, όχι κάτι στατικό. Και πάλι συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία σας!

Υ.Γ.2: Επισκεφτείτε το http://www.elginism.com. Αξίζει τον κόπο.

]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/10/25/%ce%94%ce%b9%ce%b1%ce%b2%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7 Ikor: Διαβούλευση 2009-10-25T20:58:00-04:00 2009-10-25T20:58:00-04:00
Αύριο 26/10/09, στις 12 το μεσημέρι, ολοκληρώνεται η πρώτη δημόσια διαβούλευση για νομοσχέδιο του ελληνικού κράτους. Είναι σίγουρα μια ιστορική στιγμή. Αρκεί;

Όχι, δεν αρκεί! Όπως δεν αρκούν τα θεμέλια, για να χτίσεις ένα σπίτι. Όπως δεν αρκεί ένα ραντεβού, για να κάνεις πρόταση γάμου. Όπως δεν αρκεί η πρώτη μέρα στη δουλειά, για ν’ αποκτήσεις επαγγελματική εμπειρία.

Αλλά χωρίς το πρώτο βήμα, τίποτα δεν έπεται!

Πού στοχεύει όμως αυτή η πρωτοβουλία;

Πολλοί τη θεωρούν πρωτοπόρα. Αλλά περιμένουν να δουν το αποτέλεσμα. Γιατί ο κόσμος σήμερα κρίνει εκ του αποτελέσματος. Κι επιπλέον έχει μπολιαστεί με απαισιοδοξία και δυσπιστία για οτιδήποτε καλείται «κρατικό».

Άλλοι πάλι τη βλέπουν με σκεπτικισμό. Τη θεωρούν μια απόπειρα να κατακερματιστεί και να εξατομικευτεί η λαϊκή συμμετοχή, να εξαντλείται σε ατομικά σχόλια εξ αποστάσεως.

Προσωπικά, θεωρώ πως είναι ένα βήμα προς την άμεση και διαρκή δημοκρατία. Η έννοια του feedback εισέρχεται ως συστατικό στη λειτουργία του κράτους. Οι εξουσιάζοντες νιώθουν επιτέλους την ανάγκη να ρωτήσουν, πριν νομοθετήσουν. Η χρησιμότητά της όμως θα κριθεί από τον βαθμό ενσωμάτωσης των σχολίων.

Η αξιοποίηση της τεχνολογίας καθιστά σήμερα εφικτή τη μαζική συμμετοχή στη διαμόρφωση πολιτικών. Άρα δικαιολογίες δεν υπάρχουν για όσους δεν έχουν την πολιτική βούληση για τέτοιου είδους τομές.

Όσο κι αν καλλιεργείται η εντύπωση ότι οι πολίτες είναι απαθείς, η αλήθεια είναι πως σήμερα διαθέτουμε μια πολύ καλλιεργημένη και μορφωμένη γενιά. Που μπορεί να συνεισφέρει στη βελτίωση νομοσχεδίων.

Επειδή συγχρόνως είναι και σκληρά εργαζόμενη. Άρα γνωρίζει τους νόμους της αγοράς και μπορεί να επισημάνει παγίδες.

Π.χ. σ’ αυτήν τη δημόσια διαβούλευση συμμετείχαν οδηγοί κρατικών αυτοκινήτων. Που ζουν τόσα χρόνια από μέσα το «σύστημα», αλλά ποτέ δεν είχε ζητηθεί η άποψή τους για τον εξορθολογισμό του.

Το internet όμως είναι ένας υπέροχος τρόπος για να σπάσουν οι μεσάζοντες. Είναι ένας ουσιαστικός τρόπος για να επιτευχθεί δημόσια διαβούλευση, χωρίς στεγανά και χωρίς κλειστές πόρτες.

Είναι ένας άμεσος, εύκολος και γρήγορος τρόπος για να δοθεί κίνητρο συμμετοχής στους πολίτες, οι οποίοι μπορούν ακόμα και από το σπίτι τους να συμμετέχουν στη συνδιαμόρφωση πολιτικών και στην εξειδίκευση δράσεων.

Άραγε οι χρυσοπληρωμένοι σύμβουλοι, που το κράτος χρησιμοποιούσε τόσα χρόνια, έκαναν καλύτερες επισημάνσεις στα νομοσχέδια που διαμορφώνονταν και ψηφίζονταν εν κρυπτώ;

Επί δεκαετίες έχουμε μάθει να πιστεύουμε σε πυραμίδες: η πολυπληθής βάση στηρίζει τους εκπροσώπους της που στηρίζουν τον επικεφαλής. Ήρθε η ώρα ν’ αποκτήσουμε άλλη κουλτούρα:

Την κουλτούρα της οριζόντιας συμμετοχής. Την κουλτούρα της ισότιμης δημόσιας διαβούλευσης. Την κουλτούρα της διαφάνειας, που οδηγεί στην επιβράβευση της αξιοκρατίας.

Πληρώναμε τόσα χρόνια επιτροπές «συμβούλων» με αποτέλεσμα πλήρως δυσανάλογο με την παχυλή αμοιβή που δινόταν.

Κι εδώ και 56 χρόνια επιχειρείται να μπει μαχαίρι στη σπατάλη των κρατικών οχημάτων. Αλλά πάντα, μετά τον αρχικό ενθουσιασμό, άρχιζαν ν’ ανοίγουν μικρά παραθυράκια που κατέληγαν σε γενικευμένες εξαιρέσεις.

Γιατί πάντα η οριζόντια συναπόφαση συγκρούεται με την κατακόρυφη ιεραρχική δομή άσκησης εξουσίας. Και νικητής είναι πάντα η δεύτερη...

Άρα προαπαιτούμενο τώρα είναι να αξιοποιήσουμε τα λεγόμενα social media. Σε βάθος χρόνου όμως, όχι για στιγμιαίο εντυπωσιασμό. Και χωρίς να τα δούμε σαν υποκατάστατο της συλλογικής λαϊκής συμμετοχής.

Σήμερα που ο κόσμος έχει απαξιώσει πλήρως τις δομές και λειτουργίες του κράτους είναι η ώρα να δομήσουμε μια νέου τύπου δημοκρατία. Μια δημοκρατία πιο άμεση, η οποία δεν θα εξαντλείται στην περιοδική ψήφο, αλλά θα έχει για οξυγόνο της τη διαρκή συμμετοχή! ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/10/20/%ce%a4%ce%bf%cf%8d%ce%b2%ce%bb%ce%b1 Ikor: Τούβλα 2009-10-20T15:39:00-04:00 2009-10-20T15:39:00-04:00 Πάντα με συναρπάζει το χτίσιμο των τούβλων. Είπα να μοιραστώ μαζί σας μερικές εικόνες για να δείτε τι εννοώ:

Εν αρχή είναι το σχέδιο. Χωρίς «σχέδιο» τίποτα δε γίνεται. Αυτόματος πιλότος δεν υπάρχει, ούτε στη ζωή, ούτε στην οικοδομή. Ο Καραμανλής που νόμιζε ότι υπήρχε, είδαμε όλοι τι έπαθε...

Μετά το σχέδιο, τη μεγαλύτερη σημασία έχει το πρώτο τούβλο! Αυτό ορίζει την ευθεία της πρώτης σειράς. Και στην πρώτη σειρά θα πατήσει όλος ο τοίχος. Γι’ αυτό έχει σημασία να υλοποιηθεί σωστά και χωρίς βιασύνη. Είναι ο οδηγός μας!


Αυτό ισχύει για όλα: από μια ανθρώπινη σχέση έως τις δράσεις μιας κυβέρνησης. Αν η αρχή γίνει στραβά, δύσκολα ισιώνουν μετά τα πράγματα. Αλλά ακόμα και να γίνει ίσια, δε σημαίνει ότι όλα θα είναι πάντα ίσια!

Γι’ αυτό χρησιμοποιούμε το ράμμα. Και εξασφαλίζουμε έτσι το χτίσιμο του τοίχου θα είναι κατακόρυφο. Αν δεν το πετύχει ο χτίστης, η δικαιολογία είναι έτοιμη: «θα το ισιώσεις στα επιχρίσματα».



Αν όμως προχωράς με τέτοιου είδους δικαιολογίες, δεν πας μακριά. Αν μεταθέτεις ένα πρόβλημα στο μέλλον, απλώς δυσκολεύεις το μέλλον σου!

Όσο πιο ψηλός είναι ένας τοίχος, τόσο πιο απαραίτητο είναι το σενάζ. Για να σπάσεις το ύψος του μονοκόμματου χτισίματος και να αυξήσεις κάπως τη στατικότητά του.

Επειδή χρειάζεσαι μια νέα ενδιάμεση βάση εκκίνησης στο χτίσιμο και επειδή η συνεκτικότητα της λάσπης ανάμεσα στα τούβλα δεν είναι απολύτου εμπιστοσύνης για να χτίσεις όλο το ύψος χωρίς σενάζ.


Έτσι είναι και σε κάθε μας δράση. Ξεκινάμε με «σχέδιο», χτίζουμε κατακόρυφα, αλλά χρειαζόμαστε και νέες βάσεις πού και πού. Δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα απνευστί!


Ο τοίχος όμως δεν ορίζει απλώς τον χώρο. Χρειάζεται να έχει κι άλλες ιδιότητες, όπως π.χ. να προσφέρει επαρκή θερμομόνωση. Γι’ αυτό βάζουμε θερμομονωτικά φύλλα ανάμεσα σε δυο δρομικούς τοίχους. Αν αυτά δεν τοποθετηθούν κατά τη φάση της κατασκευής, δεν μπορούν να μπουν μετά.

Όπως και σε κάθε μας δράση: αν δεν κάνουμε αυτό που πρέπει, όταν πρέπει, μετά είναι αργά!

Τι άλλο χρειάζεται;

Εργαλεία. Καλό είναι το εμπειρικό αλφαδολάστιχο, αλλά ένας χωροβάτης προσφέρει μεγαλύτερη ακρίβεια.


Και έλεγχος! Καλή είναι η εμπειρία του μάστορα, αλλά και η σκιά (του μηχανικού) διορθώνει ορισμένα μικρά ή μεγάλα λαθάκια.


Η τοιχοποιία είναι για μένα ένα απ’ τα πιο ενδιαφέροντα στάδια σε μια κατασκευή. Επειδή ορίζεις τον χώρο, επειδή μετατρέπεις την επιφάνεια σε όγκο!

Αλλά κι επειδή έχει αρκετά κοινά με πολλά πράγματα που χρειάζεται να κάνουμε στην καθημερινή μας ζωή. ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/10/06/_%ce%94%ce%b5_%cf%87%cf%81%cf%89%cf%83%cf%84%ce%ac%cf%89_%cf%83%ce%b5_%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bd%ce%b1%ce%bd_ Ikor: "Δε χρωστάω σε κανέναν" 2009-10-06T23:56:00-04:00 2009-10-06T23:56:00-04:00
Ο Γιώργος Παπανδρέου ορκίστηκε νέος Πρωθυπουργός της χώρας, μετά από μια πεντακάθαρη πολιτική νίκη. Μια νίκη που έως πριν 15 μήνες φάνταζε σενάριο πολιτικής φαντασίας.

Η προεκλογική καμπάνια του ΠΑΣΟΚ ήταν γενικά πολύ πετυχημένη. Ο ANemos τη χαρακτήρισε case study για τις επόμενες γενιές επικοινωνιολόγων.

Προσωπικά, ξεχώρισα δυο προεκλογικά μηνύματα: το «Πάμε» και το «Δε χρωστάω σε κανέναν».

Το «Πάμε» ήταν ευφυέστατο. Είναι ρήμα, άρα δείχνει κίνηση. Είναι δισύλλαβο, άρα σύντομο. Είναι Α’ Πληθυντικός, άρα χωράει (και εκφράζει) πολλούς.

Το «Δε χρωστάω σε κανέναν» όμως εκτιμώ ότι στόχευσε απευθείας στο υποσυνείδητο του κόσμου! Επειδή είναι κάτι που πραγματικά θα ήθελαν να πουν όλοι σήμερα:

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να πει κάθε νέος που τελειώνει το πανεπιστήμιο. Αλλά για να βρει δουλειά (ακόμα και σε ανασφάλιστο stage) χρειάζεται να παρακαλάει γνωστούς και φίλους στον δημόσιο, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να φωνάξει ο εργαζόμενος που δουλεύει υπερωρίες, χωρίς να πληρώνεται. «Επειδή, λένε, τα κέρδη μειώθηκαν.» Και βλέπει συγχρόνως τα μπόνους των υψηλόβαθμων στελεχών να αυξάνονται.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να πει ένας άρρωστος που πάει σε νοσοκομείο. Γιατί υπάρχουν φορές που αντιμετωπίζεται ala cart, ανάλογα με το πόσο «γενναιόδωρος» είναι.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να πει κι ένας άνθρωπος με αναπηρίες. Που είναι αποκλεισμένος από τη μετακίνηση, αλλά κι από την κοινωνική ζωή.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να βροντοφωνάξει ο κάθε αγρότης. Που βλέπει ότι πουλάει στους μεσάζοντες όλο και φθηνότερο, ενώ τα τελικά προϊόντα πωλούνται στους καταναλωτές όλο και ακριβότερα.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να ψιθυρίσει και κάθε πολιτικός. Αλλά συχνά δυσκολεύεται να το πει, ακόμα και στον καθρέφτη του πια...

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να πει κάθε μικρομεσαία επιχείρηση που χάνει συνέχεια τις δουλειές από τους μεγάλους. Κι αναγκάζεται μετά να τους παρακαλάει για να πάρει καμιά υπεργολαβία...

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να φωνάξει κι ο μικρομεσαίος ελεύθερος επαγγελματίας. Που χρειάζεται «μέσο» ακόμα και για να του εγκριθεί η επιδότηση από το ΕΣΠΑ.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να πει και κάθε μικρομεσαίος επιχειρηματίας. Που επενδύει στην καινοτομία, αλλά η γραφειοκρατία του προκαλεί αδιανόητες καθυστερήσεις προκειμένου να λάβει την άδεια λειτουργίας. Και αναγκάζεται να παρακαλάει ακόμα και βουλευτές γι’ αυτό.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλουμε εν ολίγοις να φωνάξουμε όλοι! Αλλά δεν μπορούμε. Γιατί είμαστε πια δανειολήπτες ελπίδας με υψηλότατο επιτόκιο.

Σε μια Ελλάδα που οι ανισότητες όλο και μεγαλώνουν, οι εξαρτήσεις είναι πια μια αναγκαιότητα. Όποιος μιλάει για «ίσες ευκαιρίες» αντιμετωπίζεται σαν γραφικός.

Όποιος απαιτεί να μην υπάρχουν «ημέτεροι», «δοτοί» και «αρεστοί» αντιμετωπίζεται σαν εξωγήινος.

Κι όμως! Η αδυναμία εισόδου κι οι ανισότητες στην αγορά εργασίας είναι σοβαρά δομικά προβλήματα. Σε ό,τι επενδύει κανείς τον χρόνο του δεν μπορεί να βλέπει άλλους να τον προσπερνούν, επειδή πήραν το ασανσέρ, όσο εκείνος ανέβαινε από τις σκάλες.

Γι’ αυτό το «Δε χρωστάω σε κανέναν» ήταν πράγματι ένα υπέροχο σύνθημα. Μπορεί όμως να γίνει κι ένας συναρπαστικός στόχος στη διακυβέρνηση της χώρας.

Αυτό ίσως είναι το μόνο που χρωστάει ο Γιώργος Παπανδρέου σε όσους τον εμπιστεύτηκαν. Κι ίσως είναι κι ο μόνος που μπορεί να το πετύχει! Γιατί γνωρίζει καλά τι αξία έχει το να είσαι αυτόφωτος. ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/10/05/%ce%9f%ce%b9_%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%ce%b9_%cf%80%ce%bf%cf%85_%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%cf%89 Ikor: Οι δρόμοι που προσμένω 2009-10-05T23:56:00-04:00 2009-10-05T23:56:00-04:00
Η απερχόμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. θα μείνει στην ιστορία ως η κυβέρνηση της απογραφής και της παραγραφής.

Ο Καραμανλής δεν είχε απολύτως κανένα σχέδιο για τη χώρα! Υπνώτιζε τον κόσμο μ’ έναν ανούσια επαναλαμβανόμενο βερμπαλισμό. Ενώ περιοριζόταν συνολικά σε μια επικοινωνιακή διαχείριση της επικαιρότητας.

Γι’ αυτό επί 5,5 χρόνια απλώς αντιπολιτευόταν την αντιπολίτευση.

Πίστεψε ότι η εξουσία ασκείται με «αυτόματο πιλότο». Ότι όσο εύκολα βρέθηκε στη θέση του πρωθυπουργού, άλλο τόσο εύκολα θα κυβερνάει. Για πάντα!

Το 2004 ο κόσμος τον εμπιστεύτηκε, επειδή μπούχτισε με την αλαζονεία του ΠΑΣΟΚ αλλά και επειδή ταυτίστηκε με τα συνθήματά του: «Επανίδρυση του κράτους», «σεμνά και ταπεινά» κλπ.

Το 2007 του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία. Αλλά όταν συνέχισε να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια και να μην κάνει τίποτα, εκτός από το να συγκαλύπτει, τον εξαφάνισε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Πραγματικά αδυνατώ να βρω έστω και κάτι θετικό που έμεινε στη χώρα την περίοδο 2004-2009. Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα δηλαδή...



Για το ΠΑΣΟΚ, η νίκη με πάνω από 10 μονάδες διαφορά είναι ευχή και κατάρα. Είναι ευκαιρία για ρήξεις και τομές, αλλά μπορεί να γίνει και μήτρα αλαζονείας.

Αποδείχτηκε άλλωστε περίτρανα ότι ο κόσμος έχει ανάγκη να ελπίσει σε κάτι. Αλλά αν προδώσεις τις ελπίδες του, σε τιμωρεί πολύ σκληρά.

Ο κόσμος θέλει αποτέλεσμα. Θέλει να δει ορατή βελτίωση της ζωής του. Θέλει να τεθούν πάλι στόχοι και να νιώσει ότι υπάρχει ένα γενικότερο σχέδιο.

Η αγορά χρειάζεται ρευστότητα, αλλά όχι ελευθεριότητα. Το κράτος δεν μπορεί να διοικεί τα πάντα, αλλά δεν είναι δυνατόν να ψάχνει και για δοσατζήδες που θα αγοράσουν την περιουσία του κοψοχρονιά.

Οι τράπεζες δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουν να βγάζουν απ’ τη μύγα ξύγκι. Η ανάπτυξη δεν είναι δυνατόν να επεκτείνεται στον χώρο και στον χρόνο ασύστολα.

Το μέλλον δεν μπορεί να υποθηκεύεται πάντα προς όφελος του παρόντος. Η εξουσία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται άλλο σαν ευκαιρία πλουτισμού.

Ήρθε ο καιρός να δοθεί πάλι έμφαση στην ευθύνη κι όχι στη δόξα της διακυβέρνησης. Ήρθε ο καιρός να αξιοποιηθούν οι καλύτεροι. Αυτό θα εντείνει τον ανταγωνισμό και θα ανεβάσει το επίπεδο.

Ήρθε ο καιρός να δημοσιεύονται όλα στο διαδίκτυο, για να ελέγχονται όλοι διαρκώς. Ήρθε ο καιρός να πάψει να θεωρείται η κομματική ταυτότητα διαβατήριο επιτυχίας.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έρχεται σε μια πολύ δύσκολη στιγμή. Ας μην επιχειρήσει να συγκριθεί με την απερχόμενη κυβέρνηση, αλλά με τις ελπίδες που δημιούργησε. Φαίνεται να έχει την πολιτική βούληση γι’ αυτόν τον αγώνα.

Ο ρόλος του θα είναι κρίσιμος. Γιατί η ασυδοσία που οδηγεί στη διαφθορά έχει αφετηρία: αν ο πρωθυπουργός δεν ελέγχει τους υπουργούς, οι υπουργοί δεν ελέγχουν τους γενικούς γραμματείς, οι γ.γ. δεν ελέγχουν τους υφισταμένους και ξεκινάει το «πάρτυ».

Το «πάρτυ» όμως αυτό μας έχει φέρει ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία. Μόνο ένας ισχυρός πρωθυπουργός με βούληση για ρήξεις και τομές μπορεί να βάλει φρένο στην ασυδοσία αυτή.

Μόνο έτσι θα δομηθεί ξανά η κοινωνία των αγώνων και όχι των σιαγώνων!

[Το σκίτσο είναι του Σπύρου Ορνεράκη από ΤΑ ΝΕΑ - 02/10/09] ]]> http://www.rethymnoblogs.gr/Ikor/2009/10/03/%ce%93%ce%b5%ce%bb%ce%bf%ce%b9%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b5%cf%82_%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%cf%8e%ce%bd_2009 Ikor: Γελοιογραφίες εκλογών 2009 2009-10-04T01:46:00-04:00 2009-10-04T01:46:00-04:00 Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 02/9/2009

Του Σ.Βαρελά - http://barelskitsa.blogspot.com 02/9/2009

Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 04/9/2009

Του ANKYR - http://ankyr.blogspot.com 04/9/2009

Του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 05/9/2009

Του Γ.Ιωάννου - http://yannis-ioannou.com 06/9/09

Του ANKYR - http://ankyr.blogspot.com 07/9/2009

Του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10/9/2009

Του Σπ.Ορνεράκη - ΤΑ ΝΕΑ 14/9/2009

Του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 18/9/2009Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 22/9/2009
Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 24/9/2009


Του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 25/9/2009

Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 26/9/2009

Του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27/9/2009

Του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27/9/2009

Του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ 27/9/2009

Του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29/9/2009

Του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29/9/2009

Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 01/10/2009

Του Σπ.Ορνεράκη - ΤΑ ΝΕΑ 01/10/2009

Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 02/10/2009

Του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 02/10/2009
Ήταν μια όμορφη προεκλογική περίοδος. Αν και σύντομη, ήταν αρκετά πολιτική!

Ξημερώνει τώρα η μέρα των εκλογών. Ισχύει πάλι ό,τι είχαμε συζητήσει στις Ευρωεκλογές: Ούτε αποχή, ούτε ανοχή!Αλλά αυτή τη φορά υπάρχει και κάτι ακόμα: η επιλογή του σταυρού! Θέλει τεράστια προσοχή για να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι!

Καλή ψήφο σε όλους και όλες!
]]>